Nau het echt herfst is, met veel reegen en wind en weinig zon, zijn mijn mensen en ik bijna altijd binnen in ons huis, ikzelf lig nog wel eens een uur in mijn tuin maar hoe hard ik ook tetter of ze bij me komen zitten, mijn mensen doen dat niet meer omdat ze het te kaud finden.
Doerak
Mijn vrouw wordt altijd een beetje somber van de herfst, en dat snap ik wel: alles is nat en kaud, de lucht is grijs en planten gaan kapoo, boomen laten hun blaadjes fallen, en soms zie je de hele dag geen zon omdat de wolken ervoor hangen, of wat het ook is dat wolken doen, en als er dan ook nog nieuws komt over een hele biesondere nieuwe ster foelt het ekstra ferdrietig en grijs.
Die ster is natuurlijk Doerak, onze eigen Doerak van de blog, die nu weer Saame is met tante Fleur, zij heeft hem als kitten zo veel geleerd en alle geheimen van de djungel ferteld, en het is mooi dat ze weer Saame zijn, maar zijn mensen en zijn broer Bliksem missen Doerak, en zijn vrienden missen hem ook.
Doerak was voor mij een foorbeeld, want toen hij ziek werd aan zijn oogen (omdat daar iets zat wat er niet hoorde) moesten zijn oogen er uit, dat is heel moeilijk en je hele leefen ferandert, Doerak moest er aan wennen om niets meer te kunnen zien, maar hij kon dat, hij ging ook gewoon zijn djungel nog in, alleen kon hij niet meer klimmen en over de daaken en de schutting loopen zoals hij altijd had gedaan.
Ik find het heel knap van Doerak dat hij zoiets groots kon leeren, maar fooral dat hij frolijk bleef, en ik find het fantasties van zijn mensen en van Bliksem dat ze hem zo goed hebben geholpen, ze waren echt een keigoed tiem.
Pasgeleeden was er slecht nieuws: wat eerst in Doeraks oogen zat en er niet hoorde was nau in zijn keel terug gekomen, Doerak kon niet meer beeter worden en het was tijd zijn geworden om over de Brug te gaan.
Zachte kopjes
Doerak woont nau in de eeuwige djungel, over de Brug, waar altijd zon is en waar iedereen frolijk en gezond is, als ik op mijn stoel in mijn tuin lig denk ik aan hem, en als het donker wordt zwaai ik naar hem, hij is een prachtig twinkelende ster geworden, maar hier 
beneeden is er een leegte, fooral bij zijn famielie, daarom stuur ik ze heeeeeeel veel zachte lieve kopjes om ze te laaten weeten dat ik aan ze denk.
Doerak blijft altijd bij ons hooren, Doerak die zo dapper was, Doerak die niet opgaf, en ook al foel ik ferdriet in deze sombere tijd, ik weet voor mezelf dat ik liefer dat ferdriet foel dan dat ik Doerak niet zau hebben gekend, en ik weet dat er over een tijd weer zon komt, dat de bloemen en blaadjes weer gaan groeien, als de herfst en de winter foorbij zijn.
Ik tetter gewoon door voor vreede, het is nog steeds noodig!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.
Hallo katermannen en kattenpoezen,
wind. Bliksem ligt dan altijd bij mij in de buurt. Half verscholen onder de hortensia, terwijl de egelfamilie ligt te slapen in hun nest onder de dikke bladeren van de klimop struiken. Dan voel ik mij helemaal tevreden. Dit is mijn koninkrijk, mijn paradijs.
Geluk
Hallo katermannen en kattenpoezen,
Ik zat op mijn favoriete plekje op de vensterbank, mijn vacht was lekker warm. Bliksem lag opgerold naast mij, zijn zwarte staart over zijn neus geslagen. Roover, de jonge avontuurlijk katerman uit de buurt, was net binnen komen lopen nadat hij zich gemeld had door te kloppen tegen het raam. Hij liep met een ondeugende blik en modderige pootjes naar binnen. Kortom het leek op een dag als alle anderen.
De rest van de avond lagen we met zijn allen op de bank. Ik hoorde verhalen vertellen over Tante Fleur, over hoe ik Bliksem alles heb geleerd vroeger. Van muizen vangen tot de beste verstopplekken in de jungle. Roover zat er met gespitste oren bij. Alsof hij het opsloeg voor thuis.