Thuis riep mijn vrouw van ‘Ollie kom eens’ en ik wist meteen er is iets wat zou dat zijn. Ze zat op het tapijt en ik ging erbij liggen op feilige afstand want je weet nooit of je opeens naar de dokter moet en ik dacht dat wil ik niet.

– Ollie, we gaan op avontuur. Morgen begint het en het is een veilig avontuur want het loopt goed af en we blijven de hele tijd samen.

Ik dacht ik wil niet maar ik moest luisteren ook al omdat ik spanning had weeges er was herrie aan het keukenraam.

– We gaan een week ergens anders wonen, net als toen in de flat, maar nu niet in de flat maar dus ergens anders. En daar is het fijner als in de flat, je kunt er ook naar buiten kijken.

Ik dacht dat wil ik niet, ik ben een binnenjongen ik foel me hier thuis ik wil nergens heen.

– Het kan niet anders Ollie. Want de mannen die zo’n herrie maken komen volgende week in het huis, ze gaan door de huiskamer, over de trappen, naar de slaapkamer en daar gaan ze herrie maken aan het raam. En ze gaan dan ook herrie maken aan alle ramen van de huiskamer, ze gaan schuren met de machine en hakken en schuren en schilderen, dat is te veel voor ons.

Ik dacht ik wil geen herrie.

– Dus daarom gaan we weg, naar een ander huis, daar is het stil en daar zijn we veilig. En als we terug komen, dan zijn de mannen weg en de steigers ook, dat hebben ze beloofd.

Ik fond het moeilijk.

– Ja dat snap ik Ollie, het is ook een groot iets om mee te maken. Daarom is het een avontuur, en we doen het samen.

Ik dacht aan mijn spullen.

– Je spullen gaan mee Ollie. De badjassen, je dekenbed, en verder zoveel mogelijk. Er is misschien weinig internet dus ik weet niet hoe het gaat met Facebook.
Maar wij blijven samen hoor, en we gaan weer terug en dan is het leven weer gewoon.

Toen wilde ik wel knuffels. En ik dacht saame durf ik het misschien wel.

Gisterenochtend  was het nog froeg en toen al zei mijn vrouw dat er een monteur kwam weeges het internet is soms stuk. En dat hij weer weg ging. En ik was nog aan het denken heb ik een mening toen begon er herrie in de straat. Ik keek naar mijn vrouw en ze zegt fan dat is de monteur niet.

Toen ging ik weer liggen op de badjassen. Die zijn groot en zacht en ik weet niet waarom maar ik heb daar nou steun aan dat ik ze heb en er kan liggen en slapen en dat lukte ook, ook al verdween de herrie niet helemaal ik hoorde toch die stemmen.
En toen net toen ik dacht ik kan de dag aan, toen liep mijn vrouw naar de voordeur beneden en ik hoorde een mannenstem en hij kwam naar binnen.
De monteur was er.
En opeens wist ik fan binnen ik moet weg. Ergens weg. Achter de kastjes, helemaal diep fer weg en ik hou me stil en dan ben ik er gewoon niet.

Het duurde en duurde en het duurde feels te lang en steeds hoorde ik zijn stem, hij ging naar beneden en kwam weer terug en hij deed dingen en hij maakte geluiden en het klonk alsof hij hij dacht ik blijf hier wonen, ik hoorde het allemaal maar ik gaf geen piep.
Dat was best moeilijk.

Heel feel later pas ging de monteur weg.
Ik bleef liggen, je kunt nooit weten.
“Ollie,” riep mijn vrouw, “kom maar hoor, het kan.”
Ik kwam pas later.
En toen had ik de hele middag zachte knuffels nodig en saame liggen en gewoon niks en ik kon geeneens feel meer. “Het was te veel voor je Ollie,” zei mijn vrouw, “al die mannen de hele tijd en nou de monteur” en toen snapte ik het ook.
Gisteren kon ik haast niet op Feesboek weeges ik had geen eenerzjie alleen dan voor niks doen en zachte knuffels en liggen op de badjassen.

Het internet is nog steeds een beetje stuk. En ik ben nou een beetje meer mezelf, ik hoop dat er fandaag meer rust is.

Toelichting

hier mevrouw Ollie(bert) met uitleg. De renovatie duurt veel langer dan gedacht, er zijn werkzaamheden niet uitgevoerd tijdens het verblijf in de flat en er is achterstallig onderhoud ontdekt. Dat komt er dus ook bij. Ollie is een gevoelige jongen dus hij merkt dar allemaal. Ik ondersteun hem zo goed mogelijk. Alleen de monteur erbij was net 1 man te veel.

Op Feesboek krijg ik steeds meer de fraag wanneer de reenovazie af is en ik weet het niet, weeges niemand weet het.
Mijn vrouw ook niet.

We waren naar de flet om daar rustig te zijn en geen herrie te hebben. Toen kwamen we terug en de reenovazie was in huis maar een beetje gedaan. Nieuwe ramen in de keuken en in de huiskamer ferders niks. Maar we waren weer thuis en we gingen wennen.
Maar wennen is moeilijk als je steeds herrie in de straat hebt.
Er kwamen mannen. Soms feel met harde stemmen. Soms weinig en dan kon ik wel in de fensterbank maar zoiets blijft gefaarlijk in mijn kop. En soms was het opeens stil dan had ik helemaal geen fertrouwen want dan is het juist griezelig dat er alles kan gebeuren.

“Het gaat niet goed met jou, Ollie,” zei mijn vrouw en ze keek droefig. Weeges ik heb nou meer spanningen omdat er elke dag iets met de straat is en dus ook met mij. Spanning is dat ik anders ben, opeens wil ik geen aaien meer of juist wel of ik wil spelen of ik weet het eefe niet.
Soms kan ik in de fensterbank en dan weer niet.
Ik ben dus mijn zekerheid kwijt fan hoe is het hoe gaat de dag en wat gebeurt er.
Straks krijg ik andere druppels die helpen me bij mijn gefoel maar dat is pas folgende week.

Mijn achtergrond is moeilijk daar komt het door, dat ik eerst op straat moest leefe en toen kwam ik in het asiel en daar werd ik gepest en niemand wist dat ik allergies was, alleen toen ik hier kwam werd alles beter. Ik kreeg saai eete dus daar had ik mijn rust in.
En ik snapte het is hier rustig en elke dag hetzelfde. Daar had ik ook mijn rust in.
Dat is nou anders daar ben ik eerlijk ofer.
Mijn vrouw zegt fan we komen er saame doorheen Ollie en dat is misschien waar ik hoop het, weeges ik wil mijn leefe terug.