Ik kon altijd goed brokjes eete, echt waar, elke afond kreeg ik een bord met brokjes en als het ochtend was dan had ik bijna alles op, en dan lustte ik nog meer brokjes.
Lekker, die smaak.
En ook weeges het kraake dan had ik geluid in mijn kop en ik foelde me dan oer en sterk, dat heb ik gewoon nodig weeges ik heb ook angstklachten en dan is oer-gefoel de beste meediesijn.
En toen kwam de ooperazie aan mijn tanden. Eerlijk waar ik snapte het ook wel, want ik had best pijn in mijn bek alleen daar zei ik niks ofer het was wel zo dat ik snel boos was en ik fond het moeilijk om lief te zijn.
Na de ooperazie werd ik wakker zonder tanden onder alleen op de hoek had ik nog een tand en wat begin je met brokjes als je twee hoektanden hebt, nou niks daar kwam ik ook achter.
Dus na een poos begon ik te oefenen.
Bijten op mijn vrouw haar finger. Op een stokje en op lintjes en dan weer probeere en mijn vrouw bleef er altijd bij. Dat was ’s avonds laat in de keuken, dan foel ik me goed en feilig.
Het lukte niet. Elke keer fielen de brokjes er fan opzij uit. Dan waren er dagen dat ik helemaal niks probeerde weeges ik dacht het lukt toch niet.
En dan probeerde ik het toch weer.
Ik deed steeds hetzelfde. Brokje in de bek en kauwen. Gefallen brokjes liet ik liggen. En op een afond lukte het opeens met een brokje. Ik kon het in mijn bek houden en doorslikken. Andere brokjes weer niet. Het kraakgeluid had ik ook nog niet. Maar ik proefde wel weer de smaak fan brokjes en ik fond ze heerlijk. Zo begon het.
Elke afond oefen ik met mijn vrouw. Er fallen nog steeds brokjes uit mijn bek en kraake lukt geeneens maar elke afond lukt het beter om brokjes te eete. En misschien komt het kraake ook weer terug ik blijf probeere.
