Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,
Altijd maar doen wat je manmens en vrouwmens willen is best wel raar. Wij zijn gewoon de baas over onszelf dacht ik terwijl ik met half geknepen ogen vanaf de vensterbank naar buiten keek.
Ik ben natuurlijk een trotse katerman met een weelderige staart en een onwrikbare eigen wil. Mijn manmens was druk bezig. Hij hield een glimmend blauw tuigje omhoog en riep met een overdreven stem: Bliksem, kom maar. Gaan we lekker wandelen buiten.
Ik vertrok uiteraard geen spier. Een wandeling? Aan een touwtje? Alsof ik een hond ben. Het idee alleen al was een belediging voor de waardigheid van elke katerman en poes op deze aardbodem.
Baas
Gisteravond had hij een diepgaand gesprek in de jungle met Roover. De hieperdepiep katerman van de buurvrouw. Roover had geklaagd over zijn vrouwmens. Die had namelijk een duur hipper dan hip design bedje voor hem gekocht. Zij had hem erin gelegd, over zijn kopje geaaid en gezegd: Kijk eens Roover, speciaal voor jou.
En wat deed Roover? Precies wat elke rechtgeaarde katerman of poes hoort te doen. Hij had de doos waarin het bed geleverd werd geclaimd, en het design bed de rest van de dag 
straal genegeerd.
Mensen begrijpen het simpelweg niet, had Roover gemiauwd, terwijl hij zijn poot waste. Ze denken dat ze de baas zijn omdat ze blikjes kattenvoer openmaken. Precies, zei ik. Ze maken plannen, kopen spullen en bedenken regels. Maar ze vergeten Ć©Ć©n fundamenteel ding: katermannen en poezen doen gewoon altijd hun eigen ding!
Mijn manmens schudde nu met een zakje snoepjes. Een klassieke afleidingsmanoeuvre. Ik gaf niet toe, ook al was de verleiding groot. Maar het ging om het principe. Als ik nu zou komen denkt mijn manmens dat het tuigje een succes is.
Mensen willen altijd maar structuur. Ze willen dat je op schoot komt zitten als zij tv kijken. Ze willen dat je slaapt als zij slapen. Terwijl de nacht juist het moment is om onzichtbare spoken te jagen in de gang en keihard over het bed te sjezen. Ze willen dat je van de eettafel afblijft, alsof dat niet het beste uitkijkpunt van het hele huis is.
Spinnen
Ik rekte me eens uitgebreid uit, liet een grote gaap zien, en besloot dat het tijd was om mijn 
punt te maken. Ik sprong soepel van de vensterbank, liep met een grote boog om het blauwe tuigje heen, negeerde mijn manmens volkomen, en sprong met Ć©Ć©n gracieuze beweging bovenop de mand met schone opgevouwen was. HĆ©t ultieme verboden terrein.
Mijn manmens zuchtte: Bliksem, nee, niet op de schone was!
Ik rolde mij demonstratief op tot een bal en begon luid te spinnen. Ik keek mijn manmens aan met een triomfantelijke blik. Volgens mij ben ik hier de baas. De mensen mochten dat wel het huis betalen, brokjes verzorgen, natvoer geven en de kattenbak verschonen, maar de regie over mij? Die lag toch echt bij mijzelf.
Laat ze maar willen, dacht ik tevreden terwijl ik mijn ogen sloot voor een dutje. Wij katermannen en poezen blijven gewoon de baas over onszelf.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
š¾ Poot van Bliksem
