Hallo lieve vriendjes en vriendinnetjes, Noxy en Nisha hier!
Ollie heeft ons gevraagd of we bij het Saame Pootschrijfteam wilden. Nou, we voelen ons zeer vereerd want als Ollie zoiets vraagt zeg je geen nee, natuurlijk! Dus vanaf nu zullen jullie af en toe Pootschrijfsels van ons zien langskomen.
De meeste van jullie zullen ons al wel een beetje kennen, maar in dit Pootschrijfsel vertellen we toch eerst maar iets meer over onszelf.
Asiel
Wij zijn twee poezendames en komen uit het asiel in Almelo. Ik (Noxy) ben pikzwart en ben als kitten op straat gevonden. In het asiel heette ik Joey. Nadat ik daar eerst mocht bijkomen, heb ik een paar weken in een gastgezin gewoond, bij een mevrouw. Zij heeft mij een beetje geleerd hoe het leven binnen, bij mensen in huis is. Hoe dat gaat enzo. Er zijn beelden van mij dat ik flink naar die mevrouw uithaal met mijn nagels en dat ik hard tegen haar blaas. De mevrouw bleef lief tegen mij.
Uiteindelijk kon ik kort bij haar op schoot liggen. Toen dat goed ging en ik iets minder bang was werd ik weer naar het asiel gebracht. Dat vond ik zo stom! Ik zat in een kamer met andere katten die ik niet kende. Aan de muur hingen vierkante huisjes en daar ging ik in liggen, zo ver mogelijk achterin, uit het zicht. Zo kon ik ongezien vanuit mijn veilige plek de wereld om mij heen observeren.
Ik (Nisha) heb een zwart-witte vacht, net als mijn mama. Wij zijn saame van de straat gehaald en naar het asiel gebracht. Ik was doodsbang voor alle nieuwe geuren, de mensen, de blaffende honden… Met grote angstogen verstopte ik me bijna de hele dag in de houten huisjes in mijn kamer en ik sloeg hard van me af als iemand naar me toekwam.
Een thuis
Elke dag hoopten we dat iemand ons zou komen ophalen omdat we weg wilden uit het asiel. Maar niemand keek naar ons. Iedereen liep ons altijd voorbij. Tot de dag dat er een vrouw naar Almelo kwam. Zij had op de leptop een foto gezien van Noxy en besloot zich te gaan voorstellen aan ons, ze heette Iris.
In Almelo werkte een mevrouw met een grote liefde voor alle katten, maar met extra liefde voor angstkatten, net als Iris. Die mevrouw wilde mij (Noxy) alleen meegeven aan iemand die mij echt begreep. Ze keek dus heel kritisch toe hoe Iris mij benaderde. Ze moest door de ‘ballencommissie’ of zoiets. Gelukkig deed Iris alles goed en vond die strenge mevrouw dat we perfect bij elkaar pasten.
Ik bekeek Iris vanuit mijn schuilplek met mijn oren in mijn nek en was helemaal niet aardig tegen haar. Ik blies vooral, want dat kan ik goed. Maar ik was ook wel nieuwsgierig, vooral omdat ze speciaal voor mij kwam! Dat had nog nooit iemand gedaan. Terwijl ik blies, praatte Iris zacht tegen mij, ze zei lieve woordjes en had een speelgoedmuisje voor me meegenomen. Die sloeg ik met één trefzekere mep uit haar hand en hield hem bij me in mijn houten huisje. Nu was dat Mijn Muis!
Al snel zei Iris dat ze graag voor me wilde zorgen. Ik snapte er niks van: Ik was toch helemaal niet lief tegen haar? Mijn hartje ging sneller kloppen… zou het echt waar zijn? Mocht ik hier weg? Omdat ik nog een prikje moest hebben van de witjas, moest ik nog een paar dagen blijven. Maar Iris kwam terug en nam me mee. Vanaf dat moment woonde ik ineens in een echt huis. Maar niet alleen.
Ik (Nisha) wist helemaal niets van dit bezoek van Iris aan het asiel. Ik wist ook niet wie Noxy was, want ik zat in een hele andere kamer angstig te wezen. Naar mij kwam helemaal niemand vragen. Zelfs die asielmevrouw, die heel wat gewend was met angstkatten, vond mij een ‘erg pittige dame’. Toen Iris weer thuiskwam, keek ze op de leptop of er bij de foto van Noxy een regeltje ‘gereserveerd’ stond. Dat stond er. Blij keek ze nog even verder. En dat was mijn geluk want zo vond ze mij.
Ervaring
Ze werd meteen geraakt door mijn blik. Ik lijk heel erg op Binah, mijn voorgangster, die drie maanden eerder naar de Regenboogbrug was gegaan. Iris las de tekst bij mijn foto waarin stond dat ik niet gemakkelijk in de omgang was. Maar omdat ze al drie angstkatten had opgevoed, dacht ze: het zal allemaal wel meevallen. Ze stuurde een meel aan die asielmevrouw waarin ze vroeg of ze ook voor mij mocht zorgen.
De asielmevrouw schreef terug dat ik (die toen nog ‘Loiza’ heette) “nog meer angsten had dan Joey”. Ze had saame met haar collega’s nagedacht. Die twijfelden of twee van “zulke moeilijke” katten in één huishouden plaatsen wel verstandig was. De mevrouw zei dat ze Iris had gezien met ‘Joey’ en dat ze het met haar wel zou aandurven om mij er ook bij te nemen. Iris haar ervaring maakte dat de asielmevrouw alle vertrouwen had in deze ‘moeilijke’ dubbelmatch. Ze hoopte ook dat ‘Joey’ en ik doordat we saame zouden zijn, elkaar door de spannende momenten van het leven heen zouden helpen.
Ons nieuwe leven
Iedereen zei toen ‘ja’ en zo werden wij, Joey en Loiza, op 19 september 2020 Noxy en Nisha en begonnen we saame aan ons nieuwe leven bij ons voor-altijd-vrouwtje. We waren toen drie en vier maanden oud. Ik (Nisha) ben de oudste.
We zijn nog steeds dankbaar dat vrouwtje ons zag en dat ze voorbij onze angsten keek. Dat ze het niet erg vindt dat wij geen kroelkatten zijn en ons niet laten oppakken. We hebben alle rust en tijd gekregen om in ons eigen tempo de wereld te ontdekken en we mogen helemaal onszelf zijn.
We wonen nu zes jaar saame en zijn nog steeds angstig voor bepaalde dingen, maar wat hebben we al veel geleerd! Onze angstogen zijn weg, onze vachten glanzen en we durven steeds meer. In onze volgende Pootschrijfsels vertellen we jullie meer over ons leven.
Kopjes van Noxy en Nisha
Miauw Noxy en Nisha,
Welkom bij het Pootschrijfteam op de blog van Ollie. Jullie zijn purrachtige, karaktervolle katten 😻😻 Het is fijn dat jullie bij Iris wonen, een mevrouw bij wie jullie mogen zijn wie jullie zijn. En dat jullie je mogen ontwikkelen in je eigen tempo, pootje voor pootje.
Mijn naam is Japie. Ik miauw op maandag, om en om met Lucky. Ik ben als verweesd en verwilderd kitten gevonden in de tuin van Mo, die toevallig bij een asiel werkt. Ik mocht bij haar in pleegzorg, zoals dat heet. Zij luisterde aandachtig naar mijn verbale en fysieke geweld. Zo transformeerde ik langzaam van een boos en bang kitten naar een kater die zich veilig en geliefd voelt. Maar alleen bij haar. Verder vind ik alle mensen eng, net als mijn broer Foppe en tante Cato. Wij wonen met zijn drietjes voor altijd bij onze pleegmam. Zij heeft jullie furhaal aan ons voorgelezen en we kijken nu al uit naar de volgende. Tot over twee weken. Tof dat we katlega’s zijn geworden.
Koppie van Japie
Goedemorgen Noxy en Nisha, ik ben Kim en woon samen met Casper. Ook een asieljongen. In het asiel was hij angstig, hier is hij lief en heel gezellig. We hebben wel al gemerkt dat hij geen andere poezen om zich heen wil. Hij heeft jaren ongechipt en niet gecastreerd gezworven en is tenslotte op een parkeerterrein in Amsterdam –
Oost gevonden. Toen was hij er slecht aan toen. Nu is hij een stralende witte speelse poes die bij mij op de bank komt zitten. Visite vindt hij niets aan; ik meestal ook niet.
Wij hopen nog veel van jullie twee te horen‼️
Casper en Kim.
Goedemorgen liefe pootschrijf katleegaas, Nisha en Noxy, jullie hebben heele mooie naamen fan jullie foor-altiijd frouwtje gekreegen. Ik kende jullie weeges jullie reeakties bij Ollie.
Jullie pootschrijf was heel mooi en find het fijn om meer fan jullie te leezen. Tot oofer twee weeken, kopjes fan Triton
Hallo Nisha en Noxy,
Wat fijn dat er iemand kwam die door jullie blazen en lelijk doen heen keek en jullie nu een eigen huisje hebben waar jullie in je eigen tempo kunnen ontdooien. Dat lukt al heel goed, lees ik. Angsthaasjes noemen we bange katten in het asiel waar ik vrijwilligerswerk doe (Uden). Daar zitten er ook veel en gelukkig zijn er toch ook regelmatig mensen die een angsthaasje een goed thuis willen bieden.
Ik hoop nog veel van jullie schrijfsels te lezen.
Hallo Noxy en Nisha,
Ik kende jullie ook al een beetje van de reacties bij Ollie maar vind het fijn om nu meer over jullie te weten. Ik heb vroeger ook in een kittenopvang en in een asiel gezeten met mijn broer. Ik was niet boos en angstig en ben toen door mijn vorige vrouwtje samen met mijn broer uit het asiel gehaald. Maar na jaren kon ik mijn broer niet meer uit staan en had steeds ruzie met hem. Daarom ben ik noodgedwongen verhuisd naar mijn huidige vrouwtje waar ik het erg naar mijn zin heb. Trouwens mijn vorige vrouwtje was ook heel lief en goed voor me maar mijn broer die kon ik opeens niet meer luchten of zien. Ik ben benieuwd naar jullie volgend pootschrijfsel.
Lieve groet van 🐈⬛
Hoi liefe Noxy en Nisha, welkom bij de bloggers. Ik kijk uit naar jullie hele mooie verhalen en afontuure.
Zacht kopje, Mila
Hallo Noxy en Nisha, wat een mooie namen hebben jullie! En wat een indrukwekkend verhaal! Ik vind het heel tof en stoer dat jullie vrouw jullie heeft geadopteerd hoor, want hoe vaak blijven angstige katjes zoals jullie in het asiel zitten terwijl ze met een hoop tijd, geduld en liefde uitgroeien tot hele lieve, prachtige diertjes?
Ik ben heel benieuwd naar jullie avonturen❤️
Heel veel liefs van mij, mijn flappers 🐰🐰 Snoopy en Sammy ❤️en een hele fijne zondag nog🥰🌺
Hoi lieve Noxy en Nisha,
Kende jullie nog niet maar wat leuk om jullie te mogen leren kennen, gelukkig zijn jullie uit het asiel weg.
En hebben jullie een forever home waar het nu goed gaat, en dat jullie alles in je eigen tempo mogen ontdekken.
Mijn naam is Annelieke en ik ben deeltijdbaasje van Tommy de katerman van mijn vriend Arend Jan, helaas is Tommy dit jaar overleden maar ik (annelieke) reageer regelmatig op de blogs.
Ben benieuwd naar jullie avonturen.
Veel liefs van Annelieke(deeltijdbaasje van Tommy)
Ben benieuwd
Hoi lieve Noxy en Nisha, wat leuk dat jullie nu ook bloggen! En nog samen ook, dat is reuze gezellig. Ik ben Lucky, ik blog eens in de twee weken op maandag, om en om met katlega Japie. Ik vind het super leuk om over jullie te lezen want ik kende jullie nog niet. We wonen hier samen met vier poezels, een konijntje en twee mensen. Dat zijn uiteraard onze blikopeners. Misschien hebben jullie al wel eens een blog van mij gelezen, morgen kom ik ook weer. Mijn kattenvriendjes zijn mijn broer Moos, mama Molly en zusje Dropje. Het konijntje heet Jip. Wij zijn ook niet de allergrootste helden hoor die er bestaan in kattenland en het is helemaal niet erg als je een beetje bang bent en niet van vreemde mensen in je huis of tuin houdt. dat doen wij ook niet zo. De dames hier laten zich zeker niet zien. Moos en ik soms wel maar vooral als er lekkers te verdelen is. Krijgen jullie ook snekkies en zo? Dan komen jullie misschien ook sneller en het is vooral belangrijk dat jullie gewoon lekker je eigen dingen kunnen doen, op jullie tempo. Dat jullie vrouw dat snapt, is superfijn want dan zijn jullie happy en zij ook! knuffels van ons allemaal namens Lucky
Lieve Noxy en Nisha, welkom op de blog, ik find het keigaaf dat jullie er bij zijn gekomen en dat jullie gaan fertellen over jullie leefen, en over hoe jullie minder bang zijn geworden, daar hebben we allemaal iets aan, want heel veel vrienden en vriendinnen hier zijn ferleegen en bang, sommigen ook niet, we zijn allemaal ferschillend en dat is juist zo biesonder!, mijn mensen zijn ook heel benieuwd naar jullie letters, want froeger woonde hier kater Bolle, hij was een zwerfkater die lang buiten woonde omdat hij mishandeld was en niet gesoosjaalie-dingest, hij was heeeeeeel bang maar ook heeeeeel lief!, en ikzelf lag in het asiel alleen maar ferstopt onder de kooien, en toch hebben mijn mensen me gekoozen, ook al wisten ze helemaal niet hoe ik er nau presies uitzag, en nau ben ik Kever!!, heeeeeeeeeel veel lieve kopjes voor jullie tweetjes en voor jullie mevrouw Iris, en ik heb snekkies gestrooid!!!
Hallo Lieve Noxy en Nisha,
Wat keuk om jullie beter te leren kennen.
En wat fijn dat jullie samen een Voor altijd huisje hebben gekregen en dat jullie zo goed met elkaar kunnen opschieten.
Hoi Noxy en Nisha! Wat een mooie namen hebben jullie. En wat zijn jullie in een lief en fantastisch furrever huisje terecht gekomen na de moeilijke start in het asiel.
Wij zijn twee zusjes van 9,5 jaar en wij heten Binti (schilpadpoes) en Zooka (rode poes). Wij zijn als kittens bij ons vrouwtje komen wonen.
We kijken er naar uit jullie verhaaltjes te lezen!
Kopjes Binti & Zooka
Wat een triest verhaal met een hartverwarmend einde, wat een geluk, dat jullie samen zo veel liefde en begripvol personeel hebben gekregen 🍀❤️ Ik verheug mij al op jullie verhaaltjes, lieve bofbips 🤣❤️🍀
Hoi Noxy en Nisha, wat leuk dat jullie ook blogge schrijfe doen. En heel leuk om kennis te maake met jullie. We hebbe jullie blog met feel plesier geleese en we doen uitkijke naar de folgende.
Dikke knuf van Belle.