Het is nou best een hele poos geleden dat ik de ooperazie aan mijn tanden kreeg en dat de dokter toen tegen mijn vrouw zei Ollie moet afvallen anders kan hij diejebeet worden.
En toen zei mijn vrouw tegen mij Ollie we gaan weer treenen.

Eerst fond ik het stom. Dan lag ik tefreede te ontspannen en dan kwam ze met een lintje wapperen dat stoorde me. Ontspannen lukte niet meer dus dan keek ik fan watnou.
Maar ik weet niet. Er kwam toch iets fan oer in me. Dat ik op dat lintje wilde springen en dat deed ik en dat lukte en ik foelde me sterk en goed.
Dus toen werd het langzaam leuker. En ik wilde elke dag treenen en ik ging soms helemaal rennen ofer de bank en de trappen en rollen en springen ofer de kranten, ik kon alles weeges ik ben pas 7 jaar dan ben je in de kragt van je leefe dat is gewoon zo.

Alleen op een dag werd ik wakker en ik wist het, mijn poot doet niet mee. Ik hinkte want mijn drie andere poote deden gewoon wel mee nou gelukkig maar.
Ik kreeg spul in mijn eete tegen pijn. Dat hielp wel alleen mijn poot deed nou soms wel mee en soms niet.
Rust nemen hielp maar een beetje en niet lang genoeg want ik bleef wel treenen, het moest de dokter had het zelf gezegd en diejebeet worden daar is niks aan dat weet ik gewoon.
Maar al mijn poote moeten meedoen dat weet ik ook gewoon.

Toen is mijn vrouw naar de dokter gegaan en ze komt terug en ze zegt fan ik ga nog een keer met de dokter praten Ollie en dan weten we hoe gaan we ferder en je mag blijven treenen, alleen we gaan nou bedenken wanneer genoeg treenen ook genoeg is.
Dus zo is het nou met mijn poot.