Categorie archieven: Uit het leven van Bert

🐾 Samen sterk. De laatste herfst van Doerak

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Hier is Bliksem met een emo verhaal en veel traantjes. Ik hoop dat jullie het begrijpen en mij gaan helpen in de toekomst.

Mijn vriend

Zoals jullie weten heeft de herfst zijn intrede gedaan. De jungle kleurt anders en de wind fluistert zachtjes door de tuinen van Doetinchem. Mijn vriend Doerak, de wijze grote kater, mijn grote voorbeeld, die jarenlang de buurt had beschermd en geleid, was ziek. Het begon met vermoeidheid en het ademen ging moeilijker. Er waren minder avonturen in de jungle. Ik had het als jonge vriend al een tijdje in de gaten. De nachten werden stiller. De verhalen korter.
Op een ochtend lag Doerak op zijn gewilde warme plekje in de huiskamer. Zijn ademhaling was rustig. Bijna vredig.. ik kroop tegen hem aan en legde mijn kopje tegen Doerak aan. Geen woorden, alleen aanwezigheid. Doerak keek nog een keer naar mij en zijn mensen, en sloot toen zijn ogen voorgoed.
Ik bleef uren liggen. De jungle voelde leeg, de wereld stil. De egel familie liep ineens door de tuin alsof ze ook afscheid kwamen nemen van hun oude vriend. Tante Fleur was er niet meer om troost te bieden, maar haar geest leek te fluisteren in de wind: Doerak heeft je alles geleerd wat je moet weten.

Bezoek

Doerak heeft een mooi grafje gekregen in zijn favoriete jungle. Het dichtbegroeide hoekje van de tuin waar hij zich altijd het gelukkigst voelde. Vlak bij Tante Fleur onder de oude boom rust hij nu. Ik breng hem nu elke dag even een bezoekje als eerbetoon.
De dagen daarna dwaalde ik een beetje doelloos rond. Ik bezocht Doeraks favoriete plekken. Het dak van het schuurtje, de schutting, zijn tuinstoelen, en de plek waar hij altijd zat te wachten op de zonsondergang. Alles droeg zijn geur, zijn herinnering.
Ik probeerde ook veel bij mijn mensen te zijn die veel verdriet hadden. Maar was zelf ook verdrietig.

Hart

Langzaam merkte ik dat ik begon te veranderen. Ik ging iedereen in de jungle begroeten, speelde met Roover, hield de jungle veilig en klom op de schuttingen en daken. Doerak heeft mij alles geleerd, nu is de tijd gekomen om het over te nemen. Dat voelde ik.
Ik ben niet langer meer alleen, ik heb mijn mensen, de egels en Roover. Nu ben ik de grote verteller, de beschermer, de gids. En hoewel het gemis nog steeds heel groot is, leeft Doerak voort in elke stap die ik zet.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Kever heeft een mening over grijs

Nau het echt herfst is, met veel reegen en wind en weinig zon, zijn mijn mensen en ik bijna altijd binnen in ons huis, ikzelf lig nog wel eens een uur in mijn tuin maar hoe hard ik ook tetter of ze bij me komen zitten, mijn mensen doen dat niet meer omdat ze het te kaud finden.

Doerak

Mijn vrouw wordt altijd een beetje somber van de herfst, en dat snap ik wel: alles is nat en kaud, de lucht is grijs en planten gaan kapoo, boomen laten hun blaadjes fallen, en soms zie je de hele dag geen zon omdat de wolken ervoor hangen, of wat het ook is dat wolken doen, en als er dan ook nog nieuws komt over een hele biesondere nieuwe ster foelt het ekstra ferdrietig en grijs.

Die ster is natuurlijk Doerak, onze eigen Doerak van de blog, die nu weer Saame is met tante Fleur, zij heeft hem als kitten zo veel geleerd en alle geheimen van de djungel ferteld, en het is mooi dat ze weer Saame zijn, maar zijn mensen en zijn broer Bliksem missen Doerak, en zijn vrienden missen hem ook.

Doerak was voor mij een foorbeeld, want toen hij ziek werd aan zijn oogen (omdat daar iets zat wat er niet hoorde) moesten zijn oogen er uit, dat is heel moeilijk en je hele leefen ferandert, Doerak moest er aan wennen om niets meer te kunnen zien, maar hij kon dat, hij ging ook gewoon zijn djungel nog in, alleen kon hij niet meer klimmen en over de daaken en de schutting loopen zoals hij altijd had gedaan.

Ik find het heel knap van Doerak dat hij zoiets groots kon leeren, maar fooral dat hij frolijk bleef, en ik find het fantasties van zijn mensen en van Bliksem dat ze hem zo goed hebben geholpen, ze waren echt een keigoed tiem.

Pasgeleeden was er slecht nieuws: wat eerst in Doeraks oogen zat en er niet hoorde was nau in zijn keel terug gekomen, Doerak kon niet meer beeter worden en het was tijd zijn geworden om over de Brug te gaan.

Zachte kopjes

Doerak woont nau in de eeuwige djungel, over de Brug, waar altijd zon is en waar iedereen frolijk en gezond is, als ik op mijn stoel in mijn tuin lig denk ik aan hem, en als het donker wordt zwaai ik naar hem, hij is een prachtig twinkelende ster geworden, maar hier beneeden is er een leegte, fooral bij zijn famielie, daarom stuur ik ze heeeeeeel veel zachte lieve kopjes om ze te laaten weeten dat ik aan ze denk.

Doerak blijft altijd bij ons hooren, Doerak die zo dapper was, Doerak die niet opgaf, en ook al foel ik ferdriet in deze sombere tijd, ik weet voor mezelf dat ik liefer dat ferdriet foel dan dat ik Doerak niet zau hebben gekend, en ik weet dat er over een tijd weer zon komt, dat de bloemen en blaadjes weer gaan groeien, als de herfst en de winter foorbij zijn.

Ik tetter gewoon door voor vreede, het is nog steeds noodig!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.

Kever heeft een mening over fijf jaaren

Als jullie mijn letters leezen is het een dag geleeden dat ik al weer fijf jaaren bij mijn mensen woon en mijn mensen bij mij, fijf jaaren en een dag geleeden werd ik met de outoo opgehaald uit het asiel, het was de outoo van een vriendin van mijn mensen, zelf hebben ze alleen een fiets en dat was te fer zei mijn vrouw, van het asiel mocht ik niet mee de trein in dus gelukkig maar dat mevrouw Irma mij op wilde haalen.

Ferstopt

Ik heette toen nog Blaize, nau ja zo heette ik natuurlijk niet maar zo werd ik genoemd, mij maakte dat niets uit want ik luisterde nergens naar: ik zat altijd ferstopt onder de kooien, zo fer mogelijk naar achteren, tegen de muur aan, en pas als het nacht was kwam ik tefoorschijn om een beetje te eeten en een plasje of een poepsje te doen, ferder zat ik alleen maar te wachten.

Ik wist zelf niet eens presies waar ik op wachtte, totdat ik op een nacht in mijn droomen een bruin met zwart gestreepte katerman zag die me fertelde dat zijn mensen mij op zauden haalen, hij zei dat alles goed zau komen, jullie snappen vast wel dat die katerman Bolle was, en dat het geen gewone droom was maar een foorspelling, en zo is het dan ook gegaan.

Mijn mensen en ik hebben met zijn drietjes al veel meegemaakt, en ook veel geleerd, het foelt nu alsof we altijd bij elkaar hebben gewoond, mijn mensen zeggen dat elke dag is een feestje met mij erbij, en ikzelf ben helemaal heppie, natuurlijk hoopen we dat we nog heel lang met zijn drietjes blijfen, maar of dat lukt weet niemand: elke dag kan er iets feranderen, een vriend kan zomaar ziekies worden of zelfs een ster, maar dat kan mij ook gebeuren, en folgens mij kan het zelfs bij mensen zo gaan.

Mijn leefen

Zo ben ik nu, zien jullie hoe breed ik sta?!

Omdat ik het toch niet weet denk ik er niet over na, dat heeft helemaal geen zin, ik leef mijn Kever-leefen zolang het kan en ik probeer een lieve jongen te zijn, dus ik maak geen ruusie, ik zorg dat mijn krabkartons netjes blijfen, ik hau mijn tuin in orde en ik deel mijn eeten met Mikkie, Juultje en Pokon.

Toen ik hier net kwam was ik nog helemaal donker zwart met wit, maar nu ben ik zwart met ooranje met wit geworden, dat komt door alle kusjes en knuffels van mijn mensen en door kopjes van vrienden, en ik ben er heel blij mee, want Saame is alles fijner.

Daarom tel ik mijn leefen niet in daagen, weeken, maanden of jaaren, maar in liefde en in vriendschap, wat maakt het uit hoeveel daagen ik heb gehad of nog heb?, dat is niet het belangrijkste, waar het om gaat is liefde en Saame zijn.

****

Ik tetter nog steeds keihard voor vreede!
En ik stuur iedereen die iemand mist een heel zacht kopje en ik zwaai naar de sterren, fooral de nieuwe🌟

Belle heeft herrufvaakanzie

Dus ze komt gewoon terug!!

🐾De Tuin Jungle: waarom Doerak daar zo supergraag is

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over mijn tuin jungle. En waarom dat mijn meest favoriete plek is. Vooral als er zon is.

In de vroege ochtend, wanneer de zon haar eerste warme stralen over mijn jungle strooit, sluip ik geruisloos tussen de bladeren en de geurige struiken van mijn tuinjungle. Mijn rode vacht vangt het zonlicht als een warme vlam. Daarna rek ik mijzelf uit op de platte stenen die nog koel zijn van de nacht.

Bliksem

Om mijn hoofd fladderen vlinders, zoemen bijen en ritselen de bladeren zachtjes van de wind. Bliksem ligt dan altijd bij mij in de buurt. Half verscholen onder de hortensia, terwijl de egelfamilie ligt te slapen in hun nest onder de dikke bladeren van de klimop struiken. Dan voel ik mij helemaal tevreden. Dit is mijn koninkrijk, mijn paradijs.
Dan ga ik lekker op mijn tuinstoel liggen, en geniet ik van de warme zon op mijn rug, het zachte geluid van de vogels in de bomen, en het gevoel dat al mijn vrienden dichtbij zijn. In deze tuin, vol leven en geheimen voel ik mij vrij, geliefd en helemaal thuis.
Mijn favoriete plek is een kleine beschutte plek tussen de struiken en de platte stenen. Daar lig ik precies goed. Ik kan me daar heerlijk uitstrekken. De grond daar omheen is lekker zacht en je ruikt van alles.
Vanaf deze plek kan ik alles goed in de gaten houden, en ik heb zicht op alles wat beweegt. De egel familie die rond scharrelt, Bliksem die op de schutting ligt te loeren en Roover die de jungle in komt lopen.

Geluk

Hier voel ik mij rustig en helemaal op mijn gemak. Het is mijn troon, mijn uitkijkpost, mijn rustplek. En als dan de zon op mijn vacht schijnt voel ik mij gloeien van geluk. En dan kan ik zomaar heerlijk de hele dag tevreden doorbrengen in mijn jungle.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik weer knuffels, lekker eten, snacks en veel zon.
Ik vind nog steeds dat de herfst oké is tot nu toe. Er is nog genoeg zon. Het is alleen vroeger donker. Maar dat is weer goed voor de egelfamilie.
🐾 Poot van Doerak