Nu het mooi weer is, gebeuren er een hoop vreemde dingen in m’n tuin. Personeel is tussen het brokjes verdienen en m’n huishouden doen door druk bezig buiten, en nou is ineens m’n hordeur voor de tuindeur verdwenen. E
n zijn er planten uit m’n buitenbak weg. En staat er ineens een roestige kachelpijp bij de deur. En alsof dat nog niet genoeg is, staat er op m’n rode loper voor de schuurdeur een heel groot zwart ding op wieltjes. Dat blijkt een twee punt nul barbeknoei te zijn, en ik heb een vermoeden dat m’n personeel die speciaal voor m’n feest over twee weken heeft aangeschaft, want ze waren de afgelopen week druk bezig om te zien hoe die werkt. Maar da’s dus best wel heel wat veranderingen in korte tijd, waar ik aan moet wennen. En ik hou niet van wennen…
Deur
Om met die hordeur te beginnen, al sinds ik hier woon deed m’n personeel die open zodra ik er voor ging zitten en een mauw gaf dat ik naar buiten wilde. Want daar heb ik tenslotte personeel voor, toch? Ze hebben me toen ik nog beebiekittenkatertje was urenlang proberen te leren hoe ik die deur zelf kon openen, gewoon m’n pootje achter de deur steken en open trekken, maar daar wilde ik niet aan. We zijn uiteindelijk op een katpromis 
uitgekomen dat zij de deur voor me open deden als ik van binnen naar buiten wilde, en dat ik zelf de deur open duwde wanneer ik weer van buiten naar binnen wilde. En dat werkte al die jaren prima. Maar nu heeft mijn personeel zelluf bedacht dat de portiersfuncie uit hun arbeidsovereenkomst geschrapt kan worden, want er hangen nu flappen voor de tuindeur waar ik doorheen kan wandelen wanneer ik maar wil. Nou ja, het voordeel voor mij is dat ik nu zelf stilletjes naar buiten kan sluipen wanneer ik maar wil, zolang de buitendeur open staat. En natuurlijk ook weer gemakkelijk naar binnen kan. Dus eigenlijk komen die flappen me wel goed uit bedenk ik me.
En over m’n buitenbak gemauwd… Vroeger kon ik lekker beschut tussen het groen m’n tuin bemesten en bewateren. Want een beetje praaivesie tijdens het doen van de dagelijkse boodschappen was altijd wel prettig vond ik. Maar nu is de grote plant bij de schutting helemaal weg en de dooie boomstronk die ernaast stond (waar ik na gedane arbeid altijd wel even m’n stiletto’s aan wilde scherpen) is helemaal uitgegraven dus er is nu een grote open vlakte in m’n buitenbak. Volgens m’n personeel was dat nodig omdat er na de zomer nieuwe tegels komen en m’n tuin anders gaat worden. Maar dat hebben ze helemaal niet eerst met mij overgelegd, en als de baas in huis en tuin had ik daar toch eigenlijk ook zeker wel iets over te mauwen willen hebben. Hoewel, aan de andere kant, de nieuwe tuin is nu niet mijn projekt maar dat van m’n personeel, dus ik kan lekker vanuit m’n luie stoel blijven kijken hoe zij al het werk doen zonder dat ik een pootje hoef uit te steken. Maar ik kan je nu al mauwen dat als de nieuwe tuin me niet aanstaat dat ik eigenpotig die plantjes weer ga uitgraven, net zo lang totdat ze op de goeie plek in m’n tuin staan.
Geuren
En die grote barbeknoei op wieltjes die nu nog voor m’n schuurdeur staat, daar komen hele lekkere geuren van af dus ik denk dat die over twee weken het weiland wel ingerold wordt. Van een afstandje heb ik dat ding ‘s bekeken, maar er kunnen toch zeker wel honderd pindakaasmuizensateetjes per keer op, dus da’s mooi meegenomen want ik denk dat het weer gezellig druk gaat worden op het Derde Grote Weiland Feest.
En nu ik toch over de derde editie van het Grote Weiland Feest aan het mauwen ben, ik denk niet dat er heel veel workshops gegeven gaan worden, want de aanmeldingen daarvoor zijn bekjesmaat. Maar dat geeft helemaal niks hoor, want we gaan er hoe dan ook saame weer een heel mooi feest van maken met lekkere hapjes en iets te lebberen of te slobberen. Muissie heeft een goeie dee-dzjee geregeld, dus er kan weer gedanst of gezwijmelt worden in de feesttent of daarbuiten. Maar er is natuurlijk ook genoeg ruimte om lekker met elkaar bij te mauwen en te blaffen, want in het afgelopen jaar hebben we bij elkaar zoveel beleefd dat we daar gemakkelijk een heel weekend mee kunnen vullen.
Hopelijk zie ik jullie over twee weken weer, en misschien nog wel in de week ervoor wanneer we met de koelwagens van Muisbezorgd door het land gaan om de beste, sappigste en lekkerste muizen te vinden voor op de barbeknoei. Want die toer is ook altijd een feestje op zich, en een goede voorbereiding is het halve werk.
Rustig
Hou deze week het hoofd koel, want het ziet ernaar uit dat het weer warm gaat worden. Drink alsjeblieft genoeg, en als je overdag echt naar buiten wilt, zoek daar dan een lekker beschut plekje in de schaduw om een dutje te doen. Hoewel, als je ‘s nachts naar buiten mag zou ik dat zeker doen, want dan is het natuurlijk veel koelerderder dan wanneer de zon schijnt. En rustigerder, want alle tweebeners zijn dan binnen dus dan kunnen we op ons gemak gaan en staan waar we willen.
Ik blijf in elk geval lekker rustig dutten overdag want ik heb de komende nachten straatcontrole met de buurkatten. En ik kijk daar alweer naar uit.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Ik ben geen Siemees dat is gewoon zo, Siemezen dat zijn praters van zichzelf, als je jhet bent dan praat je maar ik ben het dus niet en thuis zeg ik niet feel.
thee drinkt ondanks dat deze temperaturen eerder uitnodigen tot furkoelende drankjes. Vragend leg ik mijn koppie op zijn arm. Eindelijk komt hij een stukje overeind. ‘Ik heb last van mijn hooikoorts, snoepie. Dan heb je rust nodig’. Dat snap ik niet helemaal, we hebben hier toch geen hooi? ‘Het betekent dat je een soort van furkouden bent, een beetje net zoals wat jij weleens hebt met niezen, dan moet je ook snotteren en heb je soms een extra catnap nodig.’ Aha, nu weet ik wat me te doen staat. Waar ik me altijd beter van ga voelen, zijn liefde en knuffels. Ik besluit mijn tactieken om te gooien en begin zachtjes met mijn pootjes te kneden terwijl ik kopjes tegen zijn kin geef. Jajim furmaakt zich ondertussen wel met het zoeken naar een apurritiefje.”
ik voel me al stukken beter na de knuffels en mijn dutje. Weten jullie wat? Ik knutsel wat leuks voor jullie in elkaar. Jullie blij, ik blij.’ En er komen lege keukenrolletjes en pritstiften tevoorschijn. Al theedrinkend knutselt hij wat in elkaar. Pas als we gekraak van een zakje partymix horen, springen we allebei op. In een kartonnen doos staan allemaal rolletjes rechtop en strak tegen elkaar. Frou Frou en ik sluipen op de geur af en als eerste steek ik mijn neus in een rolletje. Met mijn linkerpoot hengel ik er een snoepje uit, het heeft de kans nog niet om op de vloer te vallen of ik vang het op met mijn bek. ‘Kijk Frou, zo doe je dat!’ miauw ik smakkend. Als je mens even wat anders aan de poot heeft, moet je jezelf furmaken. Een paar uur lang hengelen we Saame wat af en smikkelen het ene na het andere snoepje op. Tussen de furpleeg-sessies door natuurlijk.”
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Dat pik ik niet, dacht ik. En ik besloot de aanval in te zetten. Mijn jachtinstinct nam het volledig over van mijn gezonde verstand. Ik ging in de sluiphouding liggen. Nou ja, voor zover dat ging op een wiebelend canvas. Met mijn achterwerk parmantig in de lucht begon ik te wiebelen om vaart te maken. Waggel, waggel, waggel.
Met de waardigheid, zoals alleen katten die kunnen opbrengen na een totale mislukking, krabbelde ik achteruit. Ik gleed half op mijn zij terug de schutting op. Ik schudde mijn pootjes uit en deed alsof er niks gebeurd was en begon direct mijn vacht te wassen.
Pootballen
niet alleen dat. Hij ging ook op het hek zitten en zo op de fensterbank klimmen. En als het daar nou bij gebleven was. Alhoewel dit natuurlijk al super brutaal is. Nee wat denk je dat dit katje ook nog eens ging doen? Op zijn achterpootjes staan en met zijn foorpootjes proberen door het openstaande raam te klimmen.