Eigenlijk had ik eind vorige maand al een afspraak staan bij m’n nieuwe dierendoktermevrouw, ergens halverwege een middag. Maar ja, het was toen nog lekker weer, en de afspraak stond alleen in de agenda van m’n personeel.
Dus ben ik die dag gewoon lekker na m’n ontbijt weer naar buiten gegaan voor een wandelingetje in de buurt en een dutje op een heerlijk plekje.

M’n personeel dacht dat ik ergens rond de lunch wel weer thuis zou zijn voor m’n soepie of schaaltje kattenmelk. Maar ja, ik wist helemaal niks over een afspraak dus  ik was lekker buiten aan ‘t genieten en had helemaal geen trek in lunch nadat ik m’n ontbijtbakje met natvoer eerder die dag al helemaal had schoongelikt.
Natuurlijk heb ik m’n personeel begin van de middag wel horen roepen en rammelen met m’n snekkiestrommel. Maar inmiddels weet ik ook dat wanneer ik overdag snekkies aangeboden krijg dat er dan iets aan de poot is. Dus ik rekte me even lekker uit en draaide me nog een keertje om in het hoge gras aan de rand van m’n weiland en deed nog maar een dutje.
Tegen een uurtje of drie kreeg ik toch wel trek om iets te gaan drinken, want dat is heel belangrijk wanneer het warm weer is, en ging ik maar weer ‘s op huis aan. En pas toen kreeg ik te horen dat ik te laat was voor een afspraak waar ik helemaal niks van wist.

Reismand

Maar ja, als ik m’n paspoort geldig wil houden moet ik als buitenhuiskater toch elk jaar een stempeltje gaan halen. Dus er was geen ontkomen aan. M’n personeel had al een nieuwe afspraak voor me gemaakt, ‘s morgens vroeg deze keer. Dat kreeg ik pas na m’n ontbijt te horen, terwijl ik lekker op het grote bed lag te dutten.
Ineens stond m’n grote zwarte reismand met zebrastrepen naast me, waar ik met zachte hand ingezet werd.
Nou vind ik dat nooit zo erg, want die mand is lekker ruim en ik kan aan alle kanten naar buiten kijken. En het ritje in dat grote bromding op vier wielen, in m’n reismand bij Senior op schoot, vind ik ook altijd wel leuk want ik zie onderweg dan allemaal nieuwe plekken buiten m’n eigen buurt. Niet dat ik die ooit zelf van dichtbij wil bekijken, want ik blijf veel liever dicht bij m’n eigen huis.
Terwijl ik door de voorruit en het zijraam van alles voorbij zag komen, besloot ik zachtjes wat voor me uit te zingen. En m’n personeel zong met me mee, al was het dan met de nodige spelfouten. Maar dat mocht de pret van het ritje niet drukken, al denk ik toch dat ik wat meer moeite zal moeten doen om ze alle liedjes te leren die m’n moeder voor me zong toen ik nog een beebiekittenkatertje was. Dat maakt samen onderweg dan vast nog veel leukerderder.

Afspraak

‘t Is wel een beetje jammer dat de nieuwe dierendoktermevrouw alleen met afspraken werkt. De dierendoktermeneer waar ik vroeger kwam had drie keer per dag gewoon inloopspreekuur, en er was dan altijd wel iets te beleven in de drukke wachtkamer. Er hingen dan heel veel geuren van andere mauwers en blaffers en soms zelfs van een knager, die allemaal op hun beurt zaten te wachten. En tot die tijd hadden we vaak onderling hele interessante gesprekken met elkaar.
Maar waar ik nu kom, was ik de enige katermans in een van de twee wachtkamers. En dat is dan best wel stil, al vind ik het wel leuker om nu in m’n mand op tafel te mogen staan in plaats van op de grond, want wat mij betreft is het overal hoe hogerder, hoe beterder. Gelukkig hoefden we maandag helemaal niet lang te wachten. En net als de vorige keer ben ik, toen de kap van m’n mand eraf ging, zelf weer op de behandeltafel gaan zitten, want daar is ‘ie tenslotte voor.

Training

Nadat m’n oren en gebit waren nagekeken en m’n hartslag gecontroleerd was, werd ik zachtjes opgepakt en op een weegschaal gezet. M’n personeel was tevreden dat ik voor m’n lengte en postuur nog steeds heel netjes op gewicht ben maar ja, ik ben dan ook buiten dagelijks in training, dus mij verbaasde dat niks. Terwijl de dierendoktermevrouw m’n prikje gaf, zat ik te bedenken dat ik ook best wel even in de vensterbank van de spreekkamer kon gaan kijken want die zag er anders uit dan thuis.
Dus na een paar aaien ben ik op de grond gesprongen en heb ik eerst nog even een rondje door de mauwkamer gewandeld voordat ik tussen de lamellen sprong om naar buiten te gaan zitten kijken. Het was best een drukke straat waar veel bromblik voorbij kwam, en ik was blij dat mijn straat veel rustigerder is. Want bij mij thuis aan de voorkant komen af en toe wat bromblikken langzaam voorbij, om daarna allemaal op een rijtje naast elkaar neergezet te worden. En aan de achterkant van m’n huis heb ik alleen m’n weiland waar de paarden, hazen en muizen lopen.
Ik geloof niet dat ik graag aan een drukke weg zou willen wonen.

Thuis

Nadat m’n paspoort helemaal bijgewerkt was, werd ik uit de vensterbank gehaald en terug in m’n reismand gezet. Ik had al gemauwd dat ik geen snekkies van de zaak hoefde, want die vond ik de vorige keer helemaal niet lekker.
‘t Werd weer tijd om naar huis te gaan, en onderweg was ik helemaal stil van alles wat ik gezien had. Want zelfs voor een grote katermans als ik is zo’n ritje en bezoek best indrukwekkend. Maar voor een lekker kauwstaafje wilde ik thuis toch best m’n reismand wel uitstappen, om daarna lekker een dutje te doen op m’n eigen bank in m’n eigen woonkamer. Want onderweg zijn is leuk, maar thuis zijn is nog veel leukerderder.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Ik wil het er eigenlijk niet meer over hebben, al die natterigheid van de afgelopen dagen. Maar m’n tuin is dit jaar nog niet zo groen geweest als nu, dus ik denk dat de plantjes er wel blij mee zijn. En als de plantjes en struiken en boompjes in m’n tuin blij zijn, dan ben ik dat ook. Want ze geven me straks heerlijke koelte in de warme dagen die vast en zeker nog gaan komen.

M’n personeel had, net toen de zon nog scheen en het nog dertig graden was, nieuwe plantjes gehaald om alles wat de herfst, winter en afgelopen weken niet overleefd hadden te vervangen. Dus als het nu even droog is, zit ik in m’n tuin om samen met m’n personeel te genieten van alle zoem-, brom-, kruip en fladderbeestjes die op de mooie bloemen afkomen.
Want écht koud is het niet, zeker zolang ik uit de wind blijf. En na een flinke regenbui ruikt het altijd zo lekker in m’n tuin en die paar druppeltjes die dan nog van de bladeren afglijden, daar is m’n jas prima tegen bestand.

Stoel

Wat behalve de plantjes en bloemetjes ook anders is in m’n tuin zijn twee hele nieuwe stoelen met twee hele nieuwe voetenbankjes. Nou was het geloof ik de bedoeling dat m’n personeel in de stoelen zou zitten en dat ik m’n poezelige katerbillen op een voetenbankje naar keuze zou vleien om lekker te dutten.
Maar ik ben groot voorstander van de uitspraak ‘opgestaan is plaats vergaan’, dus zodra Senior of Junior even opstaan om iets van binnen te pakken dan spring ik snel in de vrijgekomen stoel. Gelukkig heb ik m’n personeel in de afgelopen jaren goed getraind op zomerse dagen, dus ze nemen al zonder een woord erover vuil te maken gewoon plaats op een van de nieuwe voetenbankjes zodat ik lekker kan dutten in een nieuwe stoel.
‘t Is alleen nog wel even wennen hoor, want de oude tuinstoelen waren helemaal dicht en in de nieuwe zit een beetje ruimte tussen de rugleuning en de zitting. Maar ik denk dat het wel lekker ligt als het straks weer warm gaat worden want een beetje frisse wind door de vacht is altijd mooi meegenomen.

Kast

En over een frisse wind gemauwt, m’n voorraadkast staat weer vol met allerlei nieuwe smaken natvoer die ik uit mag proberen. Nadat ik m’n personeel duidelijk had gemaakt dat ik na bijna drie jaar wel een beetje uitgekauwd was op de gebruikelijke inhoud van de blikjes, kuipjes en zakjes die ik voor ontbijt en avondeten geserveerd kreeg, zijn ze over de grens en bij de dierenwinkel in het naburige dorp op jacht gegaan en kwamen thuis met een grote tas vol met eten dat ik nog nooit gegeten had.
Nou weten ze inmiddels wel wat ik lekker vind, want als ik iets krijg met heel veel vlees, vis of gevogelte maar er zit van die vieze gelei omheen, dan ga ik liever gewoon verder met m’n droge brokjes. Maar voor de rest wil ik alles wel een keer proberen. Ik vond de kipstukjes met asperge lekker en zelfs het zakje met insecten en met kangoeroe was weer ‘s een leuke variatie.
Ik hou gewoon van de afwisseling, al blijft al het natvoer waar kaas in zit natuurlijk nog steeds favoriet.

Nou ben ik ook geen snelle eter, vaak doe ik er wel een uurtje of wat over voordat ik m’n bakje helemaal leeg heb. Gewoon, omdat het ook lekker is om tussendoor even te dutten of een wandelingetje buiten te maken. Maar m’n personeel maakte zich dan weer zorgen over m’n onbeheerde bak met eten, zeker omdat er nu het weer zomer gaat worden af en toe weer muggen in huis komen. En die lijken dol te zijn op ‘t natvoer dat ik krijg. M’n personeel wil niet dat ik ziek zou worden door vieze muggenpoten in m’n eten of erger, dus ze hebben eerst van die blauwe lampen gekocht die ‘zzzztttt’ doen als er een mug tegenaan komt.
Maar Junior vond dat blijkbaar nog niet genoeg. Want zodra ik nu wegloop bij m’n etensbak om naar buiten te gaan, zet ze daar zo’n half bolletje van gaas overheen. Die had ze jaren geleden ‘s via de leptop besteld om tijdens het barbeknoeien over hun eigen borden heen te zetten, want m’n personeel wil ook geen muggen op hun eten.
Maar toen de bestelling binnenkwam waren die gaasdingen zo klein dat ze geeneens over hun ontbijtbordjes pasten. Ze passen wel prima over mijn etensbak, dus nou zijn ze van mij.

Workshop

Zo te zien begint ‘t net weer met regenen, dus ik ga lekker op ‘t grote bed liggen. Kan ik tussen wat dutten door nog even verzinnen wat ik allemaal nog moet laten regelen voor het Derde Grote Weiland Feest terwijl ik m’n ontbijt aan het verwerken ben.
Want ‘t is nog maar zeven weken en dan barst het feest weer los. Ik ben nog even aan het twijfelen of ik dit jaar nog wel ruimte maak voor workshops, want het aantal aanmeldingen daarvoor is nog niet zo groot.
Maar dat komt misschien ook omdat ik helemaal nog geen oproep heb gedaan wie er een workshop wil geven, omdat Junior het de laatste weken veuls te druk heeft gehad met brokjes verdienen. Misschien heeft ze van ‘t weekend wel tijd om weer ‘s wat op Feestboek te doen. Maar nu even niet, want ik ga eerst dutzzzzzzzzzzzzz…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Vandaag is het purrrcies twee jaar geleden dat ik als jonge kittenkatermans m’n aller- aller- allereerste weilandmuis ving. Niet dat ik dat zelf onthouden heb hoor, maar m’n personeel was daar toen zó trots op dat ze het in de grote agenda noteerden, en dat komt nu elk jaar weer naar boven.
Dus vanmorgen was er, om die feestdag te vieren, weer ‘s een luxe ontbijt van de bovenste plank in m’n voorraadkast. Met kip en kaas natuurlijk, want dat is nog steeds m’n favoriet. En dat terwijl ik deze week nog helemaal niks voor ze had gevangen.

Katdootje

Natuurlijk heb ik in de afgelopen twee jaar al wel ontelbaar veel muizen mee naar huis genomen, zeker nadat ik de online cursus van Tante Luna Poes had gevolgd. En de fijne kneepjes van het muizenvangen in de praktijk leerde ik van Japie en de andere ervaren katlega’s bij Muisbezorgd.
Dus zo af en toe neem ik heus nog wel ‘s een katdootje mee naar huis voor m’n personeel, dat ik dan altijd netjes buiten bij de tuindeur, onder de tafel of bij een stoel neerleg. Daar komt m’n personeel ze dan vanzelf wel weer tegen als ze buiten komen, en dan krijg ik extra aaien en knuffels als bedankje. Ik heb zelfs twee keer een mol voor ze meegenomen, maar daar kreeg ik zelf toch wel een beetje vieze smaak van in de bek tijdens het vervoer naar huis. Dus dat doe ik maar niet meer. En de haas die ik een paar maanden terug uit m’n weiland heb gevangen was bijna net zo groot als ik ben en dat was echt een heel gesleep om die de tuin in te krijgen. ‘t Moet wel leuk blijven, dus de twee hazen die nu nog door m’n weiland rennen laat ik lekker met rust.
Ik hou ‘t wel bij muizen, want daar is m’n personeel ook altijd al blij mee.

Rust

Terwijl ik vorige week nog liep te mauwen dat ‘t buiten nog steeds geen voorjaar was, werd het de afgelopen week ineens weer zomer. ‘t Was zelfs zo warm dat ik overdag meestal liever binnen bleef, lekker dutten op ‘t grote bed onder dat zwiepding aan het plafond. Of ik lag buiten in de schaduw, op de grote stoel naast de voordeur, of onder de struiken.
Want met al die tweebeners die naar buiten gingen omdat de zon scheen was ‘t best wel druk, met een hoop herrie. En ik hou nou eenmaal van m’n rust, zeker wanneer ik ‘s nachts nog op pad wil. Want dan waren alle tweebeners weer binnen, was het heerlijk koel en kwamen de buurkatten ook naar buiten dus konden we lekker op stap, buurtcontroles doen en rustig wat bijmauwen.

Vakantie

Zo kwam ik te weten dat sommige buurkatten al met vakantie waren geweest en dat anderen nog gingen. Omdat de meeste buurkatten wat ouderder zijn dan ik mauwden ze honderduit over de pensions waar ze geweest waren of nog naar toe zouden gaan, en ze hadden allemaal zo hun eigen adresjes waar ze altijd graag weer naar toe gingen. Lekker een weekje of wat in een andere omgeving, andere mauwers en tweebeners ontmoeten, even weg van huis en hun eigen omgeving.
Ik kan daar als jonge katermans nog helemaal niet over meepraten, want de enige keer dat mijn personeel twee hele nachten van huis was, toen was ik nog maar een beebiekittenkatertje en mocht ik zelfs nog niet alleen m’n tuin in. Maar ik mocht al wel alleen op m’n huis passen, terwijl de lieve overbuurvriendin drie keer op een dag bij me langskwam om met me te knuffelen, te spelen en eten en drinken te geven.

Thuisblijven

Nou heb ik al gehoord dat m’n personeel over een maandje of wat weer twee hele nachten van huis gaat, dus misschien kan ik daarna ook eindelijk meemauwen over uit logeren gaan. Hoewel ik Junior al had horen zeggen dat ze een kattenkar wil kopen, je weet wel, zo’n ding op wieltjes met een dak er op. En dan zou ik met hullie mee mogen naar Drenthe. Mij lijkt dat wel wat, want dan kan ik nog wat extra hartige hunebedmuizen meenemen in m’n rolkoffer.
Maar Senior denkt dat ik het beter naar m’n zin heb als ik gewoon thuis blijf met het hele huis voor mezelf alleen, zodat ik ‘s nachts lekker zelf door m’n eigen buurt kan wandelen omdat ik daar de weg ken. En dat lijkt me heel eerlijk gemauwd ook wel wat, zolang er maar weer iemand komt om met me te knuffelen en te spelen en die op tijd de deur voor me open maakt om naar buiten of weer naar binnen te gaan. En niet te vergeten m’n ontbijt, lunch en diner serveert, m’n water ververst en m’n snoeptoren vult.

Personeel

Hoewel ik het misschien best leuk vind om samen met m’n personeel een eind in dat blikken bromding op wielen te rijden, naar buiten te kijken naar alles wat langskomt en alle liedjes wil zingen die ik van m’n moeder heb geleerd, weet ik nog zo net niet of ik een hele vreemde omgeving echt wel zo leuk zou vinden. En het is maar voor twee nachtjes, dus tegen de tijd dat ik net een beetje begin te wennen moet ik alweer mee terug naar huis.
Aan de andere kant, lekker alleen thuis blijven lijkt me toch ook wel weer wat. Ik kan dan gewoon ‘s nachts de straatcontroles blijven doen met m’n vrienden en overdag en ‘s avonds heb ik ruime keus waar ik wil gaan liggen dutten zonder dat m’n personeel al op dat plekje zit. En over m’n eten en drinken en snekkies maak ik me geen zorgen want dat regelt m’n personeel allemaal voor me.
Maar goed, zo ver is het nog lang niet.
Eerst nog maar even genieten van de mooie zomerdagen, want voor je ‘t weet zijn die alweer lang voorbij.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Soms dan heb je van die dagen dat je gewoon helemaal niks bijzonders te mauwen hebt. Neem nou de afgelopen week. De eerste paar dagen woeide ik gewoon uit m’n jas en kwam ik nat thuis, soms zelfs met twee paar kouwe poten. En dan heeft ‘s morgens stiletto’s scherpen aan de krabpaal naast de bank voor mij ook helemaal geen zin totdat de tenen weer een beetje warm zijn geworden.
Da’s net zoiets als binnenkomen met kouwe oren, dan weet m’n personeel intussen ook wel dat ik helemaal geen zin heb om naar hun woordjes te luisteren. Niet dat ik de rest van de dag wel luister hoor, want ik ben nou eenmaal een eigenwijze katermans en geen gehoorzame blaffer, zoals mijn buurhond Bubbles.
Maar die ben ik nu stiekum aan het leren om ook net te doen alsof hij z’n baasjes niet hoort als ze ‘m roepen en ik kan je verzekeren dat je een oudere hond echt wel nieuwe kunstjes kan leren.

Rustig

Gelukkig snapt Senior heel goed dat hij ‘s morgens niet teveel geluid hoeft te maken tegen me, terwijl Junior voordat ze m’n ontbijt eindelijk serveert al hele verhalen tegen me begint. Dat ze blij is om me weer te zien, dat ik zo’n mooie en lieve katermans ben. Dat weet ik intussen zelf ook wel, maar om een beetje aardig te blijven krijgt ze dan wel een paar kopjes van me tegen haar been terwijl ze naar m’n voorraadkast loopt. Je moet de hand die je natvoerverpakking open maakt tenslotte nooit bijten of negeren.
Soms pakt ze in elke hand een verpakking natvoer, en dan krijg ik te eten waar ik als eerste aan gesnuffeld heb. Volgens mij heeft ze nu nog steeds niet door dat ik niet kan lezen wat er op de etiketten staat, laat staan dat ik ruik wat er in zit. Maar ik herken wel of ze een blikje of een kuipje of een zakje vasthoudt.
En wanneer die allebei van de middelste kastplank afkomen maakt het me nooit zoveel uit en snuffel ik aan een willekeurige verpakking, om haar het idee te geven dat ik zelf m’n ontbijt gekozen heb. Daar wordt ze dan elke keer weer blij van, en blij personeel is natuurlijk ook een blije katermans, want dat levert altijd wel iets extra’s op.

Binnen

Maar zodra Junior op haar tenen gaat staan om een blikje of een zakje van de bovenste plank uit m’n voorraadkast te pakken dan hou ik scherp in de gaten in welke hand die gaat. Want daar zit meestal wel iets met kaas in, en dat is op dit moment m’n favoriete eten. Dat kan vanavond of morgen natuurlijk weer helemaal anders zijn, al wacht ik vaak wel tot de voorraad weer helemaal aangevuld is voordat ik laat merken dat ik er helemaal geen trek meer in heb. Voor de lieve vrede neem ik dan nog wel een paar hapjes of lik ik de nattigheid tussen de stukjes vlees vandaan voordat ik demonstratief aan m’n brokjesmix begin, die trouwens ook elke ochtend vers in m’n andere etensbak wordt geserveerd. Want als ik helemaal niks eet, dan gaat m’n personeel zich zorgen maken en sta ik binnen de kortste keren weer op de tafel bij die nieuwe lieve dierendoktermevrouw. En daar heb ik de komende tijd geen zin in.
Maar goed, deze week heb ik dus behalve de dagelijkse eet-, dut- en knuffelmomenten en straatcontroles niet zoveel bijzonders meegemaakt. Het weer was er ook gewoon niet naar, dus ik ben overdag bijna de hele tijd lekker binnen gebleven. En dat beviel me eigenlijk best, want ik kon weer helemaal in het ritme van de routines van m’n personeel komen.
Tot gisteren. Toen had ik alweer genoeg gezien en gehoord en ben ik ook overdag lekker naar buiten gegaan. Gewoon, omdat de zon weer scheen, de wind weg was en m’n personeel ook lekker lang in de tuin bleef. En dat is altijd gezellig, zelfs als er een paar druppels vallen. Want onder het balkon van de bovenburen zitten we lekker droog, gezellig saame.

Muizenstand

Vannacht ben ik, nadat ik eindelijk weer ‘s kon zwaaien naar alle vriendjes achter de Regenboogbrug, ook nog lekker op stap gegaan om de muizenstand en de potten pindakaas te controleren. Ik heb zelfs vanmorgen m’n personeel verwend met twee muizen, die ik piepend vers speciaal voor hullie uit het weiland heb meegenomen. Want eigenlijk zouden zij zelf ook ‘s moeten proeven hoe kattastisch lekker de pindakaasmuizen nu al zijn. En dan eet ik vanavond hun zalm wel, dat lijkt me best wel een prima ruil.

De komende dagen ga ik blij zijn dat ik m’n voorjaarsjas al heb aangetrokken, al ben ik wel een beetje bang dat m’n personeel met blote achterpoten in de tuin gaat zitten vanwege de temperaturen die beloofd zijn. Om bij te kleuren, zeggen ze dan.
Maar ik blijf het best een raar gezicht vinden hoor, die kale bleke velletjes zodra de zon schijnt. Dan zie ik toch liever m’n eigen harige witte sokken.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep