Thuis riep mijn vrouw van ‘Ollie kom eens’ en ik wist meteen er is iets wat zou dat zijn. Ze zat op het tapijt en ik ging erbij liggen op feilige afstand want je weet nooit of je opeens naar de dokter moet en ik dacht dat wil ik niet.
– Ollie, we gaan op avontuur. Morgen begint het en het is een veilig avontuur want het loopt goed af en we blijven de hele tijd samen.
Ik dacht ik wil niet maar ik moest luisteren ook al omdat ik spanning had weeges er was herrie aan het keukenraam.
– We gaan een week ergens anders wonen, net als toen in de flat, maar nu niet in de flat maar dus ergens anders. En daar is het fijner als in de flat, je kunt er ook naar buiten kijken.
Ik dacht dat wil ik niet, ik ben een binnenjongen ik foel me hier thuis ik wil nergens heen.
– Het kan niet anders Ollie. Want de mannen die zo’n herrie maken komen volgende week in het huis, ze gaan door de huiskamer, over de trappen, naar de slaapkamer en daar gaan ze herrie maken aan het raam. En ze gaan dan ook herrie maken aan alle ramen van de huiskamer, ze gaan schuren met de machine en hakken en schuren en schilderen, dat is te veel voor ons.
Ik dacht ik wil geen herrie.
– Dus daarom gaan we weg, naar een ander huis, daar is het stil en daar zijn we veilig. En als we terug komen, dan zijn de mannen weg en de steigers ook, dat hebben ze beloofd.
Ik fond het moeilijk.
– Ja dat snap ik Ollie, het is ook een groot iets om mee te maken. Daarom is het een avontuur, en we doen het samen.
Ik dacht aan mijn spullen.
– Je spullen gaan mee Ollie. De badjassen, je dekenbed, en verder zoveel mogelijk. Er is misschien weinig internet dus ik weet niet hoe het gaat met Facebook.
Maar wij blijven samen hoor, en we gaan weer terug en dan is het leven weer gewoon.
Toen wilde ik wel knuffels. En ik dacht saame durf ik het misschien wel.
Miauw lieve lezers, het weekend is in zicht en het wordt weer kei heet. We hebben gevraagd aan de weerman of er dan niks tussenin zit maar blijkbaar is het het één of het ander. Eigenlijk vinden we dat purrrima, dit is toch veel beter dan binnen zitten?
Zo maken we Saame een mooi ochtendlied, veel beter dan die saaie wekker.”
Frou Frou: “Jajim is wel even bezig met het balkon inspecteren, kan ik rustig bij onze mensenbroer blijven liggen. Het valt me wel op dat hij langer aan het relaxen is dan gewoonlijk. En dat ‘ie regelmatig een stukje uit een boek leest tussen de dutjes door, en potten vol groene thee drinkt, ook al is het warm. Vragend leg ik mijn koppie op zijn arm. Hij heeft last van zijn hooikoorts, zegt ‘ie. Maar dat snap ik niet, we hebben hier toch geen hooi? ‘Het betekent dat je een soort van furkouden bent, een beetje net zoals jij wel eens met je chronische niesziekte hebt, dan moet je ook snotteren en heb je soms een extra catnap nodig.’ Aha, nu weet ik wat me te doen staat. Waar ik me altijd beter van ga voelen is liefde en knuffels, en begin zachtjes met mijn pootjes te kneden en geef kopjes tegen zijn kin. Als we Saame rustig aan doen voelt hij zich vast weer snel weer goed.”
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
veranderde de eenzame vakantie in een waar verwenfestijn voor mij als achterblijvende katerman.
Ik rekte eens uitgebreid uit op de bank, liep op mijn gemakje naar de gang en gaf hen een zachte kopstoot tegen hun benen. Ik was natuurlijk echt wel blij dat ze weer thuis waren. Maar toen ik de buurvrouw in de deuropening zag staan om de sleutel terug te geven, wierp ik een veelzeggende blik naar haar toe. Ik zou de extra knuffels en de bergen snacks stiekem best wel gaan missen.
iemeel. We kropen dus op de bank en frouwtje ging op JoeTjoep fillums zoeken spesjaal foor katten. Ze de dee de aaipet foor mijn neus zetten en ik hoorde ineens piep, piep, piep en tot mijn furrbaazing zag ik muizen loope. Die kon ik mij nog goed herinneren van de tijd dat ik buite op straat leefde met mijn beebies. Ik keek met groote ooge naar de muizen en snel beweege dat ze deeje.
maar lekker een wiekentje weg dan hep ik lekker het rijk alleen. Ze zei Belle, ik ga 3 familieleeden bezoeken die woone in Zeeland, en doe dan oofernachten bij een nicht die flakbij de Belgische grens woon. Daar ga ik frietjes met dikke majoonése eete en naar het WeeKaa pootballen kijke, want Nederland doe speele.
Soms vraag ik me af hoe het zou zijn om te kunnen vliegen. Zoals de meeuwen die massaal het land in komen en neerstrijken op de nokken van onze huizen. Ze schreeuwen dat het veel te koud is bij de zee en dat de wind ze hierheen blaast.
De postduif bracht uit onverwachte hoeken felicitatiekaarten met lieve letters. De pursoonlijke poeszegels op de enveloppen waren purrachtig. Ware collectorsitems die we sparen. Een meow pareltje is de kersverse Muisbezorgd-poeszegel van de poot van een van mijn creatieve teamleden. Mila bruist van de ideeën om onze muizenhandel op de kaart te zetten en met deze poeszegel heeft ze me enorm verrast. Knap dat zij dit soort dingen kan. We konden het gewoon niet maken om er niets over te miauwen op Beestboek, iets dat mijn mens had willen vermijden. Nu snap ik beter waarom.
Vriendje heeft zijn eigen rustplaats bij onze voordeur, daar waar hij altijd wachtte op zijn dagelijkse maaltjes. In al die jaren heeft dit doodsbange zwervertje nooit dichtbij durven komen. Tot het moment dat zijn lichaam het begaf. Toen gaf hij zich over. Al heeft hij officieel geen stempel onder adoptiepapieren Vriendje hoort voor altijd bij onze BBB-furmilie.