Nu het mooi weer is, gebeuren er een hoop vreemde dingen in m’n tuin. Personeel is tussen het brokjes verdienen en m’n huishouden doen door druk bezig buiten, en nou is ineens m’n hordeur voor de tuindeur verdwenen. E

n zijn er planten uit m’n buitenbak weg. En staat er ineens een roestige kachelpijp bij de deur. En alsof dat nog niet genoeg is, staat er op m’n rode loper voor de schuurdeur een heel groot zwart ding op wieltjes. Dat blijkt een twee punt nul barbeknoei te zijn, en ik heb een vermoeden dat m’n personeel die speciaal voor m’n feest over twee weken heeft aangeschaft, want ze waren de afgelopen week druk bezig om te zien hoe die werkt. Maar da’s dus best wel heel wat veranderingen in korte tijd, waar ik aan moet wennen. En ik hou niet van wennen…

Deur

Om met die hordeur te beginnen, al sinds ik hier woon deed m’n personeel die open zodra ik er voor ging zitten en een mauw gaf dat ik naar buiten wilde. Want daar heb ik tenslotte personeel voor, toch? Ze hebben me toen ik nog beebiekittenkatertje was urenlang proberen te leren hoe ik die deur zelf kon openen, gewoon m’n pootje achter de deur steken en open trekken, maar daar wilde ik niet aan. We zijn uiteindelijk op een katpromis uitgekomen dat zij de deur voor me open deden als ik van binnen naar buiten wilde, en dat ik zelf de deur open duwde wanneer ik weer van buiten naar binnen wilde. En dat werkte al die jaren prima. Maar nu heeft mijn personeel zelluf bedacht dat de portiersfuncie uit hun arbeidsovereenkomst geschrapt kan worden, want er hangen nu flappen voor de tuindeur waar ik doorheen kan wandelen wanneer ik maar wil. Nou ja, het voordeel voor mij is dat ik nu zelf stilletjes naar buiten kan sluipen wanneer ik maar wil, zolang de buitendeur open staat. En natuurlijk ook weer gemakkelijk naar binnen kan. Dus eigenlijk komen die flappen me wel goed uit bedenk ik me.

En over m’n buitenbak gemauwd… Vroeger kon ik lekker beschut tussen het groen m’n tuin bemesten en bewateren. Want een beetje praaivesie tijdens het doen van de dagelijkse boodschappen was altijd wel prettig vond ik. Maar nu is de grote plant bij de schutting helemaal weg en de dooie boomstronk die ernaast stond (waar ik na gedane arbeid altijd wel even m’n stiletto’s aan wilde scherpen) is helemaal uitgegraven dus er is nu een grote open vlakte in m’n buitenbak. Volgens m’n personeel was dat nodig omdat er na de zomer nieuwe tegels komen en m’n tuin anders gaat worden. Maar dat hebben ze helemaal niet eerst met mij overgelegd, en als de baas in huis en tuin had ik daar toch eigenlijk ook zeker wel iets over te mauwen willen hebben. Hoewel, aan de andere kant, de nieuwe tuin is nu niet mijn projekt maar dat van m’n personeel, dus ik kan lekker vanuit m’n luie stoel blijven kijken hoe zij al het werk doen zonder dat ik een pootje hoef uit te steken. Maar ik kan je nu al mauwen dat als de nieuwe tuin me niet aanstaat dat ik eigenpotig die plantjes weer ga uitgraven, net zo lang totdat ze op de goeie plek in m’n tuin staan.

Geuren

En die grote barbeknoei op wieltjes die nu nog voor m’n schuurdeur staat, daar komen hele lekkere geuren van af dus ik denk dat die over twee weken het weiland wel ingerold wordt. Van een afstandje heb ik dat ding ‘s bekeken, maar er kunnen toch zeker wel honderd pindakaasmuizensateetjes per keer op, dus da’s mooi meegenomen want ik denk dat het weer gezellig druk gaat worden op het Derde Grote Weiland Feest.
En nu ik toch over de derde editie van het Grote Weiland Feest aan het mauwen ben, ik denk niet dat er heel veel workshops gegeven gaan worden, want de aanmeldingen daarvoor zijn bekjesmaat. Maar dat geeft helemaal niks hoor, want we gaan er hoe dan ook saame weer een heel mooi feest van maken met lekkere hapjes en iets te lebberen of te slobberen. Muissie heeft een goeie dee-dzjee geregeld, dus er kan weer gedanst of gezwijmelt worden in de feesttent of daarbuiten. Maar er is natuurlijk ook genoeg ruimte om lekker met elkaar bij te mauwen en te blaffen, want in het afgelopen jaar hebben we bij elkaar zoveel beleefd dat we daar gemakkelijk een heel weekend mee kunnen vullen.
Hopelijk zie ik jullie over twee weken weer, en misschien nog wel in de week ervoor wanneer we met de koelwagens van Muisbezorgd door het land gaan om de beste, sappigste en lekkerste muizen te vinden voor op de barbeknoei. Want die toer is ook altijd een feestje op zich, en een goede voorbereiding is het halve werk.

Rustig

Hou deze week het hoofd koel, want het ziet ernaar uit dat het weer warm gaat worden. Drink alsjeblieft genoeg, en als je overdag echt naar buiten wilt, zoek daar dan een lekker beschut plekje in de schaduw om een dutje te doen. Hoewel, als je ‘s nachts naar buiten mag zou ik dat zeker doen, want dan is het natuurlijk veel koelerderder dan wanneer de zon schijnt. En rustigerder, want alle tweebeners zijn dan binnen dus dan kunnen we op ons gemak gaan en staan waar we willen.
Ik blijf in elk geval lekker rustig dutten overdag want ik heb de komende nachten straatcontrole met de buurkatten. En ik kijk daar alweer naar uit.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

De afgelopen week ben ik niet jarig geweest, want ik ben geboort in april en dat heb ik toen heel bescheiden, samen met m’n personeel, gevierd. En toch kwam m’n personeel dinsdagavond met een heule mooie nieuwe krabpaal naar huis, en een heule grote doos. Maar die verdwenen allebei in de zijkamer en m’n personeel zei er geen woord over.
En daar vind ik wat van, als kater des huizes. Want ik had al wel zo’n vermoeden dat die krabpaal voor mij zou zijn, om die ouwe versleten paal naast de bank te vervangen. Maar wat er in die grote doos zat en voor wie die was, daar had ik geen idee van.

Vieren

De volgende dag bleek dat ik toch iets te vieren had, want woensdag was het precies drie jaar geleden dat ik helemaal alleen op mezelf ging wonen. Ik mauwde toen ‘s middags gedag tegen m’n moeder en broertjes en zusjes in Lisse en stapte m’n reismand in, dezelfde als waar ik nu nog steeds mee naar de dierendoktermevrouw ga. Alleen was die mand toen heul veul groterder dan nu, ik verdwaalde er bijna in.
Het allereerste moment dat ik in m’n nieuwe huis uit de mand stapte weet ik ook nog goed. Het rook er heel anders als thuis bij m’n moeder, en er waren helemaal geen andere kittens te bekennen. En daar moest ik toch even aan wennen. Want ik was toen nog maar een beebiekittenkatertje, en ik snapte ook niet zo goed hoe ik in die hoge kattenbak moest komen, die nog helemaal naar nieuw rook. Gelukkig kreeg ik diezelfde avond nog een lager instapmodel, zodat ik al snel het grit dat daar in lag kon bewateren en bemesten. Die lage bak heb ik best wel een tijdje gebruikt, zeker totdat m’n poten lang genoeg waren gegroeid en ik zonder enige moeite in m’n overdekte kattenbak met klapdeur kon stappen.

Katermans

Maar goed, in de drie jaar sinds ik op mezelf woon ben ik van een beebiekitten die net niet helemaal in de hand van Senior kon liggen, uitgegroeid tot een volwassen katermans die helemaal niet meer in z’n hand past.
Nou ja, met alleen m’n kop lukt dat nog wel. Ik spring nu in vensterbanken, op ‘t grote bed, op de eettafel, leg alleen of met de buurtkatten hele afstanden door m’n buurt af als straatcontroleur of gewoon voor de training en vang muizen uit het weiland. En ik pik stoelen in zodra m’n personeel opstaat, zowel binnen als buiten. Daar draai ik al lang m’n poot niet meer voor om. Dus er is best wel een hoop veranderd in drie jaar.
Maar wat nog steeds hetzelfde is gebleven door de jaren heen is m’n personeelsbestand. Ze zitten al zeker twee en een half jaar met een vast contract, want ik ben dik tevreden over ze. Zeker weer na afgelopen woensdag, want ze weten precies waar ik van hou en waarvan juist niet.

Senior was die ochtend al vroeg bezig om de nieuwe krabpaal die ik had gekregen naast de bank te installeren. Dat was weer even een klusje, want de krabzak waarin ik tot aan het plafond kan klimmen voor een totaaloverzicht van m’n woonkamer en keuken zit aan die paal vast. Omdat ik er nou eenmaal niet van hou om in iets te klimmen dat heen en weer gaat.
Daarna werd de oude krabpaal die voor het kleine raam in de grote slaapkamer stond naar de achtertuin gesjouwd. Ik begreep er niks van. Totdat de grote doos werd opengemaakt en er een enorme spikkelsplinternieuwe ronde krabton uitkwam, met een lekker dik zacht kussen bovenop. En er zaten ook nog twee holletjes in, waar ook van die kussens in lagen. Met grote ogen volgde ik de hele operatie vanaf het grote bed, en toen de ton op z’n plek stond zag ik dat ‘ie net niet even hoog was als m’n vensterbank. Waar m’n oude krabpaal eigenlijk net iets te hoog was voor ‘t mooie, was deze nieuwe eigenlijk net iets te laag. Nou wilde ik zo’n mooi katdo natuurlijk niet gelijk afmauwen, maar ik vond het toch wel een klein beetje jammer.

Verrassing

Gelukkig merkte m’n personeel het hoogteverschil ook op, en Senior stelde gelijk voor om vier pootjes onder de nieuwe krabton te zetten om het probleem op te lossen. Nou, dat leek mij een prima idee, dus ik heb daarna nog zeker wel een uurtje vanaf het grote bed liggen kijken naar m’n nieuwe krabton, hoe mooi die is maar hoeveel mooierderder ‘ie zou staan met een paar pootjes eronder. En ik voelde me een enorme bofkater, met zulk personeel.
Maar, de verrassingen waren nog niet op.
Want net toen ik een beetje begon in te dutten hoorde ik gestommel en het schuiven van zakjes in de woonkamer. En nou ben ik niet nieuwsgierig, maar ik moet als controlekater natuurlijk wel alert blijven op geluiden die ik hoor. Dus ik sprong van het grote bed en wandelde op m’n gemak de gang door. En wat denk je? Op de grond stond een maaltijd- en drinkunit, zo eentje waar ik m’n hele leven al m’n brokjes uit knabbel en m’n water drink, maar dan een spikkelsplinternieuwe. En dat niet alleen, want daarin lag een hele berg met m’n favoriete snekkies, staafjes, zakjes natvoer en heerlijke malse kipstukjes. Plus een balletje waar de snekkies inkunnen en als ik daar maar hard genoeg mee pootbal vliegen de snekkies er vanzelf uit.

Wennen

Na een dag vol verwennerij heb ik de avond lekker buiten in een personeelsstoel doorgebracht voordat ik weer aan het werk ging. Lekker lui naast m’n oude krabpaal die nu bij de achterdeur in m’n tuin staat.
Ik moet nog wel even wennen aan al m’n meubelverschuivingen, maar ik denk dat dat deze week vast wel goed gaat komen. Maar nu eerst nog lekker buiten genieten van de zomer dit weekend, want je weet maar nooit wanneer het weer herfst wordt.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep