Belle geniet van de herfst

Hallo liefe frientjes,

Er zijn weer hele mooie bloggen geschreefe door onze frientjes. Wij doen er altijd fan genieten en is het leuk een reejakzie te schrijfe. Folgens mij zijn er de laatste tijd ook meer bloggers bijgekoome, dat is heel leuk. Nu is het weer mijn beurt.

Ik ben laat met de blog, dat komp omdat mij frouwtje en ik een echte rielekste zondag hebbe. Frouwtje had een kort wiekent omdat ze ook op zaaterdag heeft gewerrukt. Ze was trouwens feel de deur uit deze week foor werruk. Da geef niks hoor, ik furrmaak mij goed aleen thuis. Ze gaat nooit een heele dag weg. Soms een ogent of een middag en als ze dan thuis komp doen we saame op de bank kruipe. En dan ga ze furtellen waar ze is geweest en wat ze heef gedaan.

Rieleks-zondag

Fandaag hadde we dus een rieleks-zondag. We werden wakker toen het al licht was, dat betekent folgens mij dat we hebbe uitgeslaape. Je kan merreke dat het sogents langer donker blijf nu het herruf is. Als het niet waait dan gaat de balkondeur gelijk oope, want koud is het nog nie en we doen allebij fan frisse lugt houwe. Ik kreeg gelijk ontbijt en ging frouwtje thee zette. Ze had zelluf foor ontbijt jogurt met stoofpeere, gekookt in rooje wijn met rozijnen, zei ze. En dat dat gezellig is met de herruf.
Meestal doen we dan ook eefe speele en treene weegens ik een paar maaten te feel ben. Ze swiept dat met een stok waar een balletje aan zit, of ze gooit een muis door de kattentunnel, waar ik dan met een rotgang doorheen sjees. Maar de laatste tijd is dat niet meer zo makkeluk als froeger. Het lijk net alsof de kattentunnel is gekrompen is, en ik er niet heelemaal meer soepel doorheen kan. Ik snap niet hoe dat nou ineens komp. Frouwtje zeg dat ze het wel weet, maar ze wil niet iedere keer zeggen dat ik een maatje tefeel ben. Ze ging dus doesjen en dan ga ik altijd in de gang ligge en kijk dan wat ze allemaal doe.

Daarna ga ze eefemet de stofzuiger door het huis. Ik hep daar een heekel aan. Ben eg waar nie bang hoor fan de stofzuiger en ik ga ook niet weg als ze dichterbij komp met dat lawaaj ding. Ik blijf aalert en als ze dan heel dichtbij komp met die zuiger, dan blaas ik keihard en doe dan aanfalle! Belle zeg frouwtje dan, ga nou eefe opzij, dan kan ik er langs. Maar ik furrtik het en last de stofzuiger er nie door. Daar heef frouwtje nu iets op gefonden en doe ze brokkies in de gang gooie, zodat ze toch de huiskaamer kan stofzuigen. Zelluf fin ik dat ik dan niet afdruip, nee ik hep gewonnen van de stofzuiger en krijg als belooning brokkies.

Ze doe ook faak soep kooke en dat fin ik gezellig en doe het lekker ruike. Ze doe dan ook een beetje met een doek door het huis swaaje en zo. Ze heef nu ook een speesiejaale handschoen waarmee ze mij haare fan de bank kan haale en fan andere plekke waar ik lig. Anders ga ze niesen zeg ze, en haar ooge ierieteeren. Ik hep zelluf nergens ler fan. Dan ga ze op bank zitten en spring ik erbij, en doe ze een boek leese. Dan is alles fijn en rustug, ik ga erfan spinnen. Soms fal ze eefe in slaap, maar daarfoor is het een rieleks zondag toch?
Thee drinken is hier ook een heel rietuweel, we hebben zofeel theepotjes, iedere dag een andere geloof ik. Op zondag is er dan sjokkolaade bij en krijg ik wat snekkies. Ze gaat ook altijd wandelen, want dat is ekstra mooi in de herruf zeg ze. Ik doe wat dutten totdat ze thuis is. Ze komp dan terug met beukenootjes en feere van foguls waarmee ik speel. Dan ik mauwe en een beetje onrustig worden, want mijn ingebouwde klok zeg dat ik straks eete krijg. En dat is ook zo. Uitbuiken doe ik languit op het hippiekleed en ga frouwtje naar het mieniekeukentje. Ze doe soms ook iets maake in de oofen, en dan is het eksta warrum in huis. In de herruf gaan de lampies froeger aan en dan is het gezellig en fijn. We gaan fanavond gesellig de blog schrijfe Belle zeg ze, dan kunnen we het foordat we gaan slaape het nog naar Ollie stuure.

Haaj

Jullie weete we hebbe een muziekbend opgerigt, Kemperbend De spinners. Triton heeft in zijn blog in geure en kleure geschreefe hoe geweldig het was en hoefeel fens we nu hebbe. Ik speel drum en ben ook goed met de gong en de sambaballen. Ik ben nu ook aan het oefenen op de triejangel. De bendleeden zijn mijn beste frientjes geworden, en we hebbe zofeel plesier.
Nou schreef Kever die ook in de bend zit, dat hij mij wat wilde stuuren, ketnippies fers uit zijn tuin en nog wat. Ik meelde terug, Kever ik ben niet eens jaarug, maar Kever vond het leuk om mij zomaar te furrrassen. Zijn frouw zou dus een enfelop stuure. Maar het duurde en duuurde zolang. Ik meelde Kever en froeg of de enfelop misschien fia Sjienaa ging, dat was ook fan de zoomer met die koelmat die frouwtje had besteld. Of ik dacht misschien is de enfelop onderschept door de post, omdat ze dachten dat er druks in zaten. Toen ik dacht het komp nie meer, toen kwam frouwtje met een enfelop naar boofe.
Het is fan Kever riep ze, en het is foor jou. ik rook het gelijk hoor, dat moeten de ketnippies zijn. En jawel hoor, ik dook er gelijk in. In de efelop zat ook nog een sagt balletje en een muis. Wat lief he fan Kever?! Ik mepte op het balletje en swiepte de muis door de huiskaamer. Zo hep ik een poosje gespeeld en ging ik foldaan rieleksen met mij kop flakbij de ketnippies. Daar hep ik heel lang geleege en frouwtje vroeg zich ongerust af of ik in kooma was gefallen. Nee, dat was ik niet hoor, maar ik was wel flink haaj geworden, heeerluk is dat! Het lijk dan net of je fiegen doe, en je foel je dan heelemaal heppie de peppie !
We doen Kever en zijn frouw nogmaals bedanken foor de leuke furrassing. Ze wille niet hebbe dat ik iets terug stuur, ze hebbe het met plesier en liefde gegeefe. Maar ik stuur wel warme kopjes en dikke knuffen.

Frouwtje ga geeuwen en mij ooge doen bijna dicht falle, we hebbe weer genoeg geschreefe. Ik hoop dat jullie het allemaal goed maake en genieten van de gezelligheid in de herruf. We blijfe tetteren en krijse om freede, en doen we hoope dat het steeds dichterbij komp. Tot de folgende blog !

Dikke knuf van Belle

Japie: veel soorten nieuw

Japie en Foppe kijken naar de nieuwe ster

Deze week leerde ik dat nieuw meerdere betekenissen kan hebben. Door de poep van poes Nova zijn de kapotte darmen van mijn broer weer als nieuw. Zijn ziekte gaat er niet door over, maar door de goeie beestjes is zijn buik nu eindelijk rustig. Hij voelt zich herboren sinds de transplantatie en haalt weer kattenkwaad uit. Reden voor een feestje, dachten we.
Maar terwijl mijn broer zich steeds beter voelt, voelt zijn moeder zich langzaamaan steeds slechter. Eerst heb ik dat nog niet zo goed door. De afwas die ze voor me laat staan, doe ik met veel plezier. Tot ik al die lekkere hapjes niet meer op krijg.
Het valt me op dat tante Cato op zwabberende poten naar buiten gaat, zodra ze ons mens ziet. Merkwaardig, want ik weet hoe graag ze bij Mo is. Die twee zijn onafscheidelijk. Keer op keer haalt ze haar rustig terug naar binnen. Mo fluistert in haar oortjes dat ze zich aan haar belofte houdt, al vindt ze dat ook heel moeilijk, maar ze doet het echt! Ik begrijp niet zo goed wat die belofte inhoudt, maar daar kom ik gauw genoeg achter.

Belofte

Ik hoor mijn mens tegen tante Catootje praten. Dat het goed is, dat ze binnen veilig is, dat ze alles kan eten wat ze maar wil en dat er ècht niets in verstopt zit. Want dat heeft ze vorige zomer beloofd! ‘We doen het op jouw manier, Toosje. Geen pillen meer, geen gedoe meer, geen dokters meer, behalve om je te helpen met sterven.’ Ik weet nog hoe ze zich toen wekenlang in de schuur verstopte. Ze was zoooooooo bang geworden na het bezoek aan witjas. Ze was nòg banger voor de pillen. De simpele antibioticakuur die haar van een urineweginfectie af zou helpen, werd een afschuwelijk drama. Ze durfde niet meer naar binnen en al helemaal niet meer te eten, bang dat er medicijnen door heen zouden zitten. Ze werd steeds magerder en haar vacht mottiger. Het duurde twee maanden voor ze weer in de buurt van ons mens durfde te zijn.
Toen deed Mo die belofte. Ze sloten de deal dat tante Cato zou aangeven wanneer ze aan haar laatste reis wilde beginnen. Vier seizoenen lang vrat ze als een bootwerker, dronk sloten water en pieste alle plastic plasdozen vol. Was ze echt zo sterk? Of zou ze hebben gewacht tot het goed ging met Foppe?
Daags nadat hij zijn eerste muis in lange tijd mee naar binnen neemt, sluipt een nieuwe verandering ons leven binnen. Het sein springt op oranje: eten kan haar minder bekoren, de kattenbak blijft langer schoon, haar jas begint te pieken. Witjas belt met kattastisch meows over Foppe. Een tweede poeptransplantatie is voorlopig niet nodig. Zijn feestje kan beginnen. Maar dan wordt het code rood. Urenlang graaft ze in de plastic plasdoos, hopt van de ene naar de andere om daar verder te graven. Maar er komt niks. Geen druppel.

Nieuwe ster

Met ingehouden snikken fluistert ons mens: ‘Ik wacht tot jij aangeeft dat het genoeg is, liefje, want dat ik kan niet zo goed inschatten.’ Mo streelde de doffe vacht van tante Cato, terwijl ze liefdevol herinneringen ophaalt. ‘Weet je nog, Toosje, toen we elkaar voor de eerste keer zagen?’ Ik hoor het al, die twee hebben voorlopig genoeg aan elkaar. Ik kan vast wel even een luchtje gaan scheppen. Zo gaat het een paar licht en donkers. Tot ik bij het ochtendgloren thuis kom en voel dat alles anders is. Een spoor van bloeddruppeltjes leidt me naar mijn tante. ‘Het is zover, Japie,’ vertrouwt ze me toe, ‘ik ben er klaar voor. Zorg goed voor elkaar, dat heb ik net ook tegen Foppe gemiauwd, en hou onvoorwaardelijk van je broer èn van Mo. Dat doet zij ook van jullie. Want wat er ook gebeurt, ventje, liefde is altijd het antwoord.’
De oerkreten die Mo uitstoot als ze later met haar ontzielde lijfje thuis komt, gaan door merg en poot. Ik wil wegrennen, maar denk aan de laatste wijze miauws en kruip dicht tegen ons mens. Ze heeft me nodig. Ik haar hart ook. Al hebben we geen idee hoe we verder moeten zonder m’n tante, Saame gaat het ons lukken. Dat heb ik geleerd van al mijn furrienden op de blog.
De hele middag lig ik naast haar op de bank. Hoe weet ik nou wanneer ze een meowe ster is geworden? ’s Avonds wordt het duidelijk. Op het schuurdak wijst Foppe naar die ene fonkelende, die was er gisteren nog niet. Nu weet ik dat ik voor altijd dichtbij haar wil kunnen zijn. Ze ligt begraven onder mijn boom. Dan kan ik over haar waken en in het donker naar haar zwaaien.

Nieuw fase

Gisteren was mijn nekvelgrijpdag, mijn gotchaday zoals mensen dat noemen. Het was purcies vijf jaar geleden dat ik aan mijn nekvel uit een egelhuis werd geplukt. Speciaal voor deze gelegenheid hebben we een blikje kip bewaard, om mijn eerste lustrum bij de BBB-furmilie te vieren. En dat de buik van mijn broer als nieuw is. De portie van tante Catootje verdelen Foppe en ik eerlijk. We verheugden ons al weken op deze traktatie, maar de nieuwe fase smaakt ons niet.
Koppie van Japie

Kever heeft een mening over mevrouw Cato

Elke dag staat Juultje op mijn schuurtje, en dat hoort ook zo want ze was hier al vóór mij, ze is nameluk een dochter van Bolle die hier froeger woonde, en ze kwam vaak bij haar papa op bezoek.

Juultje en alle andere kindertjes van Bolle zijn buiten gebooren, daarom zijn ze bangig voor mensen, net zoals Bolle dat was, gelukkig hebben ze een heel fijn huis waar er goed voor ze wordt gezorgd, maar Juultje moest in de zomer een paar keeren naar de dierendokter, en dat fond ze zoooo eng dat ze niet meer naar binnen durft in haar eigen huis.

Wat haar mensen ook probeerden – Juultje blijft buiten in de tuinen, ze komt nog wel bij mij op het schuurtje, en nau hebben mijn en haar mensen afgesproken dat ze daar natvoer krijgt, dan heeft ze in ieder gefal te eeten.

Een paar daagen geleeden was Juultje er een hele dag niet, mijn mensen en ik waren helemaal van slag, ik liep steeds langs mijn gaaas en keek in de tuin van de buuren, mijn mensen riepen en flooten, maar Juultje kwam niet, pas de folgende dag was ze er weer, gelukkig maar, ze kreeg ekstra veel natvoer (veeeeeel meer dan ik krijg, dat is best oneerlijk!) en we waren allemaal weer blij.

Folgens mij wil geen enkele kat naar de dierendokter, ik zelluf find er ook niets aan en moet er altijd weer van bij komen, dat duurt soms een dag en soms langer, maar ik ben niet zo freselijk bang als Juultje.

Mevrouw Cato wél.

Bloem

Mevrouw Cato, de lieve audere tante van onze eigen Japie en de mama van Foppe, was al een tijd ziek, afgelopen zomer moest ze veel pillies en bleef toen twee maanden buiten woonen fanwege dat ze zooooveel angst had, en nu was er WEER iets bij gekomen in haar lijfje, hoe moest dat ferder?, ze was al zo magertjes en ze wilde geen pillies nemen…

Je kan alleen gelukkig zijn als je mag zijn wie je bent en als je je feilig foelt, en zo was haar tijd gekomen om een ster te worden.

Ik blij dat mevrouw Cato een fantasties huis heeft gehad, dat ze niets moest maar alles mocht, en ik ben fooral opgelugt dat ze niet bang hoefde te zijn aan het einde van haar leefen, want bang zijn is het ergste dat er is, je foelt het in je lijf, in je hoofd en in je hart, je kan niks anders meer foelen dan angst, er is geen ruimte meer voor liefde of geluk of gezondheid, want je zit al helemaal fol met angst.

Ik stuur Japie, Foppe en mevrouw Mo heeeeeeeeeel veel zachte kopjes, ze hebben nau veel ferdriet, ze missen mevrouw Cato, en dat is loogies, want zo klein als ze was zo groot was haar aanweezigheid, en zo groot is de lege plek die ze nau achterlaat in huis, ze wist presies wat ze wilde en wat niet en ze was de baas in haar huis, dat hoort natuurlijk zo, meisjes zijn altijd de baas, dat weet ik best, en ZEKER audere meisjes zoals mevrouw Cato.

***
Ik tetter weer voor vreede, dat doe ik altijd!
En ik stuur zachte kopjes naar iedereen die dat noodig heeft.

Joep had onverwacht een hele grote klus

Even leek het erop dat het een hele rustige week zou gaan worden, want zaterdag en zondag zat het weer niet mee en heb ik lekker de hele dag binnen in de vensterbank of op het grote bed liggen dutten.
En nadenken over wat je als huis-, tuin- en weilandkater kan mauwen voor je nieuwe blog wanneer het er naar uit ziet dat je de hele week heulemaal niks mee gaat maken. Ik overwoog zelfs nog even om gewoon vakantie op te nemen, zo rustig was ‘t.

Weiland

De vogels in de tuin zijn even weg, want de blauwe bolletjes zijn allemaal al opgegeten. En er hangen nog geen vette bollen met zaden, want daarvoor is het volgens m’n personeel nog niet koud genoeg. De muizen in het weiland zijn al wel voorraden aan het aanleggen, dus die laat ik voorlopig met rust. Want die moeten natuurlijk wel goed doorvoed de komende winter door, willen we volgend jaar zomer weer genoeg lokale Weilandmuis hebben voor het Vierde Grote Weiland Feest. Dus, het leek een mooi moment om even lekker niks te doen.
Maar ja, m’n personeel was het hele weekend al druk bezig geweest met werken in huis en brokjes verdienen, dus eigenlijk kon ik het niet maken om de rest van de week helemaal geen poot uit te steken.

Gelukkig kwam er op maandagochtend een bericht binnen dat er op een grote luchthaven niet zo ver van m’n huis een enorme muizenoverlast was. Dat leek me een kattastische klus, dus ik liet een oproep op Feestboek plaatsen wie er een pootje toe kon steken, terwijl ik probeerde om contact te maken met Muisbezorgd om koelwagens en opslagruimte te regelen. Helaas was de Meester-Muizenvanger en oprichter van Muisbezorgd zelluf druk bezig met andere belangrijke zaken, dus ik mocht eigenpotig deze zaak oppakken.
Nou, dat was een heel geregel kan ik je mauwen, want nog voordat iedereen die mee wilde helpen om de muizen te vangen kon afreizen voor de klus, moest er natuurlijk eerst toestemming van de luchthavenbaas komen. Want je kunt, hoe goed je bedoeling ook is, natuurlijk niet zomaar met een hele ploeg katten een bedrijf binnen wandelen om aan ‘t werk te gaan.

Luchthaven

Maandagavond laat mochten we eindelijk aan de klus beginnen. ‘s Nachts werken was wel een enige voorwaarde die gesteld werd door de luchthavenbaas, omdat er dan heel weinig tweebeners in de aankomsthal in de weg lopen.
Want hoewel mijn eigen personeel en die van mijn toegesnelde vrienden niet direct op tafel springen zodra ze een muis zien, werkt dat blijkbaar niet bij alle tweebeners hetzelfde. Dus zat er niets anders op dan ons geduldig te verstoppen tot de momenten dat alle tweebeners even uit de aankomsthal vertrokken waren, om dan in een korte tijd zoveel mogelijk muizen richting de uitgang te jagen, waar de koelwagens van Muisbezorgd al open stonden om de muizen vers en gekoeld te kunnen vervoeren naar de opslag.

Het was een paar nachten keihard werken, maar het is ons uiteindelijk gelukt om het eerste deel van de luchthaven muisvrij te maken. Voor dit weekend zijn er ‘s nachts ploegen vrijwilligers aanwezig, die de vloer scherp in de gaten houden of er stiekum geen piepbeesten zijn achtergebleven. Want we willen natuurlijk geen half werk leveren. En na dit weekend gaan we verder om de vertrekhallen van de luchthaven aan te pakken. Er is nog plek genoeg in de vriezers van Muisbezorgd, en het aanbod Luchthavenmuis voor de feestdagen is nu al lekker gevarieerd. Zo hebben we de Luchthaven Pizzamuis, Zeevruchtenmuis, Salademuis, Pokemuis en Fruitmuis al gevonden, en ook nog een enkele Bonbonmuis. Allemaal goedgevuld en door de Muisbezorgd Keurmeesters goedgekeurd voor katsumptie.

Vrij

Dus voor de komende twee dagen neem ik toch lekker even vrij, net als iedereen die de afgelopen week keihard gewerkt heeft. Ik ga wat wandelen in de buurt, releksen in m’n tuin of in huis en steek verder geen poot uit. Tot maandagavond laat, want dan gaan we saame de resterende muizen uit de vertrekhal jagen. En daarna moet de muizenplaag op de luchthaven zijn opgelost, al houden we natuurlijk nog wel een tijdje de poot aan de pols omdat we als vaste en freelance Muisbezorgdmedewerkers wel onze goede naam hoog te houden hebben.
Maandagavond om 23.47 uur neem ik de intercity vanuit Leiden naar de luchthaven, dus wie zin heeft om een nachtje of wat mee te helpen, of wil oefenen met muizenjacht, is ook volgende week weer van harte welkom. Ik zie jullie dan op het perron, of bij de vertrekhal op de luchthaven voor de eerste briefing. En natuurlijk wordt er na het werk weer gezorgd voor een krakend vers ontbijt naar keuze.
Ik kijk nu al uit naar de feestdagen!

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Mijn poot doet dus soms niet mee

Het is nou best een hele poos geleden dat ik de ooperazie aan mijn tanden kreeg en dat de dokter toen tegen mijn vrouw zei Ollie moet afvallen anders kan hij diejebeet worden.
En toen zei mijn vrouw tegen mij Ollie we gaan weer treenen.

Eerst fond ik het stom. Dan lag ik tefreede te ontspannen en dan kwam ze met een lintje wapperen dat stoorde me. Ontspannen lukte niet meer dus dan keek ik fan watnou.
Maar ik weet niet. Er kwam toch iets fan oer in me. Dat ik op dat lintje wilde springen en dat deed ik en dat lukte en ik foelde me sterk en goed.
Dus toen werd het langzaam leuker. En ik wilde elke dag treenen en ik ging soms helemaal rennen ofer de bank en de trappen en rollen en springen ofer de kranten, ik kon alles weeges ik ben pas 7 jaar dan ben je in de kragt van je leefe dat is gewoon zo.

Alleen op een dag werd ik wakker en ik wist het, mijn poot doet niet mee. Ik hinkte want mijn drie andere poote deden gewoon wel mee nou gelukkig maar.
Ik kreeg spul in mijn eete tegen pijn. Dat hielp wel alleen mijn poot deed nou soms wel mee en soms niet.
Rust nemen hielp maar een beetje en niet lang genoeg want ik bleef wel treenen, het moest de dokter had het zelf gezegd en diejebeet worden daar is niks aan dat weet ik gewoon.
Maar al mijn poote moeten meedoen dat weet ik ook gewoon.

Toen is mijn vrouw naar de dokter gegaan en ze komt terug en ze zegt fan ik ga nog een keer met de dokter praten Ollie en dan weten we hoe gaan we ferder en je mag blijven treenen, alleen we gaan nou bedenken wanneer genoeg treenen ook genoeg is.
Dus zo is het nou met mijn poot.