Alsof het nog niet genoeg was dat ik een tijdje terug ineens een nieuwe drinkbak kreeg waar ik aan moest wennen, had ik de afgelopen week ook ineens een hele nieuwe pleesmat in m’n eethoek liggen. En dat was alweer even wennen.
Pleesmat
Zoals er vast wel meer huis-, tuin- en weilandkatermansen zijn, heb ik het niet zo op veranderingen in m’n huis. Nou moet ik heel eerlijk mauwen, die drinkbak gebruik ik nu alsof die er altijd al gestaan heeft, maar dat heeft toch zeker wel een weekje geduurd.
Nou zal die nieuwe pleesmat waarschijnlijk ook wel weer een kwestie van tijd zijn voordat ik eraan gewend ben want hij is, hoe zal ik het netjes mauwen, anders dan de vorige die er lag. Een beetje boel anders. Want de vorige was wit met grijs gemarmerd en die had ik al heel lang. En m’n nieuwe is zwart met gekleurde pootafdrukken, en hij voelt ook anders wanneer ik er op ga staan.
Nou moet ik eerlijk toegeven, m’n ouwe pleesmat was verkleurd en de hoeken stonden een beetje omhoog. En er zaten hier en daar wat vlekken op omdat ik soms wel ‘s wat knoei wanneer ik m’n eten errug lekker vind. En dat is dus bijna wel elke dag.
En omdat m’n personeel vond dat ze, zelfs na veel boenen en poetsen, die oude mat niet meer mooi schoon kreeg, vonden ze het, natuurlijk alweer zonder vooraf even met mij te overleggen, hoog nodig de tijd om een hele nieuwe voor me te kopen. Hoewel m’n eten nog steeds minstens zo lekker smaakt uit m’n bakjes (die gelukkig nog wel hetzelfde zijn), is die andere ondergrond toch wel even wennen. En deze mat ruikt ook wat nieuwerderder, en voelt ook wat minder koud onder de poten wanneer ik er op ga staan met etenstijd. Dus eigenlijk is het misschien best wel een verbetering.
Maar zoals je waarschijnlijk ook wel zult begrijpen, ‘t gaat om het hele idee, hè. Want ík ben degene die er maar weer aan moet wennen.
Mauwtjes
Maar dat was deze week nog niet alles.
Gisteravond net na etenstijd hoorden m’n personeel en ik zachte mauwtjes buiten in m’n achtertuin, dus we gingen op onderzoek uit. Maar er was helemaal niks te vinden. Totdat Junior met een zaklamp omhoog scheen, en er ineens een kleine rode kattenkop over de rand van het schuurdak verscheen. Ik begon gelijk te blazen, want een vreemde kat boven op mijn schuur, dat kan ik natuurlijk niet zomaar over m’n kant laten gaan.
Maar die kleine kattenkop dacht blijkbaar dat mijn geblaas een uitnodiging was om naar beneden te komen, want ineens sprong ze van het dak af en kwam via de schutting zo m’n tuin in. Eerst was ik natuurlijk even verrast over zoveel brutaliteit, maar daarna heb ik gelijk even met een tik duidelijk gemaakt dat niet zomaar iedereen in m’n tuin mag komen. En terwijl ze onder m’n tuinhek door rende, ging ik er blazend en grommend achteraan.
Met een dikke staart en een hoge rug heb ik haar luid mauwend vanaf mijn kant van m’n hek duidelijk gemaakt dat dit míjn tuin was, en dat ze niet zomaar binnen kon komen wandelen zonder zich op z’n minst even eerst netjes voor te stellen.
Rode kattenkop
Volgens mij was ik duidelijk genoeg, want ‘t katje verdween na wat zachte mauwtjes over het achterpad, waarna ik weer lekker naar binnen wandelde want ‘t was hoog tijd voor een dutje.
Toch liet die kleine rode kattenkop me niet los terwijl ik lag te draaien in m’n mandje, hoog en warm in m’n cactuskrabpaal. Want wie was het, waar woonde ze, hoe lang had ze al op m’n schuur gezeten? ‘t Was dan wel een brutaaltje, maar helemaal niet onvriendelijk, niet tegen mij maar ook niet tegen m’n personeel. Zou ze zelf eigenlijk wel eigen personeel hebben? En wat deed zo’n kleine nog zo laat buiten, terwijl het regende en woeide?
Terwijl ik m’n onverwachte ontmoeting nog ‘s overdacht, besloot m’n personeel om nog even een ommetje te gaan maken. Net toen ze via de achterdeur weer thuis kwamen bedacht ik me dat het best een goed idee was om nog even wat plantsoenendienst te gaan doen voordat we met z’n allen naar het grote bed zouden gaan, dus ik stond al klaar bij de achterdeur.
Maar wat denk je? Ik mocht niet naar buiten van m’n personeel. Omdat die kleine rode kattenkop terug m’n tuin in was gewandeld en zich prinsesheerlijk op de enige tuinstoel die er nu nog staat had genesteld om uit de regen even een dutje te doen. Natuurlijk heb ik wel even van me laten horen dat ik het daar helemaal niet mee eens was, en mauwde dat ik dan door de voordeur naar buiten wilde. Maar ja, ook aan de voorkant van m’n huis regende en woeide het, dus ik ben even snel onder wat struiken gaan zitten en ben toen gauw weer naar binnen gerend.
Ontsnapt
Daar had m’n personeel intussen bedacht dat het een idee zou zijn om met z’n allen nader kennis te maken. Dus ging alsnog de achterdeur open en liepen we saame naar de tuinstoel waarin de kleine gelegen had.
Maar die was nu hartstikke leeg, want ze had gehoord dat haar personeel thuis was gekomen en was via de boom en de berging haar eigen balkon op gesprongen. Ze woont dus gewoon schuin boven mij, maar komt eigenlijk nooit buiten.
Maar ze was ontsnapt, net voordat haar personeel weg moest om brokjes te gaan verdienen. Hij had een raam op een kier gezet, zodat ze naar binnen had gekund terwijl hij weg was, maar die kleine had duidelijk andere plannen dan binnen zitten.
En daar moet ik nou dus ook weer aan wennen, dat er een ondernemende rode kittenjuffer vlakbij woont, die de wereld wil gaan ontdekken zodra ze de kans ziet. Daar krijg ik m’n poten nog aan vol, mauw ik je.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Lieve allemaal, pas geleden was het een zonnige dag. De zon was best warm en ze was er al froeg. Ik lag op oma’s toen ik de straale voelde. Ze waren lekker warm op mijn vacht. Eigenlijk lag ik best goed. Maar ik begon trek te krijgen, trek in iets lekkers. Dat heb ik weleens vaker zo in de middag als ik mijn dutje heb gedaan.
Snoffen
Dauw
Liefe friendjes en friendinnetjes wij, Figo, Beertje, Kasper en ik, kwaamen foorige week aanrijden bij de stuudieoo staat er een freemde autoo foor de deur.
fermoeden dat het niet alleen de muuziek is die hij zoo mooi find maar Belle zelluf.
bleef, daar kon hij goed naar onze muuziek luisteren en kontrooleeren of alles wel klonk zooals zou moeten want hij is onze prooduuser of zooiets in ieder gefal onze ceedee-maaker.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Ik besloot als beschermer van de buurt op onderzoek uit te gaan. Sprong van de schutting en sloop via de heg naar het huis van Roover. Toen ik binnen was zag ik bij de verwarming iets heel vreemds staan. Er stond een klein blauw gympje op de grond. Die was niet van Roover, maar van Lux het jongetje wat hier woont. In het gympje stak een enorme knaloranje winterpeen. Daarnaast lag een tekening van een man op een wit paard en een bakje met water.
Voerbakje
Dag Liefe frientjes, het is weer Belle-dinsdag, om de 14 dagen dan. De andere dinsdag is Minniedinsdag, zo wisselen we elkaar af.
Als ze nou weer eens richting Den Haag komp dan ga ze die mand naar de dieremambuulanse brengen. Daar is ook een dierenhospitaal-waar ik ook fandaan komp-en daar worden katten opgefangen die zwervers zijn zonder huis, en ziek zijn. Die worden met feel liefde furrzorrugd door liefe mefrouws en ze mooge daar blijfe tot ze weer beeter zijn. En dan doen ze daar een nieuw huisje zoeken foor de katten. Ik heb daar ook gezeeten, dus ikweet presies hoe het daar is. Ik fin het heel fijn dat frouwtje daar die roze kattenmand ga brengen. Die kunne ze goed gebruiken daar en zijn de katten er blij mee. Sorrie frouwtje hep ik geseg, ik vond de kleur mooi, maar de mand stond mij op een of andere manier niet aan. Boofendien was het niet mijn maat, ik kon nie languit ligge en moes mij 10x dubbel fouwen om erin te passen.
koome, maar ben uiteindeluk oofereind gekoome. Belle zei frouwtje, doe eens eefe loope, je hep toch niets gebrooke of beseerd? Nee hoor ik liep normaal en er was verder dan de schrik niks aan de hand. Ik zag het al Belle, je lag feel te dicht op de rand fan je bedje. En jij was zo ontspanne aan het slaape doen, dat je huppekee op de floer ben gekiept. Dat moe nie meer gebeuren hoor Belle, stel je foor dat we met een noodgang naar de dierendokter hadde gemoeten.