Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Ik beschouw mezelf absoluut niet als een gewone huiskat. Nee, ik ben een ontdekkingsreiziger, een acrobaat. Een koning van de hoogte. En nu had ik een avontuur op het hoge zonnescherm van de buren.

Schutting

Op een ochtend zat ik op de schutting mijn koninkrijk te overzien. Bij de buren lonkte het gekleurde zonnescherm. Voor mij was dit een uitnodiging. Met één soepele sprong landde ik bovenop strakgespannen canvas van het zonnescherm. Het doek gaf direct angstaanjagend ver mee, waardoor ik veranderde in een soort harige bowlingbal die naar het diepste punt rolde. Maar een kniesoor die daarop lette. Het avontuur riep!
De geuren bovenop het scherm waren fenomenaal. Ik snoof de lucht diep op. Ik rook de zoete geur van de barbecue van de buren, de frisse geur van de was die hing te drogen en toen…. De ultieme hoofdprijs: Vogels. Vlak boven mijn kop vloog een brutale mus voorbij. De vogel landde op de dakgoot en keek spottend op mij neer.
Dat pik ik niet, dacht ik. En ik besloot de aanval in te zetten. Mijn jachtinstinct nam het volledig over van mijn gezonde verstand. Ik ging in de sluiphouding liggen. Nou ja, voor zover dat ging op een wiebelend canvas. Met mijn achterwerk parmantig in de lucht begon ik te wiebelen om vaart te maken. Waggel, waggel, waggel.
Mijn manmens hoorde ineens op het terras een onheilspellend gekraak. Toen hij omhoog keek, zag hij een gigantische harige bult aan de onderkant van het zonnescherm hangen. Het doek was vervaarlijk uitgerekt en de metalen armen van het scherm piepten van de stress. Ik woog inmiddels een solide 6 kilo, en het scherm was duidelijk niet ontworpen voor zwaartekracht tartende katten.
Ik zette aan voor een sprong. Maar in plaats van vooruit, ging ik recht naar beneden. Het canvas rekte zover uit dat mijn buik de metalen stang raakte. Het doek hield het net, echt net. Ik hing daar als een harige hangmat, mijn pootjes wild in de lucht maaiend, terwijl de mus mij vanaf de dakgoot hardop leek uit te lachen.

Niks gebeurd

Met de waardigheid, zoals alleen katten die kunnen opbrengen na een totale mislukking, krabbelde ik achteruit. Ik gleed half op mijn zij terug de schutting op. Ik schudde mijn pootjes uit en deed alsof er niks gebeurd was en begon direct mijn vacht te wassen.
Het zonnescherm veerde met een diepe zucht van verlichting weer omhoog. Het koninkrijk was veilig. Voor zolang het duurde. Morgen ga ik gewoon een nieuwe poging wagen. Eens kijken of die mus er dan ook weer gaat zitten. Misschien wil Roover dan ook wel meedoen. Maar of dat zonnescherm 2 zware katermannen kan houden? Nou ja, ik hou wel van een avontuur.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Toen ik weer thuis kwam uit het Tuinhuis, toen snapte ik meteen waar ik was en dat was thuis, waar ik alles ken en begrijp. Alleen er was toch iets anders.

Onder mijn fensterbank heb ik een dekenbed, dat is heel dik en ik lig er graag op te slapen, ik kan er ook goed op trappelen. Daar was iets mee.
Ik dacht ga ik kijken of niet en toen zei mijn vrouw van Ollie ik ga het uitleggen, kom maar. Dus wij er samen heen.

Het dekenbed was anders. De dekens eronder waren weg en nou had ik een heel dik schuim en daarofer lagen mijn kroeldekens die waren gewoon.
Mijn vrouw duwde op het schuim en zei dit is een afspringkussen foor je poot, je weet waarom ik dit zeg Ollie.
En toen wist ik het weer.

In het Tuinhuis had ik ook een fensterbank net als hier alleen dan twee en eentje was bij een bank en de andere was bij het grote raam. Hoe kom ik daar. Nou mijn vrouw had een trap gemaakt van kisten en stoelen en fan alles. De eerste keer ging ik daarofer en de tweede keer ook.
Heen en terug. Dat ging goed, ik kon het gewoon.
Dus toen foelde ik me tefreede.
En ik dacht ik hoef geeneens ofer die trap.
Nou, ik springen, in de fensterbank en er weer uit de hele tijd en het lukte elke keer, alleen daar moet ik eerlijk ofer zijn, toen deed mijn poot weer pijn.
Ik bleef springen.
Mijn vrouw wees naar de trap maar ik dacht ik kan springen.
Maar na een paar dagen dacht ik toch fan ik ga in die andere fensterbank bij de bank dat is gemakkelijker weeges mijn poot.
Ferder sliep ik daar ook weeges het keihete.

Dus daarom heb ik nou een afspring-kussen. Het is zachter foor mijn poot als ik neerkom. En ik kan er ook op trappelen dat heb ik pas ontdekt. Dus het is een goed kussen en ik weet nou ook ik moet zelf foorzichtig leren zijn alleen dat is soms moeilijk.

Elke morgen ga ik naar mijn tuin en tsjek ik alles, dat moet, want als ik in de nacht niet buiten ben geweest kan er van alles zijn gebeurd, dus ik moet eerst kontroleeren of alles in orde is, meestal is dat zo, maar je weet nooit, op een dag kan het zijn dat ik in moet grijpen.

Daarna ga ik lekker op mijn terras liggen, daar is de zon in de ochtend, en het wordt daar al ZO warm dat ik onder mijn bankje moet gaan liggen, of ik ferhuis naar de hortensiejaas, daar kruip ik onder en daar is het altijd heerlijk frips.

Tuin

Mijn vrouw komt elke morgen tee drinken bij mij in mijn tuin, dat is gezellig, ik krijg een paar brokjes en een knuffel en dan leest zij de krant en ik denk na, want als ik de krant zie weet ik weer waarom ik voor vreede tetter, en waarom ik niet op kan geefen, mensen denken vaak dat wij als katten niets weeten maar hier staat heel vaak de raadio aan en ik hoor alles, en van vrienden weet ik dat ze fia de teeleviesie of internet op de hoogte zijn van wat er in de weereld gebeurt.

Nau is er in mijn tuin iets wat ik moeilijk find: mijn vriend de duif wordt gepest door andere duifen, hij kan er niet zo goed tegenop, ze duuwen hem opzij en dat laat hij gebeuren, als mijn vrouw de andere duifen wegjaagt schrikt mijn duif en fliegt ook weg, ik probeer te helpen door naar de andere duifen toe te rennen zodat ze bang worden, maar ze fliegen omhoog en komen gewoon weer terug, mijn man loopt soms naar de andere duifen toe en zorgt dat ze weg gaan, maar niets helpt, en soms kan mijn duif niet eens rustig zijn brokjes eeten omdat er wel FIER duifen om hem heen staan die de baas prooberen te zijn, en nau weeten we niet meer zo goed wat we nog kunnen doen, we hoopen maar dat mijn vriend toch blijft komen.

10000%

Soms geeft mijn vriend de duif een duuwtje tegen een andere duif, maar ze zijn niet bang van hem, en meer durft hij niet, zo is de weereld ineens in mijn tuin gekomen, en mijn zomer foelt een beetje kauder, ik zie dat de sterkste gemeen kan zijn en steeds méér wil, en dat de bangste het daar moeilijk mee heeft en maar weg gaat omdattie niet anders kan, en ik find dat niet eerlijk.

Ik weet niet hoe ik kan helpen, maar ik weet wel 10000% dat ik niet van ruusie en van gemeen doen hau, ik wil niet zo doen, zo ben ik niet en mijn duif ook niet, wij zijn niet de sterksten, dus ik tetter maar NOG harder voor vreede, ik hoop dat het helpt.

****
Ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.