Categorie archieven: Doerak en Bliksem

🐾 Bliksem heeft het heen en weer

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

De laatste dagen doe ik mijn naam geen eer aan.

Normaal gesproken schiet ik als een gerichte bliksemschicht op mijn doel af. Maar de laatste week ben ik het spoor een beetje bijster. Het is herfst, en buiten weet het weer simpelweg niet wat het wil. De wind trekt aan de bladeren, de zon piept er heel even tussen de wolken door, om vervolgens plaats te maken voor een gure, grijze motregen.

En daardoor heb ik nu het heen en weer. Zouden mijn vriendjes en vriendinnetjes dat ook hebben? Daar ben ik best wel benieuwd naar.

Open

Zo sta ik voor de tuindeur en miauw ik hard. Alsof de wereld vergaat als die deur niet nú opengaat. Mijn manmens zucht dan, staat op van de bank en opent de deur voor mij. Ik zet een poot buiten, voel de gure wind mijn snorharen achterover blazen, en bedenk me dan halverwege mijn stap. Met een geïrriteerde zwiep van mijn staart draai ik me dan om. Nee, hier klopt niets van.

Ik loop vastberaden terug de woonkamer in en spring op de vensterbank. Hier, direct boven de radiator, is het een heel ander verhaal. De vensterbank is warm, behaaglijk en droog. Ik nestel me dan in een perfecte, harige cirkel. En begin te doezelen. Dit is het leven.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Vijf minuten later ritselt er buiten een droog blad van de struik die op de grond is gevallen en voor mijn raam langs vliegt. Een vogel landt op de schutting. Dan schieten mijn ogen gelijk open. Mijn pupillen worden dan supergroot. Dan roept mijn oerinstinct mij. De drang om naar buiten te gaan is onhoudbaar. Ik spring van de vensterbank, loop met gezwinde spoed naar de tuindeur en begin opnieuw te miauwen voor de tuindeur. Alles begint gewoon weer opnieuw. Ook het zuchten van mijn personeel.

Radiator

Het veranderende weer houdt mij dus flink bezig. Maar gelukkig weet ik ook dat mijn veilige, warme haven altijd binnen poot bereik is. Zodat ik altijd hoog en droog boven de radiator spinnend kan relaxen en in slaap kan doezelen door de warmte.

En dat mijn personeel af en toe moe worden van mijn heen en weer is helemaal niet erg. Dat hoort gewoon. Dat vind ik.

Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.

🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem vindt dat wij gewoon de baas zijn over onszelf


Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Altijd maar doen wat je manmens en vrouwmens willen is best wel raar. Wij zijn gewoon de baas over onszelf dacht ik terwijl ik met half geknepen ogen vanaf de vensterbank naar buiten keek.
Ik ben natuurlijk een trotse katerman met een weelderige staart en een onwrikbare eigen wil. Mijn manmens was druk bezig. Hij hield een glimmend blauw tuigje omhoog en riep met een overdreven stem: Bliksem, kom maar. Gaan we lekker wandelen buiten.
Ik vertrok uiteraard geen spier. Een wandeling? Aan een touwtje? Alsof ik een hond ben. Het idee alleen al was een belediging voor de waardigheid van elke katerman en poes op deze aardbodem.

Baas

Gisteravond had hij een diepgaand gesprek in de jungle met Roover. De hieperdepiep katerman van de buurvrouw. Roover had geklaagd over zijn vrouwmens. Die had namelijk een duur hipper dan hip design bedje voor hem gekocht. Zij had hem erin gelegd, over zijn kopje geaaid en gezegd: Kijk eens Roover, speciaal voor jou.
En wat deed Roover? Precies wat elke rechtgeaarde katerman of poes hoort te doen. Hij had de doos waarin het bed geleverd werd geclaimd, en het design bed de rest van de dag straal genegeerd.
Mensen begrijpen het simpelweg niet, had Roover gemiauwd, terwijl hij zijn poot waste. Ze denken dat ze de baas zijn omdat ze blikjes kattenvoer openmaken. Precies, zei ik. Ze maken plannen, kopen spullen en bedenken regels. Maar ze vergeten één fundamenteel ding: katermannen en poezen doen gewoon altijd hun eigen ding!
Mijn manmens schudde nu met een zakje snoepjes. Een klassieke afleidingsmanoeuvre. Ik gaf niet toe, ook al was de verleiding groot. Maar het ging om het principe. Als ik nu zou komen denkt mijn manmens dat het tuigje een succes is.
Mensen willen altijd maar structuur. Ze willen dat je op schoot komt zitten als zij tv kijken. Ze willen dat je slaapt als zij slapen. Terwijl de nacht juist het moment is om onzichtbare spoken te jagen in de gang en keihard over het bed te sjezen. Ze willen dat je van de eettafel afblijft, alsof dat niet het beste uitkijkpunt van het hele huis is.

Spinnen

Ik rekte me eens uitgebreid uit, liet een grote gaap zien, en besloot dat het tijd was om mijn punt te maken. Ik sprong soepel van de vensterbank, liep met een grote boog om het blauwe tuigje heen, negeerde mijn manmens volkomen, en sprong met één gracieuze beweging bovenop de mand met schone opgevouwen was. Hét ultieme verboden terrein.
Mijn manmens zuchtte: Bliksem, nee, niet op de schone was!
Ik rolde mij demonstratief op tot een bal en begon luid te spinnen. Ik keek mijn manmens aan met een triomfantelijke blik. Volgens mij ben ik hier de baas. De mensen mochten dat wel het huis betalen, brokjes verzorgen, natvoer geven en de kattenbak verschonen, maar de regie over mij? Die lag toch echt bij mijzelf.
Laat ze maar willen, dacht ik tevreden terwijl ik mijn ogen sloot voor een dutje. Wij katermannen en poezen blijven gewoon de baas over onszelf.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem was in de war door de wintertijd

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Het was zondagochtend 6.00 uur en ik dacht dat de wereld vergaan was. Of nou ja, erger nog: mijn interne biologische klok gaf aan dat het etenstijd was, maar mijn bakje was leeg en mijn personeel lag nog schaamteloos te snurken.
Het was de ochtend na wat de mensen de wintertijd noemen. En volgens mij was iedereen de kluts kwijt.
Ik besloot maar over te gaan op plan B.: terroriseren. Ik sprong met een luide boink op het bed van mijn mensen, begon luidkeels te miauwen en denderde als een dolle olifant door de slaapkamer. Normaal gesproken werkt dit perfect. Maar vandaag? Mijn manmens opende één oog, keek op de wekker en mompelde: Bliksem wegwezen, het is nog veel te vroeg. Het is wintertijd gekke katerman.

Hondenstreek

Wintertijd? Wat is dat nu weer voor een hondenstreek? Ik snapte er niets van. Gefrustreerd besloot ik om op de vensterbank te gaan liggen. Toen zag ik bovenop de schutting Roover zitten. Normaal is Roover een stoere, drukdoende katerman, maar nu zat hij er ook als een hoopje ellende bij. Zijn vacht zat raar en zijn ogen stonden zo groot als schoteltjes.
Hij miauwde: Bliksem alles is raar. De zon doet raar, mijn baasje doet raar. Ik dacht ik spring op bed voor een ochtendknuffel, nou ik werd er zo van af gebonjourd.
Hier precies hetzelfde Roover. Mijn bakje is leeg. Mijn manmens zeg dat het nog een uur vroeger is. Maar daar klopt volgens mij niks van. De honger in mijn maag zegt dat het al een uur later is. De mensen hebben volgens mij de tijd gestolen.
Wij keken elkaar aan en sloten een stilzwijgend pact. Als de mensen de tijd in de war sturen, dan bepalen wij onze eigen regels. Het plan was als volgt:
1. Miauwen bij het slaapkamerraam: Roover zou bij mijn slaapkamerraam keihard gaan miauwen, en ik bij die van hem. Misschien dat het geluid van een andere katerman de mensen wakker zou maken.
2. De klokken wegmaken: Elke klok of wekker die binnen pootbereik lag, moest van de nachtkastjes en tafels worden gemept. Als er geen klokken meer zijn, moesten de mensen wel luisteren naar de magen van ons.
Het plan scheen te werken.

Rust

Rond 8.00 uur, en dat was voor ons eigenlijk al rijkelijk laat, gaven de baasjes van mij en Roover eindelijk toe. Ik kreeg mijn brokjes met natvoer en Roover kreeg zijn favoriete natvoer met zalmsmaak. De rust keerde terug in de buurt.
Terwijl ik voldaan mijn pootjes waste en mij klaarmaakte voor een dutje, keek ik naar buiten. Roover lag in mijn jungle te ronken op de tuinstoel. De wintertijd was een belachelijk concept, maar zolang de brokjes uiteindelijk kwamen, zouden wij ons personeel nog één kans geven.
Maar ik hoorde mijn manmens alweer wat zeggen over de zomertijd. Die is dus ook helemaal in de war. De zomer is er nog lang niet. Dat heb ik gezien bij de seizoenknoppen.
Iedereen is in de war, ik ga maar fijn een dutje doen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem denkt na over een moderne wintervacht

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Vanochtend zat ik op de schutting en bekeek mijn eigen reflectie in een achtergebleven regenplas. Ik gaf een lik aan mijn vacht en riep naar Roover: Moet je kijken, ik begin uit te dijen. Ik lijk wel een harige skippybal zo.

Roover, die beneden bij de schutting stond, keek omhoog en miauwde: Dat heet een wintervacht Bliksem. Het wordt kouder in de jungle. Zelfs de bloemenstruiken zitten nu ingepakt.

Met een soepele sprong lande ik met een zachte plof naast Roover. Dankzij mijn dikke vacht klonk het alsof een donzen deken naar beneden viel. Ja, miauwde ik, maar deze vacht is zo ouderwets. Gewoon saai-zwart, maar dan nu vele malen dikker. Ik hoorde op de katten-tv dat veel katten dit seizoen kiezen voor een hightech winterjas-vacht. Met een ingebouwde scheiding en kleurtjes.

Roover keek Bliksem met een schuin hoofd aan. Een hightech wintervacht? In een groene jungle? Als jij zo opvalt in de jungle met je vacht dan ziet iedereen je al van drie kilometer aankomen. Waar is onze vermomming dan?

Dat is juist het slimme miauwde ik enthousiast. Niemand verwacht een katerman met een hightech wintervacht. Ze denken dan vast dat ik een wandelende kerstboom ben. Totale verwarring dus.

Vader Egel

Ik nam de proef op de som. Rolde door een hoop jungle mos en plakte nog een paar bladeren erbovenop. Ik maakte me groot en miauwde: Hoe zie ik eruit?

Net op dat moment ritselde het in de struiken. Vader egel kwam tevoorschijn, keek naar Bliksem en begon te kwetteren. Je lijkt wel een discobal Bliksem. De discobal van de jungle.

Roover liep een rondje om Bliksem heen en miauwde: Zie je nu wel Bliksem, dit is niet handig. Als ze jou nu willen volgen hoeven ze alleen maar het mos spoor te volgen.

Ik schudde het mos en de bladeren uit mijn vacht. Oké, oké, je hebt gelijk. Misschien is die dikke natuurlijke zwarte vacht zo gek nog niet. Ik keek naar zijn staart die eruitzag als een plumeau. Deze vacht is tenminste warm en ik kan me oprollen als een dikke zwarte wolk.

Inderdaad zei Roover, die ondertussen één van de bladeren uit de vacht van Bliksem te pakken had. En het grote voordeel van een dikke wintervacht is dat als je uit de struik valt je tenminste zacht land.

Warm

Ik vond dat mijn eigen dikke zwarte vacht toch wel het beste is. Volgens mij krijgen al mijn vriendjes en vriendinnetjes nu ook de wintervacht, en is er niemand die gek doet met zijn vacht. Geen hightech en geen gekke kleurtjes. Gewoon lekker warm. Daar komen we de herfst en de winter wel mee door. En daarna ga ik gewoon weer aan de seizoen knoppen draaien. Samen met Roover. Want zon is toch wel het fijnst. Echt waar.

Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.

🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem geeft een cursus selfies maken

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Zoals jullie weten ben ik niet zomaar een katerman, ik ben een professioneel influencer op 4 pootjes. Terwijl andere katten muizen vangen of urenlang naar een dichte deur staren, heb ik mijn hobby gevonden. De perfecte selfie maken.
De telefoon van mijn mensen is nooit veilig. Zodra ik die ze liggen duik ik met mij poten er bovenop, gevolgd door een klik. Volgens mij heeft heel facebook simpelweg behoefte aan meer foto’s van mijn snorharen en van mijn spectaculaire gapen.
Maar als echte influencer vind ik dat ik dat niet als enige moet doen. Ik heb een missie. De grote kattenselfie cursus. Dus besloot ik om mijn vriendjes en vriendinnetjes in de buurt te mobiliseren. Wij gaan een geheime masterclass organiseren achter de grote struik in de jungle. De cursus gaat kopjes geven naar camera clicks.

Deelnemers

De deelnemers waren:
1. Roover. Slaapt 20 uur per dag. Advies: Als je dan toch gaapt doe het dan recht in de camera. Dan noemen we action-shots.
2. Luna. Is altijd bang voor de stofzuiger. Advies: Gebruik die angstblik voor de drama filter-look. Mensen houden van drama.
3. Minous. Kijkt altijd heel streng. Advies: Minder streng fronsen. Gebruik de smize. Dat is glimlachen met je ogen.
De training verliep soms moeizaam. Roover probeerde de telefoon van mijn manmens te begraven onder het zand omdat hij het niet helemaal snapte. Dus ik zei: Je sluipt naar de telefoon toe. Je zet je neus precies op de grote knop. En het belangrijkste: KLIKKEN.
Om het voor te doen, sprong ik bovenop de container, hield de telefoon precies goed, en zette mijn mooiste ik-wil-nu-brokjes-blik op. En klik, een meesterwerk!
Geïnspireerd door dit voorbeeld besloot Luna het te proberen. Ze gaf een kopje aan de knop van de telefoon. Maar ze deed ook per ongeluk de groothoeklens aan. Het resultaat was een angstaanjagende, maar supergrappige foto van haar neusgaten, met op de achtergrond een verbaasde Minous die omviel van het lachen.
Geniaal riep ik. Dit is pure kunst. Dit gaat duizenden likes opleveren op facebook.

Revolutie

De volgende dag was de revolutie een feit. De buurt is niet meer hetzelfde. De man en vrouw mensen uit de buurt begrepen er niets meer van. De fotomappen van hun telefoons stonden plotseling vol met:
1. 47 opeenvolgende wazige foto’s van de straatstenen. Met dank aan Roover.
2. Een artistieke zwart-wit foto van een vissenkop. Mooi gedaan door Minous.
3. En gedumpte foto’s van neusgaten en snorharen. Dankzij Luna.
Ondertussen lag ik spinnend op de vensterbank. Tussendoor deed ik stiekem de batterijstatus van de telefoon van mijn manmens controleren.
De selfie revolutie is pas net begonnen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem