Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,
De komst van Sinterklaas houdt ons deze weken allemaal bezig. Ook wij doen er alles aan een goede aantekening van hem te krijgen in zijn grote boek, met cadeautjes als beloning. We vragen niet veel, echt niet. Alleen de manier waarop we hem de afgelopen week naar onze pootjes probeerden te zetten, was niet zo’n succes volgens ons vrouwtje. Maar uiteindelijk kregen we toch waar we op hoopten. En vrouwtje ook. Lees maar mee.
Dozen
“Hee Nisha, heb je het al gehoord?” “Nee, wat moet ik gehoord hebben, Noxy?”
“Sinterklaas is weer in het land. Hij is aangekomen met zijn boot vol cadeautjes. De komende tijd gaat hij samen met zijn paard en de kleurrijke Pieten op pad om iedereen cadeautjes te brengen. We moeten daarom de komende weken elke avond goed opletten of ze al over ons dak lopen!” “Ohhh… is hij er weer? Denk je dat hij ook dozen meebrengt, Noxy? Die vind ik veel leuker dan de cadeautjes!” “Natuurlijk, Nisha. Cadeautjes zitten toch in dozen? Dat wordt uitkiezen straks!” “Nou, dan kunnen wij weer lekker tekeergaan in de papiertjes en ons verstoppen in de dozen. Ik heb er nou al zin in!” ”Ik ook Nisha, maar we moeten wel eerst wortels kopen en zingen voor die oude man”. “Eet die ouwe knakker wortels, Noxy? Is dat zijn geheime superfood, waardoor hij zo oud is geworden?” “Ze zeggen dat die wortels voor zijn paard zijn Nisha, maar ik denk dat jij gelijk hebt. Die wortels zijn vast voor hemzelf. Ze zijn het grote geheim van Sint’s eeuwige jeugd. Laten we maar meteen naar de winkel gaan en ruim inslaan”.
Wortels
Ons vrouwtje zette grote ogen op toen ze ons met een winkelwagen vol knaloranje wortels thuis zag komen. “Wat moeten we met al die wortels?” riep ze verbijsterd uit. “Die zijn voor Sinterklaas, we hebben de hele winkel leeggekocht!” miauwden wij trots. Vrouwtje keek bedenkelijk en moest toen erg lachen. “Maar zo werkt dat niet, dames!” zei ze. “Jullie kunnen niet ALLE wortels kopen! Andere mensen en katten willen ook wortels kopen, maar dat kan nu niet meer want jullie hebben ze opgemaakt. Als Sinterklaas dat hoort, is hij vast niet blij. Want hij leert je juist dat je niet alles voor jezelf moet houden maar alles eerlijk moet delen! Breng de wortels maar gauw terug naar de winkel, voordat Sinterklaas erachter komt, jullie in de zak stopt en meeneemt naar Spanje”.
We keken vrouwtje angstig aan en miauwden: “Mee in de zak naar Spanje?” Dat willen we helemaal niet! We willen alleen maar dozen om mee te spelen! En we durven niet terug naar de winkel.” We zaten er als een zielig hoopje kat bij en zagen onze droom van een Dozenparadijs vervliegen. “Nou vooruit”, zei vrouwtje, die met ons te doen had. “Laat die wortels maar hier dan. Ik maak er wel hutspot van, daar kan Sinterklaas niks van zeggen. Ik zal een extra portie voor hem en de Pieten bewaren. En ik leg wat losse wortels apart voor zijn paard”. Ze ging daarna zelf naar de winkel en kwam terug met heel veel uien en aardappelen.
Grote doos
Toen de hutspotgeur ons na enige tijd tegemoetkwam, zongen wij voor het raam heel hard en vals Sinterklaasliedjes. ‘’Waar is de noise-kensseling koptelefoon als je hem nodig hebt?” verzuchtte vrouwtje vanuit de keuken. “Wat een kattengejank, dames! Dat vindt de Sint niet mooi, hoor!” We hielden spontaan onze bekjes en kropen verslagen bij elkaar in onze mand. We zweetten echt peentjes. Hadden we het nou verpest bij Sinterklaas, met die enorme vracht wortels en het valse zingen? Zouden we nu nog wel dozen krijgen of zou hij ons nu voor straf meenemen in de zak naar Spanje? Die nacht luisterden we zo intensief
of we al paardenvoetjes over ons dak hoorden trippelen, dat we uiteindelijk van vermoeidheid in slaap vielen. Maar de volgende ochtend wachtte ons een verrassing.
[Nisha]: “Noxy, wakker worden! Kijk eens! Sinterklaas heeft ons dozen gebracht!” [Noxy]:“Maar we hebben helemaal niks gehoord Nisha! Hoe kan dat nou?” [Nisha]:“Wat maakt het uit, kom we gaan spelen!”
We namen een flinke aanloop en sprongen in de grootste doos. Het ritselde en knisperde door de kranten die erin zaten. Uitgelaten draaiden we rondjes en schoven met onze poten onder de kranten door. Daarna probeerden we de andere dozen uit. We hadden een geweldige ochtend. “En wat zeggen jullie dan tegen Sinterklaas?” vroeg vrouwtje toen ze ons zo vrolijk zag rondspringen. “Dank u wel Sinterklaas!” miauwden wij keihard in koor, terwijl vrouwtje lachend haar noise-kensseling koptelefoon opzette en hoofdschuddend de kamer uitliep.
Kopjes van Noxy en Nisha
Alsof het nog niet genoeg was dat ik een tijdje terug ineens een nieuwe drinkbak kreeg waar ik aan moest wennen, had ik de afgelopen week ook ineens een hele nieuwe pleesmat in m’n eethoek liggen. En dat was alweer even wennen.
Nou zal die nieuwe pleesmat waarschijnlijk ook wel weer een kwestie van tijd zijn voordat ik eraan gewend ben want hij is, hoe zal ik het netjes mauwen, anders dan de vorige die er lag. Een beetje boel anders. Want de vorige was wit met grijs gemarmerd en die had ik al heel lang. En m’n nieuwe is zwart met gekleurde pootafdrukken, en hij voelt ook anders wanneer ik er op ga staan.
Daar had m’n personeel intussen bedacht dat het een idee zou zijn om met z’n allen nader kennis te maken. Dus ging alsnog de achterdeur open en liepen we saame naar de tuinstoel waarin de kleine gelegen had.
Lieve allemaal, pas geleden was het een zonnige dag. De zon was best warm en ze was er al froeg. Ik lag op oma’s toen ik de straale voelde. Ze waren lekker warm op mijn vacht. Eigenlijk lag ik best goed. Maar ik begon trek te krijgen, trek in iets lekkers. Dat heb ik weleens vaker zo in de middag als ik mijn dutje heb gedaan.
Snoffen
Dauw
Liefe friendjes en friendinnetjes wij, Figo, Beertje, Kasper en ik, kwaamen foorige week aanrijden bij de stuudieoo staat er een freemde autoo foor de deur.
fermoeden dat het niet alleen de muuziek is die hij zoo mooi find maar Belle zelluf.
bleef, daar kon hij goed naar onze muuziek luisteren en kontrooleeren of alles wel klonk zooals zou moeten want hij is onze prooduuser of zooiets in ieder gefal onze ceedee-maaker.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Ik besloot als beschermer van de buurt op onderzoek uit te gaan. Sprong van de schutting en sloop via de heg naar het huis van Roover. Toen ik binnen was zag ik bij de verwarming iets heel vreemds staan. Er stond een klein blauw gympje op de grond. Die was niet van Roover, maar van Lux het jongetje wat hier woont. In het gympje stak een enorme knaloranje winterpeen. Daarnaast lag een tekening van een man op een wit paard en een bakje met water.
Voerbakje