Achter de stapel tijdschriften die om de een of andere reden op de koelkast ligt, vond ik deze week een doosje. Klein. Het kwam me vaag vertrouwd voor, dus ik opende het nieuwsgierig.
Er lag een vreemd stukje lichtbruine vacht in, ietwat oranje. Ik herkende het meteen, een klit uit de vacht van Bert, die ik had opgeborgen en daarna vergeten. Hier in huis vind ik af en toe iets van hem terug, een tijdje terug zag ik ergens een buisje liggen met de tanden van zijn eerste tandenoperatie. Ik nam alles mee terug van de dierenarts, behalve geknipte nagels. Die vergat ik.
Toen Bert bij me kwam wonen, als jonge katerman, had hij een heerlijke dikke wollige vacht, zelfs na het verharen voor de zomervacht bleef het zo dik dat ik er diep mijn vingers doorheen kon laten gaan. Dat deed ik dus ook, langzaam en lang aaien vonden we alletwee het fijnste. Lag hij met zijn vacht voor de ventilator, dan waaiden de haren alle kanten op, waardoor hij oogde als een Main Coon, wat hij zo graag wilde zijn. Dat grote geweldige kattenras.
Ik had geen idee dat juist die vacht later voor zulke problemen zou zorgen.
Zoiets gaat geleidelijk. Het was na Berts zestiende verjaardag dat ik tijdens het aaien in zijn vacht een hard stukje aantrof.
– Wacht even Bert
Hij lag stil. Ik mocht aan het harde stukje friemelen. Haartjes bij elkaar, dat had ik niet eerder gezien. Ze waren een beetje losser, toen Bert onrustig bewoog.
– Dan stop ik hoor.
Maar het harde stukje was er nog steeds.
Elke avond, wanneer we samen op het matje lagen, probeerde ik tijdens het aaien weer wat haartjes los te friemelen. Het mocht altijd eventjes.
Eventjes was niet genoeg.
Terwijl het ene eerste stukje een heel klein beetje losser werd, voelden mijn voorzichtige vingers wat andere harde stukjes. Klitten, meervoud.
Ik kocht een klittenkam.
Hij wilde het niet.
Een borstel.
Nee, keek hij.
Een andere borstel.
Mocht evenmin.
Er was dus een probleem ontstaan.
Wat te doen? De beste trimsalon zat bij de dierenarts in de kliniek, dat kon dus niet want Bert was bang in de taxi. Iemand in huis laten komen kon, maar elke trimster bracht een tafel mee en daarvoor hadden we geen plaats.
De oplossing lag in de klitten wegknippen.
Na het begin-knipje keek Bert zo verstoord, dat ik alle voornemens tot zelfdoen meteen opgaf. Ik wist toen ook wat de oplossing was.
De dierenarts is toen nog geen vijf minuten binnen geweest. Bert in een handdoek, opgetild, zzzzzz deed het scheerapparaat, Bert weer neergezet en dat was het.
Een blotebuikplek.
Maar geen klitten meer op Bert. Die avond was het aaien weer als altijd, rustgevend en ontspannend.
Hoi Mevrouw Bert,
Klitten kunnen echt pijnlijk zijn voor een kat, zo zielig soms.
Gelukkig dat de dierenarts het binnen 5 minuten het geregeld heeft, en kon je Bert in de avond weer gewoon aaien.
Als Tommy klitten heeft dan gaat mijn vriend er gewoon met de borstel doorheen, vind Tommy niet fijn want het is pijnlijk!
Het borstelen op zich vind Tommy niet erg, juist fijn zolang hij het fijn vind natuurlijk, dus de klitten er uit halen kan dan ook zolang Tommy het toelaat.
Lieve groeten van Annelieke(deeltijdbaasje van Tommy)
Misschien is het een oplossing om de klitten eruit te knippen bij Tommy, dan hoeft hij ook geen pijn te lijden door de borstel…
mevrouw Bert
Hallo Mevrouw Bert,
Wat sneu dat Bert klitten kreeg. Dat moet niet fijn zijn voor een kat. Ik heb gelukkig altijd katten gehad die het heerlijk vonden om dagelijks geborsteld of gekamd te worden. Bij Figo kan ik niet hard genoeg kammen hij spint dan enorm hard. Als hij al ziet dat ik de kam pak springt hij al op tafel of als ik met de kam op tafel tikt komt hij al aangesneld. Ik weet natuurlijk niet hoe het zal zijn als hij een senior wordt.
Maar dat lijkt me heerlijk, zo samen kammen en borstelen, wat een geluk dat Figo het ook fijn vindt, dat kan alleen maar gezelliger worden als hij ouder wordt, dan is er al een gedeelde gewoonte immers, en dat hadden Bert en ik niet,
mevrouw Bert
Lieve mevrouw Bert,
Wat moeilijk is dat toch, als een kat niet gekamd en geborsteld wil worden. Vooral als ze ouder worden kunnen ze dan inderdaad klitten krijgen.
En bij katten is het zo dat niet willen = niet willen. Maakt niet uit wat je probeert.
Hier was Beer zo.
Maar gelukkig dat je daardoor af en toe ineens nog iets terug vindt van je lieve Bertje.
Ik heb hier doosjes met plukken haar van iedereen, en snorharen. En kiesjes van Mol.
Alles wat van een geliefde kat komt is het bewaren waard.
Dank voor deze herinnering aan Bert.
Mevrouw Kever.
lieve mevrouw Kever, ja dat was het, hij wilde niet en ik wilde wel, maar ik wilde vooral dat hij zich tevreden zou voelen en zo kwam het dat ik klem zat. Ik had zoiets nooit eerder meegemaakt. Er is hier veel en het doet me goed te lezen dat ik de enige dus niet ben. Ik gooi niks van hem weg. En van de vorige katten heb ik ook nog het een en ander.
Mevrouw Bert
Lieve Mevr Bert klitten kunnen enorm pijnlijk zijn. Hier zijn alle katten kammen en borstelen gewend en wat evt ook kan helpen is maizena over de klitten inwrijven en dan heel voorzichtig proberen met de vingers losser te maken. En hier merk ik ook verschil met de vachten. De 1 vraagt meer aandacht met kammen en borstelen en bij de ander is bv 1 x in de 10 dagen voldoende. Maar het allerbelangrijkste vinden de katten de beloning erna.