Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
De laatste dagen doe ik mijn naam geen eer aan.
Normaal gesproken schiet ik als een gerichte bliksemschicht op mijn doel af. Maar de laatste week ben ik het spoor een beetje bijster. Het is herfst, en buiten weet het weer simpelweg niet wat het wil. De wind trekt aan de bladeren, de zon piept er heel even tussen de wolken door, om vervolgens plaats te maken voor een gure, grijze motregen.
En daardoor heb ik nu het heen en weer. Zouden mijn vriendjes en vriendinnetjes dat ook hebben? Daar ben ik best wel benieuwd naar.
Open
Zo sta ik voor de tuindeur en miauw ik hard. Alsof de wereld vergaat als die deur niet nú opengaat. Mijn manmens zucht dan, staat op van de bank en opent de deur voor mij. Ik zet een poot buiten, voel de gure wind mijn snorharen achterover blazen, en bedenk me dan halverwege mijn stap. Met een geïrriteerde zwiep van mijn staart draai ik me dan om. Nee, hier klopt niets van.
Ik loop vastberaden terug de woonkamer in en spring op de vensterbank. Hier, direct boven de radiator, is het een heel ander verhaal. De vensterbank is warm, behaaglijk en droog. Ik nestel me dan in een perfecte, harige cirkel. En begin te doezelen. Dit is het leven.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Vijf minuten later ritselt er buiten een droog blad van de struik die op de grond is gevallen en voor mijn raam langs vliegt. Een vogel landt op de schutting. Dan schieten mijn ogen gelijk open. Mijn pupillen worden dan supergroot. Dan roept mijn oerinstinct mij. De drang om naar buiten te gaan is onhoudbaar. Ik spring van de vensterbank, loop met gezwinde spoed naar de tuindeur en begin opnieuw te miauwen voor de tuindeur. Alles begint gewoon weer opnieuw. Ook het zuchten van mijn personeel.
Radiator
Het veranderende weer houdt mij dus flink bezig. Maar gelukkig weet ik ook dat mijn veilige, warme haven altijd binnen poot bereik is. Zodat ik altijd hoog en droog boven de radiator spinnend kan relaxen en in slaap kan doezelen door de warmte.
En dat mijn personeel af en toe moe worden van mijn heen en weer is helemaal niet erg. Dat hoort gewoon. Dat vind ik.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

straal genegeerd.
punt te maken. Ik sprong soepel van de vensterbank, liep met een grote boog om het blauwe tuigje heen, negeerde mijn manmens volkomen, en sprong met één gracieuze beweging bovenop de mand met schone opgevouwen was. Hét ultieme verboden terrein.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Hier precies hetzelfde Roover. Mijn bakje is leeg. Mijn manmens zeg dat het nog een uur vroeger is. Maar daar klopt volgens mij niks van. De honger in mijn maag zegt dat het al een uur later is. De mensen hebben volgens mij de tijd gestolen.
belachelijk concept, maar zolang de brokjes uiteindelijk kwamen, zouden wij ons personeel nog één kans geven.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Ik nam de proef op de som. Rolde door een hoop jungle mos en plakte nog een paar bladeren erbovenop. Ik maakte me groot en miauwde: Hoe zie ik eruit?
Warm
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
3. Minous. Kijkt altijd heel streng. Advies: Minder streng fronsen. Gebruik de smize. Dat is glimlachen met je ogen.
De volgende dag was de revolutie een feit. De buurt is niet meer hetzelfde. De man en vrouw mensen uit de buurt begrepen er niets meer van. De fotomappen van hun telefoons stonden plotseling vol met: