Categorie archieven: Joep

Joep mauwt sorry

Nou ben ik van nature in huis geen sloper. Want ten eerste, als m’n moeder zou horen dat ik iets kapot maak, dan zou ze op hoge poten naar m’n huis komen om me stevig de oren te wassen, hoe groot ik inmiddels ook ben. Want zo heeft ze me niet opgevoed.
Ten tweede, het is ook een beetje dom om iets in m’n eigen huis kapot te maken. Want ik weet zeker dat de schade dan door m’n personeel op m’n zakgeld zal worden ingehouden. Dus ik heb me jarenlang altijd netjes gedragen. Tot afgelopen donderdag…

Plantsoenendienst

Laat me je uit elkaar leggen wat er gebeurd is. De hele woensdagavond had ik lekker warm bij dat ribbelding in de woonkamer liggen dutten, en toen het tweebenersbedtijd was ben ik gezellig meegegaan naar het grote bed om tussen m’n personeel in lekker verder te dutten.
Maar rond een uur of twee voelde ik dat het tijd werd om naar buiten te gaan voor m’n plantsoenendienst. Natuurlijk had ik ook gewoon lekker warm binnen op m’n kattenbak kunnen gaan, maar als de natuur roept, dan luister ik daar naar.
Maar m’n personeel lag in een diepe snurkstand, dus zat er voor mij niks anders op dan bovenop Senior te gaan zitten, kopjes te geven en zachtjes te mauwen totdat ‘ie wakker werd. Nou, dat duurde dus wel even, maar uiteindelijk stond ‘ie op om de tuindeur voor me open te maken.

Langerderder

Het voelde best wel frisjes, maar omdat ik bijna de hele dag binnen was geweest wilde ik buiten ook nog wel even de poten strekken en gelijk nog wat aan m’n katditie doen. Want m’n winterjas met binnenvoering moet natuurlijk niet te strak gaan zitten, en dan is beweging altijd wel een goed idee om de boel soepeltjes te houden. Dus wandelde ik ‘t achterpad af richting het weiland, waar ik wat buurtkatten tegenkwam die ik al even niet gezien had. Nadat we de laatste nieuwtjes hadden uitgemauwd besloten we saame nog even een paar rondjes door ‘t weiland heen te rennen voordat we weer richting huis gingen.
Nou moet ik eerlijk mauwen, ik was veel langerderder weg die nacht dan dat eigenlijk de bedoeling was, dus ik kan het Senior niet echt kwalijk nemen dat ‘ie terug naar het grote bed was gegaan. ‘t Was al bijna licht aan ‘t worden toen ik weer voor de deur stond te mauwen dat ik naar binnen wilde.

Bank

Na m’n ontbijt had ik nog steeds kouwe poten en oren, en was dat ribbelding onder de vensterbank nog steeds niet op temperatuur. Hoewel het ook best kan dat ‘ie helemaal nog niet aan stond, want m’n personeel heeft daar nooit zo’n haast mee.
Maar ja, dutten met kouwe poten, dat dut gewoon niet lekker. Gelukkig stond dat grote scherm op de kast aan, want Senior wil ‘s morgens altijd graag weten wat er ‘s nachts in de wereld is gebeurd terwijl hij lag te slapen. En als beebiekittenkatertje had ik al ontdekt dat het achter dat grote scherm best lekker warm is, dus toen Senior even naar z’n bak was heb ik me gauw achter dat grote scherm gewurmd. Dat ging niet meer zo gemakkelijk als ik me kon herinneren, maar na wat moeite plofte ik neer op een paar snoertjes. En eigenlijk zijn snoertjes ook best wel leuk om mee te spelen, dus het duurde niet lang voordat ik ontdekt werd. En ja, ik weet heel goed dat ik niet achter dat scherm mag komen, omdat er kabels liggen die geen kattenspeelgoed zijn.
Dus werd ik door Senior achter het scherm vandaan getild en op de bank neergezet.

Cactuskrabpaal

Aan de ene kant was ik wel blij dat ik opgetild werd, want ik geloof dat ik mezelf wel een beetje klem had gezet tussen dat scherm en die muur, en ik weet niet zeker of ik er zelf wel zo gemakkelijk weer achter vandaan was gekomen. Aan de andere kant was ik best wel een beetje beledigd dat ik zomaar ineens op de bank zat terwijl ik toch echt andere plannen had voor de donderdagochtend. Dus om duidelijk te maken dat ik het er helemaal niet mee eens was heb ik even naar Senior geblazen en ben toen met een boze snoet in m’n cactuskrabpaal geklommen om boven in m’n mandje te gaan liggen.
Tot dusver niks aan de poot zou je denken, want er was helemaal niks kapot gegaan.
Maar terwijl ik nog wat na lag te mopperen, was het ineens acht uur en begon de klok die aan de muur naast m’n krabpaal hangt, geluid te maken.

BAM

Je moet weten, dat is een klok die er al een tijdje hangt en waar ik helemaal aan gewend ben. Er zitten twaalf verschillende  vogeltjes in, die elk op een ander uur hun snavel opentrekken. Meestal dut ik daar dwars doorheen en droom ik dat ik in een groot bos ben, terwijl ik gewoon hoog en droog in m’n eigen mandje lig. En inmiddels weet ik ook dat wanneer ik een bepaald vogeltje hoor dat het dan niet lang meer duurt voordat m’n personeel opstaat of naar bed gaat, of wanneer m’n ontbijt, lunch, diner of snekkies geserveerd worden. En da’s best handig om te weten.
Maar donderdagochtend was ik helemaal niet in de stemming voor vrolijk gekwetter, dus heb ik met m’n voorpoot ineens BAM tegen de klok gedaan. En toen viel ‘ie naar beneden en waren alle vogeltjes stil, want ik heb ze tot nu toe niet meer gehoord. Maar gelukkig heeft Senior al een nieuwe klok met vogeltjes kunnen bestellen, en ben ik al lang niet meer boos.
Ik krijg alleen de rest van de maand wat minder snekkies omdat ik de klok van m’n zakgeld moet betalen. Maar daar kom ik ook wel weer overheen…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep heeft de hele week weggedut

Als je me nou op de kater af zou vragen ‘Joep, wat heb je deze week allemaal beleefd?’ dan moet ik eerlijk mauwen… helemaal niks. Maar een blog van vijfentwintig woorden, daar kan ik natuurlijk niet mee aankomen.
Dus ik zal je mauwen wat ik deze week gedaan heb. En dat zal menig katermans en poezendame die ook wel ‘s buiten komt in deze tijd van het jaar waarschijnlijk bekend in de oren klinken. Want ik heb hele dagen lekker warm binnen liggen dutten.

Personeel

Natuurlijk heb ik ook gegeten, gedronken, gespeeld en geknuffeld. Dat hoort er nou eenmaal bij als je personeel hebt, dan moet je soms wat moeite doen om saame de dag door te komen zonder dat het personeel de tijd heeft om zich te gaan vervelen.
Want wanneer personeel loze momenten heeft, kunnen ze misschien ineens met alle meubels of andere spullen in huis gaan schuiven totdat niets meer op de vertrouwde plek staat. Of ze trekken zich terug in hun eigen wereld met dopjes in hun oren, zodat ze niks meer horen als je tegen ze staat te mauwen dat je naar buiten wilt omdat het tijd is voor je plantsoenendienst. Of ze liggen op de bank of op bed met een stapel papier voor zich. En dan kun je kopjes geven zoveel als je wilt, of boven op die stapel papier gaan liggen omdat je wilt laten weten dat je er ook nog bent, maar ze zijn dan even niet bezig om saame iets te doen. Dus heb ik de afgelopen week af en toe ook maar wat voor mezelf gedaan. Dutten.

Nou wil het geval dat m’n personeel maandag met een nieuw kleed voor over het grote bed thuis kwam. Eigenlijk is het een hele grote extra deken, omdat ze het nog te vroeg vinden om het winterdekbed uit de kast te halen, maar het wel alweer een stukje frisser is geworden ‘s nachts.
M’n personeel heeft namelijk maar één soort voering in hun kale velletje, en die is zomer en winter net zo dik. Dus terwijl mijn jas steeds dikker werd toen de zomer voorbij was en de kou ‘s nachts kwam, moeten zij extra vacht om zich heen hebben om warm te blijven.
Nou ja, dat vind ik niet erg, want nadat het dekenkleed gewassen en gedroogd was heb ik het gelijk uitgetest en ik moet mauwen, ‘t is lekker zacht en warm. Dus een prima plek om na m’n nachtdienst m’n kouwe poten in op te warmen.

Dutten

Al blijft m’n mand tegen het warme ribbelding in de woonkamer ook nog steeds een favoriet plekje, zeker nu de kachel weer aan staat ‘s avonds. Het is een lekker rustig hoekje, boven m’n oude stoffen mand waar nu m’n vriendje Rat uit Zweden een plekje heeft gevonden. We kunnen uren lang samen zo liggen dutten.
En ik lig ook nog heel graag boven in m’n mand in de kaktuskrabpaal voor het raam, want als ik dan even wakker wordt, dan kan ik gelijk even tsjekken of alles buiten in m’n tuin, op ‘t achterpad of in het weiland nog steeds okee is voordat ik weer verder ga dutten.
Eigenlijk is elk plekje in huis heerlijk nu de ribbeldingen weer warm zijn. Want ik weet het heul zeker, dat de zomer toch echt voorbij is. Ik ga ook niet meer na m’n diner gelijk weer naar buiten, want als de zon weg is gaat de kraag van m’n winterjas gelijk op zodra ik m’n neus buiten de deur steek. Brrr.

Dus ben ik de afgelopen week lekker ‘s avonds binnen gebleven, heb tussen m’n personeel in op het grote bed gelegen wanneer zij gingen slapen, en ik ging pas naar buiten wanneer een van de twee ‘s nachts wakker werd om even op hun eigen bak te gaan. Dat was voor mij vroeg genoeg om naar buiten te gaan voor straatcontrole, en vaak was ik dan zelfs nog de eerste van alle buurtkatten die aan ‘t werk ging.
Want nu het kouderder is, is het ook weer rustigerder op straat, dus kan ik op tijd weer naar huis om op te warmen. Tenminste, als m’n personeel zich niet verslaapt, want van de week moest ik op een ochtend echt heel hard mauwen bij de voordeur om m’n personeel wakker te maken. Nou had ik ze eerder die nacht flink uit hun slaap gehouden met zoomies door het hele huis, dus eigenlijk was het ook wel een heel klein beetje m’n eigen schuld dat m’n ontbijt een keer later dan gebruikelijk geserveerd werd.

O, en over ontbijt gemauwd… Ik heb de avond voor gisteren stiekem een paar slokjes gedronken uit de nieuwe bak met de straaltjes die naast m’n etensbak staat, omdat m’n oude drinkbakje nu aan de andere kant van de woonkamer staat en ik geen zin had om daar helemaal naar toe te lopen. En heel eerlijk, ik snap alle drukte om die nieuwe bak niet zo goed. Het water dat er in zit is nat, en het smaakt naar water.
Dus tot zover niks bijzonders.
Okee, ik ben nog niet zo ver dat ik van de straaltjes drink, want dat vind ik nog een beetje raar omdat ik niet gewend ben aan water dat beweegt. Misschien probeer ik dat de komende week ook nog wel een keertje. Als ik zeker weet dat Junior niet in de buurt is om er een foto van te maken.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep heeft het niet zo op verandering

De afgelopen week heb ik weer ‘s aan de rand van m’n zwembad gezeten om over ‘t weiland uit te kijken. Gewoon, omdat het kon, want de zon scheen soms heel even en de woei van vorige week was echt weg. Ik dacht nog, als ‘t zo kan blijven tot aan kerssemus, dan ben ik dik tevreden.

Korterder

Nou weet ik niet hoe ‘t bij jullie thuis is gegaan, maar vanaf zondag kreeg ik het gevoel dat de dagen ineens een heel stuk korterder aan het worden zijn.
Zoals gewoonlijk stapte ik tegen de avond naar binnen toen ‘t buiten donkerder begon te worden, want dan is het zo rond de tijd dat m’n diner geserveerd wordt. Maar wat denk je? M’n personeel zei gewoon dat ik te vroeg was en dat ik nog heel even moest wachten. Maar ik ben nou eenmaal een gewoontekatermans, en m’n buik geeft vanzelluf aan wanneer ‘t etenstijd is. Gelukkig had ik nog wat brokjes in m’n etensbak liggen, dus die heb ik toen maar even demonstratief weg zitten knabbelen. Nadeel daarvan was alleen dat toen m’n diner eindelijk geserveerd werd, ik eigenlijk niet zoveel trek meer had. Voor het mooie heb ik toen nog wel een paar hapjes natvoer gegeten voordat ik in de vensterbank ging liggen uitbuiken, om later op de avond nog de rest van m’n diner op te eten. Maar toen had ik geen trek meer in m’n snekkies voordat m’n nachtdienst begon, dus m’n hele vaste ritme lag overhoop.

Prinsiepe

Nou weet ik heus wel dat ik echt niet omkom van de honger wanneer ik tien minuten langer moet wachten op m’n eten, maar het gaat mij gewoon om het prinsiepe. M’n personeel kijkt zelf ook nooit op dat grote ronde ding aan de muur om te zien of ze al trek hebben, want bij hun werkt ‘t eigenlijk net zoals bij mij. Maar zij hadden bedacht dat, omdat er ineens een uur verdwenen was vanwege wat ze wintertijd noemen, we saame elke dag tien minuten later zouden eten, om eraan te wennen. Dus zat er voor mij niks anders op dan maar mee te gaan met dat gekke idee, hoewel ik natuurlijk wel luidkeels heb lopen mopperen en draaien want ik begrijp gewoon niet waarom dat gedoe met een uurtje erbij en een uurtje er af elk jaar opnieuw nodig is.
Maar ik moet zeggen, inmiddels ben ik na bijna een week al gewend aan die andere etenstijden hoor, dus ik blijf er geen drama van maken. Al zal ik sommige dingen die tweebeners doen nooit helemaal snappen.

Maar deze week was het later eten niet het enige dat veranderde in huis. Ik zal je mauwen wat er nog meer is gebeurd.
Al zo lang als ik hier in huis woon, staan m’n etensbak voor brokjes en m’n drinkschaaltje met vers water naast elkaar in zo’n platootje op een rustig plekje in m’n keuken. En dat werkt prima voor mij. M’n lunch en avondeten worden elk in een apart bakje geserveerd op ‘t matje voor m’n platootje, en die bakjes worden nadat ik ze heb afgewassen door m’n personeel weer netjes opgeruimd.
Nou kwam ik van de week weer ‘s binnen voor m’n lunch, en toen was m’n hele platootje ineens verdwenen! Er stond een rare vierkante bak naast m’n brokjesbak, waar straaltjes water uit kwamen. Ik wist echt niet wat ik zag, en al helemaal niet wat ik ermee moet. Gelukkig staat m’n oude schaaltje met vers water ook nog steeds in de buurt, want ik vind dat vierkante ding heulemaal niks. Er komt geluid uit omdat ‘t water beweegt, en dat heb ik nog nooit meegemaakt. ‘t Stoort me helemaal niet dat dat ding er staat, want ik smul nog steeds van m’n brokjes die er naast staan. Maar ik heb er nog geen druppel uit gedronken.

Wennen

M’n personeel hoopt dat ik er gewoon nog even aan moet wennen, en dat als ik er eenmaal uit gedronken heb, dat ik nooit meer een andere waterbak wil. Maar eigenwijs als ik ben loop ik nog steeds liever naar m’n oude vertrouwde waterschaaltje als ik dorst heb. Want ik ben en blijf nou eenmaal een gewoontekatermans die eerst nog even niks van allerlei nieuwigheden wil weten. Al mauw ik niet dat ik er nooit water uit zal drinken, want het heeft tenslotte toch ook een half jaar geduurd voordat ik eindelijk in m’n nieuwe krabton onder het kleine slaapkamerraam wilde gaan liggen. Dus ik geef het gewoon nog even wat tijd. Een half jaartje of zo…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep wil graag warme pootjes in huis

Nadat ik de afgelopen week al meerdere malen bijna uit m’n jas gewaaid was, blijf ik dit weekend denk ik maar ‘s lekker binnen genieten van m’n welverdiende rust. Want het was me een weekje wel, miauw…

Perron

Maandagavond hebben we, met iedereen die een pootje wilde toesteken, de vertrekhal van de luchthaven bij mij in de buurt muisvrij gemaakt. Het feest begon al op perron 5b van Leiden, waar al meer katten stonden te wachten dan ik ooit bij elkaar had gezien. Veel bekenden, dus dat werd natuurlijk een warm weerzien. Maar ook nieuwe vrienden, van wie ik jammer genoeg niet direct allemaal de poot kon schudden in het kwartiertje dat de treinreis duurde. Maar dat kwam die nacht natuurlijk allemaal goed, want iedereen wist gewoon wat de bedoeling was en de saamewerking was weer helemaal top.
Tegen een uurtje of vijf dinsdagochtend was de hele vertrekhal al muisschoon en ingeladen in de koelwagens van Muisbezorgd, die meteen vertrokken om de hele vangst krakend vers bij de Meesterchefs van Muisbezorgd af te leveren voor verdere keuring en bereiding.

Optreden

Daarna hebben we nog even in de aankomsthal de vrijwilligers opgehaald die bij de eerdere vangactie waren achtergebleven, maar die hadden in de tussenliggende dagen alleen maar af en toe een muis voor eigen katsumptie kunnen vinden. Vervolgens gingen we met z’n allen door naar het kantoor van de luchthavenbaas, die zó blij was met onze grootscheepse spontane vangactie dat we met luxe toeringbussen naar de grootste VIK-lounge op de luchthaven werden gebracht, waar allemaal lekkere hapjes, snekkies en genoeg drankjes voor ons klaarstonden om na een nacht hard werken even te releksen voordat we weer op huis aan gingen.
Als verrassing was er ook nog een optreden van Kemperband De Spinners, dus de pootjes konden ook nog van de vloer. En zo werd het toch nog bijna dinsdagmiddag voordat ik weer thuis was… Bedankt iedereen voor jullie kattastische inzet, zonder jullie hulp hadden de koelkasten en vriezers van Muisbezorgd nu niet tsjokvol gelegen met de vele nieuwe soorten Muis voor de Feestdagen!

Kouderder

Naarmate de week verder vorderderde leek het niet alleen buiten, maar ook binnen kouderder te worden. M’n personeel had al dikke vachten aangetrokken en leken er niet aan te denken om die ribbeldingen onder de vensterbanken in huis lekker warm te laten worden. Maar ja, het is ook míjn huis, en als ik ‘s morgens weer binnen kom na een hele nacht straatcontrole, dan is er niets zo lekker als de kouwe poten even op te warmen voordat ik aan m’n ontbijt begin.
Nou is m’n eigen winterjas gelukkig alweer dik genoeg, maar ik ben inmiddels wel uitgegroeid tot een katermans die een beetje luxe zoals een warm ribbelding in huis wel kan waarderen. Natuurlijk kan ik m’n kouwe poten wel onder m’n dikke jas leggen om op te warmen, dat is het probleem niet. Maar ik hou er soms ook gewoon van om lekker lang uitgerekt in de vensterbank te dutten.

Voorpoten

Dus uiteindelijk zag ik m’n kans schoon toen Junior in de bank kwam zitten. Demonstratief legde ik m’n kouwe voorpoten op de leuning en keek haar aan met zo’n blik van ‘nou, wat denk je er van?’. En wat denk je? Eerst moest ze natuurlijk weer een foto maken, en daarna kreeg ik een kusje op allebei m’n voorpoten waarna ze weer wegdook in zo’n papieren ding met heel veel letters.
Nou ben ik er de katermans niet naar om aan te dringen, dus ik nam maar genoegen met het kleine beetje warmte dat van het ribbelding af kwam, zonder daar verder een drama van te maken.
Maar ik nam me toen wel voor dat wanneer het straks buiten écht koud is, ik alle vier m’n koude winterpoten nog voordat ik ga ontbijten even op elk stukje roze vel ga zetten dat ik dan kan vinden wanneer Junior nog in het grote bed ligt te slapen. Tenzij voor die tijd alle ribbeldingen in huis natuurlijk weer genoeg warmte geven.

Krapjes

Tot het zo ver is ga ik maar lekker hoog in m’n kaktuskrabpaalmandje liggen, want daar is ‘t warmerder dan beneden op de vloer. Dat ligt eerlijk gemauwd wel wat krapjes in deze tijd met een dikke winterjas aan, maar ik moet er iets voor over hebben om een steetment over de temperatuur in huis te maken. Want om daar nou voor in hongerstaking te gaan zie ik niet zo zitten, daarvoor vind ik m’n eten gewoon te lekker.
En stel je voor dat m’n personeel die actie verkeerd zou begrijpen, dan sta ik zo weer bij die lieve dierendoktermevrouw op de behandeltafel en da’s nou ook weer niet m’n bedoeling. Ik ga daar dit weekend tussen het dutten door toch nog ‘s even goed over nadenken, hoe ik m’n personeel duidelijk maak dat ik graag warme poten in huis wil. Da’s toch zeker niet teveel gemauwd?

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.

Joep had onverwacht een hele grote klus

Even leek het erop dat het een hele rustige week zou gaan worden, want zaterdag en zondag zat het weer niet mee en heb ik lekker de hele dag binnen in de vensterbank of op het grote bed liggen dutten.
En nadenken over wat je als huis-, tuin- en weilandkater kan mauwen voor je nieuwe blog wanneer het er naar uit ziet dat je de hele week heulemaal niks mee gaat maken. Ik overwoog zelfs nog even om gewoon vakantie op te nemen, zo rustig was ‘t.

Weiland

De vogels in de tuin zijn even weg, want de blauwe bolletjes zijn allemaal al opgegeten. En er hangen nog geen vette bollen met zaden, want daarvoor is het volgens m’n personeel nog niet koud genoeg. De muizen in het weiland zijn al wel voorraden aan het aanleggen, dus die laat ik voorlopig met rust. Want die moeten natuurlijk wel goed doorvoed de komende winter door, willen we volgend jaar zomer weer genoeg lokale Weilandmuis hebben voor het Vierde Grote Weiland Feest. Dus, het leek een mooi moment om even lekker niks te doen.
Maar ja, m’n personeel was het hele weekend al druk bezig geweest met werken in huis en brokjes verdienen, dus eigenlijk kon ik het niet maken om de rest van de week helemaal geen poot uit te steken.

Gelukkig kwam er op maandagochtend een bericht binnen dat er op een grote luchthaven niet zo ver van m’n huis een enorme muizenoverlast was. Dat leek me een kattastische klus, dus ik liet een oproep op Feestboek plaatsen wie er een pootje toe kon steken, terwijl ik probeerde om contact te maken met Muisbezorgd om koelwagens en opslagruimte te regelen. Helaas was de Meester-Muizenvanger en oprichter van Muisbezorgd zelluf druk bezig met andere belangrijke zaken, dus ik mocht eigenpotig deze zaak oppakken.
Nou, dat was een heel geregel kan ik je mauwen, want nog voordat iedereen die mee wilde helpen om de muizen te vangen kon afreizen voor de klus, moest er natuurlijk eerst toestemming van de luchthavenbaas komen. Want je kunt, hoe goed je bedoeling ook is, natuurlijk niet zomaar met een hele ploeg katten een bedrijf binnen wandelen om aan ‘t werk te gaan.

Luchthaven

Maandagavond laat mochten we eindelijk aan de klus beginnen. ‘s Nachts werken was wel een enige voorwaarde die gesteld werd door de luchthavenbaas, omdat er dan heel weinig tweebeners in de aankomsthal in de weg lopen.
Want hoewel mijn eigen personeel en die van mijn toegesnelde vrienden niet direct op tafel springen zodra ze een muis zien, werkt dat blijkbaar niet bij alle tweebeners hetzelfde. Dus zat er niets anders op dan ons geduldig te verstoppen tot de momenten dat alle tweebeners even uit de aankomsthal vertrokken waren, om dan in een korte tijd zoveel mogelijk muizen richting de uitgang te jagen, waar de koelwagens van Muisbezorgd al open stonden om de muizen vers en gekoeld te kunnen vervoeren naar de opslag.

Het was een paar nachten keihard werken, maar het is ons uiteindelijk gelukt om het eerste deel van de luchthaven muisvrij te maken. Voor dit weekend zijn er ‘s nachts ploegen vrijwilligers aanwezig, die de vloer scherp in de gaten houden of er stiekum geen piepbeesten zijn achtergebleven. Want we willen natuurlijk geen half werk leveren. En na dit weekend gaan we verder om de vertrekhallen van de luchthaven aan te pakken. Er is nog plek genoeg in de vriezers van Muisbezorgd, en het aanbod Luchthavenmuis voor de feestdagen is nu al lekker gevarieerd. Zo hebben we de Luchthaven Pizzamuis, Zeevruchtenmuis, Salademuis, Pokemuis en Fruitmuis al gevonden, en ook nog een enkele Bonbonmuis. Allemaal goedgevuld en door de Muisbezorgd Keurmeesters goedgekeurd voor katsumptie.

Vrij

Dus voor de komende twee dagen neem ik toch lekker even vrij, net als iedereen die de afgelopen week keihard gewerkt heeft. Ik ga wat wandelen in de buurt, releksen in m’n tuin of in huis en steek verder geen poot uit. Tot maandagavond laat, want dan gaan we saame de resterende muizen uit de vertrekhal jagen. En daarna moet de muizenplaag op de luchthaven zijn opgelost, al houden we natuurlijk nog wel een tijdje de poot aan de pols omdat we als vaste en freelance Muisbezorgdmedewerkers wel onze goede naam hoog te houden hebben.
Maandagavond om 23.47 uur neem ik de intercity vanuit Leiden naar de luchthaven, dus wie zin heeft om een nachtje of wat mee te helpen, of wil oefenen met muizenjacht, is ook volgende week weer van harte welkom. Ik zie jullie dan op het perron, of bij de vertrekhal op de luchthaven voor de eerste briefing. En natuurlijk wordt er na het werk weer gezorgd voor een krakend vers ontbijt naar keuze.
Ik kijk nu al uit naar de feestdagen!

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep