Miauw lieve allemaal, we hopen dat iedereen een goede week heeft gehad. Het was wel weer helemaal raar met het weer, zo hadden we hier de ene dag lente en dan weer winter. We hebben daarom letters gemaakt over hoe we daarmee omgaan.

Ochtenden

Frou Frou: “Eindelijk is het zo ver, het wordt al veel vroeger licht. We merkten het van de week, namelijk doordat de donkers minder lang duren en de dagen weer eerder beginnen. Van het weekend toen de zon al op aan het komen was, hoorde ik het; de vogeltjes zijn wakker geworden uit hun winterslaap. Saame met Jajim zat ik op de vensterbank om naar het ochtend gekwetter te luisteren. Zachtjes kekkerden we mee, ‘EKEKEKEK’. Te horen aan zijn gezang was het een koolmeesje die de zon tevoorschijn floot. Onze innerlijke panter kwam naar boven en we kregen allebei spontaan de gekke vijf minuten.”
Jajim: “Die eerste ochtend waarop we vogelgezang hoorden gingen we vragend bij de balkondeur staan. Met de zingende vogel die nu in de ochtenden komt voelde het alsof het al tijd was voor het balkon. Maar toen de deur open ging en ik mijn pootjes op de balkonvloer zette, bedacht ik me. ‘Het is nog niet opgewarmd, Frou Frou’ miauwde ik, en maakte rechtsomkeert. Gelukkig stonden inmiddels de verse brokjes klaar, een fijne beloning voor deze eerste echte jachtpoging van het jaar.”

Frou Frou: “Na al die tijd met het koude en zonder vogeltjes is het nu weer bijna alsof ze nieuw zijn, die geluiden van de lente. Soms heb je iets gemist zonder dat je het wist. Heel even is het opnieuw wennen, maar dankzij de trainingen die binnenshuis met bromvliegen en speelgoedmuizen hebben we ons jachtinstinct nog goed tussen onze oortjes zitten. Ook komt onze vaste bezoeker op zonnige ochtenden weer op ons balkon kijken. Dat betekent dat het niet lang meer duurt voordat het warmer wordt, deze duif komt namelijk alleen met lekker weer langs om te zonnebaden. Hij landt bovenop de ren om uit te dagen en te roekoe’en. Op de foto kunnen jullie nog net zien hoe hij weg vliegt, dat is toch flauw dat ‘ie dat doet?”

Emotionele support-katten

Saame: “Mensenbroer heeft nu ook zijn schema furanderd. Hij gaat vroeger naar bed en komt er nu heel op tijd uit om onze brokjes te serveren. Niet alleen omdat de zon eerder wakker is, nee, ons mens moet ook wennen aan de furanderingen, net zoals katten dat hebben. ‘Dan gaat mijn slaapschema even over de kop’ legde hij uit. Daardoor zijn we in de nacht regelmatig Saame wakker en dan komt Jajim bovenop hem liggen, vlak boven Willem’s plek, en nestel ik mezelf met een luide ‘PRRRR’ tegen hem aan. Dat vinden mensen fijn, die van ons in elk geval zeker. Emotionele support-katten noemt hij ons.
Wat maakt ons emotionele support-katten? Nou, zoals het seizoen nu steeds furandert en wij ons slaap-eet-speel schema aanpassen, zo doen sommige mensen dat ook en dat is niet altijd makkelijk. Hoewel, voor ons geeft dat niet. In dit geval vinden Jajim en ik dat niet erg want ons brokjes-schema furandert op de goede manier, namelijk dat we ze eerder krijgen wegens dat de winterslaap voorbij is. Zo zien we maar weer, er is altijd licht aan het einde van de winter.”

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

‘Hoe gaat het met het boek over Bert?’ Dat is in de maak en het groeit elke dag. De ene keer is het gemakkelijk, als ik aan de beginjaren denk. De andere keer weet ik wat er op de laatste bladzijden gaat komen, dat zijn de moeilijke dagen. Maar het gaat om het geheel en dat wil ik graag bewaren.

Hoe

Alleen hoe bewaar je een leven samen van negen jaar lang? Moet echt alles er ook in, de kleine en grote momenten? Een dag alleen al precies beschrijven zoals het was, kan een boek opleveren van zo’n duizend pagina’s en dat is niet de bedoeling. Dan verdwijnt het zich op wat er werkelijk gebeurde, hoe Bert en ik elkaar tegenkwamen en een leven leerden delen, en over de liefde die er tussen ons groeide.
Dat is het verhaal. Kort gezegd.
Misschien is het een verhaal zoals het zich elke keer ontvouwt tussen een mens die een nieuw dier verwelkomt, dat weet ik niet zeker. Wel dat het tussen Ollie en mij ook zo gaat en toch anders, op een eigen manier die me onbekend was.

Het plan

Mijn plan is nu dat ik me nu helemaal op het boek ga richten, dat moet dit jaar nog af en uit. Het betekent dat ik stop met de wekelijkse herinneringen aan Bert. Dat moet niet door elkaar gaan lopen en ik voel dat het nu tijd is.
Bij dat gevoel zit enige schrik en wat schuldgevoel. Of ik hem in de steek laat, of ik mezelf toesta hem te vergeten, of ik ontrouw raak aan alles wat er was. Dat zegt me dat er een nog steeds voortgaand rouwproces is. Misschien blijft het ook zo.
De stukjes blijven natuurlijk online staan. De stukjes van Bert zelf ook.
Straks is er een boek, als het allemaal lukt.
En daarbij, Bert is deel van mij, deel van mijn hart. Dat blijft zo helemaal.

Nu ik terug kijk op de tijd die Bert en ik samen deelden, verbaast het me hoe moedig hij de eerste weken was.

Want hij kwam met serieuze angsklachten uit het asiel, met de aantekening dat hij beslist een rustig huis moest. Dat was hier. Ik ben tamelijk saai, dus dat kwam ook goed uit. Ik schrijf en ik lees, veel meer deed ik toen niet thuis.
Evenzogoed was het een enorme verandering voor hem. Misschien juist daardoor. In het asiel waren ook andere katten, er waren meerdere verzorgsters, er was gelegenheid tot op de achtergrond blijven en situatie voor situatie te bestuderen.
Hier was het meteen hij en ik, en we moesten het met elkaar zien te rooien.

Misschien was het daarom, dat Bert ’s nachts het meeste leerde. Van zichzelf, van hoe ik was, van wat hij kon en mocht doen zonder dat er iets moeilijks gebeurde.
In de nacht kon hij het huis verkennen en dat deed hij, terwijl hij de eerste tijd overdag het liefste in de huiskamer bleef. Dat was overzichtelijk.

Ik sliep in de tijd onrustig en licht, dus ik werd vanzelf wakker van het tipperditaptap-geluid van poezenpootjes in de slaapkamer.
– Bert, ben jij het?
Soms bleef het stil. Dan sliep ik weer verder.
Op andere momenten k;oml er een mewww. Er waren nachten dat hij zomaar – of desgevraagd – op bed sprong, mij zag liggen, overwoog even geaaid te worden en dan sprong hij weer weg, naar beneden.
Bert oefende met dichterbij komen, lichamelijk en emotioneel.

’s Nachts hoefde hij niks. Dan stelde ik geen vragen over op schoot komen of erbij liggen. Ik was slaperig. Of ik ging naar de wc, heen en terug, ook overzichtelijk. Maar wel gspannend. Meestal schoot hij weg, als ik eraan kwam, naar de veilige ruimte achter de kastjes.
Er kwam een nacht dat ik door de huiskamer banjerde en Bert zomaar op het tapijt bleef liggen. Ik stapte over hem heen, alsof het niet een blijk van vertrouwen was.
Weer boven in bed lag ik er even wakker van, net zoals hij vermoedelijk beneden een wat harder kloppend hart had gevoeld. Dichterbij, vertrouwen laten zien, we waren op de goede weg, en dit gebeurde al in de eerste maanden.

Langzaam gaan, dachten we alletwee, dan lukt het samenzijn misschien.

Deze week was het een jaar geleden dat Bert over de Regenboogbrug ging, om daar eindelijk weer gezond te zijn, in het gras te gaan liggen, de warme zon op zijn vacht te voelen en te wachten tot ik ook kom.
Dat beeld hou ik voor ogen.

Een jaar alweer, waar blijft de tijd.
Tegen mezelf zeg ik: “Ben je er nou nog niet overheen?” En ook zeg ik: “Het verdriet duurt zolang het duurt.”
En het duurt nu nog steeds, ook al deel ik nu het dagelijks leven met Ollie, die hier ook alweer elf maanden is. Ja. Waar blijft de tijd.

Er valt iets voor te zeggen om alle herinneringen weg te duwen, met kracht te onderdrukken, omdat elke herinnering een einde heeft gekregen en dat was er toen niet. Net zoals ik nu bij elk kopje dat Ollie geeft verwacht dat er een volgend kopje zal zijn, en ik dit ene dus niet helemaal en totaal hoef te onthouden, zo was dat destijds tussen Bert en mij ook. Ik verwachtte altijd een volgende dag, een nieuwe ochtend, een vervolg van het heerlijke gewone leven samen dat we hadden.
Dat het eindig was, wist ik eerder met mijn verstand dan met mijn gevoel. En ik sta rationeel in het leven, behalve als het over poezen en katers gaat. Dan overheerst de emotie.

Het lijkt nog pas gisteren, dat Bert en ik samen waren. Of ik alleen maar door een deur hoef te gaan en alles is weer gewoon. Maar ik kan die deur niet vinden.
Tegelijkertijd lijkt het een eeuwigheid geleden.

Wat ik doe, is de herinneringen bewaren. De afgelopen maanden spitte ik logboeken door met aantekeningen, schreef ik stukjes voor Saame.nl en werkte ik aan het boek over Bert en ik samen. Dat komt en ik laat het dan ook weten.
Het is een vorm van bewaren, dat schrijven over hem. Omdat ik niet bereid ben en nooit bereid zal zijn, Bert te vergeten. Maar ook omdat ik wil weten hoe dat toch kon, dat er zo’n grote liefde ontstond. Hij kwam met ernstige angstklachten uit het asiel, ik was in de rouw over Tim, en toch vonden we elkaar, of misschien juist. Daar zal het boek over gaan, heb ik in de afgelopen tijd ontdekt. Over die grote liefde.