
Hallo lieve allemaal, hier ben ik weer!, ik heb jullie gemist, maar ik heb een keigaafe fakansie gehad met alleen maar fijne dingen, ik was de hele tijd thuis en mijn mensen ook, mijn tuin was oferdag heerlijk warm en in de nacht kon ik lekker koel in mijn gras liggen, ik heb NOG een beetje meer slank aan mijn lijf gekreegen, hoe dat kan weet ik niet en toch is het zo, alles was helemaal perfekt.
Feest
Van mij mag het altijd wel zomer blijfen, en van mijn mensen ook, zelfs toen het zoooo heet was dat mijn vrouw er een beetje ziekies van werd zei ze dat ze liefer ziekies is van de zon dan dat het de hele tijd grijs en kaud is, en dat find ik nau ook!, dit jaar was het de beste zomer van mijn heele leefen, echt waar, het reegende bijna niet, en het leek alsof er nooit een einde zau komen aan mijn zomer, het bleef maar troopies, en elke dag was een feest.
Herfst
Tot ik op een dag buiten kwam, mijn neus omhoog stak om eens goed te snufsnuffen, en een andere geur rook, het was een geur die ik een tijd niet had geroken maar ik herkende hem meteen: het is de geur van de herfst die er aan komt.

Ik keek om me heen en zag dat veel planten al geen bloemen meer hadden, ik zag dat er allemaal peertjes op een stoel lagen, die had mijn man geplukt, ik zag dat mijn gras groeit al niet meer tot aan mijn schauders groeit, en dat er zelfs al bruine blaadjes in lagen.
Na zes jaaren in mijn tuin weet ik dat dat betekent dat de herfst onderweg is, en dat het niet uitmaakt of ik dat wil of niet, of dat mijn mensen dat willen of niet – het gebeurt TOCH, het is net als met auder worden, de tijd gaat fooruit en wij moeten mee.
Toen ik hier net woonde snapte ik dat nog niet, ik dacht dat mijn zomer zau blijfen als ik maar keihard tetterde, en ik was zelfs een beetje boos op mijn mensen, omdat ik dacht dat zij er voor zorgden dat de herfst kwam, gek hè?, ik moest nog veel leeren.
Ferandering
Nu weet ik dat niets hetzelfde blijft, het leefen staat nooit stil, het beweegt en ferandert, de ene keer is dat fijn en de andere keer niet, het kan zijn dat je findt dat alles beeter is na de ferandering, of dat je juist een beetje bang bent van het nieuwe, maar je kan alleen maar mee beweegen, anders gaat het leefen aan je foorbij.
Gelukkig is er één ding dat altijd hetzelfde blijft, en dat is dat we Saame sterker zijn dan in ons upje, en dat Saame alles fijner is, dat ferandert nooit.
***
Natuurlijk tetter ik weer KEIHARD voor vreede, ik geef het echt niet op!
Ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
En ik heb NOG een ferandering: ik ben nau al feertien of fijtien jaaren, of misschien wel meer, en ik ga een beetje rustiger aan doen, dus daarom ga ik om de week letters maken. De ene week ik, en de andere week is nog een ferrassing!
Gedoe. Iets anders kan ik het niet miauwen. Het is gewoon gedoe. Al dat wachten op ontbijt. Het ‘ik kom er zo aan’ klonk al eeuwen geleden. Net als de wekker die keer op keer aangeeft dat het nu echt de hoogste tijd is om op te staan.
Ik schrik me alle snorharen in de rondte. Mijn broer heeft gelijk. Hier klopt iets niet. Mo is helemaal niet van de gymnastiek en nu draait ze zich in allerlei bochten. Als ze een been naar achter strekt en een arm naar voren kan ik purcies onder haar door. Mijn pluimstaart kietelt zacht onder haar kin. Zie ik daar een glimlach? Misschien ben ik op de goeie weg. Een natte neus, daar krijg ik meestal ook punten voor. Voorzichtig zoek ik haar op wang en geef een lebber met mijn ruwe tong. Voor het beste effect een paar zachte kopjes er achter aan. Ze wankelt. Ondanks het auw, auw, auw, lijkt er beweging te komen. Tergend langzaam kruipt ze naar de deurpost waar ze zich met een verbeten gezicht omhoog hijst.
Liefe poezendaames en katermeneeren ik kreeg een meel fan Ollie die mij froeg of ik een blog wil schrijfen omdat Jajim en Frou-Frou op faakanzie zijn.
Dat is dus de dag dat ik mijn eigen famielie kreeg, mijn man-mens, mijn frou, oome Zeus (kater) en tante Hestia (poes) en een mensen-oma. Oome Zeus is die mooie koe-kat, dat is een kompliement, en tante Hestia is dus de mooi zwart gekleede poezedaame, folgens onze mensen had ze een zwarte tooga met witte bef en keurige witte teensokjes, zij waaren een echtpaar dat kan je ook op de footoo zien.
Kever noodigde mij een keer uit bij hem in de tuin om bij te mauwen en bij hem was ik feilig want zijn mensen kwaamen niet bij me, dat was best wel fijn. Figo kwam ook wel bij Kever op fiesiete en wij waaren er soms saamen, Figo kende ik fan Ollie. Toen had ik alweer een friendje.
Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Dat pik ik niet, dacht ik. En ik besloot de aanval in te zetten. Mijn jachtinstinct nam het volledig over van mijn gezonde verstand. Ik ging in de sluiphouding liggen. Nou ja, voor zover dat ging op een wiebelend canvas. Met mijn achterwerk parmantig in de lucht begon ik te wiebelen om vaart te maken. Waggel, waggel, waggel.
Met de waardigheid, zoals alleen katten die kunnen opbrengen na een totale mislukking, krabbelde ik achteruit. Ik gleed half op mijn zij terug de schutting op. Ik schudde mijn pootjes uit en deed alsof er niks gebeurd was en begon direct mijn vacht te wassen.
Toen ik weer thuis kwam uit het Tuinhuis, toen snapte ik meteen waar ik was en dat was thuis, waar ik alles ken en begrijp. Alleen er was toch iets anders.