Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over het samen zijn. Samen met al mijn vriendjes en vriendinnetjes maar ook met mijn mensen. En waarom dat belangrijk is.
In mijn jungle begonnen de bladeren te verkleuren en te vallen. Het is herfst, en dat betekent knusse avonden, kruipend tegen elkaar aan, en de geur van gevallen regen in de jungle en de lucht van het eten binnen in de keuken van mijn huis.

Op de bank

Ik zat op mijn favoriete plekje op de vensterbank, mijn vacht was lekker warm. Bliksem lag opgerold naast mij, zijn zwarte staart over zijn neus geslagen. Roover, de jonge avontuurlijk katerman uit de buurt, was net binnen komen lopen nadat hij zich gemeld had door te kloppen tegen het raam. Hij liep met een ondeugende blik en modderige pootjes naar binnen. Kortom het leek op een dag als alle anderen.
Maar vandaag was anders. De baasjes waren stil. De mensen hadden een footoo album in de handen waar ze doorheen bladeren. Ik voelde het meteen – er hing iets in de lucht. Geen verdriet of zo, maar herinnering, samen zijn.
Bliksem sprong van de vensterbank af en liep naar de mensen om kopjes te geven tegen hun benen. Roover sprong op schoot bij mijn baasje en die moest lachen. Ik volgde het goeie voorbeeld, sprong op de bank en ging midden tussen de mensen zitten. Ik keek rustig om mij heen. En dacht: Wij zijn hier samen. Dat is genoeg.

Verhalen

De rest van de avond lagen we met zijn allen op de bank. Ik hoorde verhalen vertellen over Tante Fleur, over hoe ik Bliksem alles heb geleerd vroeger. Van muizen vangen tot de beste verstopplekken in de jungle. Roover zat er met gespitste oren bij. Alsof hij het opsloeg voor thuis.
En terwijl de regen zachtjes tegen het raam tikte voelde wij het allemaal: het leven is mooier als je het deelt. Met vriendjes en vriendinnetjes, met mijn mensen, en met iedereen die in mijn jungle op bezoek komt. Zoals de egel familie, die er nu ook woont.
Want samen zijn is niet alleen gezellig, het is ook kracht, en liefde. In elk kopje, elke blik, elke herinnering.
Rijkdom zit niet in wat je hebt, maar in wie je om je heen hebt. Samen zijn in stilte, in herinnering en in avontuur. Dat maakt mijn leventje als katerman warmer, rijker en mooier.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik weer knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
Misschien dat jullie na mijn verhaal makkelijker en mooier de donkere dagen van de herfst doorkomen. Veel knuffels en pootjes. Ook van de egel familie. Echt waar!
🐾 Poot van Doerak

Achter de stapel tijdschriften die om de een of andere reden op de koelkast ligt, vond ik deze week een doosje. Klein. Het kwam me vaag vertrouwd voor, dus ik opende het nieuwsgierig.

Er lag een vreemd stukje lichtbruine vacht in, ietwat oranje. Ik herkende het meteen, een klit uit de vacht van Bert, die ik had opgeborgen en daarna vergeten. Hier in huis vind ik af en toe iets van hem terug, een tijdje terug zag ik ergens een buisje liggen met de tanden van zijn eerste tandenoperatie. Ik nam alles mee terug van de dierenarts, behalve geknipte nagels. Die vergat ik.

Toen Bert bij me kwam wonen, als jonge katerman, had hij een heerlijke dikke wollige vacht, zelfs na het verharen voor de zomervacht bleef het zo dik dat ik er diep mijn vingers doorheen kon laten gaan. Dat deed ik dus ook, langzaam en lang aaien vonden we alletwee het fijnste. Lag hij met zijn vacht voor de ventilator, dan waaiden de haren alle kanten op, waardoor hij oogde als een Main Coon, wat hij zo graag wilde zijn. Dat grote geweldige kattenras.
Ik had geen idee dat juist die vacht later voor zulke problemen zou zorgen.

Zoiets gaat geleidelijk. Het was na Berts zestiende verjaardag dat ik tijdens het aaien in zijn vacht een hard stukje aantrof.
– Wacht even Bert
Hij lag stil. Ik mocht aan het harde stukje friemelen. Haartjes bij elkaar, dat had ik niet eerder gezien. Ze waren een beetje losser, toen Bert onrustig bewoog.
– Dan stop ik hoor.
Maar het harde stukje was er nog steeds.
Elke avond, wanneer we samen op het matje lagen, probeerde ik tijdens het aaien weer wat haartjes los te friemelen. Het mocht altijd eventjes.

Eventjes was niet genoeg.
Terwijl het ene eerste stukje een heel klein beetje losser werd, voelden mijn voorzichtige vingers wat andere harde stukjes. Klitten, meervoud.
Ik kocht een klittenkam.
Hij wilde het niet.
Een borstel.
Nee, keek hij.
Een andere borstel.
Mocht evenmin.
Er was dus een probleem ontstaan.

Wat te doen? De beste trimsalon zat bij de dierenarts in de kliniek, dat kon dus niet want Bert was bang in de taxi. Iemand in huis laten komen kon, maar elke trimster bracht een tafel mee en daarvoor hadden we geen plaats.
De oplossing lag in de klitten wegknippen.
Na het begin-knipje keek Bert zo verstoord, dat ik alle voornemens tot zelfdoen meteen opgaf. Ik wist toen ook wat de oplossing was.

De dierenarts is toen nog geen vijf minuten binnen geweest. Bert in een handdoek, opgetild, zzzzzz deed het scheerapparaat, Bert weer neergezet en dat was het.
Een blotebuikplek.
Maar geen klitten meer op Bert. Die avond was het aaien weer als altijd, rustgevend en ontspannend.

Het ging best goed met slank en atleeties worden en ik geloof ook dat ik het was, hoe lang weet ik niet, maar wel eefe, ik ben ook zo een keer op de foto gegaan, maar ik weet nou ook, ik ben weer dikker dan ik moet zijn.

Hoe kan dat nou.
Ik was atleeties en nou niet meer.
Mijn vrouw friemelde aan mijn buik en zei dat ik weer een tummie had en dat er iets moet gebeuren.

Nou is het zo dat ik allergies ben dus ik kan geen sportbrokken of ander slank-eete, ik moet diejeet hebben en houden dat mag niet anders foor mijn gezond.
Dus ik kreeg minder eete.
Toen kreeg ik minder eete met de luns en met het afondeete, dus wel twee keer.. Dat is toch poosietief. Alleen ik kreeg ook minder brokjes. Eerst een beetje minder en toen nog wat minder. Nou heb ik elke ochtend bijna alle brokjes op. En ik hou fan brokjes. Ik wil meer. Lekker eete en kraake. Ik heb nou ’s avonds laat dat ik mijn brokjes krijg dan ga ik meteen lekker dooreete, dat doe ik.
Dus eete is eete.
Ik hoef geen honger te lijden zegt mijn vrouw en dan kijkt ze moeilijk naar mijn tummie.

Ik moet nou meer treene dat snap ik.
De flieg kan ik al helemaal.
Muizen heb ik gedaan.
Ik had een spin met fleugels die kan ik nou ook.
Een bal heb ik ook gedaan.

Ik knaag soms op een lintje en ik ren soms achter de flieberhengel aan en dan schuif ik over de kranten. Dat doe ik.
Maar geeneens elke dag.

Dat komt ook omdat ik meer rust in mijn kop heb. En ik kan meer genieten van knuffels. Dus nou is het zo dat ik liefer op mijn kussen lig en kriebels op mijn buik foel, dan dat ik door de kamer ren.
Iets moet er feranderen, maar ik weet nog niet wat.