Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Vanochtend zat ik op de schutting en bekeek mijn eigen reflectie in een achtergebleven regenplas. Ik gaf een lik aan mijn vacht en riep naar Roover: Moet je kijken, ik begin uit te dijen. Ik lijk wel een harige skippybal zo.

Roover, die beneden bij de schutting stond, keek omhoog en miauwde: Dat heet een wintervacht Bliksem. Het wordt kouder in de jungle. Zelfs de bloemenstruiken zitten nu ingepakt.

Met een soepele sprong lande ik met een zachte plof naast Roover. Dankzij mijn dikke vacht klonk het alsof een donzen deken naar beneden viel. Ja, miauwde ik, maar deze vacht is zo ouderwets. Gewoon saai-zwart, maar dan nu vele malen dikker. Ik hoorde op de katten-tv dat veel katten dit seizoen kiezen voor een hightech winterjas-vacht. Met een ingebouwde scheiding en kleurtjes.

Roover keek Bliksem met een schuin hoofd aan. Een hightech wintervacht? In een groene jungle? Als jij zo opvalt in de jungle met je vacht dan ziet iedereen je al van drie kilometer aankomen. Waar is onze vermomming dan?

Dat is juist het slimme miauwde ik enthousiast. Niemand verwacht een katerman met een hightech wintervacht. Ze denken dan vast dat ik een wandelende kerstboom ben. Totale verwarring dus.

Vader Egel

Ik nam de proef op de som. Rolde door een hoop jungle mos en plakte nog een paar bladeren erbovenop. Ik maakte me groot en miauwde: Hoe zie ik eruit?

Net op dat moment ritselde het in de struiken. Vader egel kwam tevoorschijn, keek naar Bliksem en begon te kwetteren. Je lijkt wel een discobal Bliksem. De discobal van de jungle.

Roover liep een rondje om Bliksem heen en miauwde: Zie je nu wel Bliksem, dit is niet handig. Als ze jou nu willen volgen hoeven ze alleen maar het mos spoor te volgen.

Ik schudde het mos en de bladeren uit mijn vacht. Oké, oké, je hebt gelijk. Misschien is die dikke natuurlijke zwarte vacht zo gek nog niet. Ik keek naar zijn staart die eruitzag als een plumeau. Deze vacht is tenminste warm en ik kan me oprollen als een dikke zwarte wolk.

Inderdaad zei Roover, die ondertussen één van de bladeren uit de vacht van Bliksem te pakken had. En het grote voordeel van een dikke wintervacht is dat als je uit de struik valt je tenminste zacht land.

Warm

Ik vond dat mijn eigen dikke zwarte vacht toch wel het beste is. Volgens mij krijgen al mijn vriendjes en vriendinnetjes nu ook de wintervacht, en is er niemand die gek doet met zijn vacht. Geen hightech en geen gekke kleurtjes. Gewoon lekker warm. Daar komen we de herfst en de winter wel mee door. En daarna ga ik gewoon weer aan de seizoen knoppen draaien. Samen met Roover. Want zon is toch wel het fijnst. Echt waar.

Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.

🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Zoals jullie weten ben ik niet zomaar een katerman, ik ben een professioneel influencer op 4 pootjes. Terwijl andere katten muizen vangen of urenlang naar een dichte deur staren, heb ik mijn hobby gevonden. De perfecte selfie maken.
De telefoon van mijn mensen is nooit veilig. Zodra ik die ze liggen duik ik met mij poten er bovenop, gevolgd door een klik. Volgens mij heeft heel facebook simpelweg behoefte aan meer foto’s van mijn snorharen en van mijn spectaculaire gapen.
Maar als echte influencer vind ik dat ik dat niet als enige moet doen. Ik heb een missie. De grote kattenselfie cursus. Dus besloot ik om mijn vriendjes en vriendinnetjes in de buurt te mobiliseren. Wij gaan een geheime masterclass organiseren achter de grote struik in de jungle. De cursus gaat kopjes geven naar camera clicks.

Deelnemers

De deelnemers waren:
1. Roover. Slaapt 20 uur per dag. Advies: Als je dan toch gaapt doe het dan recht in de camera. Dan noemen we action-shots.
2. Luna. Is altijd bang voor de stofzuiger. Advies: Gebruik die angstblik voor de drama filter-look. Mensen houden van drama.
3. Minous. Kijkt altijd heel streng. Advies: Minder streng fronsen. Gebruik de smize. Dat is glimlachen met je ogen.
De training verliep soms moeizaam. Roover probeerde de telefoon van mijn manmens te begraven onder het zand omdat hij het niet helemaal snapte. Dus ik zei: Je sluipt naar de telefoon toe. Je zet je neus precies op de grote knop. En het belangrijkste: KLIKKEN.
Om het voor te doen, sprong ik bovenop de container, hield de telefoon precies goed, en zette mijn mooiste ik-wil-nu-brokjes-blik op. En klik, een meesterwerk!
Geïnspireerd door dit voorbeeld besloot Luna het te proberen. Ze gaf een kopje aan de knop van de telefoon. Maar ze deed ook per ongeluk de groothoeklens aan. Het resultaat was een angstaanjagende, maar supergrappige foto van haar neusgaten, met op de achtergrond een verbaasde Minous die omviel van het lachen.
Geniaal riep ik. Dit is pure kunst. Dit gaat duizenden likes opleveren op facebook.

Revolutie

De volgende dag was de revolutie een feit. De buurt is niet meer hetzelfde. De man en vrouw mensen uit de buurt begrepen er niets meer van. De fotomappen van hun telefoons stonden plotseling vol met:
1. 47 opeenvolgende wazige foto’s van de straatstenen. Met dank aan Roover.
2. Een artistieke zwart-wit foto van een vissenkop. Mooi gedaan door Minous.
3. En gedumpte foto’s van neusgaten en snorharen. Dankzij Luna.
Ondertussen lag ik spinnend op de vensterbank. Tussendoor deed ik stiekem de batterijstatus van de telefoon van mijn manmens controleren.
De selfie revolutie is pas net begonnen.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Het was dierendag en ik wist dat er iets bijzonders in de lucht hing vanaf het moment dat ik mijn ogen opendeed. Mijn neusgaten trilden. Wat was die heerlijke, zilte geur die vanuit de keuken omhoog dwarrelde? Ik sprong van het bed af en volgde mijn neus de trap af.
Ja hoor! Mijn manmens stond al klaar met de ultieme verrassing: een bord vol met heerlijke, malse verse vis. Ik begon gelijk luidruchtig te spinnen. Mijn staart stond omhoog als een soort antenne van puur geluk. Hap, slik, weg! De vis smaakte alsof hij zojuist speciaal voor mij uit de diepste oceaan was gevist. Ik likte uitgebreid mijn pootjes schoon en waste mijn snorharen. Beter kon deze dag niet worden, dacht ik.
Maar de dag was nog maar net begonnen.
Net toen ik mij wilde oprollen voor een welverdiend dierendagdutje, klonk er buiten enthousiast gestommel. De deur ging open en Roover kwam binnen stormen.

Vis

Feest! Riep hij met een vrolijke blik. Ik kwam meteen overeind. Hoewel ik normaal rustig de dag wil beginnen, kon ik vandaag de speelse energie van Roover op zo een dag als vandaag wel extra waarderen. Hij begon me gelijk aan mijn neus te ruiken, die natuurlijk nog naar vis rook. Waar is de vis? Waar is de vis? Miauwde hij. Ik vroeg of hij zijn hengel bij zich had, want anders kon hij natuurlijk geen vis vangen. Met een beteuterde blik stopte hij met rennen. Mijn manmens riep iets van: Bliksem doe niet zo raar, en gaf Roover ook een bordje verse vis. Ik vond het prima, maar zo raar was dat toch niet om te vragen? Zonder hengel geen vis hoor. En de kibbelingboer is er alleen op vrijdag. Roover smulde ondertussen van zijn portie vis. Daarna begon Roover gelijk in het rond te springen.
De rest van de dag veranderde het huis in een waar speel paradijs. Roover daagde mij uit met het gooien van de muis. Terwijl ik met spectaculaire sprongen over de banken sjeesde en speels met mijn poten naar de staart van Roover sloeg. We renden achter elkaar aan en deelden ondertussen stiekem nog extra dierendagsnoepjes met elkaar. We vierden het ultieme dierendagfeest.

Tevreden

Toen het donker begon te worden waren de batterijen van Roover en mij compleet leeg. Roover plofte met een diepe zucht neer op het grote kleed in de woonkamer. Terwijl ik, die stiekem toch gewoon de baas is, elegant naar Roover toe liep, en nog even drie rondjes om hem heen rende, en toen met een tevreden spin vlak tegen hem aan ging liggen.
Dit was toch wel een reuze geweldige dierendag geweest. Vol vis, vol vriendschap en vol liefde.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Ik lag vanochtend op mijn vaste plek op de schutting en keek om mijn heen. Mijn staart tikte onrustig tegen het hout. Er was iets mis in mijn jungle. En als zelfbenoemd heerser van de buurt nam ik deze verandering hoogstpersoonlijk op.
Het begon allemaal met die ene harde windvlaag in de ochtend. Ik was koninklijk de jungle ingestapt voor mijn dagelijkse inspectie. En toen ineens een windvlaag mijn zorgvuldig glad gelikte vacht volledig in de war schopte. Schandelijk. Maar dat was nog niet alles. De struiken en de boom, die normaal gesproken braaf groen horen te zijn, begonnen spontaan te verkleuren. Alsof iemand met een verfkwast in de weer was geweest terwijl ik sliep. Sommige bladeren waren felgeel, andere dieprood. Slechte smaak heeft deze schilder dacht ik.

Buiten

Toen ik besloot de boel van dichtbij te gaan bekijken, gebeurde het ondenkbare. Een groot bruin blad liet zomaar los van de tak en dwarrelde provocerend recht op mijn neus af. Ik deed een snelle stap achteruit, mijn ogen waren megagroot. Viel de hemel naar beneden? Ik haalde uit met mijn snelle linker poot, maar het blad lande toch met een zacht geritsel op het gras en bleef roerloos liggen. Ik hield mijn adem in, en besloop het ding met de sluiptechniek van een tijger, en gaf er een tik tegen. Het ding ritselde terug. Dat was een duidelijke oorlogsverklaring.
Binnen een kwartier was mijn jungle veranderd in een mijnenveld van ritselende monsters. Overal vielen bladeren. Ik rende van links naar rechts, sprong in de lucht om een vallend blad te vangen, en rolde over het gras om andere bladen te smoren. De wind deed gezellig mee en blies een hele hoop bladeren in het rond. Ik keek mijn ogen uit: De natuur was de controle volledig kwijt.
Buiten adem en met een verdwaald blaadje achter mijn oor geplakt, besloot ik dat het tijd was voor een strategische terugtocht. Ik glipte door de deur naar binnen. De vloer binnen voelde ongewoon koud aan mijn pootjes. Gelukkig was daar mijn redding. De veilige warme vensterbank. Door mijn mensen ook wel huize Bliksem genoemd.

Vensterbank

Ik twijfelde geen moment, en sprong op de vensterbank. Met een diepe zucht liet ik mij zakken en smolt zowat weg van geluk. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe de eerste dikke regendruppels tegen het raam aan sloegen, gevolgd door een flinke plensbui. Het werd buiten donker, nat en koud.
Ik rolde mij op tot een perfecte, harige donut en sloot mijn ogen. Laat het weer het buiten maar lekker uitzoeken met die herfst. Ik heb nu een date met een lang dutje.
En straks kijk ik nog wel even naar de seizoenknoppen. Misschien kan ik ze nog voor een paar weekjes terugdraaien. Wie weet, dat kan maar zo.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem