Japie: het lijkt wel een jungle

Voerpuzzel op een plasmat

Vorige keer furtelde ik over ons furmilieberaad en het experiment waar we volbekkig ja tegen miauwden. Dat heb ik geweten. Sindsdien gebeuren er rare dingen. Het kan op puur toeval berusten, maar ik heb zomaar het gevoel dat het een met het ander te maken heeft.
Het begint met voerbakken die verdwijnen. Het ene moment zitten ze vol met lekkers, het andere moment zit er geen kruimel meer in. In het hele huis is geen bakkie meer te vinden. Zelfs de voerpuzzels hebben pootjes gekregen en zijn met de noorderzon vertrokken. In het donker vraag ik de stekels. Hun restaurant is goedgevuld. Jammer dat ik daar niet bij kan. Tenzij ik me in een heel rare bochten weet te wringen. Die tijd heb ik gehad.

Tijger

Mijn broer Foppe wast zich vaak

Het volgende licht verdwijnt Foppe in een hermetisch afgesloten rammelbak. Een dikke handdoek smoort zijn schreeuw om hulp. Tijdens het uitwisselen van tips word ik betrapt en maak me uit de poten. Vanachter het raam zie ik hoe de auto met daarin mijn doodsbange broer wegrijdt. Uren later hoor ik em terugkomen. Vanonder de prikkelbosjes ren ik om het huizenblok heen en dender door het kattenluik. Voor ik kan kijken hoe het met mijn broer gaat, hoor ik uit de badkamer een hels kabaal komen.
Dat was niet de afspraak!
Mo had ons nog zo beloofd dat ze zou waarschuwen als er een klusjesman zou komen.
Ik zoek haar op om te vragen wat die snuiter onverwacht komt doen. ‘Het is geen loodgieter, Japie,’ laat ze weten, ‘wat je hoort is Foppe, die de boel afbreekt. Het slaapmiddel van witjas is uitgewerkt en er is een tijger in hem wakker geworden.‘ Wauw, wie had dat gedacht van mijn brave broer?! Mijn bewondering groeit groter als ze erbij vertelt dat hij eigenpotig zijn rammelbak open heeft weten te breken. Die tips waren dus toch nuttig.
Later tref ik hem ineengedoken in het verste hoekje van een kamer. Waar is die tijger gebleven, wil ik weten. ‘Die is mee met het sop waarmee mijn billen gewassen moesten. Ik kon het echt niet meer ophouden onderweg, Japie. Zo gênant.’ Ik ruik het. Er hangt een walm om hem heen waar je u tegen miauwt. Die donor had geen muis op. Dat weet ik wel. Laat ik daar nou een purrfecte oplossing voor hebben. Eentje die gelijk helpt bij lege voerbakken.

Olifanten

Betrapt

Ook dat nog! Het slot van mijn luik is kapot en geeft voor geen millimeter mee. Zo kan ik toch geen piepbeesten vangen. Ik roep mijn mens erbij. Ze legt uit dat Foppe roze olifanten ziet en daarom niet naar buiten mag. Het wordt hier steeds gekker. Eerst een tijger, nu olifanten. Roze nog wel. Dat gelooft toch niemand.
Moet ik uitleggen hoe onpotig het is als je de regie kwijt bent over je eigen kattenluik en totaal afhankelijk bent van slecht meewerkend personeel? Die nacht buiten in de stromende regen gaat me niet in mijn kouwe vacht zitten. Katzijdank ben ik een kater die snel vergeeft in ruil voor kipsnackjes. Veel kipsnackjes. Heel veel kipsnackjes.
Een week later lijkt ons huis zo lek als een mandje. Overal liggen plassen. Om maar te zwijgen over hopen stinkende drab. Mo blijft slepen met emmers. En met lappen raar krakende stof. Misschien is het nu wel tijd voor een loodgieter, miauw ik haar. Het heeft hier wel wat weg van een open riool. ‘Dat is lief van je Japie. Helaas kan die dit euvel niet verhelpen. Dat moeten de goeie beestjes gaan doen uit de buik van die andere poes. Een dame met een gitzwarte jas. Nova heet ze. We moeten veel liefde en geduld hebben voor Foppe. Hopelijk is hij dan straks weer als nieuw.’

Koppie van Japie

Psssst We sturen oneindig veel liefde en kattenkracht en zachte kopjes vol poezenpower naar iedereen die ze kan gebruiken. Want we snappen heus wel dat er overal om ons heen zorg en zorgen en furdriet zijn. We denken ook aan jullie.

Kever heeft een mening over de echte tijd

Folgende maand woon ik al weer zes jaaren bij mijn mensen, en mijn mensen bij mij, dat fertelde mijn vrouw me, ik hau dat als kat zijnde niet zo bij want wij katten reekenen heel anders, alleen mensen reekenen in jaaren, ik hoor altijd wel wat ze zeggen hoor, zoals met die zes jaaren, maar ik ben het er niet mee eens.

Tijd

Ik bedoel: waarom zeggen mensen zomaar ineens dat het “tijd” is om te eeten?, daar heb je toch geen tijd voor noodig, dat foel je toch gewoon in je buik?, ik wel tenminste, zeker sinds ik meer slank heb aan mijn lijf en minder brokjes mag eeten, soms foelt mijn buik helemaal leeg maar als ik brokjes fraag zegt mijn vrouw dat het nog geen tijd is, nau ja!!, het is WEL tijd want mijn buik heeft honger!, ik denk dat al mijn vrienden en vriendinnen dat wel herkennen, maar hoe kan zoiets nau toch?!

Dat komt omdat mensen tijd van buitenaf reekenen, ze hebben een ding dat KLOK heet, bij ons staat er een footoo van Bolle op, die herken ik natuurlijk, en sijfers staan er ook op, ik weet wat dat zijn alleen doe ik er zelf niets mee, maar mijn mensen kijken naar die klok en finden dat ze moeten eeten of slaapen of dat ik mijn meediesijn moet hebben, daarnaast is er ook nog een KAALENDER, daar staat grotere tijd op, van daagen en jaaren enzo, en als ze op die kaalender kijken zeggen mijn mensen bijfoorbeeld dat er zes jaaren foorbij zijn sinds ik hier kwam woonen.

Wij katten reekenen met de zon en met de maan, met het licht en de schaaduw die je kan zien, met de warmte of de kau die je foelt, met de geluiden die we hooren van andere dieren, en met hoe alles ruikt, we reekenen ook met ons lijf, als we foelen dat we honger hebben eeten we, als we foelen dat we moe zijn is het tijd om te slaapen, als we foelen dat we heeeeel veel eenersjie hebben gaan we rennen, als we graag aandagt willen haalen we knuffels bij onze mensen, en ga zo maar door, wij foelen tijd van binnenuit en die tijd is de ECHTE tijd!, het is de tijd van het leefen en de tijd van de natuur.

Hart

Het is de tijd van mijn hart, die tijd zegt dat ik knuffels noodig heb als mijn mensen slaapen, mijn mensen zeggen dan weleens dat het pas fier uur is ofzo, maar wat heeft dat er nau mee te maken?!, ik kan toch zeker niet tegen mijn arme eenzaame hart zeggen dat het fier uur is?, dat begrijpt mijn hart niet, en ik ook niet, als mijn knuffelmeeter te laag staat is het tijd voor aandagt, dat is toch loogies?

Soms snap ik er echt niets van dat mijn mensen zulke dingen zeggen, maar dan denk ik weer aan die klok waar zij mee reekenen, en dan weet ik waarom ze het zeggen.

Luister ik dus naar mijn man of vrouw die zegt dat het tijd is om te slaapen?, nee natuurlijk niet!, ik weet dat ikzelluf gelijk heb, mijn tijd klopt altijd!, ik blijf gewoon piepen en kopjes en likjes geefen, als dat niet werkt ga ik helemaal tegen het gezicht van mijn vrouw aan liggen met mijn rug of buik, terwijl ik alfast keihard brom, en dat werkt altijd, folgens mijn vrouw omdat ze niet meer kan aademen, maar enniewee: mijn knuffels komen er aan en mijn hart stroomt weer fol, fol met liefde en geluk, en alles is weer in orde.

Ik heb zelf heel veel geleerd sinds ik hier ben komen woonen, en ik hoop dat mijn mensen ooit nog leeren om met de echte tijd te reekenen, maar het kan best dat dat toch te moeilijk is, een mens wordt tenslotte nooit een kat.

***

Ik tetter door voor vreede, het is zoooo noodig dat het eindelijk vreede wordt!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Joep keurde zijn nieuwe krabton

Soms heb je van die dagen dat je denkt, ik heb eigenlijk helemaal geen zin om iets te doen. Nou, dat had ik deze afgelopen week dus. Vooral woensdag.

Nieuw

Want ‘s morgens regende het keihard, dus ik dacht da’s een mooie dag om lekker lui te zijn. Nou heb ik sinds een maand of drie een nieuwe krabton onder het kleine raam aan de voorkant van m’n huis. Maar daar liep ik altijd met een grote boog omheen.
Misschien omdat ‘ie net iets lagerderder is dan de vensterbank, terwijl m’n oude krabpaal, die met de komst van de nieuwe naar buiten is verhuisd, juist een klein beetje hogerderder was. In die nieuwe krabpaal lag ook een zacht kussentje, en nou hou ik best van zacht en ik hou van kussentjes, maar deze was toch net niet helemaal naar m’n zin. Het lag echt niet aan de kleur hoor, want die was mooi zilvergrijs wat weer heel goed bij m’n jas past. Maar ‘t was ‘m gewoon niet vond ik.

Vensterbank

Op woensdag liep ik dus na m’n ontbijt naar de grote slaapkamer. Zou ik lekker languit op ‘t grote bed m’n dutje doen, of misschien in de grote vensterbank? Of toch in die kleine? Want er zijn keuzes genoeg om aan de voorkant in m’n huis lekker te kunnen dutten. Ik sprong op het grote bed en was net begonnen met m’n ochtendwasbeurt, toen Senior binnenkwam met een grote mand met wasgoed om op te vouwen.
Weg rust. Want ik had helemaal geen zin om te helpen. Dus ik besloot om toch maar in de kleine vensterbank te gaan liggen zodra al m’n haren weer netjes op een rijtje lagen.

Katfortabel

Nou is de gemakkelijkste weg naar het raam om via het bed en het nachtkastje in die vensterbank te springen, om die nieuwe krabton te ontwijken. Maar terwijl ik op het kastje stond, zag ik dat de bovenkant van m’n ton er ineens anders uit zag. Het kussentje was weg.
Heel voorzichtig zette ik één poot op de krabton. Dat voelde ook wel zacht, maar vooral best lekker stevig. En daar hou ik wel van. Dus ik zette m’n tweede poot erbij, en voordat ik het wist lag ik prinsheerlijk opgerold, boven op de ton waar ik eerst niks van moest hebben. Er zit ook een randje aan nu het kussen er uit is, en dat ligt best katfortabel. Misschien was dit toch wel een mooi nieuw plekje om te dutten bedacht ik me nog, voordat ik met een tevreden gevoel in slaap viel.
Ik was zelfs zo diep in slaap dat ik geeneens wakker werd van het openschuiven van de deuren toen Senior de opgevouwen kleding weglegde. Ik werd niet eens wakker om te kijken of m’n lunch al was geserveerd. Omdat ik zo lekker lag. Waarom was ik niet eerder zelf op ‘t idee gekomen om dat kussen van m’n krabpaal te gooien?

Lunch

Ik werd wakker van de zon die heerlijk op m’n jas scheen. En dat was precies op tijd, want ik hoorde de stappen van Junior al op het tuinpad. Hoog tijd dus om even lekker uit te rekken, met een hoge rug, en m’n stiletto’s in de zijkant van m’n krabton wat bij te scherpen. Om vervolgens, voordat Junior haar telefoon kon pakken om foto’s van me te maken, met een sierlijke sprong via het grote bed naar de vloer te springen en met m’n staart omhoog een kopje tegen haar benen te geven als begroeting.
Want als Junior ‘s middags weer thuis komt van brokjes verdienen, vraagt ze altijd eerst even of ik al lunch heb gehad. Maar nu was ze heel verbaasd, want ze had me van de krabton zien springen en was net te laat om dat vast te leggen. Vandaar dat ze jullie geen foto kan laten zien hoe ik daar voor het eerst lag te slapen. Maar dat komt vast nog wel een keer, want ik kan je mauwen dat ik vast nog wel ‘s door haar betrapt ga worden zonder dat ik dat door heb.

Stoel

Na een weer voortreffelijke lunch was het hoog tijd om naar buiten te gaan, want m’n oude krabpaal staat sinds deze week weer op z’n vertrouwde plek onder het balkon van de bovenburen. Hij is gelukkig weer helemaal droog na de flinke regenbuien van vorige week, en er staat gelukkig ook weer een stoel naast de tuintafel. Dus er zijn genoeg plekjes om buiten lekker te releksen als ik terugkom van mijn plantsoenendienst.
Natuurlijk kies ik dan altijd voor de stoel, zeker als m’n personeel niet in de tuin zit. En mochten ze besluiten om buiten nog van de laatste paar dagen zomer mee te genieten, dan mogen ze altijd bij me komen zitten op de klapkrukjes die ze bij de nieuwe tuinstoelen hebben gekocht. Of op m’n oude krabpaal, want daar doe ik echt niet moeilijk over. Want saame buiten genieten van de zon is toch altijd het gezelligst.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Ik denk nou na hoe moet ik ferder

Persoonlijk ben ik een kater die denkt over het leefe, hoe het is, en hoe ik ben en daar heb ik tijd foor nodig, gewoon dat ik ergens kan liggen en foor me uit kijken en dan na een poos komen er gedachten en dan snap ik meer dan eerst.

Dat is belangrijk.
Als ik dingen snap dan heb ik meer zekerheid fan binnen. En dan kan ik meer, dan slaap ik ook beter, dus dan heb ik rust in mijn kop. En dan hoef ik weer minder pillies of druppels tegen mijn angstklagten.
Daar wil ik eefe meer over zeggen.
Voor de ooperazie had ik hier reenovatie en ik moest mee naar de flet en naar het tuinhuis, toen kreeg ik ekstra druppels dat ik meer kragt had mentaal en toen kon ik het beter aan. Alleen ik kwam terug thuis en er was nog steeds reenovatie dus ik bleef gewoon de druppels nemen en ik kon het leefe toen ook aan al was ik soms wel bang daar ben ik eerlijk ofer.

Na de ooperazie was alles anders. De herriemannen kwamen minder in de straat dus ik werd gewoner in mijn kop en ik nam minder druppels want ik was kalm van mezelf meestal dan.
En daardoor had ik meer ruimte fan binnen. Dat ik weer meer mezelf kon zijn. Soms ging ik ’s morgens op bed kijken en daar knuffels doen en rollen en knorren, en het was helemaal intiemiedinges op mijn manier.
Nou ben ik ook weer aan het spelen, met een lintje dat ik door de kamer ren en dan BAM erop, dat kan nou ook weer, ik heb er de eenerzjie voor.
Misschien kwam het ook fan ik ben hier nou bijna twee jaar en dan ben je dieper gewend dat is gewoon zo.
Ik wist geeneens dat ik zo kon feranderen.

Alleen nou is het nog steeds zo dat ik geen brokjes kan eete. Ik heb geen nieuwe tegniek gefonden. En ik probeer het bijna elke dag.
Nou zei mijn vrouw dat folgende week de dokter naar mijn kaak komt kijken, bij mij thuis, dan hoef ik niet in de taksie. Foor mij hoeft het niet. Ik ga achter de kastjes zitten. Maar als huiskaterjongen zijnde weet ik nou al hoe dat gaat eerlijk waar.
Dit was mijn updeet fan hoe gaat het met mij.

Triton speelt met de band buiten

Liefe friendjes en friendinnetjes ik heb al eens geschreeven dat wij, de band, een tuin hebben waar we oefenen. Dat is een klein stukje grond met een tuinhuis, boomen, struiken met een hek er omheen waardoor we heel feilig zijn, wij kunnen er heel makkelijk in want de poort werkt op onze sjip en de kemper kan hier ook staan.

In de zoomer was het heel fijn om in de tuin te zitten en te zingen maar nu komt de herrufst en winter dus buiten kan niet en de kemper is eigenluk te klein. Met Kasper en Bas ben ik naar de tuin geweest om het tuinhuis eens goed te bekijken want we waaren er nog nooit in geweest, het blijkt dat het er fan binnen heel goed uitziet. Er is ferwarming en waater en heel belangrijk het is groot genoeg daarom gaan we dat gebruiken foor onze band.

Instruumenten

Kasper en Bas kunnen niet alleen heel goed fieool en gietaar speelen maar zijn ook heel handig met timmeren en alles wat erbij hoort dus wij met z’n drie-en naar een winkel om meubels en alles wat erbij hoort te koopen, op de footoos kunnen jullie zien wat we hebben gekocht en hoe het een beetje is geworden. We hebben in de winkel ook ekstra muuziek-instruumenten besteld want het is lastig om de drum, kontrabas en saksoofoon fan huis mee te neemen met openbaar ferfoer of op de brommert.
Nu denken jullie zeeker brommert?… wie komt er op een brommert? Nou dat is Beertje, hij heeft ferkeering met Muissie die in Rotterdam woont daar gaat hij heen op de brommert en fandaar uit komt hij dan naar de tuin.
Figo, Kasper en Bas en ik waaren daagen laater bij Kever op bezoek waar we fooral foor Foppe en Ollie hebben gezongen en zijn we gezellig naar de tuin gegaan om Figo en Kever het huisje en de inrichting te laaten zien, zij fonden het ook heel mooi, de instruumenten waaren ook al gebracht.

Kever heeft met onze hulp het tuinhuisje zoo ingericht dat het ook een muuziek-stuudieoo is, we zijn blij dat Kever zofeel erfaaring heeft.
Omdat we feel optreedens hebben koomen we nu feel faaker bij elkaar, ik haal Figo en Kasper op en Beertje wanneer hij thuis is, Belle en Kever koomen meestal met het openbaar ferfoer. Ik wil ze wel haalen maar dat hoeft niet altijd fan hun, er stopt een bus dierekt foor onze poort. Bas kan nu eefen niet koomen want hij is mantelzorg-kaater foor zijn frouwtje dus doet hij mee fieja het fiedeejoo-belapparaat.

Parkje

Wij zijn bij Bas thuis geweest om zijn frouwtje te steunen, nu kon ze het ook in het egt hooren hoe mooi we speelen, ze fond het prachtig en ze is suuper trots op het muuziekaale talent fan haar Bas, daarna zijn we naar onze liefe friendin mefrou Alma gegaan want dat had ik beloofd.
Nu is het zoo… mefrou woont 8 hoog en zooals jullie weeten zijn wij allemaal geen helden, bij freemde mensen en geluiden foelen we ons niet feilig. Dus wij ooferleggen hoe koomen wij zonder hindernissen binnen, bij Japie was een tuin en een fijne heg, bij Bas was er ook geen probleem maar nu… en onze friendin teleurstellen wilden we ook niet. Gelukkig had mefrou Alma de kemper gezien en kwam ze naar ons toe, in de buurt fan de flet was een parkje en daar hebben we foor haar gespeeld en gezongen.

Onderweg hoorden we dat er mauwers en blafferts, die we kenden fan feesboek, oofer de Regenboogbrug waaren gegaan daarom hebben we troostliedjes gezongen foor iedereen die een dierbaare moet missen en natuurlijk hebben we foor freede gezongen en getettert.
We zwaaien naar alle mooie liefe sterretjes in RBL.

Kopje fan Triton