Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Op een gewone doordeweekse ochtend zat ik op de vensterbank en keek met een diepe, ietwat beledigde zucht naar buiten. Ik had mijn manmens namelijk weer zoiets belachelijks horen zeggen: Bliksem je wordt een beetje te zwaar, we gaan je brokjes afwegen.
Te zwaar? Ik? Verontwaardigd schudde ik mijn kop. Wat een schandelijk misverstand.
Ik was namelijk niet dik. Ik was atletisch, efficiënt gebouwd en buitengewoon actief. De mensen zagen mij toevallig wel eens een hazenslaapje doen van een uur of vier, maar dat was pure noodzaak. Dat was hersteltijd. Ze moeten eens weten hoeveel calorieën er gingen zitten in mijn dagelijkse routine.

Topsport

Neem nu bijvoorbeeld de vroege ochtend. Terwijl iedereen nog ligt te slapen was ik al op topsportniveau bezig. Ik rende minimaal 3 keer loeisnel de trap op en af. Daarna volgde het intensieve wakker maken van mijn mensen. Dat is puur cardio hoor. Op mijn reactiesnelheid zou de gemiddelde panter jaloers zijn.
Een topsporter zoals ik heeft brandstof nodig. Dat is logica. Dan moet je wel eten. Die extra brokjes waren geen luxe, het is sportvoeding. Als ik mijn bakje niet tot de laaste kruimel leeg lik, hoe denken mijn mensen dan waar ik de energie vandaan haal om om drie uur snachts over het aanrecht te balanceren? Precies!
En dan was er natuurlijk nog het grootste argument van allemaal. In de spiegel zag ik er inderdaad indrukwekkend uit. Robuust. Groot. Maar dik? Welnee! Het was september, de herfst was in aantocht en de natuur laat zich niet foppen.

Wintervacht

Mijn wintervacht was gewoon vroeg dit jaar. Het was puur optisch bedrog. Onder mijn gigantische vacht zat een strakke, gespierde jachtmachine. Mijn vacht stond gewoon wijd uit. Daardoor lijk ik misschien wat….volumineuzer. Maar dat is isolatie, geen vet hoor. Ik groei gewoon in mijn winterjas.
Ik sprong met een sierlijke plof van de vensterbank. Mijn buikje klotste een heel klein beetje heen en weer. Maar dat was puur loshangend vel voor de aerodynamica tijdens de sprint.
Ik liep met een trotse, opgeheven staart richting de keuken. Het was tijd om mijn gelijk aan te geven. Met een luide, dwingende miauw, nam ik plaats naast mijn lege etensbak. Actieve katermannen hebben recht op een stevige maaltijd. Wintervacht of niet.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

De ochtend begon stralend. Het was zonovergoten. Ik bedacht me dat ik de poortcontrole nog moest doen, en Roover zou meehelpen. De grenspost van de wijk was nu de overdekte poort. En Roover en ik zijn vandaag de douane. En wij nemen ons werk bloedserieus.
Ik lag als statige kater languit in een zonnestraal en Roover deed mee. Onze ogen waren half gesloten, maar laat je niet gek maken: wij registreren elke trilling in de lucht. Roover lag naast mij. Klaar voor de actie. Onze staarten gingen ongeduldig heen en weer en wij hielden de poort scherp in de gaten.

Halt

Halt! Miauwde ik streng toen er een grote tweebenige mens aan kwam met een tas. Indentificatie en papieren riep ik. De mens probeerde door te lopen. Opzij jongens ik moet naar huis.
Ik miauwde nogmaals halt. Ik rekte mij op en sperde mijn klauwen even uit als waarschuwing. Ik miauwde luid en snoof aan de broekspijp van de mens. U draagt iets illegaals bij u. Ik ruik een vreemde kat of hond.
De mens zuchte en zei: ik heb net de kat van de overburen geaaid. Mag ik er nu langs?
Roover sprong gelijk op de tas om de lading te inspecteren. Geen kattenbrokjes aanwezig. Deze lading is verdacht. En bovendien, en Roover keek met grote beschuldigende ogen naar de tas, bevat deze tas geen enkele vorm van kattenvoer. Dat is een zware overtreding van artikel 4 van het kattenwetboek.
Ik knikte naar Roover en ging weer in de zonnestraal liggen, terwijl ik aan mijn poot begon te likken. De sanctie is bekend, Roover. De tweebener mag pas passeren na het betalen van de douaneheffing. De snoepjestaks!

Grenspost

Roover was inmiddels demonstratief voor de tweebener gaan zitten. Snekkies dus en een uitgebreide aaisessie achter de linkeroor. En wel direct.
De tweebener wist dat er geen ontsnappen aan was. De poortcontrole van ons was waterdicht. De tas werd neergezet en de mens haalde snekkies uit zijn binnenzak. De snekkies werden uitgedeeld, en ik knikte goedkeurend. Wij namen beiden de betaling in ontvangst met een luid gespin. De grenspost werd officieel weer vrijgegeven.
Lading goedgekeurd Bliksem, miauwde Roover tegen mij met zijn mond vol snekkies.
Ik sloot mijn ogen weer, en genoot van de zonnestralen. Goed werk Roover. De wijk is weer veilig. Nu eerst een dutje van 4 uur.
En die tweebener? Dat was mijn manmens, en die liep lachend naar huis.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Vorige week vertelde ik al: moet ik nu een regendans doen of niet. Het was namelijk veel te warm maar vooral veel te droog. Echt niet normaal. Ik kende geeneens een woestijn, maar mijn jungle begon daar wel op te lijken. Maar gelukkig is het allemaal niet meer nodig om de regendans met Roover te doen. Waarvan ik toch al dacht dat het er wel héél raar uitzag.
Ik lag in de jungle en ik rekte mij uitgebreid uit en liet een zacht en tevreden gespin horen. Eindelijk was die drukkende, plakkerige hitte uit de lucht verdwenen. De frisse wind die door de tuin waaide deed mijn glanzende vacht goed. Ik was er helemaal klaar voor. Klaar om mijn koninkrijk buiten op te eisen en lange, ongestoorde hazenslaapjes te doen.

Drie deuren

Maar mijn rust werd verstoord door mijn manmens. Ik hield mijn manmens goed in de gaten toen hij de jungle inkwam. Hij had namelijk twee etensbakjes in de handen en die waren duidelijk niet voor mij en Roover bedoeld. Dat moet ik in de gaten houden.
Ik sprong op en liep met opgeheven staart achter mijn manmens aan. Die liep naar de achterdeur en de poort in. Drie  deuren verder bleef hij staan. Dat is raar dacht ik. Daar wonen Chaos en Kwibus, maar dat zijn binnen katten. Die komen nooit buiten. Ik liep mee de tuin in, en ja hoor daar zag ik Chaos en kwibus al voor het raam staan.
Luister Bliksem, zei mijn manmens. De mensen van Chaos en Kwibus zijn op vacansie en mij is gevraagd om voor hun te zorgen. Nou, dat doen we natuurlijk met liefde.
Ik ging demonstratief in de deuropening zitten. Mijn bekende Bliksem blik sprak boekdelen: Moet dat nou? En belangrijker nog: waarom krijgen zij eerst?
Mijn manmens bleek echter een uitstekende butler. Nadat de buurtkatten vreedzaam binnen zaten te eten en te smikkelen, kwam hij weer naar buiten en liep naar mij toe. Hij aaide mij uitgebreid achter mijn oren en zei: loop maar achter mij aan want ik heb voor jouw ook een extra lekker bakje met eten klaarstaan. Ik deed voor deze keer wat mij gezegd werd en liep met mijn manmens mee. In mijn jungle zette hij het bakje met eten neer. Ik nam een hap, keek om mij heen, en besloot dat het heel goed was.

Controle

Mijn manmens had de situatie volledig onder controle. Chaos en Kwibus bleven netjes binnen en werden goed verzorgd, en ik werd extra verwend. De rust was veilig gesteld. Niemand hoefde zich zorgen te maken. Ik red mij eigen prima met mijn manmens.
Er waren wel 3 belangrijke punten die ik in de gaten blijf houden:
1. Extra aandacht. Ik ben natuurlijk wel de koning van de buurt, maar de buurtkatten mogen niet vergeten worden.
2. Snoepjesbeheer. Chaos en Kwibus mogen best wel mijn snoepjes krijgen maar ik blijf wel de officiële bewaker hierover.
3. Observeren. Mijn nieuwe taak is nu dat ik mijn manmens ga volgen hoe hij zijn taak als buurtkatten-butler uitvoert.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Er is best wel en grote crises bij mij in de achtertuin aan de hand. Ik lag met Roover lusteloos onder de struiken. Het was warm. Veel te warm. Onze vachtjes voelden aan als winterjassen.

Regendans

Ik keek naar Roover en keek naar het gras. Roover, miauwde ik, het gras is geler dan de kaas die we gisteravond van het aanrecht hebben gepikt. Dit kan zo niet langer.
Roover, die aan slapen zat te denken, zuchtte diep. Hij lag languit onder de struik en riep: Wat dacht je van een regendans? Dat heb ik wel eens bij mijn vrouw op tv gezien hoe ze dat vroeger deden. Gewoon een beetje gek springen en hopen op een plensbui.
Ik sprong overeind. Goed idee! We starten een regendans marathon. Maar daar zat ook een addertje onder het gras, of nou ja, onder het dorre hooi. Net toen ik mijn eerste ritmische bewegingen wilde inzetten, hoorde ik zacht gespin vanaf de schutting. Het was Luna. Ze keek geschokt. Een regendans? Zijn jullie nu helemaal besnaard? Mijn baasjes hebben eindelijk vakantie. We gaan kamperen in de tuin. Als het gaat regenen moet ik naar binnen. Dus geen sprake van!

Roover

Al snel waren Roover en ik in dubio. De mensen van Luna wilden zon en naar het strand. Maar geen regen. Dus eigenlijk mogen we niet dansen. Daar stonden we dan. Aan de ene kant snakte ik naar verkoeling en vers regenwater, en naar groen sappig gras. Maar aan de andere kant… wij hielden ook van onze vriendjes en vriendinnetjes. Roover en ik willen natuurlijk niet de zomervakantie van de buurt saboteren.
Weet je wat zei ik tegen Roover: We gaan ons plan wijzigen. We moeten een hele specifieke regendans doen. Een soort van micro regendans. Roover keek mij aan en zei: Een wat?
Ik ging het uitleggen. We dansen op zo een manier dat de regen alleen in onze tuin valt. En misschien een klein beetje op de planten van de buren. Maar zeker niet op de tent van Luna. En zo begon er een vreemd absurd schouwspel.
Ik nam de leiding. Ik deed een driedubbele salto achterwaarts, en lande met een doffe plof in de aarde onder de struiken. Toen begon ik met mijn staart te zwiepen. Roover, vond het tempo te hoog van mij, en ging mee doen op zijn eigen manier. Hij rolde van zijn linkerflank naar zijn rechterflank, terwijl hij ritmisch bleef miauwen tegen de zon en de wolken. Hij zag eruit als een luie zeehond vond ik. Roover vond van mij weer dat ik op een breakdancer leek.
Luna keek met open mond toe vanaf de schutting. Het was een hilarisch en idioot gezicht. Maar tussen het lachen door zag ze ook dat Bliksem en Roover serieus bezig waren. Bliksem had het zweet op zijn neusje staan. En Roover was zowaar al vijf minuten achter elkaar aan het rollen. Ze deden het ook voor de vogeltjes die dorst hadden.
En geloof het of niet, er kwam een donkere wolk boven onze jungle te hangen. Binnen een minuut viel er een kleine regenbui uit. Precies in onze jungle. Ik ging samen met Roover in de druppels staan. Het was verkoelend en de lucht rook heerlijk fris. Maar het was ook heel snel weer droog.

Tuin

Luna keek vanaf de schutting naar mij en Roover. Nou ja heren, nu blijft het wel droog he, miauwde ze. Ik keek Roover aan en dacht: Goed gedaan! De regendans was een klein succes. Wij hadden de tuin gered, maar ook aan onze vriendjes en vriendinnetjes gedacht. Want dat is wat Roover en ik als katermannen doen: zorgen voor elkaar, met rare kuren maar met een groot hart.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem