Hallo lieve tuintijgers en huiskamerhelden, Nisha hier!
Afgelopen week was het weer zover. We werden wakker van een brullend geluid en zaten meteen rechtop in bed. Vrouwtje hoefde een dag niet naar haar werk. Ze trok het dekbed helemaal over zich heen en mopperde gesmoord:“Neeee… waarom nou weer net vandaag! En waarom moet dit altijd zo belachelijk vroeg?! Houden ze er nou nooit eens rekening mee dat mensen ziek kunnen zijn of een vrije dag kunnen hebben en gewoon wat later willen opstaan?”
Ze was echt vreselijk boos. Wij sloegen onze poten over onze oren en vroegen ons af wat dit nu weer was. Ik miauwde tegen Noxy: ”Wat is dat, Noxy? Zijn we in gevaar?” ”Ik weet het niet, Nisha”, miauwde ze terug, “maar dat ga ik niet afwachten. Ik ga me verstoppen! Doei!” Noxy schoot met een vaart van het bed af met haar staart tussen haar poten.
Nou, toen ben ik maar gewoon achter haar aan gerend. Zij is veel banger dan ik voor vreemde geluiden, maar ik wil wel altijd bij haar zijn dus als zij ergens voor vlucht, vlucht ik mee. Ook als vluchten misschien helemaal niet nodig is, maar ja, dat weet je nooit van tevoren. Dus daar zaten we dan saame te bibberen onder een kastje.
Noxy miauwde tegen mij:”Durf jij voor het raam te gaan kijken, Nisha? Ik denk dat het misschien die dingen zijn voor als de blaadjes vallen. Die komen altijd als het buiten donkerder en kouder wordt en het duurt best lang.” Dat durfde ik wel, dus ik sloop voorzichtig onder het kastje uit richting het raam en sprong op de vensterbank. Daar zag ik twee mannen in oranje hesjes die een soort buis vasthielden waaruit dat brullende geluid kwam. Ze zwaaiden wat in het rond met die buis en alle blaadjes die van de bomen waren gevallen dansten dwarrelend in de lucht richting hun einde, want ze verdwenen in die buis.
Eén van de mannen blies met die buis blaadjes de straat op. Er lag inmiddels een hele bult in lange rijen over de straat. “Ja, je hebt gelijk, Noxy!”miauwde ik tegen haar, “Het zijn die blaadjesdingen”.
Dat je weet wat het is, maakt het wat minder eng, dat is wel zo, vind ik. Noxy vindt dat niet. Het geluid van de blaasbuizen stopte af en toe. Dan konden we weer even bijkomen. Na een tijdje waren de mannen met de buizen bij een andere flet, een stuk verderop.
Noxy kwam voorzichtig tevoorschijn en liep een rondje door de kamer en stopte bij onze brokjes. Ze wilde net een hap nemen, toen er ineens een ander hard geluid was. “Oh nee… ook dat ding nog! Ik ben er helemaal klaar mee!” mopperde vrouwtje vanuit de slaapkamer en ze kwam boos de woonkamer in gestampt.
Nou, wij waren er ook helemaal klaar mee want wat een herrie zeg, op de vroege ochtend. Niet normaal! Noxy zat alweer in elkaar gedoken in een mandje en ik sprong van de vensterbank, nadat ik had gezien waar dit vreselijke geluid vandaan kwam. Het was een soort auto met een bak erachter en het maakte een hard blazend geluid, zoiets als een stofzuiger. Het duurde best een tijd voordat het weer rustig was in de straat. Toen we ons weer echt durfden te laten zien keken we saame naar buiten.
Alle blaadjes waren weg! Vrouwtje legde uit dat dat autootje al die blaadjes had opgegeten, omdat dan de straten weer mooi schoon zijn. Nou, dat vonden wij maar stom. Waarom laten mensen die blaadjes niet gewoon liggen als ze van de bomen waaien? Het zijn mooie schuilplaatsen voor de wilde buitendieren, die kunnen zich lekker in die bladerhoopjes verstoppen en zo warm blijven als het kouder wordt.
Waarom willen mensen altijd alles schoon en strak hebben? Ze begrijpen niks meer van de natuur! Ze ruimen liever alles op met brullende en razende apparaten om kwart over zeven ’s ochtends. Onbegrijpelijk.
Er is trouwens nog een vreselijk geluid bij ons in de buurt. Knallies! Al een hele poos schrikken we ons helemaal wild van al die knetterende knallies buiten. Het erge is dat ze zo onverwacht komen. Liggen we net lekker te pitten, begint dat geknal weer. Echt, we weten dan niet hoe snel we ons uit de poten moeten maken.
Noxy kruipt dan vaak in haar iglomandje. Dat mandje heeft een dichte achterkant en vrouwtje heeft de opening richting muur gezet. Zo heeft Noxy een heel veilig plekje. Op de laatste dag van het jaar, als er heel veel en heel lang knallies komen, ligt ze daar ook altijd. Ik vlucht altijd naar mijn plekje tussen twee boekenkasten in. Daar voel ik me het veiligst.
Vrouwtje vindt het altijd heel zielig voor ons en is boos op dat stomme geknal buiten. Vooral ook omdat het nog niet mag, het is nog lang geen laatste dag van het jaar! Waar wij wonen knallen ze gewoon het hele jaar door.
Bij voetbalwedstrijden, bij druksdeals, bij feestjes aan de rivier en in de stad, echt… wat vinden mensen eraan, vragen we ons af. En wanneer gaan ze nou eens met ons rekening houden?
Vrouwtje heeft wel verteld dat het dit jaar stil moet zijn op de laatste dag van het jaar, maar daar geloven we niets van. Mensen luisteren namelijk niet, die denken dat ze de baas zijn over alles en doen gewoon waar ze zelf zin in hebben. Vooral voortdurend herrie maken.
Plan
Daarom hebben we nu een plan bedacht. Over een paar weken komt Sinterklaas weer cadeautjes brengen. We hebben ons verlanglijstje al klaar. We vragen hem om noise-kensseling koptelefoons. Niet alleen voor ons, maar ook één voor ons vrouwtje. Dan kunnen we voortaan de herriewereld buiten laten.
Wij leven liever in stilte, want in de stilte woon je in je eigen wereld, waar het veilig en vertrouwd is, die je zelf kunt maken en die alleen jij begrijpt.
Kopjes van Noxy en Nisha
