Categorie archieven: Uit het leven van Bert

De week na mijn ooperazie

week

Wanneer je een seeniejor katerman bent als ik, dan heb je meer tijd nodig voor de dingen. Dat merk ik nou ik aan het beter worden ben.

Thuis zegt mijn vrouw dat ik elke dag een beetje beter moet worden als het kan, maakt niet uit waardoor of waarmee, en dingen uit het gewone leven van voor de ooperazie zijn extra belangrijk.

  •  ik ging een keer weer ’s morgens beneden aan de voordeur ruiken dat had ik heel lang niet meer gedaan en nou kon het opeens weer
  •  ik sprong in de vensterbank om naar de straat te kijken, eerst was ik te wankel op mijn poten en toen lukte het gewoon
  • ’s avond liep ik de trap af om even te kijken hoe de avondlucht was
  • voordat we gaan slapen krijg ik een lange avondknuffel en dan foel ik dat we samen zijn en dat is goed en fijn en belangrijk

Dus ik dacht, alles in orde en nou nog een paar dagen en dan ben ik weer die ik was. Het eete ging nadat de dokter was geweest heel goed en een paar dagen erna lukte het minder goed. Dat stond ik voor mijn bord en dan lukte het gewoon niet. Ik keek, ik wist dat het de bedoeling was dat ik ging eete en niks in mij zei: lekker.
Mijn lichaam wilde het gewoon niet.
Dat gevoel van: nee.
En daarna voelde ik ook nee tegen de sneks met meediesijn erin.

Je best doen

Toen kreeg ik dus oorzalf, dat is meediesijn om beter te gaan eete. Goed spul is dat! Ik at heel veel avondeten en ik kon nog meer op maar mijn vrouw zei nou even pauze Bert.
De dag erna moest ik heel veel slaape. Ik was af en toe wakker om te eete. Mijn vrouw zegt Bert dat is ook geen leven. Dus toen kreeg ik geen oorzalf geloof ik of misschien was het een beetje.

Beter worden gaat niet vanzelf, soms heb je hulp nodig van meediesijn en een dokter, en soms moet je zelf ekstra je best doen, dat is mijn erfaring.

En toen greep de dokter mij opeens (viedeejoo)

dokter

Dit is een updeet over wat ik meemaak met mijn gezond. Na de operaazie aan mijn tanden voelde ik me bleh en mijn vrouw zei dat gaat snel over Bert. Maar het ging langzaam. En dus belde ze weer met de dokter, dat doet ze haast elke dag. Gisteren ook. Nou en toen gebeurde het.

Op de bank

De dokter kwam mijn huis binnen en een andere vrouw ook. Ze hadden tassen. Dan weet je het wel dus ik ging meteen achter de kastjes zitten.
Mijn vrouw kwam erbij: “Bertje, kom je even?”
Ik dacht wat denk je zelf. Dus ik schoof een beetje van haar weg.
“Bertje, toe nou.”
Niks ervan.
Aan de andere kant van het gordijn zag ik opeens de dokter. En zij zag mij ook en eerlijk waar, ik snap het nog steeds niet hoe het kan, maar ze had me opeens vast en toen moest ik op de bank en toen greep die andere vrouw me om me vast te houden.
Mijn vrouw zat op een stoel, ze moest vast na mij.

Snek

Ik kreeg een infuus en daarin zaten meediesijnen, ook antiebieootie.
En ik moest een pil in mijn bek, ik wilde net gaan blazen en toen had ik hem op, ik snap niet hoe ze dat deed.
Ook kreeg ik eten uit een spuitje dat was stom maar best lekker vooral toen ik het op had.
Toen vroeg de dokter of ik een snek wilde nou Bertje laat zich niet omkopen dus die snek hoefde ik niet.
Daarna gingen ze weg.
Ik heb me even gewassen en daarna moest ik bijkomen dus ik ben achter het gordijn gaan zitten.

Eete

Maar toen foelde ik me toch wel beter en ik kon opeens weer eete. En heel goed ook. Dus ik naar mijn vrouw: MEWW !!
Zij: “Wat is er Bertje?”
Ik: “Eete!!”
Toen kreeg ik de hele dag hapjes en sneks, allemaal moes en gelei, en ik wist hoe ik dat moest eete en dat deed ik dus.

(tekst gaat verder onder video)

En ’s avond was ik keimoe en toen heb ik veel geslapen.

Aanvulling mevrouw Bert

Dit kreeg hij vanmiddag:

  • Infuus met Onsior (pijnstiller) en Cerenia (tegen misselijkheid), ook antibiotica
  • Een kwart Mirtazipine (eetlustopwekker)
  • 10 ml AD Hill’s (aansterketen) aangelengd met water, direct in zijn bek

Ook controle van de situatie in zijn bek, het zag er goed uit.

Waarom ik naar de dokter ging

dokter

Op mijn feesboek stond de film van hoe mijn buik na de dokter was. Met alleen nog streepjes haar, en nou heb ik al meer haartjes dus dat gaat goed. Maar ik wil nou eerlijk vertellen waarom ik naar de dokter ging.

Moeilijk

Mijn idee was het niet.
Het kwam wel door mij. Want toen ik een keer achter het gordijn ging liggen en helemaal niet kwam toen mijn vrouw riep, toen begon ze moeilijk te kijken.
Daarna ging ze met de dokter telefoneren.
Toen keer ze weer moeilijk naar mij.
Ik at ook helemaal niet gemakkelijk.
Zo kwam het denk ik dat ik op een gewone dag opeens in de reiskorf moest, in de taxi ging en bij de dokter terecht kwam.
Mijn vrouw bleef wachten, ik moest mee naar achter  en toen gebeurde er van alles. Ik liet het gewoon gebeuren want ik snapte wel dat er niks anders opzat en in de taxi had ik al keihard gemiauwd dus ik was ook moe.

Wat er gebeurde

  • De dokter en een andere vrouw deden een eggoo van mijn buik en toen eerst scheren.
    Er zat niks in mijn buik alleen wat er hoorde te zitten.
    Puntje voor Bertje: ze konden heel fijn achter mijn oor friemelen.
  • Ze haalden bloed uit mijn liggaam en daar deden ze dingen mee, toen was het in orde alleen ik ben nog steeds of weer pre-diejebeet.
  • Eeds heb ik niet, zei de dokter. Had ze in mijn bloed gezien geloof ik.
  • Ik had een raar bultje zei de dokter dat heeft ze laten onderzoeken en toen was het vet, maar ik ben niet te dik. Mijn vrouw dacht al nou Bert wordt ook een ster maar ik leef nog steeds dus.
  • De dokter wilde ook mijn uuriene hebben daar is ze nog iets mee aan het doen, ik weet geeneens wat.
  • Ja en toen maakte de dokter fotoos van mijn tanden en ze zei dat wordt een operaazie. En dat ik daardoor zo lang deed over mijn avondeten. Wanneer het moet, weet ik nog niet.

Toen we weer thuis waren, kreeg ik meteen tonijnsoep. Lekker!! Ik had het heel snel op en toen kreeg ik knuffels, en nou ben ik nog aan het bijkomen dus dat ik meer moet slapen en meer knuffels wil en dat krijg ik ook.

Steun

En ik wil nou iedereen bedanken voor de steun van hier en van Feesboek. Het helpt heel erg als je vrienden hebt die aan je denken en die hopen dat het goed gaat en dat ze er echt gefoel voor hebben, dankjullieallemaal van mij en ook namens mijn vrouw zegt ze.

Mijn gezond is gewoon echt waar

gezond
Eerlijk waar ik ben gewoon die ik ben en elke dag is zoals die dag is, soms schijnt de zon en soms schijnt de zon niet dat is zoals het is.

Rust

Maar thuis heb ik het al een hele tijd dat ik denk mag ik rust aan mijn kop. ’s Nachts is alles in orde dan slaapt ze maar als ze wakker is en beneden dan begint het al. Ze kijkt of ik brokjes heb gegeten toen ze sliep.
Soms heb ik trek soms niet. Soms eet ik dus en soms niet.
Ze zegt dat ik ben afgevallen.
Dan komt gelukkig de ochtendknuffel.
Alleen de laatste tijd friemelt ze even aan mijn oor, ze denkt dat ik het niet merk maar ze deed het nooit eerder en ze noemt het oefenen voor als ik toch zalf moet maar de dokter heeft pas nog gezegd dat ik geen zalf hoef. En ik ben geen gekke Bertje als de dokter het zegt dan hoeft het niet.

Ik eet best goed mijn afondeten, al duurt het wel langer de laatste tijd. Dat komt omdat ik nou met pauze eet. Wat hapjes, even wachten, weer wat hapjes. Zo gaat het ook.
En ik eet ook mijn sneks ook al zit er meediesijn in, dat proef ik wel maar ik proef ook sneks en die zijn lekker.

Gewoon

En verder is het leefe gewoon.
’s Nachts slaap ik op bed, ik heb daar nou een handdoek op een kussen op het bed en soms zijn we tegelijk wakker dan krijg ik knuffels.
Laatst heb ik weer meegeholpen met het dekbedovertrek, en de boodschappentas die controleer ik ook net als de straat, als huiskaterman heb ik ferantwoordelijkheden.

Dus ik snap niet waarom mijn vrouw ongerust is ofer mij. Ze kan zo intens kijken naar me dat is gewoon grieselig. Heeft iemand adfies wat ik kan doen dat alles weer gewoon is hier?

Wie heeft er nou zalf aan de oore?

oore

Ik heb weer wat nieuws. De afgelopen week kreeg ik soms avondeten waarvan ik dacht: bleh. En laatst had ik dat ook met een snek. Toen belde mijn vrouw de dokter op.

Gefoel

Nou moet ik eerlijk zeggen dat ik net die ochtend achter de kastjes zat. Mijn gefoel wilde dat. Op mezelf zijn. Niks doen en niks hoefen gewoon helemaal niks.
Als je een knuffelkater bent dan is dat raar natuurlijk.
Dus toen mijn vrouw me riep, kwam ik toch tevoorschijn voor een knuffel.
Evenzogoed is er weer iets met de dokter nou.

Ik hoorde iets over gebrek aan eetlust.
Nou ik kan gewoon niet alles op, het lukt gewoon niet.
En er was iets over sneks met de meediesijn.
Ik dacht geef dan andere sneks, o ja die had ik al.
En toen kwam het. Er zijn pillen voor je beter voelen en ik dacht die neem ik niet en gelukkig zei mijn vrouw dat meteen: “Die neemt hij niet.”
Toen moest ik zalf. Die komt aan mijn oor of aan alletwee, daar zei ze iets over dat ik niet snapte en dat de dokter daar nog wat over gaat zeggen.

Friemelen

Hoezo zalf aan mijn oore?
Ik heb helemaal niet zoveel oor dus ik snap niet waar die zalf moet. Mijn ene oor is een half oor. Mijn andere oor is een gefoelig oor.
Dat weet ik omdat mijn vrouw er tijdens de knuffels soms aan friemelt, en het is best fijn, maar ook nie dat ik zeg blijf dat de hele tijd doen. Dus ik weet niet of ik zalf aan of in mijn oor wil of eigenlijk weet ik dat wel ik heb het liefer niet.
Mijn vrouw zegt het is voor als je echt moeilijk eet, maar folgens vindt ze dat al. Maar eerlijk waar ik heb liefer geen zalf aan mijn oore.

Opmerking mevrouw Bert

Het gaat om ‘Mirataz transdermale oorzalf'(Mirtazapine), dat bij mensen tegen depressieve klachten werkt. Bij katten stimuleert het de eetlust.  Het kost tegen de 35 euro voor een kleine tube.