Ondanks dat volgens mijn personeel afgelopen woensdag de herfst écht is begonnen, merk ik er niet veel van. Ik heb de hele week heerlijk genoten van de zon en de nachten waren ook nog steeds prima van temperatuur, dus dan maakt het mij eigenlijk niet uit hoe het seizoen genoemd wordt.

Part-time

Toch moest ik deze week het heft in eigen poot nemen, wat spontaan geleid heeft tot een part-time job die ik vol overgave op me genomen heb, zeker nog voor de eerstkomende paar dagen.
Dat zit zo. Al sinds ik hier woon staat er een oude plant in de hoek van m’n tuin, naast de schuur tegen het hek aan. Die plant is heel veel jaren ouderder dan ik, en in de winter heeft ‘ie kale takken.
Maar zodra het warmer begint te worden komen er bladeren aan. Ik heb er al ‘s eerder over gemauwd, want die bladeren groeien zo afgrijselijk snel dat ik in de zomer via m’n catwalk niet eens meer op het dak van m’n eigen schuur kan komen zonder me in allerlei bochten te moeten wringen. Maar dat niet alleen.
Op een gegeven moment komen er groene balletjes aan die takken, die ook steeds groterder worden. Net zolang tot ze heel donkerblauw zijn. M’n personeel plukt die blauwe balletjes dan uiteindelijk uit de struik en eet ze gewoon op. Echt waar. Zelf moet ik daar niet aan denken, en ik zal je mauwen waarom.

Hapje

Toen ik nog een heel klein beebiekittenkatertje was, heb ik m’n tandjes ook wel ‘s in zo’n balletje gezet. Gewoon omdat ik nieuwsgierig was, maar dat is me toen helemaal niet goed bevallen want ik kon daarna gelijk door naar m’n vriendelijke dierendoktermeneer omdat ik buikpijn had.
Dus sinds die tijd eet ik niks meer dat aan bomen of struiken hangt, ik hou het liever bij wat ik in m’n etensbak krijg. Hoewel ik voor een zelf gevangen lekkere sappige krakend verse weilandmuis natuurlijk ook echt m’n neus niet ophaal. Maar muizen groeien dan ook niet aan bomen of struiken, en die zou ik buiten dus wel prima kunnen eten wanneer ik even geen zin heb om terug naar huis te wandelen voor een hapje.

Plant

Maar goed, ik dwaal af. Terug naar ‘t verhaal dat ik eigenlijk wilde mauwen.
Dit jaar is die plant naast m’n schuur enorm gegroeid. Niet alleen over m’n catwalk in de tuin, maar ook over m’n schutting. En boven langs de schuur. Zelfs buiten m’n tuin, op ‘t achterpad, hangen die takken met bladeren tegen m’n schuur. Zelfs zoveel dat Senior een maand of wat geleden een klimrek op de muur heeft vastgemaakt, waar die takken in korte tijd allemaal doorheen groeiden. En overal zaten eerst van die kleine groene balletjes die uiteindelijk groot en rond en blauw werden. M’n personeel was daar heel errug blij mee, maar het werden er zoveel dat ze de balletjes niet meer op konden. Maar de buren uit de buurt eten ze niet, die halen die balletjes liever uit de winkel omdat daar geen pitjes in zitten. Dus besloot m’n personeel dat alles wat buiten m’n tuin hing voor de vogels was. En die hebben er een groot feest van gemaakt, want er hangen nu bijna geen balletjes meer aan die takken.

Zelluf heb ik het niet zo op de vogels in de buurt, want die zijn heel groot en ze maken best veel herrie. En daarmee jagen ze alle kleine vogeltjes weg, alsof zij de baas zijn over die oude plant die in mijn tuin staat. Dus ik vond dat er iets moest gebeuren en deze week ben ik elke dag een uurtje of wat op m’n catwalk gaan zitten, verstopt tussen al die grote takken en bladeren.
En zodra ik zo’n grote vogel hoorde aankomen stak ik m’n kop omhoog en joeg ik ze met heel hard blazen weg. Dat was best hard werken hoor, maar ik heb ‘t er graag voor over om voor m’n personeel en de kleine vogeltjes uit de buurt te zorgen dat er nog wat laatste blauwe balletjes voor hun blijven hangen in m’n tuin.
‘t Is wel even heel ander werk dan op weilandmuizen jagen en de nachtelijke buurtcontrole, maar ik doe ‘t er graag even bij. En ik denk dat de grote vogels intussen wel weten dat ik verstopt kan zitten tussen al die grote bladeren, want gisteren heb ik geen verenbaal meer gezien dus heb ik zitten genieten van het weidse uitzicht over het grote weiland waar de muizen en de hazen wonen.

Bijbaantje

Misschien dat ik volgende week al wel weer terug ga naar m’n gebruikelijke dagelijkse bezigheden, maar dit weekend zoek ik het gewoon nog even hogerop. En ik kom alleen van m’n catwalk om even de poten te strekken of om de planten in m’n tuin te bewateren en bemesten. Of omdat ik wordt geroepen als m’n lunch of diner geserveerd wordt, en dan zit m’n bewakingswerk van de blauwe bolletjes er voor die dag weer op.
Wat zo’n bijbaantje moet natuurlijk wel leuk blijven.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep