Na een periode van weken en maanden aan elkaar wennen, bereikten Bert en ik het tijdloze stadium. Tijdloos, omdat elke dag op de andere leek, onze vaste gewoonten, het huis waarin alles hetzelfde bleef, er veranderde niets en ook al tikte de klok door en verstreek de tijd, Bert en ik bleven altijd in het hier en nu en dat was samen.
Tijdloos
Dat hier en nu duurde jaren, weet ik nu.
Het was de middenfase, die komt na het wennen en voor de fase van de diepe zorgen. In de middenfase is het leven samen eindeloos lang, en het besef dat het ooit kan eindigen is ver weg op een achtergrond wel aanwezig maar verder niet, dus eigenlijk is dat besef afwezig, is het niet-bestaand, en waarom zou het ook bestaan als elke dag na de andere komt.
Zo leefden we dus.
Heerlijk.
Zowat zorgeloos de eeuwigheid in.
Plekje
Dat duurde tot ik op een dag zei: “Bert, kom eens dichterbij.” Hij kwam, knuffels verwachtend. Ik aaide zacht over zijn kop en keek naar dat ene vreemde. Een klein donker plekje aan de rechterzijde van zijn neus. Dat was er niet altijd geweest.
Terwijl Bert tevreden doorknorde, probeerde ik rustig te blijven, terwiijl de gedachten door me heen schoten: huidverkleuring, vast te lang in de zon geweest, ja al die waarschuwingen en mensen krijgen dan huidkanker, poezen vast ook, hoe lang zou hij nog hebben, wat moet ik doen.
Wat ik moest doen, lag voor de hand. De dierenarts bellen. Een paar dagen later volgde het huisbezoek, want Bert had nog altijd angsklachten dus alleen in nood gingen we per taxi naar de kliniek.
Op de dag van het huisbezoek leek het plekje iets kleiner. Maar het was er wel. En ik besefte dat hij de laatste tijd ook wat matter was geweest, iets wankeler op zijn pootjes. In dat besef voelde ik mijn angst om hem te verliezen, dat het zomaar mogelijk zou zijn.
De dierenarts vond het plekje geen onheilsbode, ook al niet omdat het verdween. Wel schreef ze Bert een middel voor om innerlijk wat meer kracht te vinden, dat was Zylkene.
Bijkomen
Toen ze weg was, moesten we alletwee bijkomen. Bert vanwege opeens het bezoek dat vreemde luchten meebracht. En ik omdat ons leven samen behouden bleek te zijn.
De Zylkene werkte, Bert stond weer steviger, het wondje verdween, de dagen leken weer op elkaar zoals voorheen.
Alleen ik was veranderd, in mij was het gevoel over de eeuwigheid van ons samenzijn begrensd geraakt, een gevoel dat ik met alle kracht in me verdrong.
Mevrouw Bert,
Ik kan me zo goed uw angst voorstellen dat u Bert zou gaan verliezen. Hoewel we allemaal beseffen dat we ons lieve kattenkind vroeg of laat zullen gaan verliezen willen we daar niet aan. Vooral u en Bert die zo’n eenheid met elkaar waren.
Die mooie wijze Bert zit in vele harten.
Lieve groet mevrouw Figo.
zo was het mevrouw Figo, het weten en niet willen weten, en dan opeens een groot alarm voelen. Natuurlijk raadpleegde ik het internet en dat maakte me niet kalmer, integendeel. Het enige dat me wezenlijk troost gaf is het besef dat ik voor zijn ‘altijd samen’ heb kunnen zorgen.
mevrouw Bert
Zo herkenbaar, dat de angst je om het hart slaat als je bedenkt dat ooit in de toekomst je geliefde dier ziek wordt en uiteindelijk komt te overlijden. Je wilt er niet aan denken maar soms doe je dat onwillekeurig toch. Je zou willen dat het eeuwig zo door kon gaan als het nu is.
Ja en dat voelde ik ook, tegen alle gezond verstand in, dat dit een eeuwigheid zou duren, juist omdat de dagen zo op elkaar leken, kon het best voor altijd zo blijven, voelde ik…
Hoi Mevrouw Bert,
De angst om je lieverd te verliezen is zo eng, ook al weten we dat het ooit komt we willen er liever niet aan denken.
En soms wordt je dan met de neus op de feiten gedrukt en wordt je even wakker geschud, dat het ook anders kan aflopen.
Jullie waren een 2 eenheid, zo goed op elkaar ingespeeld, was en is mooi om te zien.
Groetjes van Annelieke(Deeltijdbaasje van Tommy)
Ja Annelieke dat waren we zeker, al zo snel en toen verdiepte het zich ook nog, net of we alletwee precies daaraan behoefte hadden, een innig en veilug en rustig samenzijn, en dat hadden we dan ook,
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Naarmate katten ouder worden wordt je als vrouw/mens van een kat een specialist op het gebied van alle mogelijke lichamelijke klachten.
En dat plotselinge besef van kwetsbaarheid, van tijdelijkheid, is altijd weer een schok.
Hoe kan het dat katten niet het eeuwige leven hebben? Dat is een weeffout in de evolutie geweest, denk ik…
Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever en co, het is vooral de wetenschap die de prioriteiten niet op orde heeft. Die hele ruimtevaart had best kunnen wachten tot het in orde was gemaakt dat katten minstens dubbel zo lang konden leven, in gezondheid.
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert, die schrik is voor mij de voorbode van het afscheid. Ik ken dat afscheid, het verstillen in mijn armen, weigeren los te laten, ook al weet ik dat mijn vriendje, of vriendinnetje de regenboogbrug al over is en dan mijn hoofd niet laten hangen, want als ik thuis kom, staan er nog meer oortjes op me te wachten en die hebben dan ook troost nodig.
We hebben nog 4 paar oortjes, 2 paar zwarte, die horen bij de lieve zwarte lomperts, zoals Spotje ze noemt. Maar ook daar is 1 paar oortjes al 8 jaar oud en ik bekijk ze met argusogen.. beginnen ze niet wat te hangen? Ze zouden 15 kunnen worden, maar deze lompert is te groot en heeft een te smalle borst.. tranen schieten nu al in mijn ogen als ik aan afscheid denk, maar toch heb ik al een plan in mijn achterhoofd.. afscheid nemen doen we thuis..
Van de veel kleinere poezen-oortjes is 1 paar ook alweer 12. Het andere paar 4 jaar.. mijn oudste kattenkind is een buitenpoes. Niet binnen te houden 🙁
Ze komt wel binnen slapen, iedere dag en huppelt vrolijk achter me aan als ik met de lomperts ga wandelen. Maar ook daar sluipen de zorgen binnen… ze draagt haar staart meer altijd als een omgedraaid vraagteken 😳
Het is verwarrend, om voor de helft vanmijn harige vriendjes te weten dat het eindspel wel eens ingezet kan zijn. Niet nu, niet over een jaar, maar toch, ze zijn zwaar senior…
Ze zeggen dat ons doel op aarde is om te leren onvoorwaardelijke liefde te geven, en wij mensen hebben daar heel wat jaartjes voor nodig om dat onvoorwaardelijk te kunnen doen. Katten, en honden, kunnen dat al, daarom mogen ze eerder over die vermaledijde brug. De rivier die er onderdoor loopt moet wel een rivier gevuld met tranen zijn. Daar blijven we mee achter..
Dank voor deze mooie reactie, en ja- dat was die schrik, opeens het besef van een afscheid en het vooraltijd-afscheid nog wel. De argeloosheid versus het openen van argusogen…