Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Minnie moest boven blijven (de hele dag)

Het was de dag met de maan erin. Zoals jullie fast al wel weten want dat had ik al eerder gemauwd in mijn foorige blog. Want wij kregen dus nieuwe ramen.
De dag begon froeg want Frau wou op tijd op staan. Dat snapte ik ook wel want ze wou natuurlijk niet met zonder fagtje aan zijn als die mannen langs kwamen. Ik ging ook maar ff snel mijn fagtje schoon poetsen zodat ik goed foor de dag zou komen.

Naar boofe

Nou en toen was het hallef negen het tijdstip dat ze foor de deur zouden staan. Ik zat al foor het raam te wachten. Ik zag ze aankomen rijden dus ik snel naar Frau dribbelen en mauwen dat ze er waren. Zo gauw kon ik haar niet finden. Ik ben boven Min dat riep ze.
Eefe later kwam ze naar beneden gelopen. Ze liep de gang in en pakte mijn kattenbak. Daarna liep ze de trap weer op en zette ze mijn weecee in de kamer neer waar ook haar groote mensenmand is. Ik zat daar met een gefronst kopje naar te kijken. Furrfolgens kwam ze weer naar beneden en pakte ze mijn brokjes en water bakje.
Ook die gingen mee naar boofe. Ik werd nou toch wel heel erg nieuwschierig met wat zij nou allemaal fan plan was. Want hey dat zijn dus wel ff al mijn spulletjes he! En toen, toen gebeurde het. Want wat rook mijn neusje? Snif snif snif snif deed mijn neusje. Ikke rook noepies! En het geurtje kwam van boofe. Hmm had ze nou ook al mijn noepies mee naar boofe genomen. Sjeempie wat een gedoe.
Nou goed ik liep mijn neus achterna en dribbelde dus de trap op naar boofe. En wat er toen gebeurde!!! De deur van de kamer waar de groote mensenmand in staat werd dicht gedaan. Heyyy wat doe jij nou mauwde ik. Zo kan ik er niet meer uit! Ja Minniet dat is ook de hele bedoeling erfan. Of dacht je dat ik voor me lol al die spullen van jou naar boofe heb gesleept? Hier boofe zit jij veilig als zij beneden de ramen foor en achter gaan doen.

Deur dicht

Ik fond het nog steeds niet leuk om opgesloten te zitten maar ik snapte wel waarom ze het deed. Wat niet weg neemt dat ik het toch wel nog ff keihard op een miauwen heb gezet. Wou toch echt wel laten weten wat ik erfan fond! Daarna ben ik maar in de fensterbank gaan zitten zodat ik precies kon zien wat er allemaal gebeurde.
Frau is wel een paar keer ff bij mij wezen buurten om te zien of het goed met mij ging. Dat fond ik wel fijn. Na een tijdje ging de deur weer helemaal open. Ik rende naar buiten en stoof meteen de trap af. Roets roets floog zo de woonkamer in. Goed zo Minnie hoorde ik achter mij. Bleek dat dus precies de bedoeling te zijn haha. Ze gingen nou boofe aan de slag dus moest ik foor de feiligheid ff beneden blijven. Nou is er in de tuin altijd van alles te zien dus dat fond ik helemaal niet erg. En mijn suuper de luukse krabpaal met hangmatje staat er natuurlijk ook. Toen alles helemaal klaar was zijn Frau en ik eens helemaal uitgebreid gaan chillen om zo helemaa tot rust te komen.

Teevee

Een paar dagen later liep ik de woonkamer in en zag ik haar druk bezig met iets. Frau wat ben je aan het doen? En wat is dat daar op de teevee. Dat is een spelletje liefe Minnie. En ik ben jou aan het namaken. Ik moest keihard miauw lachen. Ok toegegeven het lijkt wel een beetje maar ik vond het toch wel een heel maf idee. Gekke tweebeners ook altijd hihi.
Nou dit was het weer foor deese keer! Blijfen jullie net als ik nog steeds keihard meetetteren foor Freede?
Pootje van Minnie

Kever heeft een mening over te druk zijn

Omdat het de hele week lente was in mijn tuin heb ik het keidruk gehad, zo druk dat ik helemaal geen tijd had om een blog te maken… elke keer als ik er aan wilde beginnen moest ik weer nieuwe plantjes tsjekken, of achter Pokon aan loopen die in mijn tuin was geklommen, of naar insektjes kijken die oferal fliegen, en nog veel meer, ik had geen mooment rust.

Opletten

Ik moest ook nog op mijn vrouw letten, want als ik er efentjes niet bij ben doet ze maar wat in mijn tuin, en dan wordt het een rommeltje, dat wil ik natuurlijk niet, dus eigenlijk is het de schuld van mijn vrouw dat ik geen blog heb gemaakt.

Op de footoos lig ik toefallig te slaapen, of in de zon met mijn buik omhoog (sorrie Milamuis!) maar dat was steeds maar heel efentjes, echt waar!

****

Ik tetter wel gewoon weer voor vreede, en ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Heeft iedereen behalve ik twee ferjaardagen?

Ik heb een probleem en mijn vrouw zegt fan Ollie dat moet je zelf weete en ik weet het niet het gaat ofer mijn ferjaardag.

Op Feesboek zei Gerrie: ‘Ik heb een beetje een verjaardag, ik woon hier vandaag 8 jaar.’ En ik dacht fan die ferjaardag heb ik geeneens. Misschien ben ik nou zielig weeges daarom. Want het is best goed en belangrijk dat je weet wanneer ging ik saame woone en dat op die dag het leefe pas echt begon dat was foor mij zo.

Ik heb maar 1 ferjaardag en dat is dus toen ik hier kwam. Eigenlijk is je ferjaardag dat je dan geboren bent maar dat weet niemand fan mij, alleen mijn moeder en als je ex-asielkater bent dan ben je je eigen weg gegaan dat is gewoon zo.
Erfoor was ik op straat en toen in het asiel kwam mijn vrouw kijken fan wie is hij, en toen ze ging zitten klom ik ofer haar heen fan wie is zij en toen wisten we het eigenlijk al, dat zei ze later ook.
Toen gingen we in de taksie naar hier het duurde heel lang maar het lukte en ik was toen thuis. Die dag zei mijn vrouw is je ferjaardag Ollie.

Maar nou weet ik Gerrie heeft twee ferjaardagen.
En ik weet niet of iedereen dat heeft behalve ik dus.

Op mijn ferjaardag kreeg ik liefe woordjes en knuffels en een gesprek dat ik het goed deed en ik kreeg ook een kadoo, wat ben ik fergeete. Misschien hoort dat elke , ik heb hier nog maar 1 ferjaardag gehad dus ik heb weinig erfaring. Ik weet niet fan gaat het elke keer zo en wat kun je als huiskaterjongen zijnde allemaal verwachten en is het gek dat ik maar 1 ferjaardag heb.
Ik wil er best twee.
Helemaal als iedereen het heeft en elke ferjaardag is weer met knuffels.

Maar dat weet ik dus niet.

Joep weet nu alles van gewoontes

Zo. M’n derde verjaardag is ook weer achter de rug. Ik heb het lekker klein gehouden, met alleen m’n personeel.

Niet omdat ik er geen groot feest van wilde maken, maar na m’n stunt van twee weken terug leek het me toch beter om op mijn dag ‘s een keer extra veel aandacht aan m’n personeel te geven. Want dat verdienen ze echt wel, alleen komt het er niet altijd van.
Meestal draait het hele huishouden bij mij thuis om mijn katsoontje en ik merkte toen ik weer thuis was gekomen aan de reactie van mijn personeel weer hoeveel ze nog steeds van me houden. Zelfs als ik anderhalve dag niks van me laat zien of horen verandert daar dus helemaal niets aan.

Zonnetje

Dus ik heb zondag mijn personeel even extra in ‘t zonnetje gezet. Niet gemauwd om elke vijf minuten de deur voor me open te doen, niet gemekkerd om eten of drinken of snekkies, niet de hele dag hoog in de mand van m’n cactuskrabpaal gelegen.
Nee, ik heb ze bedolven onder oprechte aandacht, luisterde naar de verhalen die ze me vertelden (al begreep ik daar de helft niet echt van), gaf kopjes en streek met m’n staart langs hun onderpoten. Ik liet me over m’n buik kriebelen terwijl ik alle vier m’n poten in de lucht stak en ben zelfs uit mezelf op schoot bij Senior gaan liggen, en dat is iets dat ik eigenlijk nog nooit eerder gedaan had.
Maar ik ga het vast en zeker vaker doen, want het beviel me heel errug goed. De kriebels en de knuffels die ik kreeg voelden ook heel anders als wanneer ik op eigen poten sta, en de oorpuntjesmassage was werkelijk ver-ruk-ke-lijk. Waardoor ik eigenlijk langerderder op schoot bleef liggen dan ik eigenlijk van plan was want ik viel er bijna door in slaap…

Verjaardag

Zo kwam ik er op m’n verjaardag dus ook achter dat ik eigenlijk helemaal nergens om hoef te vragen, want als ik een beetje geduld heb doet m’n personeel alles al uit zichzelf zonder dat ik erom hoef te mauwen.
Ik wist helemaal niet meer dat ik ze in de eerste maanden nadat ik hier kwam wonen al gelijk zo goed getraind had. Of misschien ben  ik in de jaren erna wel een beetje ongeduldigerder geworden.
Maar ‘s morgens na binnenkomst komt m’n ontbijt vanzelf en als ik dan uitgegeten ben wordt m’n ontbijtbord afgewassen en daarna wordt m’n waterbak schoongemaakt en gevuld met vers water. Ik krijg nieuwe droge brokjes in m’n etensbak en de placemat onder m’n bakken wordt geveegd en daarna met een vers vochtig vaatdoekje uit de kast weer opgefrist.
Dat heb ik nu zelf een keer gezien, omdat ik zondag na m’n ontbijt bleef kijken wat m’n personeel eigenlijk allemaal doet wanneer ik normaal gemauwd na m’n ontbijt naar de slaapkamer wandel om daar op het grote bed of in een vensterbank te gaan dutten na een nacht lang straatcontrole.

Bank

In plaats van naar de slaapkamer te vertrekken bleef ik zondag dus een keer op de bank liggen na m’n ontbijt, omdat m’n personeel ook in de woonkamer zat. Ze lieten me lekker dutten zolang als ik wilde, maar elke keer wanneer ik even m’n kop van m’n poten optilde zag ik dat ze naar me terug keken.
En als ik dan heel langzaam m’n ogen even dichtdeed en weer opende, deden zij dat ook. Ik kreeg daar een heel warm gevoel van, want het was me nog nooit eerder opgevallen dat zij dat ook konden. Maar het fijnste vond ik het toen ze bij me op de bank kwamen zitten, zonder me aan te raken of iets tegen me te zeggen. Het voelde heel erg vertrouwd en veilig, echt als thuis. En terwijl ik lekker lag te dommelen bedacht ik me dat ik, ondanks dat ik nooit niks meer van m’n moeder, broertjes of zusjes had gehoord of gezien sinds ik bij hun uit huis ging, nu m’n eigen familie heb gevonden. M’n personeel lijkt helemaal niet op mij, en ze zijn soms wat onhandig en doen dingen die ik zelf nooit zou doen, maar we zijn er altijd voor elkaar. En dat maakt ons leven saame zo mooi.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Zorro

Gisteren kreeg ik het furrrdrietige bericht dat mijn oude vriend Zorro een mooie ster is geworden, en daar wil ik toch wel iets over mauwen.
Want Zorro is de kater die mij geleerd heeft dat er behalve Wilde Weilandmuizen ook Hartige Hunnebedmuizen bestaan, en Japie en ik zijn met de teams van Muisbezorgd regelmatig naar hem toegegaan om deze te vangen. Zorro wist altijd de allermooiste plekjes aan te wijzen, en hoewel hij vanwege z’n artrosie zelf niet meer mee kon vangen genoot hij elke keer weer als hij met het team van Muisbezorgd op jacht ging.
En toen bleek dat Zorro’s leef-tijd ineens op was en z’n personeel met een zwaar hart afscheid moest nemen zodat hij aan zijn allerlaatste reis kon beginnen om een mooie ster te worden.

Lieve Zorro, dank je wel dat ik je vriend mocht zijn en dat je me zoveel hebt willen leren. En dank je wel dat je de Hartige Hunnebedmuizen altijd kon vinden. Je hebt ze bij de vorige Grote Weiland Feesten op de kaart gezet en ik beloof je dat ze ook dit jaar niet zullen ontbreken.
Vanavond ga ik je vanaf m’n schuurdak weer zoeken om naar je te zwaaien en intussen denk ik ook aan je vrouwtje en de man, die je uiteindelijk zelf hebt uitgekozen en waar je in al je negen kattenlevens een warm en liefdevol huis mee deelde.

Voor altijd in vele harten, lieve Vriend…

Weg uit huis voor de renovatie

Even een bericht uit huize Ollie van zijn vrouw, over de situatie hier. Die is spannend. In de straat waarin we wonen, worden in de woningen de kozijnen van alle ramen vervangen.

Dat betekent boren en hakken en al die dingen meer, wat vooral in de ochtend met veel hard geluid gaat. Het betekent ook een straat vol auto’s waaruit klusmannen met hun materiaal komen. Er staat ook een tent in de straat, pal voor de woning waar de klusmannen in aan het werk zijn.
En volgende week beginnen ze zowat hier.
Wat te doen?

Ollie is een kater met angstklachten, waarvoor hij ook druppeltjes neemt en andere medicatie, in overleg met zijn arts. Evenzogoed zijn die klachten niet weg, alleen minder. En nu met de naderende renovatie voelt hij dat er iets op komst is, en ik ook natuurlijk.

Klusmannen in huis, met alle herrie en ongemak van dien: dat gaat niet.

Daarom gaan we naar een wisselwoning. Donderdag (vandaag dus) vertrekken we, dan kunnen de mannen hier hun gang gaan, daarna komen we weer terug.
In die wisselwoning hebben we rust en veiligheid.
Ik ben de hele week al daar wat spullen aan het neerleggen in de hoop dat Ollie er veilige luchten door ruikt. Gisteren heb ik er een verstop-kamer voor hem ingericht. Daar mag hij schuilen als hij het nodig heeft.

Verhuizen is het beste dat er nu op zit, maar het brengt wel nieuwe zorgen mee. Want Ollie is sinds hij hier kwam – ruim zestien maanden geleden – nog nooit in een andere woning geweest, alleen hier waar alles voor hem vertrouwd en goed is. Dus hoe hij zich daar voelt, dat is een zorg. Als hij maar wil eten. Als hij maar durft rond te lopen, naar buiten te kijken. Zijn vaste spullen gaan natuurlijk mee en ik blijf zoveel mogelijk bij hem.
In overleg met zijn dokter krijgt hij op de verhuisdagen Gabapentine, om de overgang te verzachten.

Verder hoop ik dat het internet goed werkt in de nieuwe woning.
Dan kan Ollie zelf vertellen hoe hij het vindt, als hij er dan tenminste aan toe is.

En Jajim en Frou Frou, dank voor het mogen wisselen van de dag, zo kon ik de situatie uiteenzetten. Jullie mooie verhaal staat al ingepland voor morgen.