Categorie archieven: Uit het leven van Bert

🐾 Bliksem en de paashaas. Wie is dat?

Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Daar ben ik weer met een vreemd verhaal. Jullie weten dat ik van jagen hou in mijn jungle en van slapen in de zon. En dat allemaal in mijn territorium: De jungle!
Ik hoor geluiden van mijn mensen dat het Pasen gaat worden. En ze hebben het maar steeds over de paashaas die langs zou komen. Ik vond dat maar vreemd. Want wie is die paashaas eigenlijk? Ik ken alle bewoners van de jungle. De eksters, de dikke duif, Roover, Luna en natuurlijk de familie egel die in de struiken woonde onder de heg. Maar een haas? Die heb ik nog nooit gezien.

Egels

Dus ik miauwde tegen mijn man mens: Er is geen haas. Er zijn egels, die hebben stekels. Maar die leggen geen eieren. Die rollen zich alleen maar op.
Dus ik deed nog maar eens mijn ronde in de jungle. Ik sprong op de schutting en keek rond. Ik zag echt geen haas. Wel de familie egel, moeder egel en haar 2 kleintjes liepen rustig rond bij de oude struiken.
Ik besloot maar een kijkje te gaan nemen. Ik liep rustig en behoedzaam naar de struiken. Ik was verbaasd wat ik toen zag. Bij moeder egel lag een half opgegeten wortel. Het leek wel of iemand een feestje had gehad. Moeder egel keek mij aan met haar kraaloogjes en snuffelde.
Toen begreep ik het. De haas is hier natuurlijk in de nacht geweest en had hier zijn laatste stukje wortel verstopt. Dat moet dan wel de paashaas zijn geweest. Ik liep naar de moeder egel en gaf voorzichtig, zonder mijn neus te prikken, een kopje. Toen ging ik in de zon liggen en dacht: Pasen is dus eigenlijk gewoon een ontbijtfeest voor de tuinbewoners. En nu was daar dus ook een haas bij geweest.
Toen had ik nog maar 1 missie. Als die haas bestond en zomaar willekeurige eet dingen in de tuin gooit kan ik dat natuurlijk ook doen. Ik was tenslotte de koning van de jungle.
Ik ging dus op zoek in de keuken naar een buit. Van de vorige avond lag daar nog een schaal met brokjes. Als die haas en de egels zo blij waren met die wortel, dacht ik, dan zullen ze ook wel blij zijn met mijn brokjes.
Met enige moeite sleepte ik de brokjes de jungle in. Het was best wel een komisch gezicht want ik liep achterwaarts de tuin in omdat het een grote schaal was waar de brokjes in zaten.
Ik deponeerde de schaal met brokjes voor de neus van vader egel die net zijn snuit door de heg stak. Hij keek naar mij en naar de brokjes en rolde zich toen langzaam op tot een bal. Dat vond ik raar. Maar toen gebeurde het. De 2 jongste egels zagen de brokjes en liepen enthousiast richting de schaal. Ze begonnen gelijk te eten. Vader egel rolde uit zijn bol en zag dat het goed ging.

Buiten

Mijn man mens kwam naar buiten en riep: Kijk nou! De paashaas heeft dit jaar zelfs aan de egels gedacht.
Ondertussen zat ik alweer op de schutting en schudde met mijn kop. De mensen dachten dat een onzichtbare haas het eten had bezorgd, terwijl ik, de grote koning van de jungle, zich een ongeluk heeft gesleept voor de familie egel.
Volgende keer verstop ik gewoon zijn autosleutels. Kijken of hij dan nog steeds in de paashaas gelooft.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en snel veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Ferhaare ferhaare ik doe niks anders dan ferhaare

De hele tijd van de afgeloope tijd zat ik te wachten tot het lente werd en bleef, dus echt met zon en warmte en dat je weet de winter is eindelijk weg en die blijft ook zeker weete weg. En ik wist ook wat ik wilde dat is in de zon liggen en me warm en tefreede foelen.
Nou toen ging Bliksem aan de gang met die knoppen van het seizoen en nou is het lente. Alleen ik heb mijn rust niet.
Dat is stom.

Het komt door het ferhaare.
Eerst werd mijn vagt losser en ik dacht er niet ofer na, of eigenlijk dacht ik misschien ben ik slanker aan het worden dan heb ik ook minder vagt nodig dat is de natuur dus dat gaat fanzelf.
Alleen toen wist ik het weer. Als je vagt losser zit dan ga je ferhaare.
Nou is ferhaare in mijn sietuuazie raar want het duurt de hele tijd en ik weet nooit welke haare zitten wanneer los, ik heb het liefer meteen als de dag begint dan is het klaar maar zo gaat het dus niet het duurt altijd.

Nou ben ik een nette jongen dat is gewoon zo en ik heb ook kriebels in mijn vagt dus ik was me ekstra feel. En mijn vrouw helpt mee met aaien en een paar keer de borstel, tot ik opeens foel nou is het genoeg. Dan kijk ik eefe en ze snapt het meteen, anders sla ik met mijn poot want genoeg is genoeg en eigenlijk al te feel.
En het is ook zo dat losse haren kriebelen in mijn vagt. Dan heb ik mijn poote nodig en de achterpoote doen het gewoon goed dat is mijn geluk dus dat is tegen de jeuk.

Dus het is ferhaare- wassen- ferhaare- aaien – ferhaare- wassen – borstel – ferhaare. Ik find de lente heel feel ekstra werk aan mezelf daar ben ik eerlijk over. Maar de winter hoef ik niet terug, echt waar niet.

Toen waren we weer goed op elkaar

Thuis heb ik nog altijd dat we ofer elkaar leren fan wat wil ik en wat wil die ander en folgens mij blijft dat zo weeges ik ben nou anders dan toen ik hier pas was en ook door de pillies en hoe ik nou ben.

Als het afond is dan wil ik spelen met de hengel of het touwtje en dan doen we dan. Dus dat gaat goed.
Of ik wil langzame knuffels met soms praten erbij maar meestal heb ik genoeg aan de knuffel. En pas laatst toen had ik genoeg aan samen liggen. Ik lag op mijn dekenbed en mijn vrouw lag erbij dus een beetje op de deken maar niet tegen me aan, erbij is erbij en dat is dan genoeg.
Ik foelde me rustig en tefreede en dat alles goed was in mijn leefe. Toen draaide ik me om op het dekenbed want ik wilde naar mijn vrouw haar gezicht kijken en dat deed ik dus. Gewoon weeges dan heb ik een dieper saame-gefoel en zij ook dat weet ik gewoon.

Dus zo lagen we het was afond we keken naar elkaar en dit was het allerfijnste moment van de dag en ik wist straks krijg ik weer brokjes.

Maar toen stak mijn vrouw een finger uit en ze aaide mijn kop.
En ik stak mijn poot uit fan nietdoen en mijn nagel kwam in haar hand.
Weeges ik schrok het was te feel.
En toen schrok zij.
Daardoor ik ook weer.

Het is best moeilijk zoon moment. Ik foelde nou is het fijne weg hoe krijg ik het weer terug en zij foelde het ook.
Eefe later ging ze in de keuken mijn hapje maken en toen ging ik een kopje doen. En zij aaide heel zachtjes. Dat kon weer. En na mijn hapje ging ik haar hand wassen en toen wist ik, we zijn weer goed op elkaar en dat zei ze ook.
Dus nou heb ik geleerd het kan weer goed komen en zij heeft geleerd erbij liggen dat is fijn genoeg en nou foelen we ons weer rustig saame dat is poosietief.

🐾 De kersttafel van Doerak en Bliksem

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Het is bijna kerst, dus ik schrijf een verhaal over de kerst van vroeger toen Doerak er nog was.
In de dagen dat Doerak nog mijn grote leermeester was, en ik zijn kleine enthousiaste schaduw, was kerst altijd een bijzonder moment in huis. Niet omdat er dure cadeaus lagen of omdat de verlichting perfect hing…. Maar omdat wij het feest elk jaar weer overnamen, alsof het onze persoonlijke traditie was.

Begin

Het begon op kerstavond. En het begon pas echt als de eerste geuren uit de keuken kwamen. Doerak, met zijn statige rode vacht en rustige blik, nestelde zich als eerste op een eetstoel. Alsof hij wilde zeggen: Ik zit vast al goed, dan hoeven jullie straks niet meer te zoeken.
Ik, nog erg jong en een tikkeltje chaotisch, sprong daarna op een manier op de tafel die precies niét mocht. Hup in één keer midden op de gedekte tafel. Servetten schoven opzij. Glimmende kerstballen trilden. En ergens in de verte dacht iemand in de keuken: We hadden dit kunnen zien aankomen.
Doerak keek alleen maar op, langzaam, waardig, met de blik die zei: Jongen…. Zo doe je dat niet. Eerst tactisch de stoel claimen. Dán pas de tafel.
Maar stiekem vond Doerak het prachtig.
En toen kwam de kerstmaaltijd. Zodra de schaal met vlees, vis of iets anders onweerstaanbaars richting tafel kwam, veranderden Doerak en ik in een soort kerstversie van een slow motion actiefilm.
Doerak: Zachtjes opstaan, rug een beetje strekken, één keurige poot op tafel leggen, klaar om aan te vallen zonder dat iemand het merkte.
Ik: Sprong, gleed, landde midden in het tafelkleed, en ik keek trots, alsof ik zojuist een medaille had gewonnen.
En hoe streng er ook werd gekeken, hoe vaak de mensen ons vriendelijk – of iets mindervriendelijk – hadden verzocht om plaats te maken – uiteindelijk lag de kersttafel er altijd hetzelfde bij: Doerak als de stille, elegante heerser op de plek van de gastheer en ik languit op het tafelkleed, half op mijn zij, alsof denken aan eten al vermoeiend genoeg was.
En toen was er stilte na de storm. Als de maaltijd voorbij was en wij allemaal moesten bijkomen van het kattenkerstcircus, dan gebeurde telkens het mooiste gedeelte van de avond.

Slapen

Doerak sprong rustig naar de bank en maakte een warm bolletje van zijn rode vacht. Ik kroop er tegenaan, kleiner maar wel vastberaden. Dan tikte Doerak mij met zijn staart – zachtjes, ritmisch – alsof hij wilde zeggen:
Je hebt het weer gedaan jongen. De kersttafel is weer veroverd. Goed werk.
Ik, half slapend, duwde mijn neus in Doeraks flank. Buiten schenen de sterren extra hard.
Twee katten. Twee harten. Eén kersttraditie die ieder jaar hetzelfde was – en juist daardoor zo ongelooflijk kostbaar.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En natuurlijk fijne kerstdagen en een mooi, gezond nieuwjaar! En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en de magische kerstboom

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over een hele rare boom.
Het was een koude decemberavond. Buiten waaide het en de regendruppels vielen neer. Maar binnen was het warm en gezellig. Ik lag heerlijk opgerold op de vensterbank. De hele dag had ik naar de tuin gekeken. Ik besloot maar eens even te gaan slapen. En toen ik wakker werd was er iets vreemds gebeurd.

Kerstboom

In het midden van de woonkamer stond er iets dat er eerder niet was. Een enorme kerstboom! De takken waren vol glinsterende ballen, lichtjes knipperden alsof ze mij uitnodigden om te komen spelen. En bovenop de boom straalde een ster. Zou dat soms ome Doerak zijn? Ik sprong van de vensterbank en sloop dichterbij. Hoe is die boom hier gekomen? Ik heb niets gehoord.
Voorzichtig tikte ik met mijn poot tegen de rode bal. TOK!. De bal wiebelde heen en weer. Mijn ogen begonnen te glimmen. Dit was geen gewone boom – dit was een speelboom! Hier moet ik Roover over vertellen.

Roover

Roover kwam ook kijken en had meteen door wat er ging gebeuren. Roover keek naar mij en ik knikte terug.
Samen? Riep Roover. En ik snorde terug, Samen!
Wij begonnen eerst met de ballen. Ik sprong op de onderste takken en tikte een zilveren bal naar beneden. Roover stond al klaar om hem weg te rollen onder de kast. Goed teamwork vond ik zelf. Binnen een paar minuten lagen er meer ballen op de grond dan in de boom.
En nu de slingers riep ik. Roover trok een gouden glimmende slinger naar beneden en rende ermee door de kamer alsof hij een kampioen was. Ik sprong achter hem aan, maar onderweg uit de boom zag ik iets veel leukers: De lichtjes! Ik trok met mijn poot aan de snoer, en het leek net of de lampjes voor mij knipperden.
En toen was er nog de grote finale. De ster bovenop de boom. Ik klom zo hoog als ik kon. De takken wiebelde onder mij, terwijl Roover onder aan de boom stond te miauwen. Met een grote sprong trok ik de ster naar beneden. Gewonnen! Riep ik tegen Roover. De boom viel om, ballen rolde alle kante op, en de slingers lagen als spaghetti over de vloer. En midden in deze ravage zat ik samen met Roover trots te wezen. Alsof we een kunstwerk hadden gemaakt.
Toen mijn mens man binnen kwam zuchtte hij diep. Roover keek op met zijn meest onschuldige blik. Ik likte rustig mijn poot.

Ster

En toen wist ik het ineens. Die ster die boven in de boom zat was natuurlijk ome Doerak. En nu heb ik de ster bij me! Vanaf dat moment hou ik elke dag de boom in de gaten. Ik ben trots op deze boom omdat de ster van ome Doerak nu bij me is. Roover was er stil van.
We keken elkaar aan en dachten: Dit is de leukste speelboom ooit!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem