Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,
Bedankt voor jullie reacties op onze eerste pootschrijf! Wat hebben we nou ineens een boel fens! We zijn er een beetje verleege van.

Gewoon

Zijn jullie ook zo blij dat, nu het herfst wordt, thuis alles weer gewoon en voorspelbaar is? Wij wel want we hebben het vorige week best moeilijk gehad. Wat is er gebeurd? Aan het einde van de zomer gaat ons vrouwtje vaak een week op vakaanzie.
Ze gaat dan op een boot. Dat is een soort drijvende auto en daarmee gaat ze over de zee naar Ei-land. Dit jaar ging er een hond met haar mee (zo’n blafbeest; geen zeehond). Nou, daar vonden wij iets van natuurlijk! En vrouwtje ook, maar dat is weer een heel ander verhaal…
Als vrouwtje op vakaanzie is blijven wij thuis. Dat voelt veilig en vertrouwd. Twee keer per dag komt dan de oppasmevrouw ons eten geven en kijken hoe het met ons gaat. De eerste twee jaren vonden we dat moeilijk, want hoe weet zij wat wij willen eten? En wat wil ze van ons? Vorig jaar ging het iets beter:
Ik (Noxy) ging toen al wel gewoon mijn eigen gang als die mevrouw er was. Ik liep gewoon door de kamer en ging in mijn mandje liggen, want ik voelde wel dat die mevrouw ons niets zou doen dus ik was niet bang. Nou, ik (Nisha) vertrouwde het allemaal nog niet, dus ik verstopte me in een hoekje tussen twee boekenkasten.
[Noxy] Gelukkig verwacht die mevrouw niets van ons en daarom ging het dit jaar een beetje anders; we durfden meer. We lieten ons zien aan de oppasmevrouw en Nisha ging zelfs luid spinnend voor haar op de grond liggen en liet zich aaien! Ik zou dat zelf nooit doen. Maar Nisha durfde het ineens. Stoer van haar, he?
[Nisha] Ik voelde dat het wel kon en ik wilde zo graag knuffels, dus ik heb me gewoon op de grond laten vallen en ben gaan spinnen. Toen kreeg ik aaitjes achter mijn oren en over mijn kop en dat vond ik heel fijn!

Verdwijntruc

[Noxy] Die oppasmevrouw laat ons met rust en wacht af wat wij willen doen. Willen we niks dan is dat ook goed. Dit is precies wat vrouwtje deed toen we zes jaar geleden aankwamen in ons voor-altijd-huis. Jullie zijn vast benieuwd hoe de eerste uren en dagen daar voor ons waren. Nou, we stapten na een tijdje voorzichtig uit onze reismandjes. Nisha deed meteen haar Grote Verdwijntruc. Geen idee waar ze zo snel naartoe ging, ze leek wel in het niets opgelost. Ik stapte stoer rond en lag binnen een halfuur op de vensterbank, op een zacht kleedje. Ik dacht die is speciaal voor mij en dat was ook zo zei vrouwtje. Ze was heel trots dat ik het al zo snel had gevonden.
[Nisha] Vrouwtje hield ons eerst een hele tijd in dezelfde kamer. Ze had daar eten en drinken voor ons neergezet en onze weecee stond midden op het grote kleed. Terwijl Noxy rustig bleef liggen, hield ik mij muisstil. Ik had een hele goede schuilplaats gevonden want vrouwtje kon mij de eerste twee dagen niet vinden. Ik lag op de verste stoel onder de eettafel, helemaal tegen de muur. Over de stoel hingen oude wollen vesten en daarachter lag ik. Het voelde daar zacht en stil. Ik bleef dagenlang op die stoel zitten. Ik durfde niet in het volle zicht naar mijn etensbakje te gaan, dat vond ik veel te eng. Gelukkig hield vrouwtje mij mijn bakje eten voor onder de stoel. Omdat ik honger had, kwam ik er steeds meteen op af. Vrouwtje schoof het bakje elke dag langzaam een stukje verder naar voren en ik schoof mee.
[Noxy] Ik keek wat Nisha deed. Ik kende haar natuurlijk niet, dus wie was die vreemde zwart-witte kat nou eigenlijk en waarom was ze zo bang dat ze niet gewoon op de vloer uit haar bakje kwam eten? Ik besloot me er mee te gaan bemoeien. Ik liep naar de eettafel als Nisha ging eten, stond rechtop tegen de stoel en probeerde mee te eten. Maar dat lukte niet goed omdat vrouwtje het bakje steeds bij mij wegtrok. Op een rustige avond kwam Nisha dan toch ineens tevoorschijn… Met haar buik laag over de grond schuivend ging ze voorzichtig op onderzoek uit. Mij vond ze enorm eng.

Spannend

Na vijf dagen werd het pas echt spannend! Op een ochtend moesten wij alleen thuisblijven. Vrouwtje ging werken. Ze zei dat het niet lang zou duren en dat wij saame even op het huis moesten passen. Toen vrouwtje terugkwam keek ze meteen onder de tafel. Daar zag ze Nisha op haar vertrouwde plek liggen, met mij ernaast! We waren bij elkaar gaan liggen want saame alleen thuiszijn is gezelliger dan alleen alleen thuiszijn. We keken vrouwtje allebei lief aan en knipoogden naar haar. Vrouwtje zei dat ze smolt van liefde. Wat dat betekent wisten we niet maar het was iets fijns dat voelden we wel, dus we knipoogden nog een keer.
[Nisha] Vanaf dat moment waren Noxy en ik vriendinnen. Ik was niet meer bang voor haar. Toen we klein waren, waren we altijd saame, want dat was gewoon fijn. We ontdekten saame het leefe in een huis. Nu doen we ook dingen apart maar als het te lang duurt, roepen we elkaar. Dan rennen we vrolijk met onze staarten omhoog naar elkaar toe. We maken er een speciaal geluidje bij en soms een huppeltje. Vrouwtje zegt dat we een bijzonder stel zijn. En dat vindt de asielmevrouw ook. Zij komt soms nog op bezoek en is dan steeds weer heel blij te zien dat het zo goed gaat met ons.
En wij? Wij zijn ook blij dat het zo goed gaat met ons. En dat vrouwtje terug is van Ei-land! Nu zijn we weer met ons drieën saame thuis en is het leefe weer gewoon zoals het hoort.
Kopjes van Noxy en Nisha