Hallo lieve katermannen en kattenpoezen.
Ik beschouw mezelf absoluut niet als een gewone huiskat. Nee, ik ben een ontdekkingsreiziger, een acrobaat. Een koning van de hoogte. En nu had ik een avontuur op het hoge zonnescherm van de buren.

Schutting

Op een ochtend zat ik op de schutting mijn koninkrijk te overzien. Bij de buren lonkte het gekleurde zonnescherm. Voor mij was dit een uitnodiging. Met één soepele sprong landde ik bovenop strakgespannen canvas van het zonnescherm. Het doek gaf direct angstaanjagend ver mee, waardoor ik veranderde in een soort harige bowlingbal die naar het diepste punt rolde. Maar een kniesoor die daarop lette. Het avontuur riep!
De geuren bovenop het scherm waren fenomenaal. Ik snoof de lucht diep op. Ik rook de zoete geur van de barbecue van de buren, de frisse geur van de was die hing te drogen en toen…. De ultieme hoofdprijs: Vogels. Vlak boven mijn kop vloog een brutale mus voorbij. De vogel landde op de dakgoot en keek spottend op mij neer.
Dat pik ik niet, dacht ik. En ik besloot de aanval in te zetten. Mijn jachtinstinct nam het volledig over van mijn gezonde verstand. Ik ging in de sluiphouding liggen. Nou ja, voor zover dat ging op een wiebelend canvas. Met mijn achterwerk parmantig in de lucht begon ik te wiebelen om vaart te maken. Waggel, waggel, waggel.
Mijn manmens hoorde ineens op het terras een onheilspellend gekraak. Toen hij omhoog keek, zag hij een gigantische harige bult aan de onderkant van het zonnescherm hangen. Het doek was vervaarlijk uitgerekt en de metalen armen van het scherm piepten van de stress. Ik woog inmiddels een solide 6 kilo, en het scherm was duidelijk niet ontworpen voor zwaartekracht tartende katten.
Ik zette aan voor een sprong. Maar in plaats van vooruit, ging ik recht naar beneden. Het canvas rekte zover uit dat mijn buik de metalen stang raakte. Het doek hield het net, echt net. Ik hing daar als een harige hangmat, mijn pootjes wild in de lucht maaiend, terwijl de mus mij vanaf de dakgoot hardop leek uit te lachen.

Niks gebeurd

Met de waardigheid, zoals alleen katten die kunnen opbrengen na een totale mislukking, krabbelde ik achteruit. Ik gleed half op mijn zij terug de schutting op. Ik schudde mijn pootjes uit en deed alsof er niks gebeurd was en begon direct mijn vacht te wassen.
Het zonnescherm veerde met een diepe zucht van verlichting weer omhoog. Het koninkrijk was veilig. Voor zolang het duurde. Morgen ga ik gewoon een nieuwe poging wagen. Eens kijken of die mus er dan ook weer gaat zitten. Misschien wil Roover dan ook wel meedoen. Maar of dat zonnescherm 2 zware katermannen kan houden? Nou ja, ik hou wel van een avontuur.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem