Nadat ik de afgelopen week al meerdere malen bijna uit m’n jas gewaaid was, blijf ik dit weekend denk ik maar ‘s lekker binnen genieten van m’n welverdiende rust. Want het was me een weekje wel, miauw…
Perron
Maandagavond hebben we, met iedereen die een pootje wilde toesteken, de vertrekhal van de luchthaven bij mij in de buurt muisvrij gemaakt. Het feest begon al op perron 5b van Leiden, waar al meer katten stonden te wachten dan ik ooit bij elkaar had gezien. Veel bekenden, dus dat werd natuurlijk een warm weerzien. Maar ook nieuwe vrienden, van wie ik jammer genoeg niet direct allemaal de poot kon schudden in het kwartiertje dat de treinreis duurde. Maar dat kwam die nacht natuurlijk allemaal goed, want iedereen wist gewoon wat de bedoeling was en de saamewerking was weer helemaal top.
Tegen een uurtje of vijf dinsdagochtend was de hele vertrekhal al muisschoon en ingeladen in de koelwagens van Muisbezorgd, die meteen vertrokken om de hele vangst krakend vers bij de Meesterchefs van Muisbezorgd af te leveren voor verdere keuring en bereiding.
Optreden
Daarna hebben we nog even in de aankomsthal de vrijwilligers opgehaald die bij de eerdere vangactie waren achtergebleven, maar die hadden in de tussenliggende dagen alleen maar af en toe een muis voor eigen katsumptie kunnen vinden. Vervolgens gingen we met z’n allen door naar het kantoor van de luchthavenbaas, die zó blij was met onze grootscheepse spontane vangactie dat we met luxe toeringbussen naar de grootste VIK-lounge op de luchthaven werden gebracht, waar allemaal lekkere hapjes, snekkies en genoeg drankjes voor ons klaarstonden om na een nacht hard werken even te releksen voordat we weer op huis aan gingen.
Als verrassing was er ook nog een optreden van Kemperband De Spinners, dus de pootjes konden ook nog van de vloer. En zo werd het toch nog bijna dinsdagmiddag voordat ik weer thuis was… Bedankt iedereen voor jullie kattastische inzet, zonder jullie hulp hadden de koelkasten en vriezers van Muisbezorgd nu niet tsjokvol gelegen met de vele nieuwe soorten Muis voor de Feestdagen!
Kouderder
Naarmate de week verder vorderderde leek het niet alleen buiten, maar ook binnen kouderder te worden. M’n personeel had al dikke vachten aangetrokken en leken er niet aan te denken om die ribbeldingen onder de vensterbanken in huis lekker warm te laten worden. Maar ja, het is ook míjn huis, en als ik ‘s morgens weer binnen kom na een hele nacht straatcontrole, dan is er niets zo lekker als de kouwe poten even op te warmen voordat ik aan m’n ontbijt begin.
Nou is m’n eigen winterjas gelukkig alweer dik genoeg, maar ik ben inmiddels wel uitgegroeid tot een katermans die een beetje luxe zoals een warm ribbelding in huis wel kan waarderen. Natuurlijk kan ik m’n kouwe poten wel onder m’n dikke jas leggen om op te warmen, dat is het probleem niet. Maar ik hou er soms ook gewoon van om lekker lang uitgerekt in de vensterbank te dutten.
Voorpoten
Dus uiteindelijk zag ik m’n kans schoon toen Junior in de bank kwam zitten. Demonstratief legde ik m’n kouwe voorpoten op de leuning en keek haar aan met zo’n blik van ‘nou, wat denk je er van?’. En wat denk je? Eerst moest ze natuurlijk weer een foto maken, en daarna kreeg ik een kusje op allebei m’n voorpoten waarna ze weer wegdook in zo’n papieren ding met heel veel letters.
Nou ben ik er de katermans niet naar om aan te dringen, dus ik nam maar genoegen met het kleine beetje warmte dat van het ribbelding af kwam, zonder daar verder een drama van te maken.
Maar ik nam me toen wel voor dat wanneer het straks buiten écht koud is, ik alle vier m’n koude winterpoten nog voordat ik ga ontbijten even op elk stukje roze vel ga zetten dat ik dan kan vinden wanneer Junior nog in het grote bed ligt te slapen. Tenzij voor die tijd alle ribbeldingen in huis natuurlijk weer genoeg warmte geven.
Krapjes
Tot het zo ver is ga ik maar lekker hoog in m’n kaktuskrabpaalmandje liggen, want daar is ‘t warmerder dan beneden op de vloer. Dat ligt eerlijk gemauwd wel wat krapjes in deze tijd met een dikke winterjas aan, maar ik moet er iets voor over hebben om een steetment over 
de temperatuur in huis te maken. Want om daar nou voor in hongerstaking te gaan zie ik niet zo zitten, daarvoor vind ik m’n eten gewoon te lekker.
En stel je voor dat m’n personeel die actie verkeerd zou begrijpen, dan sta ik zo weer bij die lieve dierendoktermevrouw op de behandeltafel en da’s nou ook weer niet m’n bedoeling. Ik ga daar dit weekend tussen het dutten door toch nog ‘s even goed over nadenken, hoe ik m’n personeel duidelijk maak dat ik graag warme poten in huis wil. Da’s toch zeker niet teveel gemauwd?
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.
