Nou ben ik van nature in huis geen sloper. Want ten eerste, als m’n moeder zou horen dat ik iets kapot maak, dan zou ze op hoge poten naar m’n huis komen om me stevig de oren te wassen, hoe groot ik inmiddels ook ben. Want zo heeft ze me niet opgevoed.
Ten tweede, het is ook een beetje dom om iets in m’n eigen huis kapot te maken. Want ik weet zeker dat de schade dan door m’n personeel op m’n zakgeld zal worden ingehouden. Dus ik heb me jarenlang altijd netjes gedragen. Tot afgelopen donderdag…

Plantsoenendienst

Laat me je uit elkaar leggen wat er gebeurd is. De hele woensdagavond had ik lekker warm bij dat ribbelding in de woonkamer liggen dutten, en toen het tweebenersbedtijd was ben ik gezellig meegegaan naar het grote bed om tussen m’n personeel in lekker verder te dutten.
Maar rond een uur of twee voelde ik dat het tijd werd om naar buiten te gaan voor m’n plantsoenendienst. Natuurlijk had ik ook gewoon lekker warm binnen op m’n kattenbak kunnen gaan, maar als de natuur roept, dan luister ik daar naar.
Maar m’n personeel lag in een diepe snurkstand, dus zat er voor mij niks anders op dan bovenop Senior te gaan zitten, kopjes te geven en zachtjes te mauwen totdat ‘ie wakker werd. Nou, dat duurde dus wel even, maar uiteindelijk stond ‘ie op om de tuindeur voor me open te maken.

Langerderder

Het voelde best wel frisjes, maar omdat ik bijna de hele dag binnen was geweest wilde ik buiten ook nog wel even de poten strekken en gelijk nog wat aan m’n katditie doen. Want m’n winterjas met binnenvoering moet natuurlijk niet te strak gaan zitten, en dan is beweging altijd wel een goed idee om de boel soepeltjes te houden. Dus wandelde ik ‘t achterpad af richting het weiland, waar ik wat buurtkatten tegenkwam die ik al even niet gezien had. Nadat we de laatste nieuwtjes hadden uitgemauwd besloten we saame nog even een paar rondjes door ‘t weiland heen te rennen voordat we weer richting huis gingen.
Nou moet ik eerlijk mauwen, ik was veel langerderder weg die nacht dan dat eigenlijk de bedoeling was, dus ik kan het Senior niet echt kwalijk nemen dat ‘ie terug naar het grote bed was gegaan. ‘t Was al bijna licht aan ‘t worden toen ik weer voor de deur stond te mauwen dat ik naar binnen wilde.

Bank

Na m’n ontbijt had ik nog steeds kouwe poten en oren, en was dat ribbelding onder de vensterbank nog steeds niet op temperatuur. Hoewel het ook best kan dat ‘ie helemaal nog niet aan stond, want m’n personeel heeft daar nooit zo’n haast mee.
Maar ja, dutten met kouwe poten, dat dut gewoon niet lekker. Gelukkig stond dat grote scherm op de kast aan, want Senior wil ‘s morgens altijd graag weten wat er ‘s nachts in de wereld is gebeurd terwijl hij lag te slapen. En als beebiekittenkatertje had ik al ontdekt dat het achter dat grote scherm best lekker warm is, dus toen Senior even naar z’n bak was heb ik me gauw achter dat grote scherm gewurmd. Dat ging niet meer zo gemakkelijk als ik me kon herinneren, maar na wat moeite plofte ik neer op een paar snoertjes. En eigenlijk zijn snoertjes ook best wel leuk om mee te spelen, dus het duurde niet lang voordat ik ontdekt werd. En ja, ik weet heel goed dat ik niet achter dat scherm mag komen, omdat er kabels liggen die geen kattenspeelgoed zijn.
Dus werd ik door Senior achter het scherm vandaan getild en op de bank neergezet.

Cactuskrabpaal

Aan de ene kant was ik wel blij dat ik opgetild werd, want ik geloof dat ik mezelf wel een beetje klem had gezet tussen dat scherm en die muur, en ik weet niet zeker of ik er zelf wel zo gemakkelijk weer achter vandaan was gekomen. Aan de andere kant was ik best wel een beetje beledigd dat ik zomaar ineens op de bank zat terwijl ik toch echt andere plannen had voor de donderdagochtend. Dus om duidelijk te maken dat ik het er helemaal niet mee eens was heb ik even naar Senior geblazen en ben toen met een boze snoet in m’n cactuskrabpaal geklommen om boven in m’n mandje te gaan liggen.
Tot dusver niks aan de poot zou je denken, want er was helemaal niks kapot gegaan.
Maar terwijl ik nog wat na lag te mopperen, was het ineens acht uur en begon de klok die aan de muur naast m’n krabpaal hangt, geluid te maken.

BAM

Je moet weten, dat is een klok die er al een tijdje hangt en waar ik helemaal aan gewend ben. Er zitten twaalf verschillende  vogeltjes in, die elk op een ander uur hun snavel opentrekken. Meestal dut ik daar dwars doorheen en droom ik dat ik in een groot bos ben, terwijl ik gewoon hoog en droog in m’n eigen mandje lig. En inmiddels weet ik ook dat wanneer ik een bepaald vogeltje hoor dat het dan niet lang meer duurt voordat m’n personeel opstaat of naar bed gaat, of wanneer m’n ontbijt, lunch, diner of snekkies geserveerd worden. En da’s best handig om te weten.
Maar donderdagochtend was ik helemaal niet in de stemming voor vrolijk gekwetter, dus heb ik met m’n voorpoot ineens BAM tegen de klok gedaan. En toen viel ‘ie naar beneden en waren alle vogeltjes stil, want ik heb ze tot nu toe niet meer gehoord. Maar gelukkig heeft Senior al een nieuwe klok met vogeltjes kunnen bestellen, en ben ik al lang niet meer boos.
Ik krijg alleen de rest van de maand wat minder snekkies omdat ik de klok van m’n zakgeld moet betalen. Maar daar kom ik ook wel weer overheen…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep