De zon is fantasties, en warmte ook, maar eerlijk is eerlijk: het kan ook tefeel worden, zelfs voor mij, en zo was het aan het einde van forige week, het was niet keitroopies maar KEIkeitroopies, het was zo troopies dat ik me helemaal slap en moe foelde, zelfs onder de planten was het te warm, dus ik ging maar binnen onder het bed liggen, naast mijn mand.
Ik kreeg de hele dag door natvoer met waater er doorheen, en mijn mensen pasten op dat ik niet heel sloom werd, ze keken of ik aalert was, en dat was ik, maar sloom was ik ook, loogies want hoe kan je nau veel beweegen als het aanfoelt alsof je door fuur heenloopt?
Waater
Mijn mensen waren het meest bezorgd om Juultje, zij was de hele dag buiten, dus elk uur gingen ze kijken en gaven ze haar waater en natvoer, gelukkig is Juultje keistoer en kon ze best goed tegen het KEIkeitroopies.
Maar niet iedereen die buiten woont krijgt waater en eeten, sommige dieren moeten het allemaal zelf reegelen, en dat is moeilijk, als je een koei in de wei bent en nergens is een boom voor een beetje schaaduw, wat dan?, of als je een zwerfkat bent die op straat woont, hoe kan je dan iets te drinken finden?, dat kan alleen als mensen je helpen.
En daarom wil ik fandaag fraagen of iedereen een bak waater buiten wil zetten, of een bakje brokjes, of je op wil letten of een koei of schaap wel schaaduw heeft, of dat vogels genoeg te eeten en te drinken hebben, en of niemand een hond in de outoo laat zitten.
We moeten op elkaar passen, dat moeten we altijd wel find ik, maar met keitroopies ekstraveel, mijn vrouw zegt dat dat ook geldt voor mensen, dat weet ik niet presies als katerman zijnde maar ik denk dat het wel zo is, mensen moeten ook genoeg drinken en genoeg schaaduw, dus als we met zijn allen op elkaar letten komt het vast goed, want Saame is alles beeter.
Gewoon
Gelukkig is het hele troopiese nau weer wat minder, ik kan weer gewoon in mijn tuin zijn, in mijn gras liggen, onder mijn planten liggen, en doen wat ik wil, heerlijk is dat, en ik heb nau geleerd dat MEER niet altijd fijner is, dat MEER ook tefeel kan worden, folgens mijn vrouw is dat waar, en is dat met alles in het leefen zo, maar toefallig weet ik dat er iets is waar je nooit tefeel van kan hebben en dat is liefde, nau… en misschien ook kouwstiks.
***
Ik tetter natuurlijk weer door voor vreede, dat fergeet ik nooit!
Gelukkig zijn Ollie en mevrouw Ollie weer thuis, daar is het het allerfijnste.
Ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes, en ik zwaai naar nieuwe ster Milo 🌟
Wat een rare week was het eigenlijk, toen Ollie samen met z’n vrouw noodgedwongen uit logeren was omdat er mannen herrie kwamen maken in hun huis. En ik snap dat helemaal want ik hou ook niet van herrie, en drukte met vreemde mannen over de vloer.
wat ik al goed kon ook aan anderen leren. Maar wat denk je? Ze kan nu het grote witte schrift waar ze al iedereen die zich had aangemeld om een workshop te geven in had opgeschreven nergens meer vinden. En ik heb het echt niet onthouden, dus ik moet nu op zoek naar de blaffers en de mauwers die een workshop willen geven op het Weilandfeest. Wat een gedoe hè? Ik heb Junior hier natuurlijk wel even serieus op aangemauwd en heb zelfs zelf helpen zoeken, maar het schrift is echt niet te vinden. Dus wil je me nog een keer laten weten als je een workshop wilt geven? Dan kan ik voor het feest nog een overzicht maken zodat de bezoekers voorafalvast een keuze kunnen maken wat ze willen leren.
hun leef-tijd op was. Maar ook zij worden natuurlijk niet vergeten, en mooie herinneringen ophalen doen we ook op het feest saame, want in ons hart is iedereen nog altijd gewoon heel dicht bij ons.
Toen ik weer thuis kwam uit het Tuinhuis, toen snapte ik meteen waar ik was en dat was thuis, waar ik alles ken en begrijp. Alleen er was toch iets anders.
legernetten er, die maken extra schaduw op de ramen.’
een vreemd robot ding. Mijn favoriete plekjes zijn altijd zo hoog mogelijk, in mijn mandje dat regelmatig vraagt om opgeschud te worden, in een radiator hangmatje of bovenop de kast. Ja, daar ga ik liggen. Helemaal bovenin. Alsof het géén 32 graden is binnen, race ik met een bloedgang via de krabpaal omhoog en klim bovenop de kast. ‘Ha, dit is het plekkie’, denk ik opgelucht, strek mijn pootjes en spreid al mijn tenen. Stiekem is het toch wel fijn om een pietsie van dat zachte briesje op te vangen.”
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Om de dagen goed door te komen had ik voor mijzelf een strak schema ontwikkeld. In de ochtend verhuisde ik van de gang naar de badkamer, waar ik met mijn pootjes in de wasbak ging liggen. Dat was heerlijk koel. In de middag als de zon op haar hoogst stond, zocht ik de schaduw en de koele vloer in de keuken op. Mijn manmens had daar een natte koude handdoek neergelegd en een bakje met koud water met ijsklontjes erin. Dat vond ik fijn om af en toe aan te likken.
Binnen