Categorie archieven: Noxy en Nisha

Noxy en Nisha over herrie en geluiden

Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden, Nisha hier!
Afgelopen week was het weer zover. We werden wakker van een brullend geluid en zaten meteen rechtop in bed. Vrouwtje hoefde een dag niet naar haar werk. Ze trok het dekbed helemaal over zich heen en mopperde gesmoord:“Neeee… waarom nou weer net vandaag! En waarom moet dit altijd zo belachelijk vroeg?! Houden ze er nou nooit eens rekening mee dat mensen ziek kunnen zijn of een vrije dag kunnen hebben en gewoon wat later willen opstaan?”

Nisha

Ze was echt vreselijk boos. Wij sloegen onze poten over onze oren en vroegen ons af wat dit nu weer was. Ik miauwde tegen Noxy: ”Wat is dat, Noxy? Zijn we in gevaar?” ”Ik weet het niet, Nisha”, miauwde ze terug, “maar dat ga ik niet afwachten. Ik ga me verstoppen! Doei!” Noxy schoot met een vaart van het bed af met haar staart tussen haar poten.
Nou, toen ben ik maar gewoon achter haar aan gerend. Zij is veel banger dan ik voor vreemde geluiden, maar ik wil wel altijd bij haar zijn dus als zij ergens voor vlucht, vlucht ik mee. Ook als vluchten misschien helemaal niet nodig is, maar ja, dat weet je nooit van tevoren. Dus daar zaten we dan saame te bibberen onder een kastje.
Noxy miauwde tegen mij:”Durf jij voor het raam te gaan kijken, Nisha? Ik denk dat het misschien die dingen zijn voor als de blaadjes vallen. Die komen altijd als het buiten donkerder en kouder wordt en het duurt best lang.” Dat durfde ik wel, dus ik sloop voorzichtig onder het kastje uit richting het raam en sprong op de vensterbank. Daar zag ik twee mannen in oranje hesjes die een soort buis vasthielden waaruit dat brullende geluid kwam. Ze zwaaiden wat in het rond met die buis en alle blaadjes die van de bomen waren gevallen dansten dwarrelend in de lucht richting hun einde, want ze verdwenen in die buis.
Eén van de mannen blies met die buis blaadjes de straat op. Er lag inmiddels een hele bult in lange rijen over de straat. “Ja, je hebt gelijk, Noxy!”miauwde ik tegen haar, “Het zijn die blaadjesdingen”.
Dat je weet wat het is, maakt het wat minder eng, dat is wel zo, vind ik. Noxy vindt dat niet. Het geluid van de blaasbuizen stopte af en toe. Dan konden we weer even bijkomen. Na een tijdje waren de mannen met de buizen bij een andere flet, een stuk verderop.
Noxy kwam voorzichtig tevoorschijn en liep een rondje door de kamer en stopte bij onze brokjes. Ze wilde net een hap nemen, toen er ineens een ander hard geluid was. “Oh nee… ook dat ding nog! Ik ben er helemaal klaar mee!” mopperde vrouwtje vanuit de slaapkamer en ze kwam boos de woonkamer in gestampt.

Nou, wij waren er ook helemaal klaar mee want wat een herrie zeg, op de vroege ochtend. Niet normaal! Noxy zat alweer in elkaar gedoken in een mandje en ik sprong van de vensterbank, nadat ik had gezien waar dit vreselijke geluid vandaan kwam. Het was een soort auto met een bak erachter en het maakte een hard blazend geluid, zoiets als een stofzuiger. Het duurde best een tijd voordat het weer rustig was in de straat. Toen we ons weer echt durfden te laten zien keken we saame naar buiten.
Alle blaadjes waren weg! Vrouwtje legde uit dat dat autootje al die blaadjes had opgegeten, omdat dan de straten weer mooi schoon zijn. Nou, dat vonden wij maar stom. Waarom laten mensen die blaadjes niet gewoon liggen als ze van de bomen waaien? Het zijn mooie schuilplaatsen voor de wilde buitendieren, die kunnen zich lekker in die bladerhoopjes verstoppen en zo warm blijven als het kouder wordt.

Waarom willen mensen altijd alles schoon en strak hebben? Ze begrijpen niks meer van de natuur! Ze ruimen liever alles op met brullende en razende apparaten om kwart over zeven ’s ochtends. Onbegrijpelijk.

Noxy

Er is trouwens nog een vreselijk geluid bij ons in de buurt. Knallies! Al een hele poos schrikken we ons helemaal wild van al die knetterende knallies buiten. Het erge is dat ze zo onverwacht komen. Liggen we net lekker te pitten, begint dat geknal weer. Echt, we weten dan niet hoe snel we ons uit de poten moeten maken.
Noxy kruipt dan vaak in haar iglomandje. Dat mandje heeft een dichte achterkant en vrouwtje heeft de opening richting muur gezet. Zo heeft Noxy een heel veilig plekje. Op de laatste dag van het jaar, als er heel veel en heel lang knallies komen, ligt ze daar ook altijd. Ik vlucht altijd naar mijn plekje tussen twee boekenkasten in. Daar voel ik me het veiligst.
Vrouwtje vindt het altijd heel zielig voor ons en is boos op dat stomme geknal buiten. Vooral ook omdat het nog niet mag, het is nog lang geen laatste dag van het jaar! Waar wij wonen knallen ze gewoon het hele jaar door.
Bij voetbalwedstrijden, bij druksdeals, bij feestjes aan de rivier en in de stad, echt… wat vinden mensen eraan, vragen we ons af. En wanneer gaan ze nou eens met ons rekening houden?
Vrouwtje heeft wel verteld dat het dit jaar stil moet zijn op de laatste dag van het jaar, maar daar geloven we niets van. Mensen luisteren namelijk niet, die denken dat ze de baas zijn over alles en doen gewoon waar ze zelf zin in hebben. Vooral voortdurend herrie maken.

Plan

Daarom hebben we nu een plan bedacht. Over een paar weken komt Sinterklaas weer cadeautjes brengen. We hebben ons verlanglijstje al klaar. We vragen hem om noise-kensseling koptelefoons. Niet alleen voor ons, maar ook één voor ons vrouwtje. Dan kunnen we voortaan de herriewereld buiten laten.
Wij leven liever in stilte, want in de stilte woon je in je eigen wereld, waar het veilig en vertrouwd is, die je zelf kunt maken en die alleen jij begrijpt.
Kopjes van Noxy en Nisha

Noxy en Nisha over andere katten


[Nisha]:“Zeg Noxy, de avonden worden weer langer, het is eerder donker en de maan schijnt… Ben jij je al aan het voorbereiden op die ene bijzondere nacht?”
[Noxy]:“Natuurlijk Nisha, dat is toch mijn taak als Heksenkat? Ik ga dan vrouwtje helpen. Je weet toch wat ze die avond gaat doen? Ze brandt heel veel mooie kaarsjes, doet een klein maanritueel en ze praat tegen ze.” “Tegen die kaarsjes?” “Nee dombo, tegen onze voorgangers die in Regenboogland wonen.” “Oh, je bedoelt Midas en Binah?” “Ja en ook Krishna en Jinni en de kleine Binah en natuurlijk Tovah.”

[Nisha]:“Wat hebben wij een hoop voorgangers Noxy! Werden ze allemaal oud?” “Niet allemaal, Nisha. De kleine Binah werd maar 2 jaar. Ze was heel ziek en de witjassen konden haar niet beter maken. Daar heeft vrouwtje heel veel verdriet van gehad.”
[Nisha]:”Van de andere Binah is een schilderij. Daar staat ze samen met Midas op. Ik heb het uitgebreid geïnspecteerd toen wij hier net woonden. Vrouwtje riep toen iets van respect tonen. Maar dat snapte ik niet.” “Ja, dat klopt, Nisha. Midas en Binah waren hele dikke vrienden. Ze waren altijd bij elkaar en hadden nooit ruzie. Anders dan wij. Wij zijn ook altijd bij elkaar maar wij hebben ook regelmatig ruzie. Midas en Binah niet. Het was alsof zij echt bij elkaar hoorden.”
[Nisha]:”Hoe zat dat dan, Noxy?”
[Noxy]:“Vrouwtje miste kleine Binah heel erg. En op een dag zat ze achter de leptop en daar zag ze een zwart-witte poes van 4 jaar, die in een asiel zat te wachten op een nieuw huisje. De poes heette Binah. Dat vond vrouwtje een teken en ze haalde haar meteen op. Toen had ze ineens drie katten. Dat ging ruim twee jaar goed maar daarna veranderde dat.” [Nisha]:“Wat gebeurde er dan, Noxy?”
“Midas kreeg ruzie met Tovah en van angst kon zij toen niet meer plassen. Het ging niet over en vrouwtje moest toen een hartverscheurend besluit nemen. Eén van de katten moest verhuizen. Het werd Tovah, want zij was geen asielkat. Zij was sjiek en had een stamboom en vrouwtje dacht dat zij sneller een nieuw huisje zou vinden.” “En was dat ook zo?” “Ja, binnen een week na vrouwtjes beslissing had Tovah nieuwe baasjes en het ging daar meteen weer goed met haar! Ze kon direct weer plassen.” “Wat fijn voor haar!” “Jazeker! Vrouwtje belde vaak met de nieuwe baasjes. En één keer per jaar ging ze op bezoek. Ze zag dat Tovah gelukkig was en dat stelde haar gerust. Zo leerde ze dat liefde soms ook loslaten is, hoeveel pijn dat ook doet. Bij vrouwtje thuis was het weer vrede. Midas en Binah trokken naar elkaar toe en werden onafscheidelijk.”

[Noxy]:“Jaren later werden ze ziek. Ze gingen naar Regenboogland. Binah vertrok als eerste. Ze werd 14 jaar. Drie maanden later reisde Midas haar achterna. Hij was toen 17,5 jaar. Vrouwtje heeft heel hard gehuild in die tijd vertelde ze een keer, want het was zo stil thuis. Ze miste vooral Midas heel erg. Hij was ook een Heksenkat en hij was echt vrouwtjes schaduw. Waar zij was, was hij. Hij hielp haar ook met de maanrituelen, net als ik nu doe. Midas had een rotjeugd gehad. Hij kwam van de straat, net als wij, en vrouwtje heeft hem vijftien jaar lang niet kunnen optillen. Als hij naar de witjas moest, praatte ze hem het reismandje in. Toen hij ziek werd liet hij meer toe. Vrouwtje mocht hem aanraken en hij kwam op schoot liggen. Hij vond het fijn op vrouwtjes arm naar buiten te kijken. Elke dag moest hij een pillie slikken. Die kon vrouwtje hem zonder gedoe, in zijn bek stoppen. Midas vond het opeens allemaal goed.”

“Die eerste weken zonder katten waren heel moeilijk voor vrouwtje. Na een maand ging ze toen weer achter de leptop zitten en kwam ze ons tegen. We lijken precies op onze voorgangers. Jij op Binah en ik op Midas. Alleen ben ik dus geen jongetje, maar een meisje. Tovah is na tien fijne jaren bij haar nieuwe baasjes ook naar Regenboogland gegaan. Nu is ze daar bij haar oude vrienden en spelen ze saame met Krishna, Jinni en kleine Binah. Krishna was vrouwtjes eerste Heksenkat en Jinni had een stamboom, net als kleine Binah en Tovah.”
[Nisha]:“Wat een indrukwekkend verhaal, Noxy. Maar wat gaat vrouwtje nou doen met die kaarsjes en het maanritueel?” “Helemaal precies kan ik dat niet zeggen Nisha, want vrouwtje doet alles op gevoel. Ze zet buiten allerlei dingen klaar die ze nodig heeft voor het maanritueel. Ik zit er heel Zen naast. Dan trekt vrouwtje een cirkel om ons heen en steekt de kaarsjes aan. Dan voel je het magische.” “Ja, dat klopt Noxy, dan word je heel rustig vanbinnen.” “Ja, en dan gaat vrouwtje praten met onze voorgangers. Ze zingt voor hen en ze luistert naar wat zij tegen ons zeggen. Zo zijn we weer even allemaal heel dicht bij elkaar. Dat is toch mooi?” “Jazeker, en heel bijzonder, Noxy! Ik ga dit jaar extra goed opletten of ik onze voorgangers kan zien. Want dat kun jij wel, toch?” “Ja, ik kan ze horen, voelen én zien. Maar ik ben dan ook een Heksenkat.”


[Nisha]:”En wanneer is het maanritueel afgelopen?” [Noxy]:“Als we onze voorgangers niet meer kunnen voelen. Dan zijn ze weer terug in hun eigen wereld. Vrouwtje maakt de cirkel open, rinkelt met een belletje en dan is alles weer gewoon. Alleen de kaarsjes blijven branden. Die zijn voor Alle Zielen.”
Dit jaar denken we tijdens het maanritueel ook aan al onze Feesboekvrienden die net als onze voorgangers in Regenboogland zijn. Willen jullie zelf met ze praten: de nacht van 31 oktober is Samhain, een nacht vol magie. In die nacht komen alle zielen vanuit Regenboogland naar de aarde. Het gordijn tussen Daar en Hier is dan dunner. Als je erin klimt kun je het makkelijker kapotscheuren en naar beneden trekken. Dan toover je het Magische Land daarachter tevoorschijn. Wees Welkom
Kopjes van Noxy en Nisha

Noxy en Nisha over een vreemde ervaring

“Joey is een pikzwarte kater van 3 maanden die alles nog heel spannend vindt maar met veel liefde, aandacht en geduld bij de juiste mensen naar verwachting langzaamaan steeds verder zal ontdooien.”

Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,

Deze pootschrijf begint met een inleiding van ons vrouwtje Iris. Daarna vertellen wij over onze ervaaringe met het toch wel gevoelige onderwerp van vandaag.

[Iris] Het is november 2020 als mijn telefoon gaat. “Goedemiddag, dit is mevrouw Witjas. We wilden u laten weten dat de operatie goed is gegaan en dat u Noxy tweede helft middag weer kunt ophalen. Maar er is nog wel een ding.” Hier aarzelde mevrouw Witjas duidelijk hoorbaar. Ik zette me schrap. “De dierenarts heeft heel goed gekeken maar hij kon geen balletjes vinden. Noxy is dus geen kater maar een poes. We hebben u geprobeerd te bellen maar konden u niet bereiken, dus we hebben de operatie maar gewoon uitgevoerd. Het herstel zal nu alleen wel wat langer duren.” Daar had ik wel even een kater van. Noxy een poes? Hoe kon dit? Toen ik er echter over ging nadenken vielen er wel wat puzzelstukjes op hun plek. De kater duurde trouwens maar even. Ik moest daarna vooral hard lachen.

Vreemd

[Noxy] Ik werd wakker op een vreemde plek. Het rook er raar. Ik had heel veel dromen gehad en ik voelde me zo duf als een konijn. (Voelt een konijn zich dan duf? En hoe weet ik dat dan, want ik ben toch geen konijn? Om daar verder over na te denken voelde ik me te duf). Ik lag in een hokje en af en toe kwam er een mevrouw bij me kijken die lief tegen me praatte en vroeg hoe het met me ging. Ik kon geen antwoord geven want ik viel steeds weer in slaap. Na een hele tijd werd ik in mijn reisbedje gezet en nam die mevrouw mij mee naar een andere kamer… en daar was mijn vrouwtje weer! Ze keek door het deurtje van mijn reisbedje en stelde mij gerust. Ik keek haar even lief aan maar sliep meteen weer verder. Ik wist wel: Ik ga nu naar huis dus alles is weer veilig. Thuis bracht vrouwtje mij naar boven en zette mij op een kamertje apart. Mijn weecee stond er en ook een bakje water en natuurlijk een warm mandje. Dat was fijn want ik had het koud. Eten wilde ik nog niet, want ik was misselijk. Vrouwtje bleef bij me zitten en liet me na een tijdje alleen zodat ik rustig kon bijkomen. Ze kwam wel steeds weer terug om te kijken hoe het met me ging. Nisha was nergens te bekennen maar dat vond ik ook niet zo erg. Ik had echt rust nodig.

De volgende morgen zette vrouwtje de deur van mijn kamertje weer open. Langzaam ging het steeds beter met mij. Ik was niet meer zo duizelig en voelde me weer helder in mijn kop. Maar wat voelde ik nou toch aan mijn kop? Er zat een hard wit ding om mijn nek, waardoor ik mijn kop nauwelijks kon bewegen en ik niet goed naar links en rechts kon kijken. Gelukkig kon ik wel eten en drinken. Er zat een raar smaakje aan mijn eten, maar ik had zo’n honger dat ik het toch maar heb opgegeten. Dat was nog best lastig met dat nekding. Voorzichtig waagde ik het daarna de trap af te lopen, omdat ik in de woonkamer wilde kijken waar Nisha was. Het lukte goed, maar dat harde nekding schuurde tegen de muur dus ik kwam met veel kabaal naar beneden. Nisha had zich verstopt op haar veilige plek – de stoel onder de eettafel, achter de oude vesten. Met grote, verschrikte ogen keek ze me aan.

[Nisha] Ik hoorde een onbekend geluid in de hal en zag iets heel raars op me afkomen dat erg chemisch rook. Ik wist niet wat ik ervan moest denken en besloot uit zelfverdediging hard te blazen. Maar dat rare ding bleek gewoon Noxy te zijn. Ik wist het toen ze naar me miauwde. Heel voorzichtig, maar nog wel alert, sloop ik dichterbij.

Lampenkap

[Nisha]: “Wat heb jij nou om je nek, Noxy, het lijkt wel een lampenkap.” [Noxy]: ”Ik weet het niet Nisha, maar het is geen lampenkap want ik geef geen licht en ik heb geen aan-en-uit-knopje.” Nisha: “Oh nee, maar het ziet er wel raar uit. Vooral als je eet.” [Noxy]: “Ik was bij de witjas, Nisha, ik heb een ooperaazie gehad en de witjas zegt dat ik nou een meisje ben. Maar dat was ik toch altijd al?” [Nisha]: “Ja, wat gek, Noxy. Je was gewoon een meisje, want anders bleef ik niet zo hard krijsen en kroelen in mijn zoektocht naar een vriendje. Dan was jij wel bovenop mij gesprongen!” [Noxy]: “Mensen kunnen soms zo dom zijn. Het komt gewoon omdat ik eerst Joey heette. In het asiel hebben ze mij die naam gegeven, want daar dachten ze dat ik een kater was.” Nisha: ”Hoe kan dat dan? Hebben ze niet goed gekeken?” [Noxy]: “Ze konden mij niet goed bekijken want ik sloeg wild van me af. Ze hebben maar wat gegokt, denk ik.” [Nisha]: “Wat zegt vrouwtje ervan? Moet je nu weg?” [Noxy]: ”Vrouwtje zei meteen dat het haar niets uitmaakt wat ik ben. Ze houdt nog steeds evenveel van mij. Natuurlijk hoef ik niet weg!” [Nisha]: “Moet ik nou ook zo’n lampenkamp om mijn nek, Noxy? En als ik dan weer thuiskom, ben ik dan ineens een jongetje? Wat doen die witjassen eigenlijk tijdens zo’n ooperaazie? Kunnen die tooveren ofzo?” [Noxy]: ”Zeker weten van niet, Nisha. De witjassen kunnen niet tooveren. Dat kan alleen ik. Want ik ben een Heksenkat. Daarom woon ik ook bij vrouwtje. En jij bent en blijft gewoon een meisje.”

[Iris] Nou gewoon, gewoon… er is bij ons niets gewoon. We hebben allemaal wel iets. Maar dat maakt ons dan ook een uniek drietal. En drie is een magisch getal.

Kopjes van Noxy en Nisha.

 

Noxy en Nisha vangen een vlieg

Noxy

Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,
Dit is alweer onze derde pootschrijf! We hebben laatst wat gebreenstormt over pootschrijfonderwerpen en er kwamen wat interessante ideeën uit. Maar vandaag vertelt Noxy eerst, op verzoek van Ollie, hoe je met één trefzekere mep een vlieg kunt vangen. Dus Ollie…let goed op en de rest van deze katmmunity ook, want wie weet kun je je tegniek hier en daar nog wat verbeteren.

Vlieg

[Noxy] Jullie kennen dit: Je bent in diepe slaap en ineens hoor je dat bekende, irritant zoemende geluid Zzz… (stilte) Zzz… (stilte) Zzz… In één keer ben je klaarwakker en je oer ook, want je weet dat is een vlieg en die moet ik vangen!
Maar hoe doe je dat eigenlijk? Je zou zeggen, volg je oer want dat klopt. En deels is dat waar, maar het vangen van een vlieg of ander irritant (zoemend) insect vereist ook een scherpe blik (focus), wiskundige intelligentie, souplesse en onverschrokkenheid. Een scherpe blik heb ik (ik hoef nog geen bril). Over dat tweede beschik ik in ruimte mate omdat ik miauwtistisch ben (daarover vertel ik een andere keer meer), het derde punt is iets lastiger, want ik heb nogal een zwabberbuik en springen levert soms hilarische situaties op (volgens Nisha – zij is veel atletischer, maar vliegen vangen is niet echt haar ding, zij is meer van de meikevers).
Onverschrokken ben ik ook niet, behalve dus als mijn jacht-oer wakker wordt, dan vergeet ik alles om me heen, focus ik me intens op mijn prooi en sla mijn slag!

Hoe het moet

Nisha

Hoe ga ik te werk? (Tromgeroffel…)
Eerst luister ik goed waar het geluid vandaan komt. Vliegen zijn vliegensvlug, dus de hoek van waaruit het geluid komt verandert ook steeds en snel. Dus ik kijk ook goed. Zodra ik de vliegende zoemer in beeld heb, begint het spel en maken mijn hersenen overuren. Vrouwtje zegt altijd dat ze mijn hersenen ziet denken…
Het eerste wat ik doe (en dat is ook het allerbelangrijkste als je succes wilt hebben bij je missie) is dat ik een inschatting maak van de vliegroute van het insect. Wat is de aanvliegroute en hoeveel vleugelbewegingen maakt hij per seconde? Hoeveel seconden zitten er tussen het landen en opstijgen, hoeveel loops doet hij en hoe vaak hoor je Zzz… Wat zijn de favoriete landingsplaatsen? Als ik de rekensom helemaal compleet en kloppend heb, is het tijd voor de Grande Finale.
Soms heb je te maken met een domme vlieg, dus de kans dat hij je doorheeft voordat je kunt toeslaan is nihil. In zo’n geval schiet ik erop af en grijp ik hem in één keer van het raam of het kastje of gewoon (met twee poten) uit de lucht. Maar bij intelligentere exemplaren (zouden er ook vliegen zijn met miautisme? En hoe heet dat dan bij vliegen: vlautisme, zautisme? – kijk, dat soort dingen, die houden me bezig) sluip ik tijgerend over de grond, benader mijn prooi langzaam en sla toe.
Meestal gaat dat goed maar een heel enkele keer heb ik toch een berekeningsfout gemaakt en is de vlieg gevlogen. Dat vind ik altijd superfrustrerend. Als Nisha het ziet en me dan uitlacht doe ik net alsof ik een vieze jas heb dus dan ga ik mezelf snel wassen. Want ik wil natuurlijk niet vernederd worden door die zwart-witte lellebel. (Ja, dat mag ik zeggen, want ik ben haar vriendin. En hoewel we het heel goed met elkaar kunnen vinden, hebben we ook regelmatig een echte meidenruzie).
Als ik wel succes heb eet ik de vlieg altijd met smaak en luid smakkend op. ‘Goed zo, Noxy! Extra eiwitten!’ roept vrouwtje dan. Geen ei of iets wits te zien, maar goed het zal wel – als vrouwtje het zegt…

Noxy

Oeractie

Zo’n oeractie vraagt veel van mijn miauwtistische kop en maakt veel slaaphormonen aan dus na de vliegenjacht heb ik hersteltijd nodig. Ik zoek een lekker warm plekje op en val in slaap. Ik droom van vliegen en hoor Zzz… (stilte) Zzz… (stilte) Zzz…
En dan tettert Nisha ineens keihard in mijn oor: NOXY, WAKKER WORDEN!! ER ZIT EEN VLIEG! Zucht. Kan ze dan nooit iets zelf?
Kopjes van Noxy (en Nisha).

P.S. Wil je nou na het lezen van deze tips zelf je vangtalent testen? Doe dit dan NOOIT op zoemers met een zwart-geel jasje. Vang ze niet en hap of sla er niet naar. Laat ze gewoon vliegen. Die zwartgelen zijn gevaarlijk, ze steken heel gemeen en hebben gif. Daar kun je allergies voor zijn en dan moet je met spoed naar de witjas.
Nou, daar wil je na dat intensieve vangproces natuurlijk niet eindigen! Kies dus veilig en ga altijd voor een vlieg, motje of kevertje. Maar blijf in mei en juni van de mei-junikevers af, want die zijn van Nisha. Zij is de onbetwiste Meikever Koningin!

Noxy en Nisha over wennen en veilig voelen

Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,
Bedankt voor jullie reacties op onze eerste pootschrijf! Wat hebben we nou ineens een boel fens! We zijn er een beetje verleege van.

Gewoon

Nisha

Zijn jullie ook zo blij dat, nu het herfst wordt, thuis alles weer gewoon en voorspelbaar is? Wij wel want we hebben het vorige week best moeilijk gehad. Wat is er gebeurd? Aan het einde van de zomer gaat ons vrouwtje vaak een week op vakaanzie.
Ze gaat dan op een boot. Dat is een soort drijvende auto en daarmee gaat ze over de zee naar Ei-land. Dit jaar ging er een hond met haar mee (zo’n blafbeest; geen zeehond). Nou, daar vonden wij iets van natuurlijk! En vrouwtje ook, maar dat is weer een heel ander verhaal…
Als vrouwtje op vakaanzie is blijven wij thuis. Dat voelt veilig en vertrouwd. Twee keer per dag komt dan de oppasmevrouw ons eten geven en kijken hoe het met ons gaat. De eerste twee jaren vonden we dat moeilijk, want hoe weet zij wat wij willen eten? En wat wil ze van ons? Vorig jaar ging het iets beter:
Ik (Noxy) ging toen al wel gewoon mijn eigen gang als die mevrouw er was. Ik liep gewoon door de kamer en ging in mijn mandje liggen, want ik voelde wel dat die mevrouw ons niets zou doen dus ik was niet bang. Nou, ik (Nisha) vertrouwde het allemaal nog niet, dus ik verstopte me in een hoekje tussen twee boekenkasten.
[Noxy] Gelukkig verwacht die mevrouw niets van ons en daarom ging het dit jaar een beetje anders; we durfden meer. We lieten ons zien aan de oppasmevrouw en Nisha ging zelfs luid spinnend voor haar op de grond liggen en liet zich aaien! Ik zou dat zelf nooit doen. Maar Nisha durfde het ineens. Stoer van haar, he?
[Nisha] Ik voelde dat het wel kon en ik wilde zo graag knuffels, dus ik heb me gewoon op de grond laten vallen en ben gaan spinnen. Toen kreeg ik aaitjes achter mijn oren en over mijn kop en dat vond ik heel fijn!

Verdwijntruc

[Noxy] Die oppasmevrouw laat ons met rust en wacht af wat wij willen doen. Willen we niks dan is dat ook goed. Dit is precies wat vrouwtje deed toen we zes jaar geleden aankwamen in ons voor-altijd-huis. Jullie zijn vast benieuwd hoe de eerste uren en dagen daar voor ons waren. Nou, we stapten na een tijdje voorzichtig uit onze reismandjes. Nisha deed meteen haar Grote Verdwijntruc. Geen idee waar ze zo snel naartoe ging, ze leek wel in het niets opgelost. Ik stapte stoer rond en lag binnen een halfuur op de vensterbank, op een zacht kleedje. Ik dacht die is speciaal voor mij en dat was ook zo zei vrouwtje. Ze was heel trots dat ik het al zo snel had gevonden.
[Nisha] Vrouwtje hield ons eerst een hele tijd in dezelfde kamer. Ze had daar eten en drinken voor ons neergezet en onze weecee stond midden op het grote kleed. Terwijl Noxy rustig bleef liggen, hield ik mij muisstil. Ik had een hele goede schuilplaats gevonden want vrouwtje kon mij de eerste twee dagen niet vinden. Ik lag op de verste stoel onder de eettafel, helemaal tegen de muur. Over de stoel hingen oude wollen vesten en daarachter lag ik. Het voelde daar zacht en stil. Ik bleef dagenlang op die stoel zitten. Ik durfde niet in het volle zicht naar mijn etensbakje te gaan, dat vond ik veel te eng. Gelukkig hield vrouwtje mij mijn bakje eten voor onder de stoel. Omdat ik honger had, kwam ik er steeds meteen op af. Vrouwtje schoof het bakje elke dag langzaam een stukje verder naar voren en ik schoof mee.
[Noxy] Ik keek wat Nisha deed. Ik kende haar natuurlijk niet, dus wie was die vreemde zwart-witte kat nou eigenlijk en waarom was ze zo bang dat ze niet gewoon op de vloer uit haar bakje kwam eten? Ik besloot me er mee te gaan bemoeien. Ik liep naar de eettafel als Nisha ging eten, stond rechtop tegen de stoel en probeerde mee te eten. Maar dat lukte niet goed omdat vrouwtje het bakje steeds bij mij wegtrok. Op een rustige avond kwam Nisha dan toch ineens tevoorschijn… Met haar buik laag over de grond schuivend ging ze voorzichtig op onderzoek uit. Mij vond ze enorm eng.

Spannend

Noxy

Na vijf dagen werd het pas echt spannend! Op een ochtend moesten wij alleen thuisblijven. Vrouwtje ging werken. Ze zei dat het niet lang zou duren en dat wij saame even op het huis moesten passen. Toen vrouwtje terugkwam keek ze meteen onder de tafel. Daar zag ze Nisha op haar vertrouwde plek liggen, met mij ernaast! We waren bij elkaar gaan liggen want saame alleen thuiszijn is gezelliger dan alleen alleen thuiszijn. We keken vrouwtje allebei lief aan en knipoogden naar haar. Vrouwtje zei dat ze smolt van liefde. Wat dat betekent wisten we niet maar het was iets fijns dat voelden we wel, dus we knipoogden nog een keer.
[Nisha] Vanaf dat moment waren Noxy en ik vriendinnen. Ik was niet meer bang voor haar. Toen we klein waren, waren we altijd saame, want dat was gewoon fijn. We ontdekten saame het leefe in een huis. Nu doen we ook dingen apart maar als het te lang duurt, roepen we elkaar. Dan rennen we vrolijk met onze staarten omhoog naar elkaar toe. We maken er een speciaal geluidje bij en soms een huppeltje. Vrouwtje zegt dat we een bijzonder stel zijn. En dat vindt de asielmevrouw ook. Zij komt soms nog op bezoek en is dan steeds weer heel blij te zien dat het zo goed gaat met ons.
En wij? Wij zijn ook blij dat het zo goed gaat met ons. En dat vrouwtje terug is van Ei-land! Nu zijn we weer met ons drieën saame thuis en is het leefe weer gewoon zoals het hoort.
Kopjes van Noxy en Nisha