🐾 Bliksem vindt dat wij gewoon de baas zijn over onszelf

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Altijd maar doen wat je manmens en vrouwmens willen is best wel raar. Wij zijn gewoon de baas over onszelf dacht ik terwijl ik met half geknepen ogen vanaf de vensterbank naar buiten keek.
Ik ben natuurlijk een trotse katerman met een weelderige staart en een onwrikbare eigen wil. Mijn manmens was druk bezig. Hij hield een glimmend blauw tuigje omhoog en riep met een overdreven stem: Bliksem, kom maar. Gaan we lekker wandelen buiten.
Ik vertrok uiteraard geen spier. Een wandeling? Aan een touwtje? Alsof ik een hond ben. Het idee alleen al was een belediging voor de waardigheid van elke katerman en poes op deze aardbodem.

Baas

Gisteravond had hij een diepgaand gesprek in de jungle met Roover. De hieperdepiep katerman van de buurvrouw. Roover had geklaagd over zijn vrouwmens. Die had namelijk een duur hipper dan hip design bedje voor hem gekocht. Zij had hem erin gelegd, over zijn kopje geaaid en gezegd: Kijk eens Roover, speciaal voor jou.
En wat deed Roover? Precies wat elke rechtgeaarde katerman of poes hoort te doen. Hij had de doos waarin het bed geleverd werd geclaimd, en het design bed de rest van de dag straal genegeerd.
Mensen begrijpen het simpelweg niet, had Roover gemiauwd, terwijl hij zijn poot waste. Ze denken dat ze de baas zijn omdat ze blikjes kattenvoer openmaken. Precies, zei ik. Ze maken plannen, kopen spullen en bedenken regels. Maar ze vergeten één fundamenteel ding: katermannen en poezen doen gewoon altijd hun eigen ding!
Mijn manmens schudde nu met een zakje snoepjes. Een klassieke afleidingsmanoeuvre. Ik gaf niet toe, ook al was de verleiding groot. Maar het ging om het principe. Als ik nu zou komen denkt mijn manmens dat het tuigje een succes is.
Mensen willen altijd maar structuur. Ze willen dat je op schoot komt zitten als zij tv kijken. Ze willen dat je slaapt als zij slapen. Terwijl de nacht juist het moment is om onzichtbare spoken te jagen in de gang en keihard over het bed te sjezen. Ze willen dat je van de eettafel afblijft, alsof dat niet het beste uitkijkpunt van het hele huis is.

Spinnen

Ik rekte me eens uitgebreid uit, liet een grote gaap zien, en besloot dat het tijd was om mijn punt te maken. Ik sprong soepel van de vensterbank, liep met een grote boog om het blauwe tuigje heen, negeerde mijn manmens volkomen, en sprong met één gracieuze beweging bovenop de mand met schone opgevouwen was. Hét ultieme verboden terrein.
Mijn manmens zuchtte: Bliksem, nee, niet op de schone was!
Ik rolde mij demonstratief op tot een bal en begon luid te spinnen. Ik keek mijn manmens aan met een triomfantelijke blik. Volgens mij ben ik hier de baas. De mensen mochten dat wel het huis betalen, brokjes verzorgen, natvoer geven en de kattenbak verschonen, maar de regie over mij? Die lag toch echt bij mijzelf.
Laat ze maar willen, dacht ik tevreden terwijl ik mijn ogen sloot voor een dutje. Wij katermannen en poezen blijven gewoon de baas over onszelf.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle en de brokkiesauwtoomaat

Heej, liefe frientjes,

Frouwtje doe roepe, het is alweeer 1 november een nieuwe maand! Zie je de rooie boompies Belle ? Ja natuurluk zie ik die. Ik zit reegelmaatig in de fensterbank, zeker nu de furrwarming aan sta. Dan is het een heerluk plekkie om te doezelen en uit te kijke. Frouwtje zeg de boome zijn de laatste jaaren zo gegroeid, we hebbe bijna een kompleet bos waar we op uitkijke doen.

Rustig

Het is fandaag zondag, wiekent dus, en meestal is het dan rustig in huis en doen we rieleksen. Maar fandaag doe fouwtje renne door het huis. Eerst met de stofzuiger, ik heb er een bloedheekel aan. Als ze ermee in mij buurt komp doe ik blaase en aanfalle. De wasmachine staat aan, al foor de tweede keer. Frouwtje doe de zomerkleere wasse.
Belle zeg ze, in de herruf doen we de zomerkleere wassen en ruimen we alles op. Jullie weete we doen op een klein appartementje woone en we hebbe niet zo heel feel ruimte. Nu staan er 2 wasrekken in de slaapkaamer er en een wasrek midden in de gang waar ook mij vierbakken staan. Zo onfgezellig fin ik het. Frouwtje zeg, als de furrwarming aanga is het zo droog. Ze heeft ook al op een stoel gestaan om de winterkleren boofenuit de kast naar beneeje te haale. Het heeelehuus sta op ze kop!

Oofertrek

Omdat het zondag is ben ik nog eefe terug gegaan in bed, maar dat duurde nie lang. Het bed moest worden furrschoond zei ze en ik moes eraf. Nu is het klaar en ik ging kijke, had ze weer een nieuwe dekbedoofertrek gekog, met donkerroode en ooranje heruffblaaderen, net als de boompies buite.
Nou, ik fon het wel mooi en het rook lekker, dus ik ben er op gaan ligge. Foorloopig blijf ik daar dutten zolang fouwtje beezig is. Ze doe ook swaaje met de swiffer en de duster, de balkondeur doe ze zellufs ook oopeswiepe.
Fan de week kwam er een herruf-ooferleefingspaaaket fan Zoeplus. Het hep de heele week in de gang gestaan, maar nu is ze de kuipies aan het soorteren en doe ze het in de gangkast zette waar ook mijn zak met brokkies sta. Zo doe ze alles opruime en schoonmake. Vanuit de keuken doe het lekker ruike en kookt frouwtje dikke soep. Ze hep een nieuwe pan gekog waar ze heel blij mee is. Ze zeg dat het een furrfroegd kerstkaaado is wat ze aan zichzelluf heeft gegeefe. Het is een knaloranje pompoenpan. Die was zo poopulair en ooferal uitferkog. Ze heef in de omgeefing alle winkels afgereeje totdat ze die pan kon bemagtigen. Maar ik moet jullie zeggen, die pan fleurt de heele mieniekeuken op. Het ga om de kleine dingen Belle zeg ze, die geefe het grootste geluk. Ik ben het heeelemaal met haar eens.

Kadoo

Fan de week deej er nog een paaaket koome, het is foor jouw Belle hoorde ik frouwtje zeggen. Nou zeg wat zal het zijn dacht ik, toch niet een foogul op batterijen uit Sjienaa of een piepende muis ? Alles wat te feel herriie maake doe daar speel ik niet mee. Al dat mooderne dat is niks foor mij. Een gewoon balletje of een muis dat is leuk, of iets aan een touwtje. Dit is een kadoo Belle, dat je hoop ik ga hellupe een paar maatjes kleiner te worden zei ze. Het is een brokkiesauwtoomaat.
Nou, dat leek mij wel wat, ik fin mij brokkies erg lekker en ik doe ze graag laate kraake.

Eete

Het was een dag dat frouwtje ging werruke, het was ook nog slecht weer en moes ze met de auwtoo het drukke verkeer in. Ze was een beetje gehaast en ik dee mauwen want ik wilde eerst mij ontbijt. Nee Belle, je weet als frouwtje gaat werrukke, ze eers gaat doesjen en jij daarna je eete krijge doe. Nou is het zo, ik ben de laatste tijd steeds meer gaan mauwen om eete, hoe het komp weet ik niet. Het is niet uit furrfeeling want ik hep genoeg te doen. Aandacht krijg ik ook genoeg.
En sinds ik drummer fan Kemperbend De Spinners ben, oefen ik iedere dag, en als we een
optreeden hebbe dan hep ik het daarmee druk. Eete krijg ik genoeg, maar toch blijf ik mauwe. Ik doe frouwtje goed in de gaate houwe, want als ze naar de gang loop dan mauw ik en denk ik dat ik eete krijg. Dat wast dus ook op die ogtend tien frouwtje de deur uit moes en ik bleef mauwen.
Toen ik ontbijt kreeg en het op was ging ik weer mauwen want ik wilde meer. Wat is er toch Belle, dat mauwe dee je foeger nie. Of hep je pijn in je buik of tanden ? Nee mauwde ik, ik wil gewoon nog meer! Opeens was frouwtje het gemauw zat. Belle zei ze, nou moet je ophouwe, je doe genoeg eete krijge en je bent de laatste maanden dicht gegroeid. Dat vond ik eg waar nie leuk hoor dat ze dat zei. Ik ben geen buitenpoes en op de gang rennen doe ik niet. In huis ben ik gewoon rustig, en als ik zin hep tik ik teege een balletje en vang ik de muis aan een touwtje. Dus beweeging hep ik heus wel fin ik. Boofendien oefen ik iedere dag met drummen, of dat nie beweeging genoeg is.

Brokkiesauwtoomaat

Maar frouwtje is fan meening dat ze nu eg moe ingrijpen foordat ik door mij poote zak zeg ze. Fandaar dus het kaado, de brokkiesauwtoomaat. Als ik nu meer furrdeeld oofer de dag mij brokkies krijg dan ben ik misschien meer furrzadigd denk ze, en met meer beweeging en treening. Iet dat tog lukke ? Nou moet ik zeggen het is een mooie brokkiesautoomaat. En is het natuurlijk heel lief dat ze die spesjaal foor mij heef gekog, en ze zorrug heeft foor mij te groote maat. Dus ik hep gemauwd okee, ik doe mee!
Frouwtje hoop dus dat het hellupe zal wat af te slanken en ik niet meer zo doomienant zal mauwen om eete. Ze zeg Belle, je frientjes Kever en Ollie zijn ook afgeslankt, jij kan het ook!

Nou is wel zo dat het plan fan aanpak nog nie in werking is, ze moet de brokkiesauwtoomaat nog installeren. Frouwtje is nie so tegnies en moet ze er eefe een rustig moment foor hebbe. Maar ik zag haar fandaag renne met wasrekken en zo, ze was zo druk met de schoonmaak, ik dag fan de brokkiesauwtoomaat komp niks fan.
Het maak mij niks uit. Ik doe het fan de week hoor Belle heeft ze geseg. Nou, ik wagt maar af en foorloopig mauw ik gewoon door. In de folgende blog zal ik furrtellen hoe de autoomaatiese brokkiesbak is befallen. Toedeloeeee !

Dikke knuf van Belle

Japie: meowe balans met oude gewoontes

Dat het leven stom is zonder tante Catootje dat hoeven we niemand te furtellen. Mo heeft ons uitgelegd dat we met elkaar een nieuwe balans moeten zien te vinden. Want Catootje was de baas in huis en zij bepaalde het ritme van alles.

Het is best bijzonder dat er maar één ding is veranderd en dat alles anders is. Daar houden we niet zo van, dat dingen veranderen. Daarom bedachten we een simpele oplossing. We zetten de klok terug in de tijd, alleen dan zonder m’n tante.
Die blijft furever die purrachtig fonkelende ster, omringd door alle lieverds die op aarde zo enorm gemist worden. Ieder donker klim ik in mijn boom, die stevig is vastgesjord met een knalgroene spanband. Zo ziet de wind dat hij die niet om mag blazen. Het werkt, want knalgroen heeft de stormen Austen en Boelo al verslagen.

Afwas

Een heel grote verandering is dat er geen afwas meer is. Een nachtmerrie kan ik jullie verzekeren. Want ik als oppermeester in het schoonmaken van halflege bakjes – volgens mijn mens zijn ze meer dan halfvol, het is maar hoe je het miauwt – ben ik ongevraagd werkloos.
Mijn vrijgekomen tijd wil ik nuttig inzetten. Ik moest denken aan mijn oude hobby waar ik heel bedreven in was toen ik hier net kwam wonen. Al is het op de kop af vijf jaar geleden ik weet nog purcies hoe het werkt. Voorpoten op haar benen en kop op het bord dat ze op schoot heeft. Als ze dat hoger tilt, zet ik gewoon mijn poten op het randje. Dan kiept de inhoud vanzelf op de grond.
Of voor haar neus gaan zitten als ze aan tafel eet. Met mijn brede kop het bakje yoghurt wegduwen is zo gepiept. Zij verpest de sfeer door ‘nee, Japie’ te zeggen. Steeds feller, ’NEE!’ Dat is niet aardig, vind ik. Ik wil haar alleen maar helpen. En voorkomen dat ik omval van de honger.
Ik loop al weken rond met een knorrende maag. Daar word ik dan weer sjagrijnig af. Ook hierin blijkt de oplossing een fluitje van een cent. Op het pleintje achter mijn huis staan veel kliko’s. Omdat niet iedereen zijn bordje netjes leeg eet, schrapen mensen hun vreetplateaus leeg in die megaprullenbakken. Niet iedereen mikt trefzeker en daar zit mijn geluk. Er zijn twee opties. Of ik eet de restjes zelf op. Maar dat is minder efficiënt voor mijn rommelende buik. Beter wacht ik op piepbeesten die zichzelf eerst volvreten aan de aardappelen met vette jus. Zo sla ik twee vliegen in één klap. Met een beetje mazzel komen er zelfs GBK’s op af. Dat is extra feest voor mij. En voor mijn broer. Want natuurlijk mag Foppe mee eten van zo’n goudbruine rakker, met zijn lange schubbige staart.

Boomerang

Foppe heeft trouwens ook weer wat oude gewoontes opgepakt. Waar in mijn vorige blog de vlag uitging omdat het zo goed gaat met zijn buik kwamen de zorgen om hem als een boomerang terug. Hij moet gedacht hebben, wat mijn moeder kan, kan ik ook en dat is heel veel drinken. Hij banjerde van waterbak naar waterbak. Regen was een feestje, want water uit plassen is extra lekker. ‘Dat gaat Mo niet leuk vinden’, miauwde ik hem, maar zijn oren deden het niet goed. Want hij bleef lebberen.
Ook daarna luisterde hij niet naar me, toen hij furstopt zat onder het dekbed met een blaas die op knappen stond. ‘Doe het nou gewoon voor één keer op die witte balletjes’, tetterde ik door de dikke stof heen. ‘Ik zal echt niet kijken als je op de plastic plasdoos gaat.’ Maar nee hoor, hij wilde er niets van weten. Zelfs niet na dreigementen van ons mens dat hij anders mee moest naar witjas.
Hij bibberde zo hard toen hij in de rammelbak werd overgeheveld dat seismografen alarm sloegen voor een lokale aardbeving. Toen hij terugkwam had hij extra gaten in zijn jas. Zo niet handig met de koude oostenwind die af en toe al vlaagt. Foppe was zo opgelucht toen hij weer op honk was dat hij spontaan alles liet lopen. Ook zo’n typisch oud gebruik van hem.

Toonladders

Zelfs Mo doet zoals ze vaker doet. Het verdriet in een doosje stoppen dat af en toe open mag. ’s Nachts bijvoorbeeld als ze het warme lijfje van tante Cato niet naast haar voelt. Mijn broer doet zijn best om de ijzige leegte op te vullen met een cursus opera zingen.
Van KeverT weet hij dat je het beste in het donker kunt oefenen. Dat baart de kunst. Liever ga ik op pad dan zijn toonladders aan te horen. Om thuis te komen met een overheerlijk piepbeest en die los te laten in de kamer. Daar komt Foppe op af en is Mo verlost van het kattengejank. Een purrrfecte deal lijkt me. Maar waarom schreeuwt ze dan alle buren wakker met haar ‘Nee, Japie, NEE!’

Koppie van Japie

Kever heeft een mening over zes jaaren

Soms denk ik nog wel eens aan froeger, aan hoe het toen was, en aan hoe ik me toen foelde: ik zag heel weinig mensen, ik had geen speelgoed en ik wist niet eens wat dat was, ik was nog niet gekastraatsied en ik focht veel, ik was heeel slank en loeisterk, maar andere katers waren dat ook dus ik had vaak wonden en oferal litteekens.

Ferdwaald

Op een dag was ik ineens buiten, helemaal alleen, ik was daar nog nooit geweest, ik raakte ferdwaald toen ik terug naar huis probeerde te gaan, niemand kwam me zoeken, ik ferstopte me en wist niet meer wat ik moest doen, ik had zoveel honger en ik was wanhoopig, wat moest ik doen?, toen werd ik gefangen door mensen die ik helemaal niet kende en naar een plek gebracht waar allemaal andere katten waren, en ook honden.

Ferstoppen

Meestal denk ik daar allemaal niet meer aan, waarom zau ik, het is al lang geleeden en alles is helemaal goed gekomen, 🌟Bolle die hier voor mij woonde heeft mij aangeweezen aan mijn mensen, ze fonden het niet erg dat ze me niet konden zien omdat ik altijd onder de kooien lag, mijn vrouw had kouwstiks meegenomen, ze lag op haar buik en gaf me steeds een klein stukje, ze maakte haar arm lang maar ik moest toch een beetje dichterbij komen om het te pakken, daarna gaf ze het zakje kouwstiks aan mijn man en hij hield het hele zakje voor mijn neus, snel trok ik het mijn tanden uit zijn hand en ferstopte me ZO fer weg dat niemand me meer kon zien.

Twee daagen later kwamen mijn mensen me haalen, met mevrouw Irma, altijd als zij komt weet ik dat nog, ik kruip wel onder het bed maar ik ben toch niet zo bang voor haar want ik weet nog heel goed dat ik achterin haar outoo zat, naast mijn vrouw.

Feilig

Toen ik hier in huis aan kwam was wist ik het meteen: hier wil ik zijn, en hier ben ik feilig!, ik rook Bolle nog, en ook Popje, Grote Beer en Molly, ik moest wel wennen en ik fond het moeilijk, maar ik wist dat het goed zau komen.

Forige week zondag was die dag al zes jaaren geleeden!, al zes jaaren woon ik bij mijn mensen en schrijf ik op de blog, eerst nog bij Bertje, Saame met de sterren Loes en Oopa Floris en Brammie en Toby, het lijkt lang geleeden maar ook weer niet, ik herinner me iedereen nog en ik draag ze mee in mijn hart.

Froeger

Nau schrijf ik bij Ollie, met gelukkig ook nog vrienden van froeger en met nieuwe vrienden erbij, en ik ben al weer best lang Kever, een ronde jongen die goed feeren kan fangen, die altijd een mening heeft, En altijd honger roept mijn vrouw, nau ja!, ik speel spieraal in de nacht, oferdag ben ik in mijn tuin, ik hau van knuffels en kammen en borstelen, ik heb ferkeering met mijn Milamuisje, en ik kan keihard rennen.

Fechten

Mijn ooren hebben allemaal happen eruit van het fechten froeger, dat zie je meteen en dat blijft altijd zo, de litteekens op mijn neus kan je alleen zien als je heel goed kijkt, zo blijft mijn ferleeden altijd bij me, maar ik denk er niet vaak meer aan, de herinneringen aan froeger worden steeds waaziger, ze zijn er wel maar ik moet heel goed zoeken om ze te finden, en waarom zau ik dat doen?, mijn leefen van nu is veel fijner, het lijkt wel alsof het altijd zo is geweest, en nu ben ik Kever en maak ik van elke dag die ik krijg een feestje, zolang als dat kan.

Voor een keertje kan ik pas op maandag of dinsdag antwoorden, maar ik fergeet het hiet hoor, echt niet!

***

Natuurlijk blijf ik doortetteren voor vreede, ook al lijkt het niet te helpen, maar ik geef het nooit op!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep heeft het niet zo op verandering

De afgelopen week heb ik weer ‘s aan de rand van m’n zwembad gezeten om over ‘t weiland uit te kijken. Gewoon, omdat het kon, want de zon scheen soms heel even en de woei van vorige week was echt weg. Ik dacht nog, als ‘t zo kan blijven tot aan kerssemus, dan ben ik dik tevreden.

Korterder

Nou weet ik niet hoe ‘t bij jullie thuis is gegaan, maar vanaf zondag kreeg ik het gevoel dat de dagen ineens een heel stuk korterder aan het worden zijn.
Zoals gewoonlijk stapte ik tegen de avond naar binnen toen ‘t buiten donkerder begon te worden, want dan is het zo rond de tijd dat m’n diner geserveerd wordt. Maar wat denk je? M’n personeel zei gewoon dat ik te vroeg was en dat ik nog heel even moest wachten. Maar ik ben nou eenmaal een gewoontekatermans, en m’n buik geeft vanzelluf aan wanneer ‘t etenstijd is. Gelukkig had ik nog wat brokjes in m’n etensbak liggen, dus die heb ik toen maar even demonstratief weg zitten knabbelen. Nadeel daarvan was alleen dat toen m’n diner eindelijk geserveerd werd, ik eigenlijk niet zoveel trek meer had. Voor het mooie heb ik toen nog wel een paar hapjes natvoer gegeten voordat ik in de vensterbank ging liggen uitbuiken, om later op de avond nog de rest van m’n diner op te eten. Maar toen had ik geen trek meer in m’n snekkies voordat m’n nachtdienst begon, dus m’n hele vaste ritme lag overhoop.

Prinsiepe

Nou weet ik heus wel dat ik echt niet omkom van de honger wanneer ik tien minuten langer moet wachten op m’n eten, maar het gaat mij gewoon om het prinsiepe. M’n personeel kijkt zelf ook nooit op dat grote ronde ding aan de muur om te zien of ze al trek hebben, want bij hun werkt ‘t eigenlijk net zoals bij mij. Maar zij hadden bedacht dat, omdat er ineens een uur verdwenen was vanwege wat ze wintertijd noemen, we saame elke dag tien minuten later zouden eten, om eraan te wennen. Dus zat er voor mij niks anders op dan maar mee te gaan met dat gekke idee, hoewel ik natuurlijk wel luidkeels heb lopen mopperen en draaien want ik begrijp gewoon niet waarom dat gedoe met een uurtje erbij en een uurtje er af elk jaar opnieuw nodig is.
Maar ik moet zeggen, inmiddels ben ik na bijna een week al gewend aan die andere etenstijden hoor, dus ik blijf er geen drama van maken. Al zal ik sommige dingen die tweebeners doen nooit helemaal snappen.

Maar deze week was het later eten niet het enige dat veranderde in huis. Ik zal je mauwen wat er nog meer is gebeurd.
Al zo lang als ik hier in huis woon, staan m’n etensbak voor brokjes en m’n drinkschaaltje met vers water naast elkaar in zo’n platootje op een rustig plekje in m’n keuken. En dat werkt prima voor mij. M’n lunch en avondeten worden elk in een apart bakje geserveerd op ‘t matje voor m’n platootje, en die bakjes worden nadat ik ze heb afgewassen door m’n personeel weer netjes opgeruimd.
Nou kwam ik van de week weer ‘s binnen voor m’n lunch, en toen was m’n hele platootje ineens verdwenen! Er stond een rare vierkante bak naast m’n brokjesbak, waar straaltjes water uit kwamen. Ik wist echt niet wat ik zag, en al helemaal niet wat ik ermee moet. Gelukkig staat m’n oude schaaltje met vers water ook nog steeds in de buurt, want ik vind dat vierkante ding heulemaal niks. Er komt geluid uit omdat ‘t water beweegt, en dat heb ik nog nooit meegemaakt. ‘t Stoort me helemaal niet dat dat ding er staat, want ik smul nog steeds van m’n brokjes die er naast staan. Maar ik heb er nog geen druppel uit gedronken.

Wennen

M’n personeel hoopt dat ik er gewoon nog even aan moet wennen, en dat als ik er eenmaal uit gedronken heb, dat ik nooit meer een andere waterbak wil. Maar eigenwijs als ik ben loop ik nog steeds liever naar m’n oude vertrouwde waterschaaltje als ik dorst heb. Want ik ben en blijf nou eenmaal een gewoontekatermans die eerst nog even niks van allerlei nieuwigheden wil weten. Al mauw ik niet dat ik er nooit water uit zal drinken, want het heeft tenslotte toch ook een half jaar geduurd voordat ik eindelijk in m’n nieuwe krabton onder het kleine slaapkamerraam wilde gaan liggen. Dus ik geef het gewoon nog even wat tijd. Een half jaartje of zo…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep