Hier mevrouw Ollie even met een uitleg over de veranderingen op Facebook. Ollie vindt het goed dat ik zijn plaats even overneem op het blog, hij vindt het ook belangrijk dat zijn vrienden weten wat er aan de hand is.

Facebook heeft kort geleden de regels veranderd.
Eerst mocht iedereen onbeperkt links plaatsen, maakt niet uit waarheen.
Nu zijn er andere regels. Je mag per maand twee links plaatsen naar een externe pagina, dus buiten Facebook.
Wil je meer links, dan heb je een abonnement nodig. Dat is best duur. Ik heb als technische ondersteuner van Ollie’s pagina het maandabonnement van zo’n 50 euro genomen. Daardoor mag ik 8 links per maand plaatsen, en die gebruik ik voor mijn pagina van de Indische Schrijfschool.
Dan hou ik dus nul links over.
Au.

Daarom staat er nu sinds kort bij de blogs een afbeelding van het webadres van Saame, zo omzeil ik dat een beetje zolang het gaat.

Zijn er andere mogelijkheden?
Daar puzzel ik nu op.

•  doorplaatsen
  Misschien kunnen vriendjes zelf een link plaatsen op hun pagina als er een blog is gepubliceerd en dan via FB een berichtje sturen, dan kan de tegniesedienst dit doorplaatsen. Dat mag wel, want het blijft dan binnen Facebook
•  abonnement
  Op saame.nl staat rechtsboven een venstertje waarmee je een abonnement op de blogs kunt nemen, dat komt dan vanzelf in de mail. Maar dan moeten nieuwe vriendjes wel weten: dit is er. Daarom staat dat er nu elke keer onder een blog op de facebookpagina.
•  anders, maar wat?

Ik ben nog aan het puzzelen op wat er voortaan wel en niet kan. Het is nu al zo dat reacties met een link erin geblokkeerd zijn. Dus niet zelf linkjes gaan posten, dat werkt niet. Er komt vast een goed nieuw creatief plan.

Als er iemand een goed idee heeft, is dat welkom. Want de stemmen van poezen en katers zijn belangrijk en Facebook als doorverwijzer ook.

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Vorige week woensdag zat ik in de keuken en de geur van malse stukjes kip kwam mij tegemoet. Ik spon luidruchtig. Mijn staart trilde van puur geluk. Ik nam een grote hap, genietend van de rustige ochtend.
Ineens klikte er iets achter mij. Een bekend onheilspellend geluid.
Ik verstarde. Mijn snorharen trilden Behoedzaam keek ik achterom. Daar stond het grote plastic monster De reismand. Mijn manmens glimlachte schuldbewust en hield de reismand open. Het was een valstrik! De jaarlijkse controle bij de dierenarts.

Ontsnapping

Met een luide miauw schoot ik onder de keukentafel door. Mijn controle was begonnen. Maar ook de grote ontsnapping:
1. Heel laag bij de grond rende ik richting de gang.
2. Een scherpe bocht bracht mij bij de trap.
3. Ik schoot als een zwarte schicht omhoog richting de slaapkamer.
Mijn favoriete schuilplaats lonkte, de donkere holte onder het bed. Als ik daar eenmaal zat kreeg niemand mij eruit. Ik nam een sprong over de wasmand, gleed over het laminaat en…..de slaapkamer deur viel met een zachte klik dicht. Net te laat.
Warme handen pakte mij op. Ik liet mijzelf helemaal slap hangen, maar dat hielp niet. Een moment later hoorde ik het deurtje van de reismand sluiten. Klik. Gevangen.
De reis in de auto was een beproeving. Bij elke bocht zong ik mijn luidste protestlied, en liet ik een diep en klagend miauw horen. Maar het mocht niet baten.
Toen de auto stopte werd het pas echt spannend. De geur van de wachtkamer drong de reismand binnen. Het rook naar vreemde honden, en angst. Ik maakte mij zo klein mogelijk. Mijn ogen stonden zo groot als schoteltjes.
En toen klonk het: Bliksem mag komen, met een vriendelijke stem.
De reismand werd op een metalen tafel gezet. Het deurtje ging open. Maar ik weigerde naar buiten te komen. Ik hield mij met alle nagels vast aan de reismand. De dierenarts, een rustige vrouw met een zachte stem, tilde mij er voorzichtig uit. Ineens stond ik tegenover de vijand. Nu was er geen ontsnappen meer aan.

Controle

De controle begon:
1. De koude metalen schijf: Die belande op mijn borst. Bonk bonk bonk. Prachtig zei de vrouw, dit is een sterke hartslag.
2. De felle lamp: Er werd in mijn oren gekeken en naar mijn tanden. Goed gebit en schone oren zei de witte jas
3. De weegschaal: Ik werd op een plaat gezet. Die gaf 5,4 kilo aan. De vorige keer was het 5 kilo. Maar dat zijn allemaal spieren dacht ik bij mijzelf, en een heel klein beetje buikvet.
Toen kwam het spannendste moment. Zij hield mij vast bij mijn nekvel. En zij pakte een kleine naald. De jaarlijkse vaccinatie. Ik hield mijn adem in, zette mijn spieren strak en….prik.
Het was alweer voorbij. En ik had geen kik gegeven. Wat een held ben ik ook.
Als beloning kreeg ik een kattensnoepje. Die heb ik spontaan opgegeten. En toen kreeg ik een knuffel achter mijn oren.

Thuis

Toen ik weer thuis kwam stormde ik gelijk uit de reismand en rende naar mijn voerbak om de rest van mijn achtergebleven eten op te eten. De rust was wedergekeerd. Ik had de dierenarts weer overleefd, mijn territorium verdedigd en bewezen dat ik de dapperste kater uit de buurt ben.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Gedoe. Iets anders kan ik het niet miauwen. Het is gewoon gedoe. Al dat wachten op ontbijt. Het ‘ik kom er zo aan’ klonk al eeuwen geleden. Net als de wekker die keer op keer aangeeft dat het nu echt de hoogste tijd is om op te staan.
Maar wie er opstaat? Niet mijn mens. Die ligt zuchtend, kreunend en steunend in bed, terwijl wij drieën – wat miauw ik, wij vieren, want CW is er ook – geduldig wachten op een volle voerbak. Zeker Foppe. Sinds de boze beestjes in zijn buik zich gedeisd houden, heeft hij honger als een leeuw. Op volle sterkte, voor zover dat kan met een lege maag, rent hij de trap op om in haar oor te tetteren dat er beneden een heel peloton staan te verhongeren. Alleen maar, omdat zij moeite heeft met opstaan. Hij doet zijn stinkende best om de hoogste noten er loepzuiver uit te krijgen.
Maar of de manden bij de Meow of Holland om zullen draaien, betwijfel ik. Het maakt niet uit, zolang zijn klaaglijke serenade haar maar op de poot krijgt. Als iemand het kan, is het Foppe.

Redding

Met dezelfde vaart als waarmee hij omhoog ging, komt hij terug. Zijn kop schuddend van links naar rechts. ‘Ik weet het niet hoor, jongens. Mo doet zo raar. Ze zit op handen en knieën en haar gezicht trekt rare grimassen. Af en toe floept er auw uit, of AU. Ze heeft beloofd dat ze er ècht zò aan komt. Zodra het lukt om omhoog te komen. Ik snap er helemaal niks van. Wil jij eens poothoogte nemen, Cato?’
M’n tante zucht dat er al bang voor was, omdat Mo de hele nacht lag te kreunen. Haar normaal zo rustgevende en poezelige massages leken het alleen maar erger te maken. Het ging zelfs zo ver dat ze tussendoor niet eens wat extra’s heeft gehad, terwijl het voor haar te ruime zomerjurkje wel nodig zou zijn. Tante Cato vindt het maar niks en heeft er een harde kop in dat Mo ooit nog uit die slaapkamer komt.
Hoe moet het nu verder, vraag ik me hardop af. Ik kijk richting het kattenluik waar CW alle registers opentrekt. Ik weet dat ons mens een zwak heeft voor die ouwe dibbes. Maar die heeft geen sleutel om eigenpotig binnen te komen. De enige die ons kan redden, ben ik zelf.

Tergend langzaam

Snel denk ik na over de beste kattiek. Het is een kwestie van leven en dood. Wat zou het beste werken? Moet ik boos worden, of juist heel lief doen? Unaniem zijn we het eens dat de lieve manier de beste aanpak is. Mo is heel gevoelig voor mijn ieniemienie miauwtje. Ik trek alles uit de kast om die er zo schattig mogelijk uit te laten komen als ik schoorpotend haar slaapkamer binnen wandel. ‘Hi lieverd,’ klinkt het gesmoord, gevolgd door ‘auw, auw, auw.’
Ik schrik me alle snorharen in de rondte. Mijn broer heeft gelijk. Hier klopt iets niet. Mo is helemaal niet van de gymnastiek en nu draait ze zich in allerlei bochten. Als ze een been naar achter strekt en een arm naar voren kan ik purcies onder haar door. Mijn pluimstaart kietelt zacht onder haar kin. Zie ik daar een glimlach? Misschien ben ik op de goeie weg. Een natte neus, daar krijg ik meestal ook punten voor. Voorzichtig zoek ik haar op wang en geef een lebber met mijn ruwe tong. Voor het beste effect een paar zachte kopjes er achter aan. Ze wankelt. Ondanks het auw, auw, auw, lijkt er beweging te komen. Tergend langzaam kruipt ze naar de deurpost waar ze zich met een verbeten gezicht omhoog hijst.
Geen idee hoe lang het duurt voor ze voorover gebogen op twee benen staat. De trap af duurt nog langer, maar het maakt niet uit. Ze schuifelt richting de keuken. En daar is waar de voerbakken staan. Nu alleen nog zien te vullen.

Koppie van Japie

Noot van Mo: je kent het wel. Door een simpele handeling ‘schiet het in je rug’. In mijn geval wilde ik een bloempot verzetten. Dat was de druppel na een reeks klusjes. Spit is stom, maar gaat meestal ‘vanzelf’ weer over (met de nodige oefeningen waar Japie al over miauwt).
Opstaan is de grootste uitdaging. Eenmaal in beweging lukt het wel en redden we ons goed genoeg.