Categorie archieven: Doerak en Bliksem

🐾 Bliksem is boos op facebook

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Ik ben boos op facebook en leg het jullie uit.

Er was een tijd dat ik met één trotse tik van mijn poot al mijn vriendjes en vriendinnetjes kon laten weten wat ik had meegemaakt, of hoe ik over dingen denk. Of het nu ging over een succesvolle jacht op een muis, over de familie egel of een diepzinnige bespiegeling waarom de brokjesbak maar halfvol was. Altijd deelde ik mijn verhalen via de kattensite van Ollie, en daarvoor de site van Bert. Want daar zitten al mijn katers en poesen vriendjes en vriendinnetjes. En ome Doerak en tante Fleur zaten daar ook al op.

Link

Maar zomaar op een dag veranderde alles. Ik had een verhaal gemaakt dat het weer veranderde. De vrouw van Ollie wilde de link op de site plaatsen, maar dat kon niet meer. Er kwam een foutmelding. Facebook had zomaar de regels veranderd. Linkjes mochten niet meer. Dat is stom. De kattensite van Ollie was veranderd in een digitale muizenval zonder uitweg.
Ik was heel boos. Mijn snorharen trilden van pure verontwaardiging en mijn staart zwiepte heel hard heen en weer. Geen linkjes meer? Miauwde ik tegen de PC. Hoe moeten we dan elkaars avonturen lezen? Mijn vriendjes en vriendinnetjes moeten wel bereikbaar blijven!
Dit pik ik natuurlijk niet. Dit vroeg om een serieus plan, een kattencrisesbijeenkomst! Ik liep de jungle in en zette koers naar Roover, mijn beste vriend en compagnon in criminaliteit. Roover begon al net zo hard te protesteren toen hij het hoorde.
We moeten een protestactie opzetten, zei ik vastberaden terwijl ik met mijn poot op het gras sloeg. Roover knikte ernstig. We gaan een poot – in poot actie doen. Wij pikken het niet dat ze ons censureren.

Plan

Samen bedachten we een waterdicht actieplan om facebook op de knieën te krijgen.
1. De grote snorhaarstaking: We gaan dagenlang weigeren om voor foto’s te poseren. Geen likes meer totdat de linkjes terug zijn.
2. De nachtelijke serenade: Een gezamenlijk protestconcert om drie uur ’s nachts op de schutting. Net zo lang tot de algoritmes de linkjes weer toestaan.
3. Digitale pootafdrukken: Een petitie waarbij alle katten van de site van Ollie een natte neus of modderige pootafdruk op het beeldscherm van hun baasjes plant.
4. Facebook voor de gek houden: Wij gaan de vrouw van Ollie het advies geven om de huidige kattensite op te geven en gewoon een nieuwe kattensite te maken waar iedereen weer bereikbaar is en kan plaatsen hoe en wanneer ze dat willen. En dat advies is helemaal gratis. Daar hoeven Roover en ik geen snacks voor te hebben. (Maar het mag natuurlijk wel. Het liefst die met tonijn smaak)

Vrijheid

Ik keek Roover aan en Roover keek mij aan. Dit ging niet alleen over onze eigen verhalen. Dit ging over de vrijheid van de hele katten community. Wij gaan niet rusten tot de verbinding tussen alle vriendjes en vriendinnetjes hersteld is.
Facebook is gewaarschuwd, onderschat nooit de woede van een katerman met een missie!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem voelt dat er dingen aan het veranderen zijn

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Ik lag vanochtend op mijn vaste plek op de schutting en keek om mijn heen. Mijn staart tikte onrustig tegen het hout. Er was iets mis in mijn jungle. En als zelfbenoemd heerser van de buurt nam ik deze verandering hoogstpersoonlijk op.
Het begon allemaal met die ene harde windvlaag in de ochtend. Ik was koninklijk de jungle ingestapt voor mijn dagelijkse inspectie. En toen ineens een windvlaag mijn zorgvuldig glad gelikte vacht volledig in de war schopte. Schandelijk. Maar dat was nog niet alles. De struiken en de boom, die normaal gesproken braaf groen horen te zijn, begonnen spontaan te verkleuren. Alsof iemand met een verfkwast in de weer was geweest terwijl ik sliep. Sommige bladeren waren felgeel, andere dieprood. Slechte smaak heeft deze schilder dacht ik.

Buiten

Toen ik besloot de boel van dichtbij te gaan bekijken, gebeurde het ondenkbare. Een groot bruin blad liet zomaar los van de tak en dwarrelde provocerend recht op mijn neus af. Ik deed een snelle stap achteruit, mijn ogen waren megagroot. Viel de hemel naar beneden? Ik haalde uit met mijn snelle linker poot, maar het blad lande toch met een zacht geritsel op het gras en bleef roerloos liggen. Ik hield mijn adem in, en besloop het ding met de sluiptechniek van een tijger, en gaf er een tik tegen. Het ding ritselde terug. Dat was een duidelijke oorlogsverklaring.
Binnen een kwartier was mijn jungle veranderd in een mijnenveld van ritselende monsters. Overal vielen bladeren. Ik rende van links naar rechts, sprong in de lucht om een vallend blad te vangen, en rolde over het gras om andere bladen te smoren. De wind deed gezellig mee en blies een hele hoop bladeren in het rond. Ik keek mijn ogen uit: De natuur was de controle volledig kwijt.
Buiten adem en met een verdwaald blaadje achter mijn oor geplakt, besloot ik dat het tijd was voor een strategische terugtocht. Ik glipte door de deur naar binnen. De vloer binnen voelde ongewoon koud aan mijn pootjes. Gelukkig was daar mijn redding. De veilige warme vensterbank. Door mijn mensen ook wel huize Bliksem genoemd.

Vensterbank

Ik twijfelde geen moment, en sprong op de vensterbank. Met een diepe zucht liet ik mij zakken en smolt zowat weg van geluk. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe de eerste dikke regendruppels tegen het raam aan sloegen, gevolgd door een flinke plensbui. Het werd buiten donker, nat en koud.
Ik rolde mij op tot een perfecte, harige donut en sloot mijn ogen. Laat het weer het buiten maar lekker uitzoeken met die herfst. Ik heb nu een date met een lang dutje.
En straks kijk ik nog wel even naar de seizoenknoppen. Misschien kan ik ze nog voor een paar weekjes terugdraaien. Wie weet, dat kan maar zo.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem snapt er niks van wat mensen denken

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Op een gewone doordeweekse ochtend zat ik op de vensterbank en keek met een diepe, ietwat beledigde zucht naar buiten. Ik had mijn manmens namelijk weer zoiets belachelijks horen zeggen: Bliksem je wordt een beetje te zwaar, we gaan je brokjes afwegen.
Te zwaar? Ik? Verontwaardigd schudde ik mijn kop. Wat een schandelijk misverstand.
Ik was namelijk niet dik. Ik was atletisch, efficiënt gebouwd en buitengewoon actief. De mensen zagen mij toevallig wel eens een hazenslaapje doen van een uur of vier, maar dat was pure noodzaak. Dat was hersteltijd. Ze moeten eens weten hoeveel calorieën er gingen zitten in mijn dagelijkse routine.

Topsport

Neem nu bijvoorbeeld de vroege ochtend. Terwijl iedereen nog ligt te slapen was ik al op topsportniveau bezig. Ik rende minimaal 3 keer loeisnel de trap op en af. Daarna volgde het intensieve wakker maken van mijn mensen. Dat is puur cardio hoor. Op mijn reactiesnelheid zou de gemiddelde panter jaloers zijn.
Een topsporter zoals ik heeft brandstof nodig. Dat is logica. Dan moet je wel eten. Die extra brokjes waren geen luxe, het is sportvoeding. Als ik mijn bakje niet tot de laaste kruimel leeg lik, hoe denken mijn mensen dan waar ik de energie vandaan haal om om drie uur snachts over het aanrecht te balanceren? Precies!
En dan was er natuurlijk nog het grootste argument van allemaal. In de spiegel zag ik er inderdaad indrukwekkend uit. Robuust. Groot. Maar dik? Welnee! Het was september, de herfst was in aantocht en de natuur laat zich niet foppen.

Wintervacht

Mijn wintervacht was gewoon vroeg dit jaar. Het was puur optisch bedrog. Onder mijn gigantische vacht zat een strakke, gespierde jachtmachine. Mijn vacht stond gewoon wijd uit. Daardoor lijk ik misschien wat….volumineuzer. Maar dat is isolatie, geen vet hoor. Ik groei gewoon in mijn winterjas.
Ik sprong met een sierlijke plof van de vensterbank. Mijn buikje klotste een heel klein beetje heen en weer. Maar dat was puur loshangend vel voor de aerodynamica tijdens de sprint.
Ik liep met een trotse, opgeheven staart richting de keuken. Het was tijd om mijn gelijk aan te geven. Met een luide, dwingende miauw, nam ik plaats naast mijn lege etensbak. Actieve katermannen hebben recht op een stevige maaltijd. Wintervacht of niet.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en de poortcontrole

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

De ochtend begon stralend. Het was zonovergoten. Ik bedacht me dat ik de poortcontrole nog moest doen, en Roover zou meehelpen. De grenspost van de wijk was nu de overdekte poort. En Roover en ik zijn vandaag de douane. En wij nemen ons werk bloedserieus.
Ik lag als statige kater languit in een zonnestraal en Roover deed mee. Onze ogen waren half gesloten, maar laat je niet gek maken: wij registreren elke trilling in de lucht. Roover lag naast mij. Klaar voor de actie. Onze staarten gingen ongeduldig heen en weer en wij hielden de poort scherp in de gaten.

Halt

Halt! Miauwde ik streng toen er een grote tweebenige mens aan kwam met een tas. Indentificatie en papieren riep ik. De mens probeerde door te lopen. Opzij jongens ik moet naar huis.
Ik miauwde nogmaals halt. Ik rekte mij op en sperde mijn klauwen even uit als waarschuwing. Ik miauwde luid en snoof aan de broekspijp van de mens. U draagt iets illegaals bij u. Ik ruik een vreemde kat of hond.
De mens zuchte en zei: ik heb net de kat van de overburen geaaid. Mag ik er nu langs?
Roover sprong gelijk op de tas om de lading te inspecteren. Geen kattenbrokjes aanwezig. Deze lading is verdacht. En bovendien, en Roover keek met grote beschuldigende ogen naar de tas, bevat deze tas geen enkele vorm van kattenvoer. Dat is een zware overtreding van artikel 4 van het kattenwetboek.
Ik knikte naar Roover en ging weer in de zonnestraal liggen, terwijl ik aan mijn poot begon te likken. De sanctie is bekend, Roover. De tweebener mag pas passeren na het betalen van de douaneheffing. De snoepjestaks!

Grenspost

Roover was inmiddels demonstratief voor de tweebener gaan zitten. Snekkies dus en een uitgebreide aaisessie achter de linkeroor. En wel direct.
De tweebener wist dat er geen ontsnappen aan was. De poortcontrole van ons was waterdicht. De tas werd neergezet en de mens haalde snekkies uit zijn binnenzak. De snekkies werden uitgedeeld, en ik knikte goedkeurend. Wij namen beiden de betaling in ontvangst met een luid gespin. De grenspost werd officieel weer vrijgegeven.
Lading goedgekeurd Bliksem, miauwde Roover tegen mij met zijn mond vol snekkies.
Ik sloot mijn ogen weer, en genoot van de zonnestralen. Goed werk Roover. De wijk is weer veilig. Nu eerst een dutje van 4 uur.
En die tweebener? Dat was mijn manmens, en die liep lachend naar huis.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem merkt dat het weer verandert

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Op een ochtend afgelopen week zat ik in mijn jungle maar ik merkte iets. Er klopte iets niet. Ik wist het zeker.
Toen ik mij uitrekte op de schutting voelde mijn vacht anders aan. Het zat losser, alsof mijn zomerjas plotseling te krap was geworden. Met een flinke lik over mijn poot merkte ik het pas echt. Mijn ondervacht was dikker geworden. Een zacht donzig dekentje dat stiekem bezit van mij nam.
Dat komt door de seizoen knoppen dacht ik ineens.

Roover

Ik rende naar de schuur, waar in de geheime kast diep achter de voerbakjes, het grote weerpaneel was verstopt. Ik keek omhoog en schrok. De koperen wijzer stond onmiskenbaar op de stand herfst. De knop stond al gevaarlijk richting regen en wind.
Meteen zette ik mijn voorpoten tegen de zware herfstknop en duwde met mijn hele gewicht. Ik wil de zon terug! Maar de knop zat muurvast. Hij gaf geen millimeter mee. De herfststand trok simpelweg te hard.
Hulp nodig? Klonk het ineens. Ik keek om en daar stond Roover in de deuropening, hard met zijn staart te zwaaien.
Nee, Roover ga maar weg riep ik. Jij maakt het alleen maar erger. Ik kan helpen. Ik ben sterk miauwde Roover enthousiast. Voordat ik hem kon tegenhouden nam Roover een aanloop. Met een luide BOF smeet hij zijn lijf tegen de seisoensknop.
KRAK.
De knop schoot in beweging. Maar Roover deed wat hij altijd deed: hij schoot te ver door. De knop negeerde de zomer en de herfst en schoot door met een knal naar de winterstand.
Zie je wel, riep ik. Je duwt hem veel te ver! Geschrokken sprong Roover nog een keer op om zijn fout te herstellen. Hij gaf een enorme douw met zijn poten.
Klak klak klak. Ho stop miauwde ik. De knop vloog nog verder door recht in de ijsstand. Dat kunnen we helemaal niet hebben. Dan bevriezen onze waterbakjes en onze snorharen.
Met een diepe zucht sprong ik bovenop de knop. Samen met Roover duwde ik heel voorzichtig de wijzer een stuk terug. Met een zachte klik viel de wijzer eindelijk in de ruststand.

Herfst

De herfststand.
Ik keek naar mijn dikke, zachte vacht en toen naar het regenachtige weer buiten. Ik moet toegeven mijn nieuwe winterjas zit best wel lekker warm.
Ik liep naar Roover, gaf een klein verzoenend kopje en liep richting de tuinbank. Als nu toch de zomer echt voorbij is dan is het nu de hoogste tijd voor mijn eerste herfst slaapje. Voordat het weer gaat regenen.
En Roover? Die besloot er bij te komen liggen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem