De afgelopen week ben ik niet jarig geweest, want ik ben geboort in april en dat heb ik toen heel bescheiden, samen met m’n personeel, gevierd. En toch kwam m’n personeel dinsdagavond met een heule mooie nieuwe krabpaal naar huis, en een heule grote doos. Maar die verdwenen allebei in de zijkamer en m’n personeel zei er geen woord over.
En daar vind ik wat van, als kater des huizes. Want ik had al wel zo’n vermoeden dat die krabpaal voor mij zou zijn, om die ouwe versleten paal naast de bank te vervangen. Maar wat er in die grote doos zat en voor wie die was, daar had ik geen idee van.
Vieren
De volgende dag bleek dat ik toch iets te vieren had, want woensdag was het precies drie jaar geleden dat ik helemaal alleen op mezelf ging wonen. Ik mauwde toen ‘s middags gedag tegen m’n moeder en broertjes en zusjes in Lisse en stapte m’n reismand in, dezelfde als waar ik nu nog steeds mee naar de dierendoktermevrouw ga. Alleen was die mand toen heul veul groterder dan nu, ik verdwaalde er bijna in.
Het allereerste moment dat ik in m’n nieuwe huis uit de mand stapte weet ik ook nog goed. Het rook er heel anders als thuis bij m’n moeder, en er waren helemaal geen andere kittens te bekennen. En daar moest ik toch even aan wennen. Want ik was toen nog maar een beebiekittenkatertje, en ik snapte ook niet zo goed hoe ik in die hoge kattenbak moest komen, die nog helemaal naar nieuw rook. Gelukkig kreeg ik diezelfde avond nog een lager instapmodel, zodat ik al snel het grit dat daar in lag kon bewateren en bemesten. Die lage bak heb ik best wel een tijdje gebruikt, zeker totdat m’n poten lang genoeg waren gegroeid en ik zonder enige moeite in m’n overdekte kattenbak met klapdeur kon stappen.
Katermans
Maar goed, in de drie jaar sinds ik op mezelf woon ben ik van een beebiekitten die net niet helemaal in de hand van Senior kon liggen, uitgegroeid tot een volwassen katermans die helemaal niet meer in z’n hand past.
Nou ja, met alleen m’n kop lukt dat nog wel. Ik spring nu in vensterbanken, op ‘t grote bed, op de eettafel, leg alleen of met de buurtkatten hele afstanden door m’n buurt af als straatcontroleur of gewoon voor de training en vang muizen uit het weiland. En ik pik stoelen in zodra m’n personeel opstaat, zowel binnen als buiten. Daar draai ik al lang m’n poot niet meer voor om. Dus er is best wel een hoop veranderd in drie jaar.
Maar wat nog steeds hetzelfde is gebleven door de jaren heen is m’n personeelsbestand. Ze zitten al zeker twee en een half jaar met een vast contract, want ik ben dik tevreden over 
ze. Zeker weer na afgelopen woensdag, want ze weten precies waar ik van hou en waarvan juist niet.
Senior was die ochtend al vroeg bezig om de nieuwe krabpaal die ik had gekregen naast de bank te installeren. Dat was weer even een klusje, want de krabzak waarin ik tot aan het plafond kan klimmen voor een totaaloverzicht van m’n woonkamer en keuken zit aan die paal vast. Omdat ik er nou eenmaal niet van hou om in iets te klimmen dat heen en weer gaat.
Daarna werd de oude krabpaal die voor het kleine raam in de grote slaapkamer stond naar de achtertuin gesjouwd. Ik begreep er niks van. Totdat de grote doos werd opengemaakt en er een enorme spikkelsplinternieuwe ronde krabton uitkwam, met een lekker dik zacht kussen bovenop. En er zaten ook nog twee holletjes in, waar ook van die kussens in lagen. Met grote ogen volgde ik de hele operatie vanaf het grote bed, en toen de ton op z’n plek stond zag ik dat ‘ie net niet even hoog was als m’n vensterbank. Waar m’n oude krabpaal eigenlijk net iets te hoog was voor ‘t mooie, was deze nieuwe eigenlijk net iets te laag. Nou wilde ik zo’n mooi katdo natuurlijk niet gelijk afmauwen, maar ik vond het toch wel een klein beetje jammer.
Verrassing
Gelukkig merkte m’n personeel het hoogteverschil ook op, en Senior stelde gelijk voor om vier pootjes onder de nieuwe krabton te zetten om het probleem op te lossen. Nou, dat leek mij een prima idee, dus ik heb daarna nog zeker wel een uurtje vanaf het grote bed liggen kijken naar m’n nieuwe krabton, hoe mooi die is maar hoeveel mooierderder ‘ie zou staan met een paar pootjes eronder. En ik voelde me een enorme bofkater, met zulk personeel.
Maar, de verrassingen waren nog niet op.
Want net toen ik een beetje begon in te dutten hoorde ik gestommel en het schuiven van zakjes in de woonkamer. En nou ben ik niet nieuwsgierig, maar ik moet als controlekater natuurlijk wel alert blijven op geluiden die ik hoor. Dus ik sprong van het grote bed en wandelde op m’n gemak de gang door. En wat denk je? Op de grond stond een maaltijd- en drinkunit, zo eentje waar ik m’n hele leven al m’n brokjes uit knabbel en m’n water drink, maar dan een spikkelsplinternieuwe. En dat niet alleen, want daarin lag een hele berg met m’n favoriete snekkies, staafjes, zakjes natvoer en heerlijke malse kipstukjes. Plus een balletje waar de snekkies inkunnen en als ik daar maar hard genoeg mee pootbal vliegen de snekkies er vanzelf uit.
Wennen
Na een dag vol verwennerij heb ik de avond lekker buiten in een personeelsstoel doorgebracht voordat ik weer aan het werk ging. Lekker lui naast m’n oude krabpaal die nu bij de achterdeur in m’n tuin staat.
Ik moet nog wel even wennen aan al m’n meubelverschuivingen, maar ik denk dat dat deze week vast wel goed gaat komen. Maar nu eerst nog lekker buiten genieten van de zomer dit weekend, want je weet maar nooit wanneer het weer herfst wordt.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Thuis riep mijn vrouw van ‘Ollie kom eens’ en ik wist meteen er is iets wat zou dat zijn. Ze zat op het tapijt en ik ging erbij liggen op feilige afstand want je weet nooit of je opeens naar de dokter moet en ik dacht dat wil ik niet.
Miauw lieve lezers, het weekend is in zicht en het wordt weer kei heet. We hebben gevraagd aan de weerman of er dan niks tussenin zit maar blijkbaar is het het één of het ander. Eigenlijk vinden we dat purrrima, dit is toch veel beter dan binnen zitten?
Zo maken we Saame een mooi ochtendlied, veel beter dan die saaie wekker.”
Frou Frou: “Jajim is wel even bezig met het balkon inspecteren, kan ik rustig bij onze mensenbroer blijven liggen. Het valt me wel op dat hij langer aan het relaxen is dan gewoonlijk. En dat ‘ie regelmatig een stukje uit een boek leest tussen de dutjes door, en potten vol groene thee drinkt, ook al is het warm. Vragend leg ik mijn koppie op zijn arm. Hij heeft last van zijn hooikoorts, zegt ‘ie. Maar dat snap ik niet, we hebben hier toch geen hooi? ‘Het betekent dat je een soort van furkouden bent, een beetje net zoals jij wel eens met je chronische niesziekte hebt, dan moet je ook snotteren en heb je soms een extra catnap nodig.’ Aha, nu weet ik wat me te doen staat. Waar ik me altijd beter van ga voelen is liefde en knuffels, en begin zachtjes met mijn pootjes te kneden en geef kopjes tegen zijn kin. Als we Saame rustig aan doen voelt hij zich vast weer snel weer goed.”
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
veranderde de eenzame vakantie in een waar verwenfestijn voor mij als achterblijvende katerman.
Ik rekte eens uitgebreid uit op de bank, liep op mijn gemakje naar de gang en gaf hen een zachte kopstoot tegen hun benen. Ik was natuurlijk echt wel blij dat ze weer thuis waren. Maar toen ik de buurvrouw in de deuropening zag staan om de sleutel terug te geven, wierp ik een veelzeggende blik naar haar toe. Ik zou de extra knuffels en de bergen snacks stiekem best wel gaan missen.
iemeel. We kropen dus op de bank en frouwtje ging op JoeTjoep fillums zoeken spesjaal foor katten. Ze de dee de aaipet foor mijn neus zetten en ik hoorde ineens piep, piep, piep en tot mijn furrbaazing zag ik muizen loope. Die kon ik mij nog goed herinneren van de tijd dat ik buite op straat leefde met mijn beebies. Ik keek met groote ooge naar de muizen en snel beweege dat ze deeje.
maar lekker een wiekentje weg dan hep ik lekker het rijk alleen. Ze zei Belle, ik ga 3 familieleeden bezoeken die woone in Zeeland, en doe dan oofernachten bij een nicht die flakbij de Belgische grens woon. Daar ga ik frietjes met dikke majoonése eete en naar het WeeKaa pootballen kijke, want Nederland doe speele.