Allemiauws, dit is zooooo leuk. Ik had nooit gedacht dat ik iets leuker zou vinden dan in mijn boom klimmen of op muizenjacht gaan. We zijn namelijk op vakantie! Met z’n allen!
Foppe, ons mens en ik. Ik hoor jullie al denken, Mo gaat toch nooit op vakantie? Dat klopt. Want dat was veel te veel stress voor tante Catootje. Ook de pillen van Foppe maken het ingewikkeld. Omdat we met zijn drietjes bij elkaar blijven, gaan we het gewoon proberen. We zijn net aangekomen op de plaats van bestemming en de sfeer is nu al uitgelaten. Opwindend is het ook.
Op het erf
Want we zijn niet zomaar ergens. We zijn op het erf bij tante Luna! Daar gaat het allemaal gebeuren. Weten jullie het nog? Bij het laatste Weilandfeest in de zomer werd de daverende dag vol muziek, lekkere hapjes en festiviteiten afgesloten met Donkermuis. Het was best wel spannend in het bos, waar de sterren ons de weg wezen bij het oplossen van een raadsel.
Daarna miauwde tante Luna dat ze dit zeker weer wilde organiseren en dan maar liefst een week lang. De voorpret alleen was al geweldig. Ik had nooit durven dromen dat we echt zouden gaan en nu zijn we er gewoon. Mo vermaakt zich ook kostelijk. Die zit gezellig te keuvelen met de mensen en de buuf van tante Luna. Daar heb ik geen omkijken naar. We moeten ons alleen af en toe even melden, zodat ze weten dat alles goed gaat.
Donkermuis
Als jullie dit lezen is de Donkermuis Najaars Dropping al in volle gang. Ik mag er niet te veel over zeggen, anders zou ik zomaar mijn bek voorbij kunnen miauwen met de oplossing. Daarom hou ik het kort.
Deze foto is van vlak voor de officiële start van de novembereditie van Donkermuis. Saame met Lapje (links), Joris (helemaal rechts), Foppe en ik neemt tante Luna de laatste instructies met ons door. Natuurlijk kun je langskomen.
Mag of kun je niet weg van huis, geen probleem. Want Donkermuis is online op de poot te volgen. Je kunt gewoon vanuit je luie mand meedoen. Als je de hele week alle aanwijzingen volgt op de Beestboekpagina van Joeps Grote Weilandsfeest kun je het raadsel oplossen. Jullie doen toch ook mee?
Dat het leven stom is zonder tante Catootje dat hoeven we niemand te furtellen. Mo heeft ons uitgelegd dat we met elkaar een nieuwe balans moeten zien te vinden. Want Catootje was de baas in huis en zij bepaalde het ritme van alles.
Het is best bijzonder dat er maar één ding is veranderd en dat alles anders is. Daar houden we niet zo van, dat dingen veranderen. Daarom bedachten we een simpele oplossing. We zetten de klok terug in de tijd, alleen dan zonder m’n tante.
Die blijft furever die purrachtig fonkelende ster, omringd door alle lieverds die op aarde zo enorm gemist worden. Ieder donker klim ik in mijn boom, die stevig is vastgesjord met een knalgroene spanband. Zo ziet de wind dat hij die niet om mag blazen. Het werkt, want knalgroen heeft de stormen Austen en Boelo al verslagen.
Afwas
Een heel grote verandering is dat er geen afwas meer is. Een nachtmerrie kan ik jullie verzekeren. Want ik als oppermeester in het schoonmaken van halflege bakjes – volgens mijn mens zijn ze meer dan halfvol, het is maar hoe je het miauwt – ben ik ongevraagd werkloos.
Mijn vrijgekomen tijd wil ik nuttig inzetten. Ik moest denken aan mijn oude hobby waar ik heel bedreven in was toen ik hier net kwam wonen. Al is het op de kop af vijf jaar geleden ik weet nog purcies hoe het werkt. Voorpoten op haar benen en kop op het bord dat ze op schoot heeft. Als ze dat hoger tilt, zet ik gewoon mijn poten op het randje. Dan kiept de inhoud vanzelf op de grond. Of voor haar neus gaan zitten als ze aan tafel eet. Met mijn brede kop het bakje yoghurt wegduwen is zo gepiept. Zij verpest de sfeer door ‘nee, Japie’ te zeggen. Steeds feller, ’NEE!’ Dat is niet aardig, vind ik. Ik wil haar alleen maar helpen. En voorkomen dat ik omval van de honger.
Ik loop al weken rond met een knorrende maag. Daar word ik dan weer sjagrijnig af. Ook hierin blijkt de oplossing een fluitje van een cent. Op het pleintje achter mijn huis staan veel kliko’s. Omdat niet iedereen zijn bordje netjes leeg eet, schrapen mensen hun vreetplateaus leeg in die megaprullenbakken. Niet iedereen mikt trefzeker en daar zit mijn geluk. Er zijn twee opties. Of ik eet de restjes zelf op. Maar dat is minder efficiënt voor mijn rommelende buik. Beter wacht ik op piepbeesten die zichzelf eerst volvreten aan de aardappelen met vette jus. Zo sla ik twee vliegen in één klap. Met een beetje mazzel komen er zelfs GBK’s op af. Dat is extra feest voor mij. En voor mijn broer. Want natuurlijk mag Foppe mee eten van zo’n goudbruine rakker, met zijn lange schubbige staart.
Boomerang
Foppe heeft trouwens ook weer wat oude gewoontes opgepakt. Waar in mijn vorige blog de vlag uitging omdat het zo goed gaat met zijn buik kwamen de zorgen om hem als een boomerang terug. Hij moet gedacht hebben, wat mijn moeder kan, kan ik ook en dat is heel veel drinken. Hij banjerde van waterbak naar waterbak. Regen was een feestje, want water uit plassen is extra lekker. ‘Dat gaat Mo niet leuk vinden’, miauwde ik hem, maar zijn oren deden het niet goed. Want hij bleef lebberen.
Ook daarna luisterde hij niet naar me, toen hij furstopt zat onder het dekbed met een blaas die op knappen stond. ‘Doe het nou gewoon voor één keer op die witte balletjes’, tetterde ik door de dikke stof heen. ‘Ik zal echt niet kijken als je op de plastic plasdoos gaat.’ Maar nee hoor, hij wilde er niets van weten. Zelfs niet na dreigementen van ons mens dat hij anders mee moest naar witjas.
Hij bibberde zo hard toen hij in de rammelbak werd overgeheveld dat seismografen alarm sloegen voor een lokale aardbeving. Toen hij terugkwam had hij extra gaten in zijn jas. Zo niet handig met de koude oostenwind die af en toe al vlaagt. Foppe was zo opgelucht toen hij weer op honk was dat hij spontaan alles liet lopen. Ook zo’n typisch oud gebruik van hem.
Toonladders
Zelfs Mo doet zoals ze vaker doet. Het verdriet in een doosje stoppen dat af en toe open mag. ’s Nachts bijvoorbeeld als ze het warme lijfje van tante Cato niet naast haar voelt. Mijn broer doet zijn best om de ijzige leegte op te vullen met een cursus opera zingen.
Van KeverT weet hij dat je het beste in het donker kunt oefenen. Dat baart de kunst. Liever ga ik op pad dan zijn toonladders aan te horen. Om thuis te komen met een overheerlijk piepbeest en die los te laten in de kamer. Daar komt Foppe op af en is Mo verlost van het kattengejank. Een purrrfecte deal lijkt me. Maar waarom schreeuwt ze dan alle buren wakker met haar ‘Nee, Japie, NEE!’
Deze week leerde ik dat nieuw meerdere betekenissen kan hebben. Door de poep van poes Nova zijn de kapotte darmen van mijn broer weer als nieuw. Zijn ziekte gaat er niet door over, maar door de goeie beestjes is zijn buik nu eindelijk rustig. Hij voelt zich herboren sinds de transplantatie en haalt weer kattenkwaad uit. Reden voor een feestje, dachten we.
Maar terwijl mijn broer zich steeds beter voelt, voelt zijn moeder zich langzaamaan steeds slechter. Eerst heb ik dat nog niet zo goed door. De afwas die ze voor me laat staan, doe ik met veel plezier. Tot ik al die lekkere hapjes niet meer op krijg.
Het valt me op dat tante Cato op zwabberende poten naar buiten gaat, zodra ze ons mens ziet. Merkwaardig, want ik weet hoe graag ze bij Mo is. Die twee zijn onafscheidelijk. Keer op keer haalt ze haar rustig terug naar binnen. Mo fluistert in haar oortjes dat ze zich aan haar belofte houdt, al vindt ze dat ook heel moeilijk, maar ze doet het echt! Ik begrijp niet zo goed wat die belofte inhoudt, maar daar kom ik gauw genoeg achter.
Belofte
Tante Catootje
Ik hoor mijn mens tegen tante Catootje praten. Dat het goed is, dat ze binnen veilig is, dat ze alles kan eten wat ze maar wil en dat er ècht niets in verstopt zit. Want dat heeft ze vorige zomer beloofd! ‘We doen het op jouw manier, Toosje. Geen pillen meer, geen gedoe meer, geen dokters meer, behalve om je te helpen met sterven.’ Ik weet nog hoe ze zich toen wekenlang in de schuur verstopte. Ze was zoooooooo bang geworden na het bezoek aan witjas. Ze was nòg banger voor de pillen. De simpele antibioticakuur die haar van een urineweginfectie af zou helpen, werd een afschuwelijk drama. Ze durfde niet meer naar binnen en al helemaal niet meer te eten, bang dat er medicijnen door heen zouden zitten. Ze werd steeds magerder en haar vacht mottiger. Het duurde twee maanden voor ze weer in de buurt van ons mens durfde te zijn.
Toen deed Mo die belofte. Ze sloten de deal dat tante Cato zou aangeven wanneer ze aan haar laatste reis wilde beginnen. Vier seizoenen lang vrat ze als een bootwerker, dronk sloten water en pieste alle plastic plasdozen vol. Was ze echt zo sterk? Of zou ze hebben gewacht tot het goed ging met Foppe?
Daags nadat hij zijn eerste muis in lange tijd mee naar binnen neemt, sluipt een nieuwe verandering ons leven binnen. Het sein springt op oranje: eten kan haar minder bekoren, de kattenbak blijft langer schoon, haar jas begint te pieken. Witjas belt met kattastisch meows over Foppe. Een tweede poeptransplantatie is voorlopig niet nodig. Zijn feestje kan beginnen. Maar dan wordt het code rood. Urenlang graaft ze in de plastic plasdoos, hopt van de ene naar de andere om daar verder te graven. Maar er komt niks. Geen druppel.
Nieuwe ster
Met ingehouden snikken fluistert ons mens: ‘Ik wacht tot jij aangeeft dat het genoeg is, liefje, want dat ik kan niet zo goed inschatten.’ Mo streelde de doffe vacht van tante Cato, terwijl ze liefdevol herinneringen ophaalt. ‘Weet je nog, Toosje, toen we elkaar voor de eerste keer zagen?’ Ik hoor het al, die twee hebben voorlopig genoeg aan elkaar. Ik kan vast wel even een luchtje gaan scheppen. Zo gaat het een paar licht en donkers. Tot ik bij het ochtendgloren thuis kom en voel dat alles anders is. Een spoor van bloeddruppeltjes leidt me naar mijn tante. ‘Het is zover, Japie,’ vertrouwt ze me toe, ‘ik ben er klaar voor. Zorg goed voor elkaar, dat heb ik net ook tegen Foppe gemiauwd, en hou onvoorwaardelijk van je broer èn van Mo. Dat doet zij ook van jullie. Want wat er ook gebeurt, ventje, liefde is altijd het antwoord.’
De oerkreten die Mo uitstoot als ze later met haar ontzielde lijfje thuis komt, gaan door merg en poot. Ik wil wegrennen, maar denk aan de laatste wijze miauws en kruip dicht tegen ons mens. Ze heeft me nodig. Ik haar hart ook. Al hebben we geen idee hoe we verder moeten zonder m’n tante, Saame gaat het ons lukken. Dat heb ik geleerd van al mijn furrienden op de blog.
De hele middag lig ik naast haar op de bank. Hoe weet ik nou wanneer ze een meowe ster is geworden? ’s Avonds wordt het duidelijk. Op het schuurdak wijst Foppe naar die ene fonkelende, die was er gisteren nog niet. Nu weet ik dat ik voor altijd dichtbij haar wil kunnen zijn. Ze ligt begraven onder mijn boom. Dan kan ik over haar waken en in het donker naar haar zwaaien.
“Dag tante Catootje, ik waak over u”
Nieuw fase
Gisteren was mijn nekvelgrijpdag, mijn gotchaday zoals mensen dat noemen. Het was purcies vijf jaar geleden dat ik aan mijn nekvel uit een egelhuis werd geplukt. Speciaal voor deze gelegenheid hebben we een blikje kip bewaard, om mijn eerste lustrum bij de BBB-furmilie te vieren. En dat de buik van mijn broer als nieuw is. De portie van tante Catootje verdelen Foppe en ik eerlijk. We verheugden ons al weken op deze traktatie, maar de nieuwe fase smaakt ons niet.
Koppie van Japie
Briesend staat ze achter het kattenluik. ‘Waar blijven jullie nou,’ sist tante Cato, ‘Mo is in alle staten.‘ ’Maar het is nog donker’, sputter ik. ‘Je weet toch dat ze vandaag heel vroeg weg moet voor haar werk.
Ze is ongerust dat ze Foppe de hele nacht niet heeft gezien.’ Dat klopt wil ik zeggen, we waren saame hartstikke leuke dingen aan het doen. Dat is al maanden niet gelukt. De blik in de ogen van mijn tante zegt dat ik beter m’n bek kan houden. Ze tuurt achter me of ze mijn broer ziet. Die is nog even een klusje aan het afmaken, weet ik. Als ik de situatie zo bekijk kan ik hem beter gauw gaan halen.
Op pad
Foppe ligt veel op schoot
Mo draait net de deur op slot als Foppe komt aangerend. Hij wordt binnengehaald als een lang verloren gewaande zoon. Met natte ogen doet ze onze voerbakken bomvol. Dat is een extra katdootje na onze tofste nacht in heel lange tijd. Ik neem mezelf voor dat ik de kerkklok aan het eind van de straat voortaan beter in de gaten zal houden, als we weer Saame op pad gaan. Nu gaan we eerst eten en lekker lang dutten.
Het is al donker als ze eindelijk thuis komt van werk. Met een mok dampende thee kruipt ze op de bank, het blik snackjes onder pootbereik. Zo fijn dat ze niet zuinig is met uitdelen, ook al hebben we net gegeten. Later liggen we met zijn allen moe èn voldoen bij haar uit te buiken. Tante Cato aan de ene kant, Foppe op schoot, ik aan de andere kant. Zachtjes streelt ze zijn volle, glanzende vacht. ‘Weet je, Foppe’, begint ze. Ik spits mijn oren. Dit zou wel eens interessant kunnen worden. ‘Morgen is het Dierendag. Als het nou echt goed gaat met jouw buik kunnen we misschien een keertje van die lekkere kip uit blik proberen.’
Het water loopt me in de bek. Kip, ik kan me niet heugen wanneer we dat voor het laatst hebben gegeten. Ze aait rustig verder, terwijl ze vertelt over een gesprek dat ze eerder met witjas had. Die volgt de ontwikkelingen van mijn broer op de poot. Dat hoort erbij als je de eerste kat bent in de praktijk die poep van een andere kat krijgt.
Twijfels
mijn broer Foppe
Ik begrijp dat er eerder twijfels waren of ze wel verder moesten gaan. Foppe had zo’n enorme knauw gekregen van de eerste behandeling. Dat willen ze hem (en ons mens) niet nog een keer aandoen. Een tweede poeptransplantatie zou alleen zinvol zijn als hij zou opknappen. Het bijzondere is dat opeens alles veranderde toen ons mens hem dat uitlegde. Drie dagen later beloonde hij Mo met de mooiste drol die hij in jaren heeft gedraaid. Dat hij het kattengrit door de hele gang had gezwiept vond ze niet eens erg. Dat is nu een week geleden. En morgen is het Dierendag en krijgen we kip als Foppe het kunstje nog een keer doet.
Weer zijn we het hele donker saame op pad. Ruim voor het ochtendgloren gaan we richting huis. Dat heb ik tante Cato plechtig beloofd. Ik kan mijn broer net op tijd aan zijn staart trekken als hij zijn behoefte wil doen. ‘Niet hier,’ fluister ik, ‘doe het nou voor één keertje op de plastic plasdoos. Je weet wat Mo beloofd heeft.’ Katzijdank begrijpt hij de hint.
De kip smaakt ons alle drie F U R R U K K E L L U K.
Vorige keer furtelde ik over ons furmilieberaad en het experiment waar we volbekkig ja tegen miauwden. Dat heb ik geweten. Sindsdien gebeuren er rare dingen. Het kan op puur toeval berusten, maar ik heb zomaar het gevoel dat het een met het ander te maken heeft.
Het begint met voerbakken die verdwijnen. Het ene moment zitten ze vol met lekkers, het andere moment zit er geen kruimel meer in. In het hele huis is geen bakkie meer te vinden. Zelfs de voerpuzzels hebben pootjes gekregen en zijn met de noorderzon vertrokken. In het donker vraag ik de stekels. Hun restaurant is goedgevuld. Jammer dat ik daar niet bij kan. Tenzij ik me in een heel rare bochten weet te wringen. Die tijd heb ik gehad.
Tijger
Mijn broer Foppe wast zich vaak
Het volgende licht verdwijnt Foppe in een hermetisch afgesloten rammelbak. Een dikke handdoek smoort zijn schreeuw om hulp. Tijdens het uitwisselen van tips word ik betrapt en maak me uit de poten. Vanachter het raam zie ik hoe de auto met daarin mijn doodsbange broer wegrijdt. Uren later hoor ik em terugkomen. Vanonder de prikkelbosjes ren ik om het huizenblok heen en dender door het kattenluik. Voor ik kan kijken hoe het met mijn broer gaat, hoor ik uit de badkamer een hels kabaal komen.
Dat was niet de afspraak!
Mo had ons nog zo beloofd dat ze zou waarschuwen als er een klusjesman zou komen.
Ik zoek haar op om te vragen wat die snuiter onverwacht komt doen. ‘Het is geen loodgieter, Japie,’ laat ze weten, ‘wat je hoort is Foppe, die de boel afbreekt. Het slaapmiddel van witjas is uitgewerkt en er is een tijger in hem wakker geworden.‘ Wauw, wie had dat gedacht van mijn brave broer?! Mijn bewondering groeit groter als ze erbij vertelt dat hij eigenpotig zijn rammelbak open heeft weten te breken. Die tips waren dus toch nuttig.
Later tref ik hem ineengedoken in het verste hoekje van een kamer. Waar is die tijger gebleven, wil ik weten. ‘Die is mee met het sop waarmee mijn billen gewassen moesten. Ik kon het echt niet meer ophouden onderweg, Japie. Zo gênant.’ Ik ruik het. Er hangt een walm om hem heen waar je u tegen miauwt. Die donor had geen muis op. Dat weet ik wel. Laat ik daar nou een purrfecte oplossing voor hebben. Eentje die gelijk helpt bij lege voerbakken.
Olifanten
Betrapt
Ook dat nog! Het slot van mijn luik is kapot en geeft voor geen millimeter mee. Zo kan ik toch geen piepbeesten vangen. Ik roep mijn mens erbij. Ze legt uit dat Foppe roze olifanten ziet en daarom niet naar buiten mag. Het wordt hier steeds gekker. Eerst een tijger, nu olifanten. Roze nog wel. Dat gelooft toch niemand.
Moet ik uitleggen hoe onpotig het is als je de regie kwijt bent over je eigen kattenluik en totaal afhankelijk bent van slecht meewerkend personeel? Die nacht buiten in de stromende regen gaat me niet in mijn kouwe vacht zitten. Katzijdank ben ik een kater die snel vergeeft in ruil voor kipsnackjes. Veel kipsnackjes. Heel veel kipsnackjes.
Een week later lijkt ons huis zo lek als een mandje. Overal liggen plassen. Om maar te zwijgen over hopen stinkende drab. Mo blijft slepen met emmers. En met lappen raar krakende stof. Misschien is het nu wel tijd voor een loodgieter, miauw ik haar. Het heeft hier wel wat weg van een open riool. ‘Dat is lief van je Japie. Helaas kan die dit euvel niet verhelpen. Dat moeten de goeie beestjes gaan doen uit de buik van die andere poes. Een dame met een gitzwarte jas. Nova heet ze. We moeten veel liefde en geduld hebben voor Foppe. Hopelijk is hij dan straks weer als nieuw.’
Koppie van Japie
Psssst We sturen oneindig veel liefde en kattenkracht en zachte kopjes vol poezenpower naar iedereen die ze kan gebruiken. Want we snappen heus wel dat er overal om ons heen zorg en zorgen en furdriet zijn. We denken ook aan jullie.