Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Toen waren we weer goed op elkaar

Thuis heb ik nog altijd dat we ofer elkaar leren fan wat wil ik en wat wil die ander en folgens mij blijft dat zo weeges ik ben nou anders dan toen ik hier pas was en ook door de pillies en hoe ik nou ben.

Als het afond is dan wil ik spelen met de hengel of het touwtje en dan doen we dan. Dus dat gaat goed.
Of ik wil langzame knuffels met soms praten erbij maar meestal heb ik genoeg aan de knuffel. En pas laatst toen had ik genoeg aan samen liggen. Ik lag op mijn dekenbed en mijn vrouw lag erbij dus een beetje op de deken maar niet tegen me aan, erbij is erbij en dat is dan genoeg.
Ik foelde me rustig en tefreede en dat alles goed was in mijn leefe. Toen draaide ik me om op het dekenbed want ik wilde naar mijn vrouw haar gezicht kijken en dat deed ik dus. Gewoon weeges dan heb ik een dieper saame-gefoel en zij ook dat weet ik gewoon.

Dus zo lagen we het was afond we keken naar elkaar en dit was het allerfijnste moment van de dag en ik wist straks krijg ik weer brokjes.

Maar toen stak mijn vrouw een finger uit en ze aaide mijn kop.
En ik stak mijn poot uit fan nietdoen en mijn nagel kwam in haar hand.
Weeges ik schrok het was te feel.
En toen schrok zij.
Daardoor ik ook weer.

Het is best moeilijk zoon moment. Ik foelde nou is het fijne weg hoe krijg ik het weer terug en zij foelde het ook.
Eefe later ging ze in de keuken mijn hapje maken en toen ging ik een kopje doen. En zij aaide heel zachtjes. Dat kon weer. En na mijn hapje ging ik haar hand wassen en toen wist ik, we zijn weer goed op elkaar en dat zei ze ook.
Dus nou heb ik geleerd het kan weer goed komen en zij heeft geleerd erbij liggen dat is fijn genoeg en nou foelen we ons weer rustig saame dat is poosietief.

🐾 De kersttafel van Doerak en Bliksem

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Het is bijna kerst, dus ik schrijf een verhaal over de kerst van vroeger toen Doerak er nog was.
In de dagen dat Doerak nog mijn grote leermeester was, en ik zijn kleine enthousiaste schaduw, was kerst altijd een bijzonder moment in huis. Niet omdat er dure cadeaus lagen of omdat de verlichting perfect hing…. Maar omdat wij het feest elk jaar weer overnamen, alsof het onze persoonlijke traditie was.

Begin

Het begon op kerstavond. En het begon pas echt als de eerste geuren uit de keuken kwamen. Doerak, met zijn statige rode vacht en rustige blik, nestelde zich als eerste op een eetstoel. Alsof hij wilde zeggen: Ik zit vast al goed, dan hoeven jullie straks niet meer te zoeken.
Ik, nog erg jong en een tikkeltje chaotisch, sprong daarna op een manier op de tafel die precies niét mocht. Hup in één keer midden op de gedekte tafel. Servetten schoven opzij. Glimmende kerstballen trilden. En ergens in de verte dacht iemand in de keuken: We hadden dit kunnen zien aankomen.
Doerak keek alleen maar op, langzaam, waardig, met de blik die zei: Jongen…. Zo doe je dat niet. Eerst tactisch de stoel claimen. Dán pas de tafel.
Maar stiekem vond Doerak het prachtig.
En toen kwam de kerstmaaltijd. Zodra de schaal met vlees, vis of iets anders onweerstaanbaars richting tafel kwam, veranderden Doerak en ik in een soort kerstversie van een slow motion actiefilm.
Doerak: Zachtjes opstaan, rug een beetje strekken, één keurige poot op tafel leggen, klaar om aan te vallen zonder dat iemand het merkte.
Ik: Sprong, gleed, landde midden in het tafelkleed, en ik keek trots, alsof ik zojuist een medaille had gewonnen.
En hoe streng er ook werd gekeken, hoe vaak de mensen ons vriendelijk – of iets mindervriendelijk – hadden verzocht om plaats te maken – uiteindelijk lag de kersttafel er altijd hetzelfde bij: Doerak als de stille, elegante heerser op de plek van de gastheer en ik languit op het tafelkleed, half op mijn zij, alsof denken aan eten al vermoeiend genoeg was.
En toen was er stilte na de storm. Als de maaltijd voorbij was en wij allemaal moesten bijkomen van het kattenkerstcircus, dan gebeurde telkens het mooiste gedeelte van de avond.

Slapen

Doerak sprong rustig naar de bank en maakte een warm bolletje van zijn rode vacht. Ik kroop er tegenaan, kleiner maar wel vastberaden. Dan tikte Doerak mij met zijn staart – zachtjes, ritmisch – alsof hij wilde zeggen:
Je hebt het weer gedaan jongen. De kersttafel is weer veroverd. Goed werk.
Ik, half slapend, duwde mijn neus in Doeraks flank. Buiten schenen de sterren extra hard.
Twee katten. Twee harten. Eén kersttraditie die ieder jaar hetzelfde was – en juist daardoor zo ongelooflijk kostbaar.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En natuurlijk fijne kerstdagen en een mooi, gezond nieuwjaar! En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

🐾 Bliksem en de magische kerstboom

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over een hele rare boom.
Het was een koude decemberavond. Buiten waaide het en de regendruppels vielen neer. Maar binnen was het warm en gezellig. Ik lag heerlijk opgerold op de vensterbank. De hele dag had ik naar de tuin gekeken. Ik besloot maar eens even te gaan slapen. En toen ik wakker werd was er iets vreemds gebeurd.

Kerstboom

In het midden van de woonkamer stond er iets dat er eerder niet was. Een enorme kerstboom! De takken waren vol glinsterende ballen, lichtjes knipperden alsof ze mij uitnodigden om te komen spelen. En bovenop de boom straalde een ster. Zou dat soms ome Doerak zijn? Ik sprong van de vensterbank en sloop dichterbij. Hoe is die boom hier gekomen? Ik heb niets gehoord.
Voorzichtig tikte ik met mijn poot tegen de rode bal. TOK!. De bal wiebelde heen en weer. Mijn ogen begonnen te glimmen. Dit was geen gewone boom – dit was een speelboom! Hier moet ik Roover over vertellen.

Roover

Roover kwam ook kijken en had meteen door wat er ging gebeuren. Roover keek naar mij en ik knikte terug.
Samen? Riep Roover. En ik snorde terug, Samen!
Wij begonnen eerst met de ballen. Ik sprong op de onderste takken en tikte een zilveren bal naar beneden. Roover stond al klaar om hem weg te rollen onder de kast. Goed teamwork vond ik zelf. Binnen een paar minuten lagen er meer ballen op de grond dan in de boom.
En nu de slingers riep ik. Roover trok een gouden glimmende slinger naar beneden en rende ermee door de kamer alsof hij een kampioen was. Ik sprong achter hem aan, maar onderweg uit de boom zag ik iets veel leukers: De lichtjes! Ik trok met mijn poot aan de snoer, en het leek net of de lampjes voor mij knipperden.
En toen was er nog de grote finale. De ster bovenop de boom. Ik klom zo hoog als ik kon. De takken wiebelde onder mij, terwijl Roover onder aan de boom stond te miauwen. Met een grote sprong trok ik de ster naar beneden. Gewonnen! Riep ik tegen Roover. De boom viel om, ballen rolde alle kante op, en de slingers lagen als spaghetti over de vloer. En midden in deze ravage zat ik samen met Roover trots te wezen. Alsof we een kunstwerk hadden gemaakt.
Toen mijn mens man binnen kwam zuchtte hij diep. Roover keek op met zijn meest onschuldige blik. Ik likte rustig mijn poot.

Ster

En toen wist ik het ineens. Die ster die boven in de boom zat was natuurlijk ome Doerak. En nu heb ik de ster bij me! Vanaf dat moment hou ik elke dag de boom in de gaten. Ik ben trots op deze boom omdat de ster van ome Doerak nu bij me is. Roover was er stil van.
We keken elkaar aan en dachten: Dit is de leukste speelboom ooit!
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem

Jajim en Frou Frou: een ander rooster

Miauw beste furriendjes en mensen van furriendjes, we moesten hard nadenken waar we deze week over kunnen miauwen. Er is veel furandering geweest de laatste tijd met het licht en de klok, daar miauwden we vorige week over. Nou is er nog iets wat anders gaat sinds we minder licht hebben en dat is niet alleen met eten. Vandaag vertellen we over ons winter-speelkwartier en hoe dat werkt.

Balkon

Jajim: “In de koudere, donkerdere periode van het jaar is er één ding wat als eerste van ons schema gaat en het heeft te maken met buiten. Zoals onze mede binnenpoezen- en katers vast wel begrijpen is dat Frou Frou en ik onze pootjes graag warm houden. Nou is dat in de lichte tijden niet zo moeilijk, ook op het balkon gaat dat dan nog prima. Maar zodra de blaadjes van de bomen beginnen te vallen merk ik; het is minder fijn om buiten te zitten. Het waaien voelt kouder en soms is er regen. Elke ochtend wil ik wel even kijken en Frou Frou ook, maar zodra mijn kussentjes de balkonvloer raken voel ik dat het toch fijner is om binnen iets anders te gaan doen. Vogels kijken en blaadjes jagen is nou eenmaal veel fijner in de frisse buitenlucht met de zon in mijn vacht. Wat dat betreft zijn we allebei luxepoezen”.

Frou Frou: “Van mezelf ben ik een echte lente- en zomer-poes en Jajim ook. Als kleine katjes hebben we allebei al snel leren wennen aan de luxe van binnen wonen. Jagen is leuk maar daarvoor hoef je niet purr se op je balkon of in je tuin te zijn. Het kan namelijk ook binnen en je hebt er niet veel voor nodig”.

Binnen-kattiviteiten

Frou Frou: “Binnen kun je van alles doen. Zo hebben we bij de grote ramen vogel-teevee. Wij wonen hoog en hebben uitzicht op de vliegroutes van de duiven en parkieten, dat blijft spannend. Vaak roepen we Saame ‘ekekekekekek’ naar de vogels. Dat noemt onze mensenbroer ‘kekkeren’. Niet dat de vogels naar ons luisteren trouwens, ze blijven altijd in de lucht hangen. Ze horen ons niet goed als we binnen zitten denk ik. Maar het balkon is te koud om buiten te kekkeren. Daarom hebben we beiden een aangepast rooster. Voor mij is het al snel goed; met mandjes opschudden, knuffelen en haren van onze mensenbroer wassen ben ik al een half ochtendprogramma verder. Speelgoed interesseert me niet zo, wel vind ik dekentjes opfrummelen supurr leuk en ben ik dol op mijn bamboe tandenborstel”.

Jajim: “Mijn interesses zijn een beetje verschillend van die van Frou Frou. Buiten mijn dutjes om verveel ik me sneller dan mijn zusje. Ik mag dan wel senior-poes zijn, spelen blijft mijn hobby. Je hebt daarvoor je lievelings speelgoed, bij mij is dat een poppetje van stof en het lijkt op een mini paard. Het is mijn prooi en na een tijdje spelen en jagen breng ik het naar onze mensenbroer. Waarom zou je denken? Nou, omdat er ook een beloning voor terug komt. Ik breng het poppetje met een luide MAUW naar hem toe en dan komen de snacks tevoorschijn. Voor de rest vind ik speelgoed met wiew erin HEEL leuk. Dan word ik eventjes wild en voel ik mij speels als een kitten”.

Frou Frou: “Wiew snap ik niet echt. Jagen doe ik ook niet, behalve jagen op het licht of op dekentjes. Maar het aller-aller leukste van alles is voor mij toch wel knuffelen, daar kan geen speelgoed tegenop”.

Zachte kopjes,

Jajim en Frou Frou

🐾 Bliksem en de vreemde wit –zwarte poes

Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik ga jullie vertellen over een onverwachts avontuur in mijn jungle.
Het was een rustige middag in mijn jungle, mijn geheime wereld van hoge stengels, struiken en verborgen hoekjes. En natuurlijk de jungle van ome Doerak. De zon scheen door de bladeren en ik lag in één van de verstophoekjes van de jungle. Ik lag half te sluimeren en was half op wacht. Tot er ineens iets vreemds gebeurde.

Poes

Tussen het groen van de struiken bewoog iets dat niet bij mijn vertrouwde wereld hoorde. Een gestalte, sierlijk en toch onmiskenbaar anders: een poes met een glanzende vacht, wit als sneeuw en zwart als de nacht. Haar ogen fonkelden nieuwsgierig, alsof ze een geheim met zich meedroeg.
Ik sprong overeind. Mijn oren spitsten zich, mijn staart zwiepte heen en weer. Wat is dit nu? Dacht ik. Ik had nog nooit zo een verschijning gezien in mijn jungle. Zonder aarzelen zette ik de achtervolging in. Niet om te jagen, maar om te ontdekken.
Wie ben jij? Riep ik terwijl ik behendig door het gras naderbij schoot. En wat doe je hier?
De vreemde poes draaide zich langzaam om, haar blik kalm maar ondeugend. Ik ben Luna, zei ze zacht. Alsof haar naam een geheim was dat alleen de wind mocht horen. Ik kom van ver, uit een tuin waar de bloemen s ’nachts groeien.
Ik bleef staan, mijn snorharen trilden van spanning. Een tuin waar de bloemen in de nacht groeien klink …. magisch.
Luna glimlachte. Misschien is het dat ook wel. Maar ik hoorde verhalen over een dappere katerman die een jungle bewaakt. Ik wilde zien of ze waar waren.
Ik voelde mijn borst zwellen van trots. Dan heb je hem gevonden, zei ik met een speelse sprong. Kom ik laat je mijn wereld zien.

Jungle

En zo begon ik samen met Luna door de grote jungle te dwalen. 2 katten uit verschillende werelden verenigd door nieuwsgierigheid. Terwijl het langzaam donker werd, wist ik één ding zeker: mijn jungle zou nooit meer hetzelfde zijn.
Ben toch ook wel benieuwd wat ome doerak, tante Fleur en Roover hiervan vinden? Zouden zij dit goed vinden allemaal?
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekker eten, snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem