Categorie archieven: Uit het leven van Bert

🐾 Bliksem heeft een mysterie. Wortels en fluwelen pakken

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Afgelopen zaterdag zat ik op de schutting en was druk bezig mijn zwarte vacht te poetsen. Ondertussen speurde ik met grote ogen de straat en poort af. Normaal gesproken was het altijd wel rustig, maar vandaag was alles anders.

Wortel

Overal liepen mensen en kinderen in de meest vreemde kleren. Ze droegen fluwelen pakken in felle kleuren, baretten met grote veren en lange rode mantels. Sommige kinderen hadden zelfs een lange. Witte baard opgeplakt. Ik spitste mijn oren en legde mijn kop scheef. Wat is hier aan de hand? Een geheime bijeenkomst van vreemde vogels?
Ik besloot als beschermer van de buurt op onderzoek uit te gaan. Sprong van de schutting en sloop via de heg naar het huis van Roover. Toen ik binnen was zag ik bij de verwarming iets heel vreemds staan. Er stond een klein blauw gympje op de grond. Die was niet van Roover, maar van Lux het jongetje wat hier woont. In het gympje stak een enorme knaloranje winterpeen. Daarnaast lag een tekening van een man op een wit paard en een bakje met water.
Wie bewaart er nu een wortel in een schoen? Dat is een rare plek daarvoor. Had er maar vis in gedaan, dan had ik er wat aan gehad. Ik ging verder op onderzoek uit in de straat en zag overal gevulde schoenen staan. Ik hoorde kinderen iets zingen over kapoentje en gooi wat in mijn schoentje.
Dan kan er maar één conclusie zijn dacht ik. Dit moet het werk zijn van de man in de rode mantel. Die ze Sinterklaas blijkbaar noemen. Ze hadden het over zijn hulpjes, de vrolijke pieten. Maar waarom verzamelden zij dan al die winterpenen?

Kattenwerk

Ineens hoorde ik iets op het dak. Er rende iemand over het dak met een jute zak over zijn schouder richting de schoorsteen. Dit was het echte kattenwerk dacht ik. Niemand kan beter over de daken sluipen dan ik. Binnen twee sprongen zat ik op het dak, vlak achter die piet. Die zag mij en schrok. Oei een zwarte kat riep hij, gelukkig ben ik niet bijgelovig. Terwijl die piet daar op mijn terrein stond wees ik met mijn neus naar de schoorsteen. Die piet snapte dat ik wilde weten wat hij met al die wortels ging doen. Kijk daar maar eens zwarte vriend, zei hij. Nou ik heet gewoon Bliksem hoor miauwde ik terug. Toen keek ik maar waar hij naartoe wees. En daar stond een spierwit paard rustig te wachten, en er stond een man met een rode mijter en een lange witte baard naast.
Dat is Ozosnel, het paard van Sinterklaas zei de Wannabee dak piet. Die werkt heel hard om alles over de daken te krijgen en moet dus goed eten. In ruil voor de wortels stoppen wij iets lekkers of een cadeautje in de schoentjes. Ik knipperde met mijn ogen en zwiepte mijn staart, het mysterie was opgelost. Geen vreemde verklede vogels, geen worteldieven, maar een vriendelijke oude man met een hongerig paard en met dak pieten die helpen. Al waren die natuurlijk niet ze snel op het dak als ik. Misschien ga ik samen met Roover ook wel dak piet worden. Dat kan maar zo. Katermannen zijn supersnel op het dak.
Ik bleef nog even tevreden op het dak zitten, keek nog een keer naar het paard en sprong toen weer naar beneden. Alles was weer veilig in de straat en de poort.

Voerbakje

Ik ga vanavond thuis maar mijn voerbakje bij de verwarming neerzetten. Je weet maar nooit of Sinterklaas ook iets lekkers bij zich heeft voor een slimme katerman. Het liefst verse vis, maar een blikje mousse of zalmbrokjes is ook helemaal prima.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Minnie en het brokjes furrdienen

Het was deze week ergens in de ochtend. Frau maakt zich klaar om naar buiten te gaan. Ze keek blij. Wat ga je doen vroeg ik aan haar. Ik ga een nieuw contract tekenen. Oh waarvoor mauwde ik. Nou lieve Minnie dat zal ik je vertellen. Per 1 december ga ik weer ergens brokjes furrdienen. Oh miauw wat goed mauwde ik. Om daarna mezelf iets te beseffen.
Want nu kan ik nog elke dag de hele dag om noepies en ander lekkers vragen. Zeuren hoor ik Frau met een lachend gezicht zeggen. Eh nou eh okay gaf ik schoorpootend toe. Soms zeur ik inderdaad wel een beetje. Maar zeg nou zelf wie zou er soms niet gaan zeuren als er zoveel lekkere noepies en likwit sneks bestaan.

Vensterbank

Toen ze de deur uit ging zwaaide ik haar uit met mijn pootje. Daarna ben ik maar begonnen aan de fensterbank controle. Eerst die bij het achter raam. Daarna naar boven gedribbeld naar het raam bij de wasmachine. Daar kom je door dus op dat ding te springen en dan ff goed mikken en dan hops zit je daar in de vensterbank.
En als je er dan weer vanaf wilt dan doe je hetzelfde maar dan andersom. Of je doet een side quest en gaat op het wasrek liggen chillen. Dat is vooral fijn als het zonnetje schijnt. Daar word je dan zo lekker warm van en soesel je heerlijk weg.
Daarna ging ik natuurlijk ook de fensterbank controleren waar de grote mensenmand staat. De laatste tijd gebeurt er van alles hier in de straat dus deze controle is super belangrijk. Misschien wel de belangrijkste van allemaal! Ik ging er eens goed voor zitten om alles eens even heel goed in mijn gaatje te houden. Gelukkig gebeurde er deze keer niet zoveel.
Ik mauw gelukkig want halverwege de controle begon ik een beetje weg te doezelen. Uiteindelijk belande ik in een hele diepe dut. Ik droomde over foogultjes en muisjes en noepies en en nou ja over alles waar een katje zoal over droomt.

Weer thuis

Op een gegeven moment schrok ik wakker omdat ik de poort hoorde gaan. En dat betekend natuurlijk maar een ding en dat is dat Frau weer thuis kwam. Of dat mensenopa er aan komt want dat kan natuurlijk ook maar ik wist dat vandaag niet zo’n dag was.
Dus ik rekte mijzelf maar eens even goed uit en dribbelde daarna snel naar beneden. Hop hop de trap af, de gang door en zo hup naar de woonkamer. Tegen de tijd dat ik daar was stond Frau al bij de achterdeur. Ik deed mauw. Zij deed mauw. En toen kwam ze binnen.
Ze had een tas bij zich dus ik was benieuwd of daar lekkers voor mij in zat. Voorzichtig stak ik mijn koppie in de tas. Maar er zaten helemaal geen kattedingen in! Er zaten alleen maar lekkere dingen voor Frau in. Frau keek mij lachend aan. Ik heb mijzelf even verwend Minnie zei ze. Omdat ik nu officieel aangenomen ben bij de nieuwe brokjes furrdien plek. Ah vandaar! Ok nou voor deze ene keer zie ik het door de pootjes hihi.
Nou dit was het weer voor deze keer. Ik tetter nog steeds heel hard mee voor Freede.
Pootje van Minnie

Dit is er aan de hand met Facebook

Hier mevrouw Ollie even met een uitleg over de veranderingen op Facebook. Ollie vindt het goed dat ik zijn plaats even overneem op het blog, hij vindt het ook belangrijk dat zijn vrienden weten wat er aan de hand is.

Facebook heeft kort geleden de regels veranderd.
Eerst mocht iedereen onbeperkt links plaatsen, maakt niet uit waarheen.
Nu zijn er andere regels. Je mag per maand twee links plaatsen naar een externe pagina, dus buiten Facebook.
Wil je meer links, dan heb je een abonnement nodig. Dat is best duur. Ik heb als technische ondersteuner van Ollie’s pagina het maandabonnement van zo’n 50 euro genomen. Daardoor mag ik 8 links per maand plaatsen, en die gebruik ik voor mijn pagina van de Indische Schrijfschool.
Dan hou ik dus nul links over.
Au.

Daarom staat er nu sinds kort bij de blogs een afbeelding van het webadres van Saame, zo omzeil ik dat een beetje zolang het gaat.

Zijn er andere mogelijkheden?
Daar puzzel ik nu op.

  •  doorplaatsen
    Misschien kunnen vriendjes zelf een link plaatsen op hun pagina als er een blog is gepubliceerd en dan via FB een berichtje sturen, dan kan de tegniesedienst dit doorplaatsen. Dat mag wel, want het blijft dan binnen Facebook
  •  abonnement
    Op saame.nl staat rechtsboven een venstertje waarmee je een abonnement op de blogs kunt nemen, dat komt dan vanzelf in de mail. Maar dan moeten nieuwe vriendjes wel weten: dit is er. Daarom staat dat er nu elke keer onder een blog op de facebookpagina.
  •  anders, maar wat?

Ik ben nog aan het puzzelen op wat er voortaan wel en niet kan. Het is nu al zo dat reacties met een link erin geblokkeerd zijn. Dus niet zelf linkjes gaan posten, dat werkt niet. Er komt vast een goed nieuw creatief plan.

Als er iemand een goed idee heeft, is dat welkom. Want de stemmen van poezen en katers zijn belangrijk en Facebook als doorverwijzer ook.

Ik denk nou na hoe moet ik ferder

Persoonlijk ben ik een kater die denkt over het leefe, hoe het is, en hoe ik ben en daar heb ik tijd foor nodig, gewoon dat ik ergens kan liggen en foor me uit kijken en dan na een poos komen er gedachten en dan snap ik meer dan eerst.

Dat is belangrijk.
Als ik dingen snap dan heb ik meer zekerheid fan binnen. En dan kan ik meer, dan slaap ik ook beter, dus dan heb ik rust in mijn kop. En dan hoef ik weer minder pillies of druppels tegen mijn angstklagten.
Daar wil ik eefe meer over zeggen.
Voor de ooperazie had ik hier reenovatie en ik moest mee naar de flet en naar het tuinhuis, toen kreeg ik ekstra druppels dat ik meer kragt had mentaal en toen kon ik het beter aan. Alleen ik kwam terug thuis en er was nog steeds reenovatie dus ik bleef gewoon de druppels nemen en ik kon het leefe toen ook aan al was ik soms wel bang daar ben ik eerlijk ofer.

Na de ooperazie was alles anders. De herriemannen kwamen minder in de straat dus ik werd gewoner in mijn kop en ik nam minder druppels want ik was kalm van mezelf meestal dan.
En daardoor had ik meer ruimte fan binnen. Dat ik weer meer mezelf kon zijn. Soms ging ik ’s morgens op bed kijken en daar knuffels doen en rollen en knorren, en het was helemaal intiemiedinges op mijn manier.
Nou ben ik ook weer aan het spelen, met een lintje dat ik door de kamer ren en dan BAM erop, dat kan nou ook weer, ik heb er de eenerzjie voor.
Misschien kwam het ook fan ik ben hier nou bijna twee jaar en dan ben je dieper gewend dat is gewoon zo.
Ik wist geeneens dat ik zo kon feranderen.

Alleen nou is het nog steeds zo dat ik geen brokjes kan eete. Ik heb geen nieuwe tegniek gefonden. En ik probeer het bijna elke dag.
Nou zei mijn vrouw dat folgende week de dokter naar mijn kaak komt kijken, bij mij thuis, dan hoef ik niet in de taksie. Foor mij hoeft het niet. Ik ga achter de kastjes zitten. Maar als huiskaterjongen zijnde weet ik nou al hoe dat gaat eerlijk waar.
Dit was mijn updeet fan hoe gaat het met mij.

🐾 Bliksem moest naar de witte jas. Hoe ging dat?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Vorige week woensdag zat ik in de keuken en de geur van malse stukjes kip kwam mij tegemoet. Ik spon luidruchtig. Mijn staart trilde van puur geluk. Ik nam een grote hap, genietend van de rustige ochtend.
Ineens klikte er iets achter mij. Een bekend onheilspellend geluid.
Ik verstarde. Mijn snorharen trilden Behoedzaam keek ik achterom. Daar stond het grote plastic monster De reismand. Mijn manmens glimlachte schuldbewust en hield de reismand open. Het was een valstrik! De jaarlijkse controle bij de dierenarts.

Ontsnapping

Met een luide miauw schoot ik onder de keukentafel door. Mijn controle was begonnen. Maar ook de grote ontsnapping:
1. Heel laag bij de grond rende ik richting de gang.
2. Een scherpe bocht bracht mij bij de trap.
3. Ik schoot als een zwarte schicht omhoog richting de slaapkamer.
Mijn favoriete schuilplaats lonkte, de donkere holte onder het bed. Als ik daar eenmaal zat kreeg niemand mij eruit. Ik nam een sprong over de wasmand, gleed over het laminaat en…..de slaapkamer deur viel met een zachte klik dicht. Net te laat.
Warme handen pakte mij op. Ik liet mijzelf helemaal slap hangen, maar dat hielp niet. Een moment later hoorde ik het deurtje van de reismand sluiten. Klik. Gevangen.
De reis in de auto was een beproeving. Bij elke bocht zong ik mijn luidste protestlied, en liet ik een diep en klagend miauw horen. Maar het mocht niet baten.
Toen de auto stopte werd het pas echt spannend. De geur van de wachtkamer drong de reismand binnen. Het rook naar vreemde honden, en angst. Ik maakte mij zo klein mogelijk. Mijn ogen stonden zo groot als schoteltjes.
En toen klonk het: Bliksem mag komen, met een vriendelijke stem.
De reismand werd op een metalen tafel gezet. Het deurtje ging open. Maar ik weigerde naar buiten te komen. Ik hield mij met alle nagels vast aan de reismand. De dierenarts, een rustige vrouw met een zachte stem, tilde mij er voorzichtig uit. Ineens stond ik tegenover de vijand. Nu was er geen ontsnappen meer aan.

Controle

De controle begon:
1. De koude metalen schijf: Die belande op mijn borst. Bonk bonk bonk. Prachtig zei de vrouw, dit is een sterke hartslag.
2. De felle lamp: Er werd in mijn oren gekeken en naar mijn tanden. Goed gebit en schone oren zei de witte jas
3. De weegschaal: Ik werd op een plaat gezet. Die gaf 5,4 kilo aan. De vorige keer was het 5 kilo. Maar dat zijn allemaal spieren dacht ik bij mijzelf, en een heel klein beetje buikvet.
Toen kwam het spannendste moment. Zij hield mij vast bij mijn nekvel. En zij pakte een kleine naald. De jaarlijkse vaccinatie. Ik hield mijn adem in, zette mijn spieren strak en….prik.
Het was alweer voorbij. En ik had geen kik gegeven. Wat een held ben ik ook.
Als beloning kreeg ik een kattensnoepje. Die heb ik spontaan opgegeten. En toen kreeg ik een knuffel achter mijn oren.

Thuis

Toen ik weer thuis kwam stormde ik gelijk uit de reismand en rende naar mijn voerbak om de rest van mijn achtergebleven eten op te eten. De rust was wedergekeerd. Ik had de dierenarts weer overleefd, mijn territorium verdedigd en bewezen dat ik de dapperste kater uit de buurt ben.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem