🐾 Bliksem voelt dat er dingen aan het veranderen zijn

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Ik lag vanochtend op mijn vaste plek op de schutting en keek om mijn heen. Mijn staart tikte onrustig tegen het hout. Er was iets mis in mijn jungle. En als zelfbenoemd heerser van de buurt nam ik deze verandering hoogstpersoonlijk op.
Het begon allemaal met die ene harde windvlaag in de ochtend. Ik was koninklijk de jungle ingestapt voor mijn dagelijkse inspectie. En toen ineens een windvlaag mijn zorgvuldig glad gelikte vacht volledig in de war schopte. Schandelijk. Maar dat was nog niet alles. De struiken en de boom, die normaal gesproken braaf groen horen te zijn, begonnen spontaan te verkleuren. Alsof iemand met een verfkwast in de weer was geweest terwijl ik sliep. Sommige bladeren waren felgeel, andere dieprood. Slechte smaak heeft deze schilder dacht ik.

Buiten

Toen ik besloot de boel van dichtbij te gaan bekijken, gebeurde het ondenkbare. Een groot bruin blad liet zomaar los van de tak en dwarrelde provocerend recht op mijn neus af. Ik deed een snelle stap achteruit, mijn ogen waren megagroot. Viel de hemel naar beneden? Ik haalde uit met mijn snelle linker poot, maar het blad lande toch met een zacht geritsel op het gras en bleef roerloos liggen. Ik hield mijn adem in, en besloop het ding met de sluiptechniek van een tijger, en gaf er een tik tegen. Het ding ritselde terug. Dat was een duidelijke oorlogsverklaring.
Binnen een kwartier was mijn jungle veranderd in een mijnenveld van ritselende monsters. Overal vielen bladeren. Ik rende van links naar rechts, sprong in de lucht om een vallend blad te vangen, en rolde over het gras om andere bladen te smoren. De wind deed gezellig mee en blies een hele hoop bladeren in het rond. Ik keek mijn ogen uit: De natuur was de controle volledig kwijt.
Buiten adem en met een verdwaald blaadje achter mijn oor geplakt, besloot ik dat het tijd was voor een strategische terugtocht. Ik glipte door de deur naar binnen. De vloer binnen voelde ongewoon koud aan mijn pootjes. Gelukkig was daar mijn redding. De veilige warme vensterbank. Door mijn mensen ook wel huize Bliksem genoemd.

Vensterbank

Ik twijfelde geen moment, en sprong op de vensterbank. Met een diepe zucht liet ik mij zakken en smolt zowat weg van geluk. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe de eerste dikke regendruppels tegen het raam aan sloegen, gevolgd door een flinke plensbui. Het werd buiten donker, nat en koud.
Ik rolde mij op tot een perfecte, harige donut en sloot mijn ogen. Laat het weer het buiten maar lekker uitzoeken met die herfst. Ik heb nu een date met een lang dutje.
En straks kijk ik nog wel even naar de seizoenknoppen. Misschien kan ik ze nog voor een paar weekjes terugdraaien. Wie weet, dat kan maar zo.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Belle denkt na ofer een kadoo

Haaalo liefe frientjes,
Wat zijn er weer keileuke blogge geschreefe, eg waar mij frouwtje en ik doen schuddebuike als wij de afontuure doen leese.

Uitgebuikt

Nu ben ik weer aan de beurt. Vanafond is de detline, dat betekent dat dan de blog moet worden opgestuurd naar Ollie. Hij en zijn frouw hebbe de blog op tijd noodig om het mooi te maake en dan op de dinsdag te plaatse. Maar ik hep nog niks geschreefe. Ik weet ook eefe niks, maar het moet wel vanfond af. Het komp ook omdat frouwtje feel op de aaipet bezig is. Ze heeft een nieuw proojekt met werruk heef ze geseg, en daaom zit ze meer op de aaipet dan normaal. Maar dan kan ik er niet op, en daarom ben ik nu zo laat met de blog te schrijfe.
Maar ik doe niet moeiluk, hep net mijn afond eete op en uitgebuikt, dus vooruit maar.

Kemperband

Ik fin het ondanks de naaazoomer die nu ofergaat in de herruf, eg nie slecht weer. Dat er reege valt is normaal in deze tijd fan het jaar zeg frouwtje, maar de zon doe ook schijne en is het nie koud buite. Hier is nog steeds de hele dag de balkondeur oope en kan ik de buitelugt opsnuffe.
Hebbe jullie die leuke blog van Triton geleese, dat wij keiveel sukkses hebbe met onze KemperBend? We hebbe zellufs foor mefrouw Alma gespeeld en gezongen. Ze was er zo blij mee. Daar doen we het voor toch om iedereen blij te maake en dat iedereen meezonge doe.
Ik mag hier in de flet per dag een uur mijn drum oefeningen doen heb frouwtje met de bewooners afgesprooke. Zij maake ook herrie met hun furrbouwingen, dan maake wij ook herrie met drummen heeft ze geseg. En ik sla hard hoor met die stokke. Ik hep sinds kort ook een gong, nou als je daarop een mep geefe doe dan dreunt de hele flet. Maar het drummen gaat mij steeds beter af omdat ik eg waar iedere dag oefenen doe. Ik fin het een leuke beesigheid, ook omdat frouwtje wat faaker weg is. Net alle daage hoor, maar ze heef het dus druk met haar nieuwe proojekt en doe ze feel furrgaaderen buitenshuis. Maar in die tussentijd doe ik dus drummen of dutten.

Wij zoeken trouwens nog een andere naam foor de KemperBend. Wij hebbe nou een eige mooi huisje waar we fanuit onze sjows geefe, en je kan koome kijke. We hebbe besloote nu de herruf komp de kemper op stal te zetten. Zodra het kan folgend jaar in het foorjaar, gaan we weer met onze bend weer in rondrije, om onze muusiek te laate hoore.
Nu doen we het gezellig maake foor iedereen in ons huisje die wil koome kijke naar onze sjows. En eg waar, we maake niet alleen muziek, het is een groot spektakel en daarom noemen we het een sjow.

Vaakanzie

Frouwtje is ook nog een paar keer op vaakanzie geweest. Een wiekentje hoor, en dan doe ze 1 nachie wegblijfe. Maar ik weet het al, als ze die automaatiese voerbak tefoorschijn haale doe en de wiekenttas, dat ze er eefe tussenuit ga. Ze ga nog een keer heef ze geseg, maar ze weet nog niet wanneer. Nou, ik merruk het wel. Ferder is alles goed hier en ga zijn gangetje.
Het is al froeger donker en gaan gezellig alle lichies weer aan. Daar doen we feel fan genieten. Het is gek he, maar als je merrukt dat de zoomer foorbij ga, dan ga je fanzelluf de herruf weer fijn vinden.
De herrufpleet is nog niet foor de dag gekoome, daar doe frouwtje nog eefe mee wachten zeg ze.

Dierendag

Fouwtje hep geseg, Belle moet je hooren, binnenkort is het dierendag en dat gaan we fieren. Dan krijg jij een kadoo, wat zou je graag willen vroeg ze?
Nou weet je liefe frientjes, het kan mij eg nie scheele, ik ben tefreede met alles wat ik hep. Met speelgoed wat geluid maake doe hep ik niets mee. Een vliegende fogel ook nie, want die is nie egt, de spartelvis ook nie, want die maak te feel herrie. Dus je ben gauw klaar wat kados betreft foor mij. Ik doe fan eenvoud houwe, dus proppies papier, daar ren ik achter aan. Ook het rooie lichie fin ik leuk en de hengel met feere. De gebreide muizen uit de Noordpool, die vreet ik op en ga ze nieuwe breije.
Laats bracht frouwtje beukenootjes mee uit het bos en die deeje lekker ruike. Je kan er ook leuk mee swiepe ofer het laaminaat. Maar ferder al dat mooderne speelgoed wat je op moe laaden en geluid maake doe, het is onegt en stom. Dus ik hoop dat ze het gesnoope heef wat ik niet leuk fin en ik een normaal kadoo krijg met dierendag waar ik iets aan hep. Ik zal jet jullie laate weete in de folgende blog.

Nou, ik ben blij dat ik toch de detline hep gehaald. We kunnen nu de blog furrstuure naar Olle en zijn frouw.
Heb het goe liefe frientjes, baasjes en frouwtjes, zorrug goe foor mekaar. En laate we swaaje naar onze sterrenfrientjes in Reegeboogland, zodat ze weete dat ze altijd in onze harten zijn.

Toedeloe, en tot de folgende keer!
Dikke knuf van Belle

Japie: het lijkt wel een jungle

Voerpuzzel op een plasmat

Vorige keer furtelde ik over ons furmilieberaad en het experiment waar we volbekkig ja tegen miauwden. Dat heb ik geweten. Sindsdien gebeuren er rare dingen. Het kan op puur toeval berusten, maar ik heb zomaar het gevoel dat het een met het ander te maken heeft.
Het begint met voerbakken die verdwijnen. Het ene moment zitten ze vol met lekkers, het andere moment zit er geen kruimel meer in. In het hele huis is geen bakkie meer te vinden. Zelfs de voerpuzzels hebben pootjes gekregen en zijn met de noorderzon vertrokken. In het donker vraag ik de stekels. Hun restaurant is goedgevuld. Jammer dat ik daar niet bij kan. Tenzij ik me in een heel rare bochten weet te wringen. Die tijd heb ik gehad.

Tijger

Mijn broer Foppe wast zich vaak

Het volgende licht verdwijnt Foppe in een hermetisch afgesloten rammelbak. Een dikke handdoek smoort zijn schreeuw om hulp. Tijdens het uitwisselen van tips word ik betrapt en maak me uit de poten. Vanachter het raam zie ik hoe de auto met daarin mijn doodsbange broer wegrijdt. Uren later hoor ik em terugkomen. Vanonder de prikkelbosjes ren ik om het huizenblok heen en dender door het kattenluik. Voor ik kan kijken hoe het met mijn broer gaat, hoor ik uit de badkamer een hels kabaal komen.
Dat was niet de afspraak!
Mo had ons nog zo beloofd dat ze zou waarschuwen als er een klusjesman zou komen.
Ik zoek haar op om te vragen wat die snuiter onverwacht komt doen. ‘Het is geen loodgieter, Japie,’ laat ze weten, ‘wat je hoort is Foppe, die de boel afbreekt. Het slaapmiddel van witjas is uitgewerkt en er is een tijger in hem wakker geworden.‘ Wauw, wie had dat gedacht van mijn brave broer?! Mijn bewondering groeit groter als ze erbij vertelt dat hij eigenpotig zijn rammelbak open heeft weten te breken. Die tips waren dus toch nuttig.
Later tref ik hem ineengedoken in het verste hoekje van een kamer. Waar is die tijger gebleven, wil ik weten. ‘Die is mee met het sop waarmee mijn billen gewassen moesten. Ik kon het echt niet meer ophouden onderweg, Japie. Zo gênant.’ Ik ruik het. Er hangt een walm om hem heen waar je u tegen miauwt. Die donor had geen muis op. Dat weet ik wel. Laat ik daar nou een purrfecte oplossing voor hebben. Eentje die gelijk helpt bij lege voerbakken.

Olifanten

Betrapt

Ook dat nog! Het slot van mijn luik is kapot en geeft voor geen millimeter mee. Zo kan ik toch geen piepbeesten vangen. Ik roep mijn mens erbij. Ze legt uit dat Foppe roze olifanten ziet en daarom niet naar buiten mag. Het wordt hier steeds gekker. Eerst een tijger, nu olifanten. Roze nog wel. Dat gelooft toch niemand.
Moet ik uitleggen hoe onpotig het is als je de regie kwijt bent over je eigen kattenluik en totaal afhankelijk bent van slecht meewerkend personeel? Die nacht buiten in de stromende regen gaat me niet in mijn kouwe vacht zitten. Katzijdank ben ik een kater die snel vergeeft in ruil voor kipsnackjes. Veel kipsnackjes. Heel veel kipsnackjes.
Een week later lijkt ons huis zo lek als een mandje. Overal liggen plassen. Om maar te zwijgen over hopen stinkende drab. Mo blijft slepen met emmers. En met lappen raar krakende stof. Misschien is het nu wel tijd voor een loodgieter, miauw ik haar. Het heeft hier wel wat weg van een open riool. ‘Dat is lief van je Japie. Helaas kan die dit euvel niet verhelpen. Dat moeten de goeie beestjes gaan doen uit de buik van die andere poes. Een dame met een gitzwarte jas. Nova heet ze. We moeten veel liefde en geduld hebben voor Foppe. Hopelijk is hij dan straks weer als nieuw.’

Koppie van Japie

Psssst We sturen oneindig veel liefde en kattenkracht en zachte kopjes vol poezenpower naar iedereen die ze kan gebruiken. Want we snappen heus wel dat er overal om ons heen zorg en zorgen en furdriet zijn. We denken ook aan jullie.

Kever heeft een mening over de echte tijd

Folgende maand woon ik al weer zes jaaren bij mijn mensen, en mijn mensen bij mij, dat fertelde mijn vrouw me, ik hau dat als kat zijnde niet zo bij want wij katten reekenen heel anders, alleen mensen reekenen in jaaren, ik hoor altijd wel wat ze zeggen hoor, zoals met die zes jaaren, maar ik ben het er niet mee eens.

Tijd

Ik bedoel: waarom zeggen mensen zomaar ineens dat het “tijd” is om te eeten?, daar heb je toch geen tijd voor noodig, dat foel je toch gewoon in je buik?, ik wel tenminste, zeker sinds ik meer slank heb aan mijn lijf en minder brokjes mag eeten, soms foelt mijn buik helemaal leeg maar als ik brokjes fraag zegt mijn vrouw dat het nog geen tijd is, nau ja!!, het is WEL tijd want mijn buik heeft honger!, ik denk dat al mijn vrienden en vriendinnen dat wel herkennen, maar hoe kan zoiets nau toch?!

Dat komt omdat mensen tijd van buitenaf reekenen, ze hebben een ding dat KLOK heet, bij ons staat er een footoo van Bolle op, die herken ik natuurlijk, en sijfers staan er ook op, ik weet wat dat zijn alleen doe ik er zelf niets mee, maar mijn mensen kijken naar die klok en finden dat ze moeten eeten of slaapen of dat ik mijn meediesijn moet hebben, daarnaast is er ook nog een KAALENDER, daar staat grotere tijd op, van daagen en jaaren enzo, en als ze op die kaalender kijken zeggen mijn mensen bijfoorbeeld dat er zes jaaren foorbij zijn sinds ik hier kwam woonen.

Wij katten reekenen met de zon en met de maan, met het licht en de schaaduw die je kan zien, met de warmte of de kau die je foelt, met de geluiden die we hooren van andere dieren, en met hoe alles ruikt, we reekenen ook met ons lijf, als we foelen dat we honger hebben eeten we, als we foelen dat we moe zijn is het tijd om te slaapen, als we foelen dat we heeeeel veel eenersjie hebben gaan we rennen, als we graag aandagt willen haalen we knuffels bij onze mensen, en ga zo maar door, wij foelen tijd van binnenuit en die tijd is de ECHTE tijd!, het is de tijd van het leefen en de tijd van de natuur.

Hart

Het is de tijd van mijn hart, die tijd zegt dat ik knuffels noodig heb als mijn mensen slaapen, mijn mensen zeggen dan weleens dat het pas fier uur is ofzo, maar wat heeft dat er nau mee te maken?!, ik kan toch zeker niet tegen mijn arme eenzaame hart zeggen dat het fier uur is?, dat begrijpt mijn hart niet, en ik ook niet, als mijn knuffelmeeter te laag staat is het tijd voor aandagt, dat is toch loogies?

Soms snap ik er echt niets van dat mijn mensen zulke dingen zeggen, maar dan denk ik weer aan die klok waar zij mee reekenen, en dan weet ik waarom ze het zeggen.

Luister ik dus naar mijn man of vrouw die zegt dat het tijd is om te slaapen?, nee natuurlijk niet!, ik weet dat ikzelluf gelijk heb, mijn tijd klopt altijd!, ik blijf gewoon piepen en kopjes en likjes geefen, als dat niet werkt ga ik helemaal tegen het gezicht van mijn vrouw aan liggen met mijn rug of buik, terwijl ik alfast keihard brom, en dat werkt altijd, folgens mijn vrouw omdat ze niet meer kan aademen, maar enniewee: mijn knuffels komen er aan en mijn hart stroomt weer fol, fol met liefde en geluk, en alles is weer in orde.

Ik heb zelf heel veel geleerd sinds ik hier ben komen woonen, en ik hoop dat mijn mensen ooit nog leeren om met de echte tijd te reekenen, maar het kan best dat dat toch te moeilijk is, een mens wordt tenslotte nooit een kat.

***

Ik tetter door voor vreede, het is zoooo noodig dat het eindelijk vreede wordt!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep keurde zijn nieuwe krabton

Soms heb je van die dagen dat je denkt, ik heb eigenlijk helemaal geen zin om iets te doen. Nou, dat had ik deze afgelopen week dus. Vooral woensdag.

Nieuw

Want ‘s morgens regende het keihard, dus ik dacht da’s een mooie dag om lekker lui te zijn. Nou heb ik sinds een maand of drie een nieuwe krabton onder het kleine raam aan de voorkant van m’n huis. Maar daar liep ik altijd met een grote boog omheen.
Misschien omdat ‘ie net iets lagerderder is dan de vensterbank, terwijl m’n oude krabpaal, die met de komst van de nieuwe naar buiten is verhuisd, juist een klein beetje hogerderder was. In die nieuwe krabpaal lag ook een zacht kussentje, en nou hou ik best van zacht en ik hou van kussentjes, maar deze was toch net niet helemaal naar m’n zin. Het lag echt niet aan de kleur hoor, want die was mooi zilvergrijs wat weer heel goed bij m’n jas past. Maar ‘t was ‘m gewoon niet vond ik.

Vensterbank

Op woensdag liep ik dus na m’n ontbijt naar de grote slaapkamer. Zou ik lekker languit op ‘t grote bed m’n dutje doen, of misschien in de grote vensterbank? Of toch in die kleine? Want er zijn keuzes genoeg om aan de voorkant in m’n huis lekker te kunnen dutten. Ik sprong op het grote bed en was net begonnen met m’n ochtendwasbeurt, toen Senior binnenkwam met een grote mand met wasgoed om op te vouwen.
Weg rust. Want ik had helemaal geen zin om te helpen. Dus ik besloot om toch maar in de kleine vensterbank te gaan liggen zodra al m’n haren weer netjes op een rijtje lagen.

Katfortabel

Nou is de gemakkelijkste weg naar het raam om via het bed en het nachtkastje in die vensterbank te springen, om die nieuwe krabton te ontwijken. Maar terwijl ik op het kastje stond, zag ik dat de bovenkant van m’n ton er ineens anders uit zag. Het kussentje was weg.
Heel voorzichtig zette ik één poot op de krabton. Dat voelde ook wel zacht, maar vooral best lekker stevig. En daar hou ik wel van. Dus ik zette m’n tweede poot erbij, en voordat ik het wist lag ik prinsheerlijk opgerold, boven op de ton waar ik eerst niks van moest hebben. Er zit ook een randje aan nu het kussen er uit is, en dat ligt best katfortabel. Misschien was dit toch wel een mooi nieuw plekje om te dutten bedacht ik me nog, voordat ik met een tevreden gevoel in slaap viel.
Ik was zelfs zo diep in slaap dat ik geeneens wakker werd van het openschuiven van de deuren toen Senior de opgevouwen kleding weglegde. Ik werd niet eens wakker om te kijken of m’n lunch al was geserveerd. Omdat ik zo lekker lag. Waarom was ik niet eerder zelf op ‘t idee gekomen om dat kussen van m’n krabpaal te gooien?

Lunch

Ik werd wakker van de zon die heerlijk op m’n jas scheen. En dat was precies op tijd, want ik hoorde de stappen van Junior al op het tuinpad. Hoog tijd dus om even lekker uit te rekken, met een hoge rug, en m’n stiletto’s in de zijkant van m’n krabton wat bij te scherpen. Om vervolgens, voordat Junior haar telefoon kon pakken om foto’s van me te maken, met een sierlijke sprong via het grote bed naar de vloer te springen en met m’n staart omhoog een kopje tegen haar benen te geven als begroeting.
Want als Junior ‘s middags weer thuis komt van brokjes verdienen, vraagt ze altijd eerst even of ik al lunch heb gehad. Maar nu was ze heel verbaasd, want ze had me van de krabton zien springen en was net te laat om dat vast te leggen. Vandaar dat ze jullie geen foto kan laten zien hoe ik daar voor het eerst lag te slapen. Maar dat komt vast nog wel een keer, want ik kan je mauwen dat ik vast nog wel ‘s door haar betrapt ga worden zonder dat ik dat door heb.

Stoel

Na een weer voortreffelijke lunch was het hoog tijd om naar buiten te gaan, want m’n oude krabpaal staat sinds deze week weer op z’n vertrouwde plek onder het balkon van de bovenburen. Hij is gelukkig weer helemaal droog na de flinke regenbuien van vorige week, en er staat gelukkig ook weer een stoel naast de tuintafel. Dus er zijn genoeg plekjes om buiten lekker te releksen als ik terugkom van mijn plantsoenendienst.
Natuurlijk kies ik dan altijd voor de stoel, zeker als m’n personeel niet in de tuin zit. En mochten ze besluiten om buiten nog van de laatste paar dagen zomer mee te genieten, dan mogen ze altijd bij me komen zitten op de klapkrukjes die ze bij de nieuwe tuinstoelen hebben gekocht. Of op m’n oude krabpaal, want daar doe ik echt niet moeilijk over. Want saame buiten genieten van de zon is toch altijd het gezelligst.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep