Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Waarom ik boven slaap of beneden

slaap
Elke avond, als ik de laatste snek op heb en de welterustenknuffel is geweest, dan vraagt mijn vrouw: “Bertje, ga je mee slapen?” En dan moet ik een besluit nemen.

Besluit

Het besluit is eigenlijk of ik boven ga slapen op het grote bed of beneden op mijn kussen. Mijn vrouw wil dat dan meteen weten. Maar ik weet het bijna nooit.

Het is wel zo dat wanneer ze overdag lang weg is geweest dat ik dan bijna zeker weten boven slaap. Dat is omdat ik dan minder samenzijn-gefoel heb dus dat moet ik dan inhalen. Wegens dat ik me dan weer gewoon voel.

En het is ook zo dat als ik een hele lange avondknuffel heb gehad, dat is de knuffel voor de welterustenknuffel dus, dan lig ik zo goed en ontspannen dat ik niet meer opsta. Plus het is zo dat ik dan helemaal vol zit met samenzijn-gefoel. Eigenlijk kan er niks meer bij.

Ja dan is het besluit gemakkelijk. Maar het is niet altijd zo.

Gewone dag

Op een gewone dag heb ik het fijnste gefoel. Dan is mijn vrouw thuis en ze zit aan haar werktafel. Ze gaat ’s middags weg en dan komt ze op tijd terug om avondeten te maken.  En dan zit ze ’s avonds weer aan haar werktafel. Ik krijg dan mijn gewone knuffels. Ja en dan komt weer die vraag.

Dan doe ik het zo. Ik ga mee en dan doen we de laatste knuffel van de dag op bed. Als ze bijna slaapt dan ga ik weer naar beneden. Even in de vensterbank kijken naar de autolampen die zijn ’s nachts zo mooi. Een brokje eten. Wat rondlopen in het huis.

En dan ga ik weer naar de slaapkamer, om samen te slapen. Ze wordt altijd even wakker om me te aaien. Is gezellig. En dan slaap ik, soms de hele nacht en soms ook weer niet, dat ligt aan mijn gefoel, slapen is heel persoonlijk, dat vindt mijn vrouw gelukkig ook.

Als je eigen huis geluiden maakt

geluiden

Ik ben een katerman op leeftijd want ik ben al elf en ik heb dus meer gefoel voor de dingen van mijn leven. Daarom wil ik iets zeggen over geluiden in mijn huis.

Kraken

Als ik ’s avonds met mijn vrouw over de trap naar boven loop, dan kraakt het. Het is een zacht geluid en het is ook best gezellig, want ik weet dat ik op weg ben naar de welterusten-knuffel dus dat is een fijn gefoel. Als ik alleen over de trap ga, is het kraakgeluid veel zachter maar ik hoor het toch. Dit is het allergezelligste geluid van mijn huis.

Regen

Als het keihard regent dan hoor ik dat op het dak. Het is helemaal niet zo gezellig ook al zegt mijn vrouw dan dat het binnen nou extra fijn is. Ik heb dan een onrustig gefoel. Vooral in de slaapkamer kun je het goed horen dus dan luister ik en dan ben ik gespannen. Aaien helpt dan. Soms regent het ’s nachts en dan lig ik op bed en dan slaapt mijn vrouw en dan weet ik het niet zo goed, maar dan wacht ik gewoon tot het stopt.

Soms is er iemand aan de deur dat hoor ik dan. Nou dan blijf ik in de huiskamer en als mijn vrouw naar beneden gaat dan ben ik ook alweer gespannen van wat gaat er gebeuren. Als ze in de huiskamer terug is, zegt ze dat er niks aan de hand is. Maar hoe moet ik dat weten, serieus. Geluiden aan de voordeur dat zijn altijd moeilijke geluiden dat is mijn erfaring.

Bonk

Soms maak ik ekspres gezellige geluiden. Boven staat een kast en daar kan ik in springen. En dan spring ik er weer uit. Kom ik BONK op de planken terecht. Dat is een goed geluid van een oer-katerman. En dan doe ik het nog een keer. Mijn vrouw roept dan Bertje-Bertje, dan weet ik dat ze kijkt. Dus spesjaal voor haar doe ik het nog een keer.
Misschien is dat wel het beste geluid van het huis.

Waarom ik graag een kunstje doe (soms)

kunstje
Een dier is een persoon en een persoon hoeft geen kunstjes te doen, maar toch doe ik het soms, alleen als ik er zin in heb.

Atleeties

Wat is een kunstje? Dat is: dat je iets leuks expres doet en je weet dat je het kunt. Dus niet op de bank springen want dat moet gewoon als ik op het kussen wil liggen. En ik doe het best atleeties al zeg ik het zelf maar een kunstje is het niet.

Naast elkaar

Mijn beste kunstje is zitten of staan met mijn voorpoten precies naast elkaar. Echt helemaal superprecies. Dat gaat niet vanzelf. Ik moet mijn best doen en kijken en dan proberen of ze echt recht naast elkaar zijn.

Ik weet niet hoe ik heb ontdekt dat ik het kon. Maar ik kan het. Dus ik doe het. Dat is hierom:

  • het is fijn als je iets goed kunt dat gefoel is voor mij als ex-asielkater heel belangrijk, dat ik wat doe met mijn leven
  • thuis krijg ik altijd complimenten en knuffels daar gaat het niet om bij een kunstje maar ik heb het wel nodig voor van binnen
  • ik ben nou elf jaar dus als je seniejoor bent en je hebt verkering dan moet je atleeties blijven dat hoort gewoon dus zo hou ik mezelf bij

Uit mezelf

Wat heel belangrijk is met kunstjes is dat het uit mezelf moet komen. Opeens weet ik dan: nou ga ik een kunstje doen. Als mijn vrouw erom vraagt en dat doet ze nooit, dan gaat het niet.

Erna ga ik meestal even bijkomen. Van kunstjes en emoozies kan een kater best moe worden, dus dan moet ik daar weer om denken dat ik ga uitrusten. De hele tijd moe zijn, dat is niks. Bovendien, alleen als je uitgerust bent, kun je echt een kunstje doen.

Waarom ik samen wil spinnen en toch ook niet

spinnen

Gisteren na het eten ging ik meteen op mijn kussen voor de zachte naheteten-knuffel. Ik moest natuurlijk spinnen. De hele tijd. Ook toen mijn vrouw ophield.

Op mijn vacht

Nou heb je ophouden en ophouden. Echt ophouden is dat ze stopt en iets anders gaat doen dus zonder mij. Dat andere ophouden is dat ze niet meer aait maar wel bij me blijft. Dat ze haar hand op mijn vacht legt. Of dat ze naar me kijkt en dat foel ik gewoon. Dan kijk ik soms terug en als ik me voor me uit kijk dan moet ik nog steeds spinnen.

Stil

Dus eigenlijk wil ik alleen samen spinnen maar zij moet stil zijn dan kan ik het beste spinnen. Dus niet praten of rare geluiden maken of willen meedoen. Gewoon stil is het beste. Dan kan ik gewoon door-spinnen het is net of het dan vanzelf gaat als het door goed aaien is begonnen. Ik spin dan door tot ik stop. Wanneer dat is dat weet ik van te voren nooit.

Nou spin ik heel soms ook als ik bang ben of gespannen. Maar eigenlijk blaas ik dan liever. Alleen daar kom ik niet altijd op om dat te doen.

Op bed

Als ik helemaal alleen ben dan spin ik ook haast nooit folgens mij. Dan ben ik wakker en ik ga naar de slaapkamer en spring op het bed. Gezellig, samen slapen. Mijn vrouw wordt wakker en aait even en ze zegt wat liefe woordjes. En pas dan moet ik spinnen omdat ik dan echt samen ben met het goede gefoel. Maar als ik spin kan ik niet slapen, dus dan moet ik wachten tot het gefoel helemaal weg is.

Spinnen is best een misteerie ik snap er niet veel van. Alleen weet ik dat ik het liefste samen spin maar ik doe het wel zelf.

 

 

Toen de deur naar de badkamer dicht was

deur
Hier ren ik naar de huiskamer

Dit is ook mijn huis, dat zegt mijn gefoel en mijn vrouw zegt het ook dus dan is het heel raar als de deur naar de badkamer dicht is en ik wil erin.

Deur open

Dat had ik dus.
Ik bleef gewoon staan want een deur die dicht is die moet open en zelf kan ik dat niet dus dan moet mijn vrouw het doen.
Ik staan en staan en het duurde en duurde.

En toen opeens ZWIEP die deur open dus ik neem een sprong, echt een grote sprong, en toen stond ik bijna meteen op het tapijt in de huiskamer. Mewww deed ik tegen mijn vrouw en zij zegt sorry Bert ik wist niet dat je er stond. Nou ik wist het wel.

Eerstens

Bij het aaien legde ze uit dat ik altijd als eerstens de badkamer in mocht en dat ze dan voor mij water op de grond maakte om te drinken. Maar als ik niet ging, dan ging zij. En als ik dan tweedens was dan was er water met zeep. En dat lust ik niet omdat het vies is.

Eerlijk gezegd maakte het mij weinig uit wat ze allemaal zei wegens dat het aaien zo fijn was.  In slaap geaaid worden dat is een hele fijne erfaring.

Berging

Toen ik weer wakker was, zat het verhaal over eerstens zijn toch in mijn kop. Waarom dat zo was, wist ik meteen want ik dacht aan de berging. Die is boven bij de slaapkamer. Er staat heel veel  en het ruikt naar niks en alles tegelijk. Vroeger mocht ik er soms in en dan ging ik over bergen klimmen en door ondergrondse gangen want die zijn daar en nergens anders in huis.
Ik liep de trap op, naar de overloop en daar zag ik de deur van de berging. Dicht. Ik was er als eerstens.
En serieus waar, ik heb een hele tijd gewacht maar ik mocht er niet in. Erg, hè?!!