Joep moet wennen

Alsof het nog niet genoeg was dat ik een tijdje terug ineens een nieuwe drinkbak kreeg waar ik aan moest wennen, had ik de afgelopen week ook ineens een hele nieuwe pleesmat in m’n eethoek liggen. En dat was alweer even wennen.

Pleesmat

Zoals er vast wel meer huis-, tuin- en weilandkatermansen zijn, heb ik het niet zo op veranderingen in m’n huis. Nou moet ik heel eerlijk mauwen, die drinkbak gebruik ik nu alsof die er altijd al gestaan heeft, maar dat heeft toch zeker wel een weekje geduurd.
Nou zal die nieuwe pleesmat waarschijnlijk ook wel weer een kwestie van tijd zijn voordat ik eraan gewend ben want hij is, hoe zal ik het netjes mauwen, anders dan de vorige die er lag. Een beetje boel anders. Want de vorige was wit met grijs gemarmerd en die had ik al heel lang. En m’n nieuwe is zwart met gekleurde pootafdrukken, en hij voelt ook anders wanneer ik er op ga staan.

Nou moet ik eerlijk toegeven, m’n ouwe pleesmat was verkleurd en de hoeken stonden een beetje omhoog. En er zaten hier en daar wat vlekken op omdat ik soms wel ‘s wat knoei wanneer ik m’n eten errug lekker vind. En dat is dus bijna wel elke dag.
En omdat m’n personeel vond dat ze, zelfs na veel boenen en poetsen, die oude mat niet meer mooi schoon kreeg, vonden ze het, natuurlijk alweer zonder vooraf even met mij te overleggen, hoog nodig de tijd om een hele nieuwe voor me te kopen. Hoewel m’n eten nog steeds minstens zo lekker smaakt uit m’n bakjes (die gelukkig nog wel hetzelfde zijn), is die andere ondergrond toch wel even wennen. En deze mat ruikt ook wat nieuwerderder, en voelt ook wat minder koud onder de poten wanneer ik er op ga staan met etenstijd. Dus eigenlijk is het misschien best wel een verbetering.
Maar zoals je waarschijnlijk ook wel zult begrijpen, ‘t gaat om het hele idee, hè. Want ík ben degene die er maar weer aan moet wennen.

Mauwtjes

Maar dat was deze week nog niet alles.
Gisteravond net na etenstijd hoorden m’n personeel en ik zachte mauwtjes buiten in m’n achtertuin, dus we gingen op onderzoek uit. Maar er was helemaal niks te vinden. Totdat Junior met een zaklamp omhoog scheen, en er ineens een kleine rode kattenkop over de rand van het schuurdak verscheen. Ik begon gelijk te blazen, want een vreemde kat boven op mijn schuur, dat kan ik natuurlijk niet zomaar over m’n kant laten gaan.
Maar die kleine kattenkop dacht blijkbaar dat mijn geblaas een uitnodiging was om naar beneden te komen, want ineens sprong ze van het dak af en kwam via de schutting zo m’n tuin in. Eerst was ik natuurlijk even verrast over zoveel brutaliteit, maar daarna heb ik gelijk even met een tik duidelijk gemaakt dat niet zomaar iedereen in m’n tuin mag komen. En terwijl ze onder m’n tuinhek door rende, ging ik er blazend en grommend achteraan.
Met een dikke staart en een hoge rug heb ik haar luid mauwend vanaf mijn kant van m’n hek duidelijk gemaakt dat dit míjn tuin was, en dat ze niet zomaar binnen kon komen wandelen zonder zich op z’n minst even eerst netjes voor te stellen.

Rode kattenkop

Volgens mij was ik duidelijk genoeg, want ‘t katje verdween na wat zachte mauwtjes over het achterpad, waarna ik weer lekker naar binnen wandelde want ‘t was hoog tijd voor een dutje.
Toch liet die kleine rode kattenkop me niet los terwijl ik lag te draaien in m’n mandje, hoog en warm in m’n cactuskrabpaal. Want wie was het, waar woonde ze, hoe lang had ze al op m’n schuur gezeten? ‘t Was dan wel een brutaaltje, maar helemaal niet onvriendelijk, niet tegen mij maar ook niet tegen m’n personeel. Zou ze zelf eigenlijk wel eigen personeel hebben? En wat deed zo’n kleine nog zo laat buiten, terwijl het regende en woeide?

Terwijl ik m’n onverwachte ontmoeting nog ‘s overdacht, besloot m’n personeel om nog even een ommetje te gaan maken. Net toen ze via de achterdeur weer thuis kwamen bedacht ik me dat het best een goed idee was om nog even wat plantsoenendienst te gaan doen voordat we met z’n allen naar het grote bed zouden gaan, dus ik stond al klaar bij de achterdeur.
Maar wat denk je? Ik mocht niet naar buiten van m’n personeel. Omdat die kleine rode kattenkop terug m’n tuin in was gewandeld en zich prinsesheerlijk op de enige tuinstoel die er nu nog staat had genesteld om uit de regen even een dutje te doen. Natuurlijk heb ik wel even van me laten horen dat ik het daar helemaal niet mee eens was, en mauwde dat ik dan door de voordeur naar buiten wilde. Maar ja, ook aan de voorkant van m’n huis regende en woeide het, dus ik ben even snel onder wat struiken gaan zitten en ben toen gauw weer naar binnen gerend.

Ontsnapt

Daar had m’n personeel intussen bedacht dat het een idee zou zijn om met z’n allen nader kennis te maken. Dus ging alsnog de achterdeur open en liepen we saame naar de tuinstoel waarin de kleine gelegen had.
Maar die was nu hartstikke leeg, want ze had gehoord dat haar personeel thuis was gekomen en was via de boom en de berging haar eigen balkon op gesprongen. Ze woont dus gewoon schuin boven mij, maar komt eigenlijk nooit buiten.
Maar ze was ontsnapt, net voordat haar personeel weg moest om brokjes te gaan verdienen. Hij had een raam op een kier gezet, zodat ze naar binnen had gekund terwijl hij weg was, maar die kleine had duidelijk andere plannen dan binnen zitten.

En daar moet ik nou dus ook weer aan wennen, dat er een ondernemende rode kittenjuffer vlakbij woont, die de wereld wil gaan ontdekken zodra ze de kans ziet. Daar krijg ik m’n poten nog aan vol, mauw ik je.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

2 gedachten over “Joep moet wennen”

  1. Hoi Joep,

    Wat een veranderingen ineens zeg, ik snap dat je daar heel erg aan moet wennen.
    Gelukkig ben je wel aan de drinkbak al gewend, en wie weet wen je ook wel aan de pleesmat die eronder ligt.

    En wat een leuke kittenjuffertje heb je ontmoet, wie weet kunnen jullie wel vrienden worden en kan ze mee doen aan muisbezorgd.

    Liefs van Annelieke(deeltijdbaasje van Tommy)

  2. Hoi Joep wat een leuk eigenwijs buurjuffertje heb je, loogies dat je wel duidelijk maakt dat het jouw tuin is en dan ook nog op jouw tuinstoel gaan liggen slapen is wel ’t toppunt.

    Wat lief fan je dat je je zorgen maakte of ze wel een huisje had fooral nu het buiten koud en nat is. Misschien is ze wel familie fan je want jullie alletwee een roode jas.

    Fijne dag Joep poot fan Triton

Geef een reactie

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *