In mijn tuin is iedereen welkom die zich netjes gedraagt en niet gemeen doet of gaat pesten, want daar hau ik niet van, of eigenlijk ben ik er bang van, folgens mijn vrouw is dat loogies en hoef ik dat ook niet te aksepteeren, daar was ik best opgelugt over.
Pokon
Ik hau niet van ruusie en harde stemmen of lawaai, ik heb sinds ik hier woon nog nooit met iemand gefochten en ik ben ook niet van plan om dat ooit te gaan doen, waarom zau ik ook?, ik moet wel eerlijk zegggen dat ik Pokon soms een tik geef, maar hij doet dat ook bij mij, daarna hauden we meteen weer op, want dan weet Pokon weer dat het mijn huis en tuin zijn, en ik weet dat Pokon dat weet maar toch mijn brokjes eet, en zo blijfen we gewoon vrienden.
Popje
Met de vogels in mijn tuin heb ik ook nooit ruusie, ik probeer ze niet te fangen en zij laaten mij ook met rust, nau denk je misschien dat vogels katten altijd met rust laten maar dat is niet zo!, froeger zaten hier vaak grote vogels, ze heeten kraajen en eksters, en die pestten katerjongen Popje die hier toen woonde, ze deeden net alsof ze hem gingen pikken met hun snaafel, hij ging altijd maar snel naar binnen want hij fond die grote vogels griezelig, ze waren soms wel met zijn drietjes tegen Popje, en dan kwamen mijn mensen hem helpen.
Dat hoefde niet meer toen Popje op een dag zo een ekster had gefangen!, hij moest hem weer los laaten van mijn man, maar toch wisten de eksters daarna dat ze op moesten letten, en ze pestten Popje nooit meer.
Hautduifen
Nu komen er alleen kleine vogels in mijn tuin, die doen mij niets, en natuurlijk komen de duifjes elke dag, het zijn hautduifen heeft mijn vrouw me ferteld, en meestal zijn ze met zijn tweetjes, maar sinds een paar weeken komt er steeds maar eentje, waarschijnlijk is dat een jong mannetje en zoekt hij iemand om kindjes mee te krijgen legde mijn vrouw me uit, ik wist niet eens dat duifjes ook trauwen!, ik ben benieuwd of mijn jongensduifje een leuke andere meisjes- of jongensduif findt, en of er dan kindjes koomen, mijn vrouw roept nau iets over hoe kindertjes worden gemaakt, maar dat weet ik echt wel.
Als mijn duif kindertjes krijgt ben ik een beetje de oom van de beebieduifjes en dat lijkt me fantasties, dat ik de beebies zie opgroeien tot grote folwassen vogels, die hun eigen weg gaan.
Vrienden
De duif en ik zijn vrienden, hij eet de brokjes die ik niet mag omdat ik slank moet worden, en hij komt meteen als hij mij of mijn mensen ziet, eerst bleef hij altijd op een hooge plek zitten, maar nau zit hij ook vaak bij mij op de grond, en dan soeselen we een beetje met zijn tweetjes, gezellig find ik dat.
Vrienden maken is veeeeeel leuker dan ruusie maken, en ik kan het iedereen aanraden, zeker weeten.
****
Ik tetter keihard, kan het alsjeblieft een keertje vreede worden?!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
Eigenlijk hoef ik het niet eens te schrijfen omdat iedereen het wel heeft gemerkt, maar zooo heee wat was het troopies ineens!, ik smolt weg in mijn tuin en in mijn huis, zo troopies was het, en ik fond het fantasties, van mij mag het wel altijd zo blijfen, het kan mij niet troopies genoeg zijn.
Maar ik snapte meteen dat ik niet in de felle zon moest gaan liggen, ik kroop onder de planten en lag op de koele aarde, ik dronk veel meer waater dan ik anders doe, ik deed rustig aan, Net als altijd roept mijn vrouw, nau ja!!, en ik wachtte tot de zon weg was foordat ik op mijn stoelen en in mijn gras ging liggen, het was net alsof ik het altijd al zo had gedaan.
Mijn vrouw tilde me op en zette me bofenop het witte ding, en mijn mensen riepen allebei dat het niet te geloofen was, mijn man zei “Is er niet iets met hem aan de hand?, waarop mijn vrouw antwoordde dat het kwam doordat ik zo weinig at met het warme weer, en dat ze erg streng was geweest.
Een heleboel daagen leek het wel herfst en ik was een beetje mopperig was geworden van al die reegen en keiharde wind, maar nu is mijn lente eindelijk weer terug, en niet zomaar een beetje, maar met folle kragt!
daarop was het bijna de hele tijd droog, ik waaide nog wel uit mijn haaren maar het was al iets minder erg, de dag daarna was het een klein beetje warmig, en het freemde was dat het steeds warmer aan foelde, laat op de afond was de lucht zo zacht dat ik een hele tijd buiten in het gras lag, in het donker, en Juultje was nog op het dak van het schuurtje.
Hoe kan zoiets?, en waarom gebeurt zoiets?, ik snapte er niks van, mijn vrouw zei dat het soms zo gaat, dat niemand weet wanneer het gebeurt, en dat dat maar beeter is, want als je van teforen weet wanneer je een ster wordt kan je niet meer gelukkig zijn, ze zei ook dat je zuinig moet zijn op je vrienden, omdat je dus nooit weet wanneer ze er ineens niet meer zijn, en dat we moeten probeeren te genieten zolang dat kan, met onze vrienden in gedagten.
Buiten speel ik het liefste in mijn upje, dat is omdat ik zelf presies weet hoe alles hoort te gaan, het luistert allemaal heel nouw en als mijn mensen zich er mee bemoeien raak ik in de war, mijn spel gaat zo: ik krab eerst aan mijn eene stoel en klim dan naar de andere, daar krab ik ook aan, daarna spring ik op de grond en ren naar mijn gras dat flakbij is, daar ren ik rondjes en als laatste laat ik me fallen en schop tegen het gras en krab er aan zodat de aarde in het rond fliegt, het is een keigaaf spel en ik speel het al zolang ik in mijn tuin kom, het ferfeelt nooit.
Binnen speelde ik soms daagenlang niet, maar nu speel ik elke dag, wel drie of fier of fijf keeren op een dag!, één spel is dat ik aan de bank ga hangen met mijn naagels, ik slaa mijn naagels zo hoog als ik kan in de stof, ik weet dat mijn mensen gaan zeggen Kee-ee-eef…, dus ik sta al klaar om weg te rennen, ik ben echt raazend snel, mijn mensen gooien muisjes door de lucht en die fang ik, ik ren door het hele huis.
Het komt allemaal door die nieuwe bank en de nieuwe floerbedekking, die krabben zooo fijn dat ik heel veel inspieraatsie krijg om te speelen, ik heb al flokken uit de floerbedekking getrokken, dat was bij de forige veel moeilijker, je zag het bijna niet maar bij deze wel, dat is natuurlijk veel leuker, de nieuwe bank krabt als de beste, en weeten jullie wat zo grappig is?, als ik aan de bank krab of aan de floerbedekking staan mijn mensen meteen klaar om met mij te speelen, en als dat niet zo is krab ik gewoon nog een keer, RITS RATS en ja hoor – het werkt altijd.
Er staat voor mij altijd een bakje brokjes, niet dat ik die eet want het zijn geen lekkere brokjes, maar stel dat ik bijna flouw fal van de honger dan zau ik ze kunnen eeten, in een noodgefal dus, forige week dinsdag stonden die fiese brokjes niet waar ze altijd staan, en mijn mensen kwamen niet, hoe hard of zacht of zielig ik ook toeterde, ze deeden net alsof ze sliepen, ik probeerde ook nog een beetje te slaapen maar dat is moeilijk als je keiveel honger hebt.
Toen mijn mensen eindelijk opstonden zei mijn vrouw Ga maar in je tuin kijken Keef!, dus dat deed ik, ook al zag ik niets biesonders, na een tijdje kwam mijn vrouw naar me toe, we liepen Saame naar de tuindeur en ik wist dat ze me eeten zau geefen, ineens tilde ze me op, dat hoeft voor mij niet zo maar ik find het ook niet erg, pas toen ze met mij in haar armen ging loopen en ik in de gang die stomme bus zag staan begon ik te friemelen en tegen te stribbelen, maar het was al te laat: ik zat in de bus.
was stilletjes en ik at niet veel, ik was in mijn tuin maar ik rende niet en ik speelde niet, ik was aan het ferwerken, ik kreeg ekstraveel knuffels en aandagt, ik sliep veel in mijn mand onder het bed, meer dan anders, ik speelde niet eens spieraal in de nacht, zo moe was ik van mijn afontuur, pas na twee daagen deed mijn toeter het weer, ik was weer gewoon Kever en mijn moeilijke gefoelens waren geparkeerd, net als die bus.