Noxy en Nisha en de dozen

Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,
De komst van Sinterklaas houdt ons deze weken allemaal bezig. Ook wij doen er alles aan een goede aantekening van hem te krijgen in zijn grote boek, met cadeautjes als beloning. We vragen niet veel, echt niet. Alleen de manier waarop we hem de afgelopen week naar onze pootjes probeerden te zetten, was niet zo’n succes volgens ons vrouwtje. Maar uiteindelijk kregen we toch waar we op hoopten. En vrouwtje ook. Lees maar mee.

Dozen

“Hee Nisha, heb je het al gehoord?” “Nee, wat moet ik gehoord hebben, Noxy?” “Sinterklaas is weer in het land. Hij is aangekomen met zijn boot vol cadeautjes. De komende tijd gaat hij samen met zijn paard en de kleurrijke Pieten op pad om iedereen cadeautjes te brengen. We moeten daarom de komende weken elke avond goed opletten of ze al over ons dak lopen!” “Ohhh… is hij er weer? Denk je dat hij ook dozen meebrengt, Noxy? Die vind ik veel leuker dan de cadeautjes!” “Natuurlijk, Nisha. Cadeautjes zitten toch in dozen? Dat wordt uitkiezen straks!” “Nou, dan kunnen wij weer lekker tekeergaan in de papiertjes en ons verstoppen in de dozen. Ik heb er nou al zin in!” ”Ik ook Nisha, maar we moeten wel eerst wortels kopen en zingen voor die oude man”. “Eet die ouwe knakker wortels, Noxy? Is dat zijn geheime superfood, waardoor hij zo oud is geworden?” “Ze zeggen dat die wortels voor zijn paard zijn Nisha, maar ik denk dat jij gelijk hebt. Die wortels zijn vast voor hemzelf. Ze zijn het grote geheim van Sint’s eeuwige jeugd. Laten we maar meteen naar de winkel gaan en ruim inslaan”.

Wortels

Ons vrouwtje zette grote ogen op toen ze ons met een winkelwagen vol knaloranje wortels thuis zag komen. “Wat moeten we met al die wortels?” riep ze verbijsterd uit. “Die zijn voor Sinterklaas, we hebben de hele winkel leeggekocht!” miauwden wij trots. Vrouwtje keek bedenkelijk en moest toen erg lachen. “Maar zo werkt dat niet, dames!” zei ze. “Jullie kunnen niet ALLE wortels kopen! Andere mensen en katten willen ook wortels kopen, maar dat kan nu niet meer want jullie hebben ze opgemaakt. Als Sinterklaas dat hoort, is hij vast niet blij. Want hij leert je juist dat je niet alles voor jezelf moet houden maar alles eerlijk moet delen! Breng de wortels maar gauw terug naar de winkel, voordat Sinterklaas erachter komt, jullie in de zak stopt en meeneemt naar Spanje”.

We keken vrouwtje angstig aan en miauwden: “Mee in de zak naar Spanje?” Dat willen we helemaal niet! We willen alleen maar dozen om mee te spelen! En we durven niet terug naar de winkel.” We zaten er als een zielig hoopje kat bij en zagen onze droom van een Dozenparadijs vervliegen. “Nou vooruit”, zei vrouwtje, die met ons te doen had. “Laat die wortels maar hier dan. Ik maak er wel hutspot van, daar kan Sinterklaas niks van zeggen. Ik zal een extra portie voor hem en de Pieten bewaren. En ik leg wat losse wortels apart voor zijn paard”. Ze ging daarna zelf naar de winkel en kwam terug met heel veel uien en aardappelen.

Grote doos

Toen de hutspotgeur ons na enige tijd tegemoetkwam, zongen wij voor het raam heel hard en vals Sinterklaasliedjes. ‘’Waar is de noise-kensseling koptelefoon als je hem nodig hebt?” verzuchtte vrouwtje vanuit de keuken. “Wat een kattengejank, dames! Dat vindt de Sint niet mooi, hoor!” We hielden spontaan onze bekjes en kropen verslagen bij elkaar in onze mand. We zweetten echt peentjes. Hadden we het nou verpest bij Sinterklaas, met die enorme vracht wortels en het valse zingen? Zouden we nu nog wel dozen krijgen of zou hij ons nu voor straf meenemen in de zak naar Spanje? Die nacht luisterden we zo intensief of we al paardenvoetjes over ons dak hoorden trippelen, dat we uiteindelijk van vermoeidheid in slaap vielen. Maar de volgende ochtend wachtte ons een verrassing.
[Nisha]: “Noxy, wakker worden! Kijk eens! Sinterklaas heeft ons dozen gebracht!” [Noxy]:“Maar we hebben helemaal niks gehoord Nisha! Hoe kan dat nou?” [Nisha]:“Wat maakt het uit, kom we gaan spelen!”

We namen een flinke aanloop en sprongen in de grootste doos. Het ritselde en knisperde door de kranten die erin zaten. Uitgelaten draaiden we rondjes en schoven met onze poten onder de kranten door. Daarna probeerden we de andere dozen uit. We hadden een geweldige ochtend. “En wat zeggen jullie dan tegen Sinterklaas?” vroeg vrouwtje toen ze ons zo vrolijk zag rondspringen. “Dank u wel Sinterklaas!” miauwden wij keihard in koor, terwijl vrouwtje lachend haar noise-kensseling koptelefoon opzette en hoofdschuddend de kamer uitliep.
Kopjes van Noxy en Nisha

Joep moet wennen

Alsof het nog niet genoeg was dat ik een tijdje terug ineens een nieuwe drinkbak kreeg waar ik aan moest wennen, had ik de afgelopen week ook ineens een hele nieuwe pleesmat in m’n eethoek liggen. En dat was alweer even wennen.

Pleesmat

Zoals er vast wel meer huis-, tuin- en weilandkatermansen zijn, heb ik het niet zo op veranderingen in m’n huis. Nou moet ik heel eerlijk mauwen, die drinkbak gebruik ik nu alsof die er altijd al gestaan heeft, maar dat heeft toch zeker wel een weekje geduurd.
Nou zal die nieuwe pleesmat waarschijnlijk ook wel weer een kwestie van tijd zijn voordat ik eraan gewend ben want hij is, hoe zal ik het netjes mauwen, anders dan de vorige die er lag. Een beetje boel anders. Want de vorige was wit met grijs gemarmerd en die had ik al heel lang. En m’n nieuwe is zwart met gekleurde pootafdrukken, en hij voelt ook anders wanneer ik er op ga staan.

Nou moet ik eerlijk toegeven, m’n ouwe pleesmat was verkleurd en de hoeken stonden een beetje omhoog. En er zaten hier en daar wat vlekken op omdat ik soms wel ‘s wat knoei wanneer ik m’n eten errug lekker vind. En dat is dus bijna wel elke dag.
En omdat m’n personeel vond dat ze, zelfs na veel boenen en poetsen, die oude mat niet meer mooi schoon kreeg, vonden ze het, natuurlijk alweer zonder vooraf even met mij te overleggen, hoog nodig de tijd om een hele nieuwe voor me te kopen. Hoewel m’n eten nog steeds minstens zo lekker smaakt uit m’n bakjes (die gelukkig nog wel hetzelfde zijn), is die andere ondergrond toch wel even wennen. En deze mat ruikt ook wat nieuwerderder, en voelt ook wat minder koud onder de poten wanneer ik er op ga staan met etenstijd. Dus eigenlijk is het misschien best wel een verbetering.
Maar zoals je waarschijnlijk ook wel zult begrijpen, ‘t gaat om het hele idee, hè. Want ík ben degene die er maar weer aan moet wennen.

Mauwtjes

Maar dat was deze week nog niet alles.
Gisteravond net na etenstijd hoorden m’n personeel en ik zachte mauwtjes buiten in m’n achtertuin, dus we gingen op onderzoek uit. Maar er was helemaal niks te vinden. Totdat Junior met een zaklamp omhoog scheen, en er ineens een kleine rode kattenkop over de rand van het schuurdak verscheen. Ik begon gelijk te blazen, want een vreemde kat boven op mijn schuur, dat kan ik natuurlijk niet zomaar over m’n kant laten gaan.
Maar die kleine kattenkop dacht blijkbaar dat mijn geblaas een uitnodiging was om naar beneden te komen, want ineens sprong ze van het dak af en kwam via de schutting zo m’n tuin in. Eerst was ik natuurlijk even verrast over zoveel brutaliteit, maar daarna heb ik gelijk even met een tik duidelijk gemaakt dat niet zomaar iedereen in m’n tuin mag komen. En terwijl ze onder m’n tuinhek door rende, ging ik er blazend en grommend achteraan.
Met een dikke staart en een hoge rug heb ik haar luid mauwend vanaf mijn kant van m’n hek duidelijk gemaakt dat dit míjn tuin was, en dat ze niet zomaar binnen kon komen wandelen zonder zich op z’n minst even eerst netjes voor te stellen.

Rode kattenkop

Volgens mij was ik duidelijk genoeg, want ‘t katje verdween na wat zachte mauwtjes over het achterpad, waarna ik weer lekker naar binnen wandelde want ‘t was hoog tijd voor een dutje.
Toch liet die kleine rode kattenkop me niet los terwijl ik lag te draaien in m’n mandje, hoog en warm in m’n cactuskrabpaal. Want wie was het, waar woonde ze, hoe lang had ze al op m’n schuur gezeten? ‘t Was dan wel een brutaaltje, maar helemaal niet onvriendelijk, niet tegen mij maar ook niet tegen m’n personeel. Zou ze zelf eigenlijk wel eigen personeel hebben? En wat deed zo’n kleine nog zo laat buiten, terwijl het regende en woeide?

Terwijl ik m’n onverwachte ontmoeting nog ‘s overdacht, besloot m’n personeel om nog even een ommetje te gaan maken. Net toen ze via de achterdeur weer thuis kwamen bedacht ik me dat het best een goed idee was om nog even wat plantsoenendienst te gaan doen voordat we met z’n allen naar het grote bed zouden gaan, dus ik stond al klaar bij de achterdeur.
Maar wat denk je? Ik mocht niet naar buiten van m’n personeel. Omdat die kleine rode kattenkop terug m’n tuin in was gewandeld en zich prinsesheerlijk op de enige tuinstoel die er nu nog staat had genesteld om uit de regen even een dutje te doen. Natuurlijk heb ik wel even van me laten horen dat ik het daar helemaal niet mee eens was, en mauwde dat ik dan door de voordeur naar buiten wilde. Maar ja, ook aan de voorkant van m’n huis regende en woeide het, dus ik ben even snel onder wat struiken gaan zitten en ben toen gauw weer naar binnen gerend.

Ontsnapt

Daar had m’n personeel intussen bedacht dat het een idee zou zijn om met z’n allen nader kennis te maken. Dus ging alsnog de achterdeur open en liepen we saame naar de tuinstoel waarin de kleine gelegen had.
Maar die was nu hartstikke leeg, want ze had gehoord dat haar personeel thuis was gekomen en was via de boom en de berging haar eigen balkon op gesprongen. Ze woont dus gewoon schuin boven mij, maar komt eigenlijk nooit buiten.
Maar ze was ontsnapt, net voordat haar personeel weg moest om brokjes te gaan verdienen. Hij had een raam op een kier gezet, zodat ze naar binnen had gekund terwijl hij weg was, maar die kleine had duidelijk andere plannen dan binnen zitten.

En daar moet ik nou dus ook weer aan wennen, dat er een ondernemende rode kittenjuffer vlakbij woont, die de wereld wil gaan ontdekken zodra ze de kans ziet. Daar krijg ik m’n poten nog aan vol, mauw ik je.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mila knabbelt aan het gras

Lieve allemaal, pas geleden was het een zonnige dag. De zon was best warm en ze was er al froeg. Ik lag op oma’s toen ik de straale voelde. Ze waren lekker warm op mijn vacht. Eigenlijk lag ik best goed. Maar ik begon trek te krijgen, trek in iets lekkers. Dat heb ik weleens vaker zo in de middag als ik mijn dutje heb gedaan.

Sinjaal

Ik rekte me een keertje uit op oma’s bed. Mijn voorpoten ging helemaal naar voren toe en mijn achterpoten helemaal naar achteren. Zo was ik inees kei lang geworden. En toen kwam er ook nog een gaap bij. Een lange tevreden gaap die altijd na de dut komt. Die voor de dut komen zijn anders. Kleiner vind ik en dan moet ik meer gapen dan na de dut.

Ik hoorde oma beneden rommelen in de keuken en dat was voor mij het sinjaal dat ik naar beneden moest want dan krijg ik altijd lekkers. Dus ik rekte me nog een keertje helemaal uit en ik gaapte nog een keertje en toen ging ik de trap af naar beneden.
De deur van de trap was dicht dus ik veegde met mijn poot tegen de deur aan. Dat heb ik mezelf aangeleerd en dan weet oma dat ze deur open moet maken, slim hé?. Eenmaal beneden met de deur open begon ik best luid te mauwen zo van ‘waar is mijn snek?’ of ‘wat voor lekkers heb je voor me’. Oma snapt heel goed wat ik daarin wil.

Ik mauwde en sprong eerst op mijn krabpaal om te zien wat daar lag maar daar lag helemaal niks als alleen mijn brokjes en daar had ik geen zin in. Toen keek ik eefe op tafel en zag dat er iets in mijn bakje lag. Ik sprong op tafel en ging naar mijn bakje toe. Het was een heerlijk soepje met tonijn. Dat vind ik erg lekker. Tijdens dat ik aan het smikkelen was, voelde ik de zonnestraale zo door de raam heen komen. Ik vond dat het tijd was voor een rondje door de tuin zodra ik mijn snek op had.

Snoffen

Ik smikkelde mijn bakje helemaal leeg en sprong van tafel af. Ik liep naar de achterdeur en ging daar weer zitten ‘mew’ kwam er uit. En toen nog een ‘mew’. Oma snapte mij en maakte de deur open. Zij was nog in de keuken bezig met een kipfieleetje. Die gaat in de mensen soep zegt ze. Dat lust ik ook, zo’n fieleetje. Lekker hoor.
Ik liep lekker naar buiten toe en snofte de frisse lucht op. Het was echt herfst want oma’s notenboom was bijna kaal van de blaadjes. De hele tuin lag bezaaid met gele en bruine blaadjes. Daar moest ik ook even aan snoffen. Daar hadden namelijk noten aan gezeten. Raar hé dat er noten aan een boom groeien. Nou ja, ik vind dat raar en magisch mooi tegelijk. Ik kan namelijk geen noten laten groeien en die boom wel. Ik kan wel voor kachel spelen want dan ga ik ergens op liggen en dan wordt het vanzelf wel warm door mijn lijfje.

De blaadjes waren bijna allemaal weg behalve bij de stenen. Daar stonden nog plantjes in met bloemetjes. De bloemetjes waren paars met wit en er stonden ook nog grassprietjes tussen. Nou daar moest ik eefe aan knabbelen want gras vind ik sowieso kei lekker.
En zo doe ik ook mijn tanden flossen. Flossen is wanneer je met een touwtje of gras tussen je tanden komt om je kipfieleetje tussen je tanden uit te halen. Dan blijven je tanden mooi schoon en ruikt je bek lekker fris. Dit grassprietje had wat druppels water op zijn spriet liggen en dat vond ik erg lekker.

Dauw

Ik ging met mijn kop helemaal schuin zodat ik een flink stuk grasspriet met druppels te pakken had en beet erin, hap! Kraak, kraak ging het in mijn bek. De grasspriet met druppels was erg mals en lekker fris. Het kraakte lekker in mijn bek. Het smaakte een beetje zoet met regenwater. Ik denk dat het regenwater was maar dat weet ik niet zeker. Het kan ook van de koude nacht zijn want nou zijn er steeds vaker koude nachten.
Volgens mij heet het dan dauw maar dat weet ik niet zeker maar ik denk dat dauw ook lekker smaakt. En zo worden mijn tanden ook nog eens goed geflost en blijven ze mooi wit. Oma vind het nooit zo leuk wanneer ik gras eet want zij zegt altijd dat ik dan moet spugen maar dat is helemaal niet zo, dat is maar af en toe en deze keer was dat niet zo. En deze keer heeft zij het niet gezien want mijn vrouw was erbij en die maakte de foto’s!

Ik geef iedereen een zacht kopje en tetter mee voor freede want die komt er wel.

Poot getekend, mienister van zachte zaake,

Milamuis

Triton en de verrassingen

Liefe friendjes en friendinnetjes wij, Figo, Beertje, Kasper en ik, kwaamen foorige week aanrijden bij de stuudieoo staat er een freemde autoo foor de deur.
Dat was heel freemd want alleen met ons sjippie gaat het hek en de deur oopen, dus liepen wij zachtjes naar de stuudieoo en keeken foorzichtug naar binnen en daar wachte ons een ferrassing want met een “Tadaaaa hier ben ik met m’n autoo…” werden we door Belle begroet.

Fiets

Foor de duidelukheid Belle kwam meestal met de bakfiets omdat ze feel had mee te neemen zooals haar gong, triangel en laatst de lichtjes en dat is met oopenbaar ferfoer niet handig. Een meeneer fan een garaasje had Belle op haar fiets gezien en hoe ze met teegenwind moest zwoegen om fooruit te koomen, deeze meneer find onze muuziek zoo mooi en het maakt hem blij, daarom kreeg Belle de autoo fan hem. Nou hebben wij het fermoeden dat het niet alleen de muuziek is die hij zoo mooi find maar Belle zelluf.
Wij kunnen niets anders zeggen dan dat het heelemaal een Belle autoo is, roze met hartjes en strikjes, zoo fijn dat ze nu droog en warrum naar de stuudieoo kan koomen.
Op de footoo zien jullie Belle’s fiets zoo heeft ze alles naar de stuudieoo gebracht en kwam de garaasje-meneer haar teegen.

Warmte

Ondertussen dat ik Kever, Bas, Jajim en Frou-Frou ging haalen zorgden de anderen foor de ferwarming en lichtjes zoodat bij aankomst het er gezellug uit zou zien en de stuudieoo dan lekker warrum zou zijn.
Ik had fan huis ook warmte-deekens meegenoomen want, ook al is er ferwarming in de kemper, je weet nooit of één fan de friendjes wat ekstra warrumte zou willen hebben. Nu is het maar goed ook dat ik zoo een deeken heb want Kever heeft weer feel pijn in zijn rug ik heb een deeken oofer zijn rug gedaan zoodat hij lekker warrum bleef.

Jajim en Frou-Frou hadden weer lekkere resepten bedacht, omdat we allemaal op onze onsjes moeten letten, waaren het resepten foor slankmaak eeten, onder anderen de muizensoep en die was furrukkeluk.

Er is door iedereen ook geoefend met andere instruumenten zooals Beertje die nu ook trompet speelt en dat klinkt heel goed, thuis heeft hij een geluidsdichte ruimte waar hij zolang en feel kan toeteren als hij wil. Hij heeft foor de feesteluk-heeden nieuwe kleeding gekreegen en die heeft hij ons gesjoot, het staat hem heel goed.
Nu Kever zo een pijn in zijn rug heeft fonden wij het beeter dat hij in de warme stuudieoo bleef, daar kon hij goed naar onze muuziek luisteren en kontrooleeren of alles wel klonk zooals zou moeten want hij is onze prooduuser of zooiets in ieder gefal onze ceedee-maaker.

Het is bij ons niet alleen muuziek en lekker eeten maar zijn we buiten iets aan het opbouwen foor het gezelluge saamenzijn wat er binnenkort komt. Wat dat is zeg ik nog niet want er moet ook een ferrassing blijfen.

Tot de folgende keer,
feel zachte kopjes fan Triton die blijft tetteren foor freede

🐾 Bliksem heeft een mysterie. Wortels en fluwelen pakken

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Afgelopen zaterdag zat ik op de schutting en was druk bezig mijn zwarte vacht te poetsen. Ondertussen speurde ik met grote ogen de straat en poort af. Normaal gesproken was het altijd wel rustig, maar vandaag was alles anders.

Wortel

Overal liepen mensen en kinderen in de meest vreemde kleren. Ze droegen fluwelen pakken in felle kleuren, baretten met grote veren en lange rode mantels. Sommige kinderen hadden zelfs een lange. Witte baard opgeplakt. Ik spitste mijn oren en legde mijn kop scheef. Wat is hier aan de hand? Een geheime bijeenkomst van vreemde vogels?
Ik besloot als beschermer van de buurt op onderzoek uit te gaan. Sprong van de schutting en sloop via de heg naar het huis van Roover. Toen ik binnen was zag ik bij de verwarming iets heel vreemds staan. Er stond een klein blauw gympje op de grond. Die was niet van Roover, maar van Lux het jongetje wat hier woont. In het gympje stak een enorme knaloranje winterpeen. Daarnaast lag een tekening van een man op een wit paard en een bakje met water.
Wie bewaart er nu een wortel in een schoen? Dat is een rare plek daarvoor. Had er maar vis in gedaan, dan had ik er wat aan gehad. Ik ging verder op onderzoek uit in de straat en zag overal gevulde schoenen staan. Ik hoorde kinderen iets zingen over kapoentje en gooi wat in mijn schoentje.
Dan kan er maar één conclusie zijn dacht ik. Dit moet het werk zijn van de man in de rode mantel. Die ze Sinterklaas blijkbaar noemen. Ze hadden het over zijn hulpjes, de vrolijke pieten. Maar waarom verzamelden zij dan al die winterpenen?

Kattenwerk

Ineens hoorde ik iets op het dak. Er rende iemand over het dak met een jute zak over zijn schouder richting de schoorsteen. Dit was het echte kattenwerk dacht ik. Niemand kan beter over de daken sluipen dan ik. Binnen twee sprongen zat ik op het dak, vlak achter die piet. Die zag mij en schrok. Oei een zwarte kat riep hij, gelukkig ben ik niet bijgelovig. Terwijl die piet daar op mijn terrein stond wees ik met mijn neus naar de schoorsteen. Die piet snapte dat ik wilde weten wat hij met al die wortels ging doen. Kijk daar maar eens zwarte vriend, zei hij. Nou ik heet gewoon Bliksem hoor miauwde ik terug. Toen keek ik maar waar hij naartoe wees. En daar stond een spierwit paard rustig te wachten, en er stond een man met een rode mijter en een lange witte baard naast.
Dat is Ozosnel, het paard van Sinterklaas zei de Wannabee dak piet. Die werkt heel hard om alles over de daken te krijgen en moet dus goed eten. In ruil voor de wortels stoppen wij iets lekkers of een cadeautje in de schoentjes. Ik knipperde met mijn ogen en zwiepte mijn staart, het mysterie was opgelost. Geen vreemde verklede vogels, geen worteldieven, maar een vriendelijke oude man met een hongerig paard en met dak pieten die helpen. Al waren die natuurlijk niet ze snel op het dak als ik. Misschien ga ik samen met Roover ook wel dak piet worden. Dat kan maar zo. Katermannen zijn supersnel op het dak.
Ik bleef nog even tevreden op het dak zitten, keek nog een keer naar het paard en sprong toen weer naar beneden. Alles was weer veilig in de straat en de poort.

Voerbakje

Ik ga vanavond thuis maar mijn voerbakje bij de verwarming neerzetten. Je weet maar nooit of Sinterklaas ook iets lekkers bij zich heeft voor een slimme katerman. Het liefst verse vis, maar een blikje mousse of zalmbrokjes is ook helemaal prima.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem