“Joey is een pikzwarte kater van 3 maanden die alles nog heel spannend vindt maar met veel liefde, aandacht en geduld bij de juiste mensen naar verwachting langzaamaan steeds verder zal ontdooien.”
Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden,
Deze pootschrijf begint met een inleiding van ons vrouwtje Iris. Daarna vertellen wij over onze ervaaringe met het toch wel gevoelige onderwerp van vandaag.
[Iris] Het is november 2020 als mijn telefoon gaat. “Goedemiddag, dit is mevrouw Witjas. We wilden u laten weten dat de operatie goed is gegaan en dat u Noxy tweede helft middag weer kunt ophalen. Maar er is nog wel een ding.” Hier aarzelde mevrouw Witjas duidelijk hoorbaar. Ik zette me schrap. “De dierenarts heeft heel goed gekeken maar hij kon geen balletjes vinden. Noxy is dus geen kater maar een poes. We hebben u geprobeerd te bellen maar konden u niet bereiken, dus we hebben de operatie maar gewoon uitgevoerd. Het herstel zal nu alleen wel wat langer duren.” Daar had ik wel even een kater van. Noxy een poes? Hoe kon dit? Toen ik er echter over ging nadenken vielen er wel wat puzzelstukjes op hun plek. De kater duurde trouwens maar even. Ik moest daarna vooral hard lachen.
Vreemd
[Noxy] Ik werd wakker op een vreemde plek. Het rook er raar. Ik had heel veel dromen gehad en ik voelde me zo duf als een konijn. (Voelt een konijn zich dan duf? En hoe weet ik dat dan, want ik ben toch geen konijn? Om daar verder over na te denken voelde ik me te duf). Ik lag in een hokje en af en toe kwam er een mevrouw bij me kijken die lief tegen me praatte en vroeg hoe het met me ging. Ik kon geen antwoord geven want ik viel steeds weer in slaap. Na een hele tijd werd ik in mijn reisbedje gezet en nam die mevrouw mij mee naar een andere kamer… en daar was mijn vrouwtje weer! Ze keek door het deurtje van mijn reisbedje en stelde mij gerust. Ik keek haar even lief aan maar sliep meteen weer verder. Ik wist wel: Ik ga nu naar huis dus alles is weer veilig. Thuis bracht vrouwtje mij naar boven en zette mij op een kamertje apart. Mijn weecee stond er en ook een bakje water en natuurlijk een warm mandje. Dat was fijn want ik had het koud. Eten wilde ik nog niet, want ik was misselijk. Vrouwtje bleef bij me zitten en liet me na een tijdje alleen zodat ik rustig kon bijkomen. Ze kwam wel steeds weer terug om te kijken hoe het met me ging. Nisha was nergens te bekennen maar dat vond ik ook niet zo erg. Ik had echt rust nodig.
De volgende morgen zette vrouwtje de deur van mijn kamertje weer open. Langzaam ging het steeds beter met mij. Ik was niet meer zo duizelig en voelde me weer helder in mijn kop. Maar wat voelde ik nou toch aan mijn kop? Er zat een hard wit ding om mijn nek, waardoor ik mijn kop nauwelijks kon bewegen en ik niet goed naar links en rechts kon kijken. Gelukkig kon ik wel eten en drinken. Er zat een raar smaakje aan mijn eten, maar ik had zo’n honger dat ik het toch maar heb opgegeten. Dat was nog best lastig met dat nekding. Voorzichtig waagde ik het daarna de trap af te lopen, omdat ik in de woonkamer wilde kijken waar Nisha was. Het lukte goed, maar dat harde nekding schuurde tegen de muur dus ik kwam met veel kabaal naar beneden. Nisha had zich verstopt op haar veilige plek – de stoel onder de eettafel, achter de oude vesten. Met grote, verschrikte ogen keek ze me aan.
[Nisha] Ik hoorde een onbekend geluid in de hal en zag iets heel raars op me afkomen dat erg chemisch rook. Ik wist niet wat ik ervan moest denken en besloot uit zelfverdediging hard te blazen. Maar dat rare ding bleek gewoon Noxy te zijn. Ik wist het toen ze naar me miauwde. Heel voorzichtig, maar nog wel alert, sloop ik dichterbij.
Lampenkap
[Nisha]: “Wat heb jij nou om je nek, Noxy, het lijkt wel een lampenkap.” [Noxy]: ”Ik weet het niet Nisha, maar het is geen lampenkap want ik geef geen licht en ik heb geen aan-en-uit-knopje.” Nisha: “Oh nee, maar het ziet er wel raar uit. Vooral als je eet.” [Noxy]: “Ik was bij de witjas, Nisha, ik heb een ooperaazie gehad en de witjas zegt dat ik nou een meisje ben. Maar dat was ik toch altijd al?” [Nisha]: “Ja, wat gek, Noxy. Je was gewoon een meisje, 
want anders bleef ik niet zo hard krijsen en kroelen in mijn zoektocht naar een vriendje. Dan was jij wel bovenop mij gesprongen!” [Noxy]: “Mensen kunnen soms zo dom zijn. Het komt gewoon omdat ik eerst Joey heette. In het asiel hebben ze mij die naam gegeven, want daar dachten ze dat ik een kater was.” Nisha: ”Hoe kan dat dan? Hebben ze niet goed gekeken?” [Noxy]: “Ze konden mij niet goed bekijken want ik sloeg wild van me af. Ze hebben maar wat gegokt, denk ik.” [Nisha]: “Wat zegt vrouwtje ervan? Moet je nu weg?” [Noxy]: ”Vrouwtje zei meteen dat het haar niets uitmaakt wat ik ben. Ze houdt nog steeds evenveel van mij. Natuurlijk hoef ik niet weg!” [Nisha]: “Moet ik nou ook zo’n lampenkamp om mijn nek, Noxy? En als ik dan weer thuiskom, ben ik dan ineens een jongetje? Wat doen die witjassen eigenlijk tijdens zo’n ooperaazie? Kunnen die tooveren ofzo?” [Noxy]: ”Zeker weten van niet, Nisha. De witjassen kunnen niet tooveren. Dat kan alleen ik. Want ik ben een Heksenkat. Daarom woon ik ook bij vrouwtje. En jij bent en blijft gewoon een meisje.”
[Iris] Nou gewoon, gewoon… er is bij ons niets gewoon. We hebben allemaal wel iets. Maar dat maakt ons dan ook een uniek drietal. En drie is een magisch getal.
Kopjes van Noxy en Nisha.
Oh, Noxy, het kan dus ook andersom.
Iedereen dacht dat ik een poesje was. Alleen als ik een poesje was, mocht ik bij mijn pleeggezin blijven, Saame met mijn moeder. Eenmaal bij witjas keken heel veel witjassen onder mijn staartje, heel genânt kan ik miauwen, niks privacy. Toen kwam mijn zaakie aan het licht. Katzijdank stond mijn pootafdruk al onder alle adoptiepapieren. En zat ik in de diepste spelonken van het hart van mijn mens. Inmiddels woon ik hier al ruim elf jaar.
High paw van Foppe
Psst daarom heet ik Foppe.
Pssst Mijn jas is trouwens net als de jouwe zwart (met een beetje wit). Zou dat er mee te maken kunnen hebben?
Hoi Foppe,
Ja, de kleur van onze jassen heeft er zeker mee te maken! Mijn vrouwtje zei dat meteen toen ze hoorde dat ik een meisje was. Zij kon mij ook niet oppakken (nog steeds niet), want dat wil ik niet… anders had ze het al lang zelf gezien! Gelukkig mocht ik blijven en jij dus ook! Zo fijn! Kopjes van Noxy. 🐾
Lieve Noxy en Nisha,
Wat een geweldige stunt dat het asiel dacht en later jullie vrouwtje dat Noxy een katermannetje was😹😹 Maar eigenlijk maakt het toch niks uit of je een katerman of poezendame bent. Het zou toch al te dol geweest zijn dat toen het uitkwam bij de Witjas jullie vrouwtje Noxy niet meer zou willen. Ze hield toch van hem die nu opeens een haar bleek te zijn.
Lieve groet voor jullie van 🐈⬛
Hoi Figo,
Ik wist zelf natuurlijk al lang dat ik een meisje ben. Mijn vrouwtje dacht dat ik een kater was omdat iedereen dat zei. Ik laat mij niet oppakken, want dat wil ik niet… en ik ben pikzwart, anders had vrouwtje al lang zelf gezien dat ik geen mannetje was! Maar wat je zegt… het maakt haar niets uit. Ze was ook meteen gewend en heeft ook nooit meer ‘mannetje’ of ‘hij’ tegen me gezegd. Ik was meteen ‘meisje’ en ‘zij’. En zo hoort het ook! Kopjes van Noxy. 🐾🐾
Hoi Noxy en Nisha,
Het geeft helemaal niks hoor dat je een meisje bent, je bent gewoon wie je bent en er wordt van je gehouden.
Maar het is wel grappig om te horen dat je een meisje bent terwijl er gedacht werd dat je een jongetje was. Hihihi!
Maar de liefde is er niet minder om vind je super lief en je bent een schatje.
Liefs van Annelieke(deeltijdbaasje van Tommy)
Hoi Tommy,
Ja, het was wel even een rare toestand toen, al die jaren geleden. Maar vrouwtje houdt gewoon van me, maakt niet uit wat ik ben. Ze vond mij ook heel schattig met die stomme lampenkap om. Ze noemde mij haar lieve nonnetje. Raar he? Kopjes van Noxy. 🐾🐾
Hoi Noxy en Nisha, wat maak het uit Noxy, het belangerijkste is dat er van je gehouwen wordt ! En nu weete ze dat je een meissie ben. Mij frouwtje heb altijd kaaaters gehad en nu dus mij, een meissie. Ze moes in het begin eefe wenne, maar nu zou ze mij eg waar nooit meer kwijt wille ! En zo is het met jou ook Noxy !
Dikke knuf van Belle.
Hoi Belle,
Dat klopt helemaal, wat jij zegt. Mijn vrouwtje zou mij ook nooit meer kwijt willen. Zij had voor dat ik kwam twee zwarte katers gehad en ze dacht dus dat ik de derde was. Dus zij moest ook even wennen maar het was meteen goed. Dat is Liefde. Kopjes van Noxy. 🐾🐾
Hoi Noxy het maakt toch niet uit of je een poezenmeisje bent of een katerjongentje. Jij bent Noxy een heel lief meisje daar moet wel fan gehouden worden en dat doet je frouwtje ook.
Toen mijn mensen mij uit het asiel haalden fielen ze als een blok foor me want folgens mijn frou had ik zulke liefe oogjes en ondanks dat ik heel angstig was durfde ik wel op de knie fan de man te zitten. Ze hadden me fast en zeeker ook geadopteerd wanneer ik een meisje was geweest.
Het is heel fijn dat jij en Nisha saamen zijn bij jullie lief frouwtje.
Zacht kopje fan Triton
Hoi Triton,
Wat knap dat jij bij die voor jou toen nog freemde man op zijn knie durfde te zitten! Echt heel stoer. Gelukkig maar he, dat er mensen met een goed hart naar het asiel kwamen. Daar hebben jij, ik en Nisha erg veel geluk mee gehad! Nu zijn we helemaal heppie bij onze mensen. Kopjes van Noxy. 🐾🐾
Hoi Noxy,
Nou, dat is wat zeg. Je gaat naar de witjas als jongetje en komt terug als meisje.
Maar dat maakt helemaal niets uit. Lief is lief, samen met Nisha.
Kopjes van Ginger, Abby en Wessel.
Hoi Ginger, Abby en Wessel,
Nou, het was inderdaad een rare dag toen. Maar ik was natuurlijk altijd al een meisje, dat wist ik wel. De mensen hadden het gewoon niet goed gezien. En dat komt omdat ik pikzwart ben en me niet laat oppakken (nu nog steeds niet). Dasr houd ik niet van. Want anders had mijn vrouwtje al lang gezien dat ik geen balletjes had! Gelukkig was ze niet boos en mocht ik gewoon blijven. Daar was Nisha ook blij om. Kopjes van Noxy. 🐾🐾
Heee lieve Noxy en Nisha, mensen kunnen soms best heel dom zijn, dat ze zomaar denken dat je een jongetje of een meisje bent terwijl dat helemaal niet zo is, en natuurlijk wisten jij en Nisha al die tijd dat jij een meisje was, alleen de mensen wisten dat niet!, dat was met Popje zo, die hier froeger woonde, hij was een jongetje maar dat merkte de dierendokter pas toen hij al neegen maanden was, en heel vaak als mijn mensen met hem bij een dokter kwamen die hem niet kende dacht die WEER dat hij een meisje was!, maar wat maakt het uit, als je maar gelukkig bent toch?!, ik weet zelf vaak niet eens meer of ik nau een jongetje of een meisje ben, dat komt door die ooperaatsie, daarna maakt het niet zoveel meer uit, heeeeeeeeel veel lieve kopjes voor jullie allebei, ze zijn van Kever!!
Hoi Kever,
Wij heben het er nog wel eens over hoor… hoe dom het was dat de mensen niet zagen dat Noxy een poes was. We zijn heel blij dat het vrouwtje niets uitmaakte. Ze moest wel lachen toen ze mij ophaalde van de ooperazie. En ze zei toen:’Nou, dan heb ik nu dus twee meiden!’ En dat was het. We zijn nog steeds allemaal heppie. Kopjes van Noxy&Nisha.🐾🐾