Zo. M’n derde verjaardag is ook weer achter de rug. Ik heb het lekker klein gehouden, met alleen m’n personeel.

Niet omdat ik er geen groot feest van wilde maken, maar na m’n stunt van twee weken terug leek het me toch beter om op mijn dag ‘s een keer extra veel aandacht aan m’n personeel te geven. Want dat verdienen ze echt wel, alleen komt het er niet altijd van.
Meestal draait het hele huishouden bij mij thuis om mijn katsoontje en ik merkte toen ik weer thuis was gekomen aan de reactie van mijn personeel weer hoeveel ze nog steeds van me houden. Zelfs als ik anderhalve dag niks van me laat zien of horen verandert daar dus helemaal niets aan.

Zonnetje

Dus ik heb zondag mijn personeel even extra in ‘t zonnetje gezet. Niet gemauwd om elke vijf minuten de deur voor me open te doen, niet gemekkerd om eten of drinken of snekkies, niet de hele dag hoog in de mand van m’n cactuskrabpaal gelegen.
Nee, ik heb ze bedolven onder oprechte aandacht, luisterde naar de verhalen die ze me vertelden (al begreep ik daar de helft niet echt van), gaf kopjes en streek met m’n staart langs hun onderpoten. Ik liet me over m’n buik kriebelen terwijl ik alle vier m’n poten in de lucht stak en ben zelfs uit mezelf op schoot bij Senior gaan liggen, en dat is iets dat ik eigenlijk nog nooit eerder gedaan had.
Maar ik ga het vast en zeker vaker doen, want het beviel me heel errug goed. De kriebels en de knuffels die ik kreeg voelden ook heel anders als wanneer ik op eigen poten sta, en de oorpuntjesmassage was werkelijk ver-ruk-ke-lijk. Waardoor ik eigenlijk langerderder op schoot bleef liggen dan ik eigenlijk van plan was want ik viel er bijna door in slaap…

Verjaardag

Zo kwam ik er op m’n verjaardag dus ook achter dat ik eigenlijk helemaal nergens om hoef te vragen, want als ik een beetje geduld heb doet m’n personeel alles al uit zichzelf zonder dat ik erom hoef te mauwen.
Ik wist helemaal niet meer dat ik ze in de eerste maanden nadat ik hier kwam wonen al gelijk zo goed getraind had. Of misschien ben  ik in de jaren erna wel een beetje ongeduldigerder geworden.
Maar ‘s morgens na binnenkomst komt m’n ontbijt vanzelf en als ik dan uitgegeten ben wordt m’n ontbijtbord afgewassen en daarna wordt m’n waterbak schoongemaakt en gevuld met vers water. Ik krijg nieuwe droge brokjes in m’n etensbak en de placemat onder m’n bakken wordt geveegd en daarna met een vers vochtig vaatdoekje uit de kast weer opgefrist.
Dat heb ik nu zelf een keer gezien, omdat ik zondag na m’n ontbijt bleef kijken wat m’n personeel eigenlijk allemaal doet wanneer ik normaal gemauwd na m’n ontbijt naar de slaapkamer wandel om daar op het grote bed of in een vensterbank te gaan dutten na een nacht lang straatcontrole.

Bank

In plaats van naar de slaapkamer te vertrekken bleef ik zondag dus een keer op de bank liggen na m’n ontbijt, omdat m’n personeel ook in de woonkamer zat. Ze lieten me lekker dutten zolang als ik wilde, maar elke keer wanneer ik even m’n kop van m’n poten optilde zag ik dat ze naar me terug keken.
En als ik dan heel langzaam m’n ogen even dichtdeed en weer opende, deden zij dat ook. Ik kreeg daar een heel warm gevoel van, want het was me nog nooit eerder opgevallen dat zij dat ook konden. Maar het fijnste vond ik het toen ze bij me op de bank kwamen zitten, zonder me aan te raken of iets tegen me te zeggen. Het voelde heel erg vertrouwd en veilig, echt als thuis. En terwijl ik lekker lag te dommelen bedacht ik me dat ik, ondanks dat ik nooit niks meer van m’n moeder, broertjes of zusjes had gehoord of gezien sinds ik bij hun uit huis ging, nu m’n eigen familie heb gevonden. M’n personeel lijkt helemaal niet op mij, en ze zijn soms wat onhandig en doen dingen die ik zelf nooit zou doen, maar we zijn er altijd voor elkaar. En dat maakt ons leven saame zo mooi.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Zorro

Gisteren kreeg ik het furrrdrietige bericht dat mijn oude vriend Zorro een mooie ster is geworden, en daar wil ik toch wel iets over mauwen.
Want Zorro is de kater die mij geleerd heeft dat er behalve Wilde Weilandmuizen ook Hartige Hunnebedmuizen bestaan, en Japie en ik zijn met de teams van Muisbezorgd regelmatig naar hem toegegaan om deze te vangen. Zorro wist altijd de allermooiste plekjes aan te wijzen, en hoewel hij vanwege z’n artrosie zelf niet meer mee kon vangen genoot hij elke keer weer als hij met het team van Muisbezorgd op jacht ging.
En toen bleek dat Zorro’s leef-tijd ineens op was en z’n personeel met een zwaar hart afscheid moest nemen zodat hij aan zijn allerlaatste reis kon beginnen om een mooie ster te worden.

Lieve Zorro, dank je wel dat ik je vriend mocht zijn en dat je me zoveel hebt willen leren. En dank je wel dat je de Hartige Hunnebedmuizen altijd kon vinden. Je hebt ze bij de vorige Grote Weiland Feesten op de kaart gezet en ik beloof je dat ze ook dit jaar niet zullen ontbreken.
Vanavond ga ik je vanaf m’n schuurdak weer zoeken om naar je te zwaaien en intussen denk ik ook aan je vrouwtje en de man, die je uiteindelijk zelf hebt uitgekozen en waar je in al je negen kattenlevens een warm en liefdevol huis mee deelde.

Voor altijd in vele harten, lieve Vriend…