Triton over hoe was het festiefal

Liefe friendjes en friendinnetjes wanneer ik dit schrijf (nou ja, mijn frou schrijft wat ik mauw) ben ik nog aan het bijkoomen fan dit kattasties feest, we zijn allemaal heel moe maar ook heel tefreeden hoe we gespeeld hebben.

Froeg

De aafond foor het festiefal kreeg ik hulp fan Bas, Beertje en Belle om onze muuziek-instruumenten alfast in de kemper te brengen, het drumstel fan Belle en Kever zijn draaitaafel hoefden niet mee want dat hadden ze op het festiefal-terrein. Ferder hebben we alles gekontrooleerd en bijgefuld zooals waater, brokjes en grit foor onze weecees.
We zijn froeg gaan slaapen want we moesten ook weer froeg op, naa het ontbijt brachten wij, de kaaters, de slaapmanden en deekens in de kemper ondertussen zorgde Belle foor een goed gefulde piknikmand zoodat we onderweg genoeg te eeten hadden, daarna Kever, Kasper en Figo opgehaald die thuis al klaar stonden met hun wiekent-tas. We waaren allemaal, behalfe Bas, best wel nerfeus of het allemaal goed zou gaan, want het is niet niks zo een optreeden foor feel puubliek.

Optreeden

Op het terrein werden we heel harteluk ontfangen er stond een tafel foor ons klaar met liemoonaade, soep en taart (de taart was naar het resept fan Frou-Frou). Daarnaa hebben we ons op het poodiejum geïnstalleerd die behoorlijk hoog was. Op het terrein was al jonger puubliek aanweezig die prachtig uitgedost waaren in zuid-ameeriekaanse stijl.
Belle bedacht zich geen mooment en begon op de gong en sambaballen te speelen het duurde niet lang of Kasper ondersteunde haar met het mooiste fieoolspel ooit fan hem gehoord. Ondertussen stroomde het terrein al fol met bezoekers en door de opzweepende muuziek van Belle en Kasper zat de sfeer er al goed in. Ik kreeg fan de organiesatooren te hooren dat er een bus met fans uit Nederland was aangekoomen, daar ben ik snel heen gegaan want dat is wel heel biezonder dat fens een bus huuren om naar een optreeden fan ons te koomen. Hun beloofd dat wanneer er een pauze was ze bij ons aan taafel konden zitten, dat hebben ze ook gedaan, we hebben gezellug met elkaar gemauwd.
Na een korte rustpauze had Beertje op zijn saks een solonummer, het was heel duidelijk te hooren dat hij thuis iedere nacht had geoefend, Figo was ondertussen zijn zenuwachtigheid heelemaal fergeeten en kwam er bij met gietaar, daarnaa Kever met de bas, Belle folgde op drum, Kasper fieool en Bas maakte het feessie kompleet met zijn zang en gietaar. Er werd een ekstra nummer gespeeld speziaal foor onze liefe friend Ollie om hem te steunen, natuurluk waaren de andere friendjes in onze gedachten die steun en troost noodig hebben. Het was kattasties om te zien en te hooren, het puubliek was aan het meezingen en swingen het was een suuper sfeer.
Figo en Kasper hadden spanning oofer hun dansen maar dat was heelemaal niet noodig want door de sfeer die er was ging het beeter dan ze hadden gedacht.
Kever was ook dietjee en wanneer de band pauze nam zat hij achter de draaitaafel en eerluk waar hij had het puubliek heelemaal mee met zijn muuziek.

Feilig

Begin fan de aafond werd het festiefal afgeslooten en op het terrein werden foor de bezoekers snel zitplekken neergezet en een buffet met drinken en ferschillende gerechten. Foor ons en de organiesatooren stond er een aparte taafel klaar zoodat we rustig bij konden mauwen. Na het eeten pakten we de instruumenten in die we feilig op het terrein weg konden leggen want met de instruumenten in de kemper hebben wij weinig plek om goed te kunnen liggen en te slaapen.
Foordat iedereen naar huis ging werd er naar de sterrenfriendjes in Reegenboogland gezwaaid, wij hadden dat foorgesteld omdat het ons op Joeps GWF eemootie-ooneel had geraakt, ook hier fond iedereen het een mooie afsluiting fan het feest.
We hebben heerluk geslaapen en naa een goed ferzorgd ontbijt keerden we huiswaarts.

Buitenhuisjes

Het allermooiste kadoo dat we kreegen was het feel grooter bedrag dan dat was toegezegd en we zijn uitgenoodigd om folgend jaar weer te koomen.
We gaan fan het bedrag dat we hebben gekreegen niet alleen dierenasiels ondersteunen maar ook speziaale buitenhuisjes foor de stuudieoo tuin koopen want we weeten niet of alle poezedaames en kaatermannen, die naar onze muuziek koomen luisteren, ook een thuis hebben.
Op deeze manier probeeren we deeze friendjes een gefoel fan feiligheid en warmte te geefen.
Ik hoop dat jullie met dit schrijfsel een beetje de sfeer fan het feest konden proefen.

Zachte steunkopjes en neusje foor iedereen fan mij,

Triton die blijft tetteren foor freede

Minnie en de kat op de schuur

Miauw vandaag wil ik met jullie het ergens over hebben. En wellicht hebben jullie katfies voor mij. Het gaat hier om miauw.

Schuur

Er is dus hier in de buurt een ander katje. Dat katje lijkt best wel op mij. Frau zegt zelfs iedere keer hey Minnie daar is je zus (of je nicht dat verschilt per keer haha). Geloof dat ze zelfs denkt dat het een kindje van mij zou kunnen zijn. Maar dat zou ik dan toch zeker zelf wel weten haha.
Maar goed dat katje dus. Die is zelfs al hier een keer in de tuin geweest. Daar heb ik een paar bloggen terug al eens over gemauwd. En er toen ook een foto van bijgezet. En nou is dus het volgende aan de hand. Dit katje zit dus steeds sinds een tijdje op de schuur. Niet mijn schuur maar de schuur erachter.
Frau find dat ik er niet zo op moet letten en dat ik er niet boos over mag mauwen omdat het niet onze schuur is. Maar dat ben ik dus niet met haar eens. Dat katje zit daar gewoon te liggen. En mijn kant uit te kijken. Natuurlijk zeg ik dan MAUW. En gaat mijn staartje zwiep zwiep doen.
Want nu ligt ze nog op die andere schuur maar als je geen grenzen stelt voor je het weet ligt ze op mijn schuur! Frau zegt dat het zo’n vaart niet zal lopen. Zelf denk ik dat een vaart uberhaupt niet kan lopen maar dat is weer wat anders haha. Vind gewoon dat je niet voorzichtig genoeg kan zijn. En nou ben ik dus benieuwd liefe lezers wat jullie er van vinden. Moet ik wat meer doen en het katje weg jagen? Of vinden jullie dat de straat en steeg groot genoeg zijn voor ons allebei? Miauw het maar in de comments!

Geluid

Er was deze week ook nog iets anders. Zoals jullie misschien wel weten ben ik niet bepaald een fan van de deurbel. Frau ook niet trouwens. Dat ding maakt een heel naar hard geluid. En dus heeft Frau daar nu een oplossing voor. Een suuper de luukse nieuwe deurbel. Die ons huis nog veiliger maakt naast mij want ik bewaak het ook hartstikke goed natuurlijk. Dat weten jullie wel he. Maar je kan dus ook allemaal verschillende tingeltjes instellen. Dat is errug fijn vind ik zelf en dat vindt zij ook wel. Dus hoeven Frau en ik nooit meer te schrikken van het harde nare geluid. En beter nog als ik bij haar op schoot lig en de deurbel gaat dan kan ze gewoon blijven liggen. Want ze kan dan op haar telefoontje zien wie er voor de deur staat of staan. En dan kunnen we dus zeggen okee wacht ff we komen eraan. Of ik doe keihard blazen hihi als het iets of iemand is die we helemaal niet willen zien of spreken. Zoals mensen die aan de deur bellen om te vragen wil je dit of dat kopen.
Nou dit was het weer foor deze keer. Wat een verhalen waren het deze keer weer he. Tetteren jullie nog steeds mee foor Freede? Ikke wel hoor!
Pootje van Minnie

Lucky over het liggen in de mand

Hoi lieve vriendjes, vorige keer schreef ik al over de herfst, want die konden we toen al zien in onze tuin. Het was toen nog best lekker warm buiten maar nu is het frisser aan het worden. Dat is niet zo erg want binnen is het lekker warm en ik kom nu alleen nog buiten als het zonnetje schijnt.

Het gras is in de ochtend erg nat maar als het middag is, kun je daar prima wandelen en we plukken dan ook lekkers voor Jip. Ze eet weer goed dus dat is fijn. Ze vindt vooral brokjes ineens ook erg lekker.
En ze is net als wij, ook in rui. Ze verliest haar dunne jas om een dikkere aan te doen. We zijn dus gewoon gezellig solidair met elkaar zeg maar en krijgen een nieuwe outfit om de herfst en winter te trotseren.
Vorige week was het dus dierendag maar volgens onze mensen is het dat eigenlijk elke dag van het jaar wel. We hebben weliswaar wat extra lekkers gekregen maar we komen op de andere dagen van het jaar ook niks tekort hoor. We protesteren wel eens dat we niet voldoende snekkies krijgen maar goed, dat valt eigenlijk allemaal wel reuze mee.

Rond bed

Ik denk dat het voor de meeste poezels wel zo is, dat hoop ik toch. Dit jaar hebben we verschillende spulletjes gekregen voor dierendag waar we echt wel wat mee kunnen en heus wat aan hebben. Jullie weten wel dat ik erg dol ben op mijn Takkie loungebed/krabbed maar omdat Moos er graag aan krabt en ik er juist liever op lig te slapen, hebben mijn mensen een extra exemplaar gekocht, alleen dan in een andere vorm en zonder Takkie erop. Dit bed is rond en ik moet eerlijk zeggen, ook daar kun je goed op liggen als je een beetje wilt doezelen.
Ik pas er niet helemaal goed op eigenlijk als ik in een rondje wil slapen, maar dat is maar een detail. Het is eigenlijk net als met een doos vind ik. Die hoeft niet zo enorm groot te zijn want in een wat kleinere ligt gewoon fijner. Dan moet je jezelf als katermans soms wel een beetje opvouwen maar dat is niet zo erg.

Moos en ik

Dat ligt eigenlijk gewoon lekker knus zeg maar. Ik zou eigenlijk nog vertellen over ons nieuwe deken maar we hebben nog geen goede foto’s kunnen maken dus dat verhaal wordt nog vervolgd. We hebben wel een heel fijn kussen op de bank (nu ja, er liggen er meer maar soms heb je er gewoon eentje die je het allerfijnste vindt) waar Moos en ik allebei graag op liggen. Onze mensen kunnen er dan ook naast zitten zodat we goed kunnen knuffelen.
Nu hebben Moos en ik bedacht dat we heel dicht bij elkaar kunnen liggen op die plek. Samen op het kussen past niet, want daarvoor zijn we te groot. Maar als hij op de leuning van de bank ligt en ik op het kussen, dan gaat dat prima. Hij legt alleen wel zijn staart op mijn rug.
De eerste keer dat ik dat voelde, schrok ik een beetje maar ik ben er nu al aan gewend en het is wel gezellig om zo samen te zijn. We zijn toch broers per slot van rekening en dan kan dat gewoon,

knuffels van Lucky en de rest

Noxy en Nisha over een vreemde ervaring

“Joey is een pikzwarte kater van 3 maanden die alles nog heel spannend vindt maar met veel liefde, aandacht en geduld bij de juiste mensen naar verwachting langzaamaan steeds verder zal ontdooien.”

Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,

Deze pootschrijf begint met een inleiding van ons vrouwtje Iris. Daarna vertellen wij over onze ervaaringe met het toch wel gevoelige onderwerp van vandaag.

[Iris] Het is november 2020 als mijn telefoon gaat. “Goedemiddag, dit is mevrouw Witjas. We wilden u laten weten dat de operatie goed is gegaan en dat u Noxy tweede helft middag weer kunt ophalen. Maar er is nog wel een ding.” Hier aarzelde mevrouw Witjas duidelijk hoorbaar. Ik zette me schrap. “De dierenarts heeft heel goed gekeken maar hij kon geen balletjes vinden. Noxy is dus geen kater maar een poes. We hebben u geprobeerd te bellen maar konden u niet bereiken, dus we hebben de operatie maar gewoon uitgevoerd. Het herstel zal nu alleen wel wat langer duren.” Daar had ik wel even een kater van. Noxy een poes? Hoe kon dit? Toen ik er echter over ging nadenken vielen er wel wat puzzelstukjes op hun plek. De kater duurde trouwens maar even. Ik moest daarna vooral hard lachen.

Vreemd

[Noxy] Ik werd wakker op een vreemde plek. Het rook er raar. Ik had heel veel dromen gehad en ik voelde me zo duf als een konijn. (Voelt een konijn zich dan duf? En hoe weet ik dat dan, want ik ben toch geen konijn? Om daar verder over na te denken voelde ik me te duf). Ik lag in een hokje en af en toe kwam er een mevrouw bij me kijken die lief tegen me praatte en vroeg hoe het met me ging. Ik kon geen antwoord geven want ik viel steeds weer in slaap. Na een hele tijd werd ik in mijn reisbedje gezet en nam die mevrouw mij mee naar een andere kamer… en daar was mijn vrouwtje weer! Ze keek door het deurtje van mijn reisbedje en stelde mij gerust. Ik keek haar even lief aan maar sliep meteen weer verder. Ik wist wel: Ik ga nu naar huis dus alles is weer veilig. Thuis bracht vrouwtje mij naar boven en zette mij op een kamertje apart. Mijn weecee stond er en ook een bakje water en natuurlijk een warm mandje. Dat was fijn want ik had het koud. Eten wilde ik nog niet, want ik was misselijk. Vrouwtje bleef bij me zitten en liet me na een tijdje alleen zodat ik rustig kon bijkomen. Ze kwam wel steeds weer terug om te kijken hoe het met me ging. Nisha was nergens te bekennen maar dat vond ik ook niet zo erg. Ik had echt rust nodig.

De volgende morgen zette vrouwtje de deur van mijn kamertje weer open. Langzaam ging het steeds beter met mij. Ik was niet meer zo duizelig en voelde me weer helder in mijn kop. Maar wat voelde ik nou toch aan mijn kop? Er zat een hard wit ding om mijn nek, waardoor ik mijn kop nauwelijks kon bewegen en ik niet goed naar links en rechts kon kijken. Gelukkig kon ik wel eten en drinken. Er zat een raar smaakje aan mijn eten, maar ik had zo’n honger dat ik het toch maar heb opgegeten. Dat was nog best lastig met dat nekding. Voorzichtig waagde ik het daarna de trap af te lopen, omdat ik in de woonkamer wilde kijken waar Nisha was. Het lukte goed, maar dat harde nekding schuurde tegen de muur dus ik kwam met veel kabaal naar beneden. Nisha had zich verstopt op haar veilige plek – de stoel onder de eettafel, achter de oude vesten. Met grote, verschrikte ogen keek ze me aan.

[Nisha] Ik hoorde een onbekend geluid in de hal en zag iets heel raars op me afkomen dat erg chemisch rook. Ik wist niet wat ik ervan moest denken en besloot uit zelfverdediging hard te blazen. Maar dat rare ding bleek gewoon Noxy te zijn. Ik wist het toen ze naar me miauwde. Heel voorzichtig, maar nog wel alert, sloop ik dichterbij.

Lampenkap

[Nisha]: “Wat heb jij nou om je nek, Noxy, het lijkt wel een lampenkap.” [Noxy]: ”Ik weet het niet Nisha, maar het is geen lampenkap want ik geef geen licht en ik heb geen aan-en-uit-knopje.” Nisha: “Oh nee, maar het ziet er wel raar uit. Vooral als je eet.” [Noxy]: “Ik was bij de witjas, Nisha, ik heb een ooperaazie gehad en de witjas zegt dat ik nou een meisje ben. Maar dat was ik toch altijd al?” [Nisha]: “Ja, wat gek, Noxy. Je was gewoon een meisje, want anders bleef ik niet zo hard krijsen en kroelen in mijn zoektocht naar een vriendje. Dan was jij wel bovenop mij gesprongen!” [Noxy]: “Mensen kunnen soms zo dom zijn. Het komt gewoon omdat ik eerst Joey heette. In het asiel hebben ze mij die naam gegeven, want daar dachten ze dat ik een kater was.” Nisha: ”Hoe kan dat dan? Hebben ze niet goed gekeken?” [Noxy]: “Ze konden mij niet goed bekijken want ik sloeg wild van me af. Ze hebben maar wat gegokt, denk ik.” [Nisha]: “Wat zegt vrouwtje ervan? Moet je nu weg?” [Noxy]: ”Vrouwtje zei meteen dat het haar niets uitmaakt wat ik ben. Ze houdt nog steeds evenveel van mij. Natuurlijk hoef ik niet weg!” [Nisha]: “Moet ik nou ook zo’n lampenkamp om mijn nek, Noxy? En als ik dan weer thuiskom, ben ik dan ineens een jongetje? Wat doen die witjassen eigenlijk tijdens zo’n ooperaazie? Kunnen die tooveren ofzo?” [Noxy]: ”Zeker weten van niet, Nisha. De witjassen kunnen niet tooveren. Dat kan alleen ik. Want ik ben een Heksenkat. Daarom woon ik ook bij vrouwtje. En jij bent en blijft gewoon een meisje.”

[Iris] Nou gewoon, gewoon… er is bij ons niets gewoon. We hebben allemaal wel iets. Maar dat maakt ons dan ook een uniek drietal. En drie is een magisch getal.

Kopjes van Noxy en Nisha.

 

Joep mauwt over z’n bezigheden

Zo onderhand lijkt m’n jas weer wat dikker te worden. En dat komt best wel goed uit, want de nachten waren deze week wat frisjeser in vergelijking met de vorige weken.

Ik merk ook dat ik nu eigenlijk best wel wat meer eet dan een paar maanden geleden, om weer wat meer binnenvoering in m’n jas te krijgen. Want nu de zon ‘s avonds steeds vroeger verdwijnt en ‘s morgens later terugkomt moet ik zorgen dat ik ‘t niet koud krijg wanneer ik ‘s nachts buiten ben. Want anders moet ik, voor ik een mauw kan geven, in die blauwe gebreide jumpsuit de straat op en ik kan je verzekeren dat wanneer Junior die tevoorschijn haalt ik geen poot meer buiten de deur zal zetten.
Maar zo ver is ‘t gelukkig nog niet, want ik kan nog prima uit de poten met m’n eigen jas.

Buiten

Want ik laat me door de dalende temperaturen niet tegenhouden om ‘s nachts naar buiten te willen. Omdat mijn kop zegt dat er, wanneer alle tweebeners naar bed zijn, voor mij en de buurtkaters nog altijd genoeg te beleven is buiten in het donker. Al ga ik nu niet meer, zoals in de zomer, gelijk na m’n diner naar buiten om me pas als het licht wordt weer te melden voor ontbijt. Nee, ik maak nu na m’n avondeten een klein rondje door de buurt om de poten te strekken en plantsoenendienst te doen.
Maar ik zorg er wel voor dat ik weer op tijd binnen ben voor m’n snekkies, en daarna ga ik dan nog even gezellig met m’n personeel mee naar het grote bed.
Soms kijk ik dan mee als m’n personeel nog wat bewegende foto’s op hun telefoon bekijkt, maar meestal hou ik dat al snel voor gezien en blijf ik liggen waar ik lig zolang als ik onder m’n kin gekriebeld word. En als ik genoeg kriebels heb gehad dan draai ik me om.

Het duurt dan ook meestal maar even voordat m’n personeel aan hun bomen begint te zagen en ik moet toegeven, dat geluid begint te wennen. Het is ‘t moment waarop ze slapen, en ondanks het gezaag is het dan heerlijk rustig in huis. Soms doe ik ook een dut mee, maar wanneer Senior of Junior wakker wordt om even op hun tweebenerbak te gaan loop ik mee en blijf ik bij de voordeur zitten. Dan is één zacht mauwtje genoeg om de voordeur voor me open te maken zodat ik aan mijn nachtdienst kan beginnen. Meestal doe ik dan eerst even een rondje over de blikverzamelplaats voor m’n deur voordat ik ‘t weiland in wandel om te zien wie daar nog wakker zijn. Soms kom ik daar nog een paar buurtkatten tegen en mauwen we over de laatste nieuwtjes in de buurt en inspecteren we daarna saame de stand van de Wilde Weilandmuizen. Als dat gedaan is, is het wel weer tijd om richting eigen tuin te gaan en daar te wachten tot ons personeel wakker wordt om ontbijt te serveren. En de poten, neus en oren weer wat op te warmen natuurlijk.

Vogels

Overdag heb ik het eigenlijk ook best wel druk gehad deze week, want hoewel er geen blauwe bolletjes meer over de schutting en onder m’n catwalk hangen, blijven de grote vogels in m’n tuin komen en jagen ze de kleine vogeltjes weg. Dus heb ik weer urenlang op m’n catwalk tussen de bladeren gezeten om op mijn beurt die grote vliegers weer weg te jagen.
En dat lukte, want tegen het eind van de week heb ik niemand meer gezien en kan ik dit weekend lekker binnen blijven. Want volgens mij is de zomer nu toch echt voorbij, en komt er weer een hoop regen. Nou is dat wel lekker voor de plantjes in m’n tuin, maar in combinatie met kou hou ik de buitenboel toch nog liever even in de gaten vanaf de vensterbank. En voorzichtig hoop ik dat dat ribbelding er onder weer warm gaat worden, want bij gebrek aan zon is een beetje warmte op m’n jas altijd wel lekker.

Grijs ding

O, en weet je nog dat ik vorige week mauwde over dierendag en katdootjes? Nou, toen ik zondagochtend thuis kwam heb ik een heerlijk ontbijt van kip met kaas gekregen. Dat was weer verwend worden na een nachtje buurtcontrole, maar toen ik daarna op de bank sprong voor een lekker dutje schrok ik wel even.
Want op de plek waar ik vaak lig, lag nu een enorm grijs ding. Natuurlijk moest dat even geïnspecteerd worden, dus snuffelde ik eerst even en zette er toen een poot op. Het leek op een groot zacht kussen, en het voelde best wel lekker. Dus hop, een tweede poot erbij en voor ik er erg in had liet ik m’n nagels voorzichtig in de zachte stof zakken en begon te kneden. Natuurlijk stond Junior er gelijk weer met haar snufferd en camera bovenop om het vast te leggen voor de eeuwigheid, maar dat stoorde me op dat moment helemaal niet, want ik was heerlijk aan het ontspannen na een nacht hard werken.
En ik kan je mauwen dat ‘t grote kussen later deze week ook heel erg lekker aanvoelde wanneer ik er bovenop lag om een dutje te doen. Maar daar zijn lekker geen foto’s van, omdat Junior toen even niet in de buurt was.

Thuis

M’n personeel blijft me dus verrassen, nu weer met een groot kussen dat, wanneer ik er vanaf de rugleuning van de bank naar kijk, wel wat weg heeft van een enorme platte muis. Natuurlijk mag m’n personeel m’n nieuwe kussen ook best wel ‘s een keertje lenen wanneer ik niet thuis ben, als steuntje in de rug.
En misschien neem ik dit weekend wel weer ‘s een lekkere verse weilandmuis voor hun mee, want wat mij betreft is het hier in huis toch ook elke dag personeelsdag.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep