Kever schreef over zijn karakter, Loes dacht na over haar karakter en toen dacht ik opeens, ja wie ben ik eigenlijk?

Denken

Eerst wist ik het niet.
Toen dacht ik dat ik gewoon Bert ben
Daarna ging ik lang in de spiegel kijken en diep, diep denken tot mijn kop er zeer van deed, en toen deed ik een dutje en toen ik wakker was, ging ik voor een knuffel en adfies naar mijn vrouw. Nou weet ik er meer over.

Foelen

Van mezelf ben ik een gefoelige kater, dus dat ik alles heel erg foel en dat is poosietief wegens dat ik ekstra goed kan genieten, dat is dus mijn talent. Als de zon schijnt dan ga ik in de warmte liggen en dan ben ik meteen gelukkig. Als mijn afondeten komt of ik krijg een snek, dan ben ik ook gelukkig want ik eet graag lekker.
Maar het moeilijke is dat ik ook snel bang ben en dat ik dus angstklachten heb.

Oer

Ik ben ook oer dat is dat er soms in mij iets wakker wordt en dan ga ik rennen of scheuren met papier of heel diep miauwen echt keihard dat mijn vrouw zegt nou-nou en dan ga ik toch door want het is mijn oer.

Knuffel

Maar ik ben ook een knuffelkater, dus ik wil elke dag een ochtendknuffel, een knuffel na het afondeete, een welterustenknufel en dan ook tussendoor. Dus op vaste tijden en dan ekstra. Knuffels zijn voor het fijne gefoel van samenzijn, dat ik niet alleen ben en dat ik feilig ben en een thuis heb en gewoon ook omdat het een supergefoel is op mijn vacht, dan ga ik meteen spinnen.
Alleen ik heb ook tijd voor mezelf nodig, dus ’s nachts als ik het huis voor mezelf heb, ga ik mijn eigen katermandingen doen. Dan moet ik alleen zijn.

Onzeker

Dus mijn karakter is het eene en ook het andere en eigenlijk weet ik het nou nog niet. Mijn vrouw zegt: “Je bent een onzekere kater, Bertje” en eigenlijk is dat ook wel zo. Dus dát kan ik zeggen van mijn karakter, dat weet ik toch iets van hoe ik ben.

Praten met je vrouw dat is belangrijk als je huisdier bent. Ik doe het ook. Maar soms denk ik: luistert ze eigenlijk wel?

Gezellig

Ik moet eerst zeggen wat goed gaat. Dat zijn de kleine gesprekken voor de gezelligheid dus dat het niet uitmaakt wat je zegt samen. Dan lig ik op het tapijt met de pootjes gestrekt en dan aait ze me zo heel zacht en langzaam dat ik heel erg moet spinnen en dan gaat ze praten.
“Fijn is dat, hè Bert.”
Dan zeg ik niks en dat hoeft ook helemaal niet want ze praat gewoon door en ze zegt liefe woordjes en ik krijg compliementen en al die tijd lig ik gewoon en ik spin en daarna stopt het en dan lig ik heel erg intens te genieten.
Dus ik hoor alles en ze weet het en ik hoef niks te zeggen en we zijn alletwee tefreden met hoe het is.

Dat zeg ik

Nou kan het ook anders gaan.
Dat is vooral als ik iets anders wil dan zij, of dat ik eete wil en zij doet langzaam.
Ik: Mewww!!
Dan vraagt ze: “Heb je trek?”
Ja, dat zeg ik net.
Dan ga ik bij de deur naar de keuken staan, ik kijk naar haar, ik kijk naar de keuken, ik kijk weer naar haar en ik zeg: Mewww!!
Ja dat snapt ze.

Of ook:
Ik: Meeewww!
En zij: Wil je bankhangen en knuffels doen?
Ja, dat zeg ik dus net.
Dus ik blijf voor de bank staan en ik kijk naar haar en ik zeg het nog een keer: Meewww!
Dan komt ze.

Kan eefe duure

Een vrouw praat ook voor de gezelligheid en dat is best poositief want dan heb je als huisdier zijnde ook meer gezelligheid, en dat is een fijn gefoel.
Maar wanneer je als huisdier zijnde zelf iets wilt dan kan het eefe duren eer ze je snapt dus dan moet je hetzelfde nog een keer zeggen en nog een keer. Dat heb ik geleerd en dat doe ik thuis ook.

Nou ik toch veel aan het fertellen ben over mijn gezond, is er nog iets waar ik het over wil hebben. Ik heb dus opzij een bult en het is geeneens erg. Echt waar niet.

Aaien

Op een dag lag ik lekker ontspannen op het tapijt wegens dat het aaien zo fijn was en toen veranderde het aaien in friemelen op mijn schouder en toen hield het op. Ik kijken: wat is er? Zegt mijn vrouw dat ik een bult heb. Ik wilde weer gaan liggen voor het aaien maar dan moet je mijn vrouw hebben, ze hield meteen op met aaien en ik lag nog te liggen toen ze de dokter opbelde. Dus ik kon het goed horen wat ze zei.
“Op zijn schouder.”
“Het is zacht en als ik er een beetje in knijp, dan vindt hij dat goed.” Die ‘hij’ was ik.
“Daar zal ik op letten.”
“Maar hoe kan zoiets?”
“Doe ik.”

Poosietief

Toen weer naar mij en ik lag nog steeds. En ze zei dat de dokter had verteld dat ik een vetbult had wegens dat ik daar een prik had gehad toen de dokter na mijn operaazie aan huis was gekomen omdat ik me bleh voelde. Dus de bult was de reactie.
En de dokter zei dat niet erg was. En dat ik dus niet te dik was wegens dat het vetbult heette. En dat ze zou opletten of het groter werd en dan moest er misschien wat aan gedaan worden. Toen dacht ik zal ik eefe ergens anders gaan liggen maar ze zei meteen: “Dus er is niks aan de hand, je hoeft nergens heen.”
Dat was poosietief.

Voor de foto is mijn vacht wat platter geaaid zodat de bultplek goed te zien is. Ik vond het goed. Daarna heb ik mezelf gewassen en toen was ik weer gewoon.

Er zijn katten en ook honden, die gaan naar de dokter en de dag erna zijn ze gewoon weer zichzelf. Soms ook na een ooperazie. Dat heb ik niet.

In je gefoel

Misschien komt het omdat ik een oudere katerman ben. Of dat ik altijd al snel bang was. Of omdat het van die ooperazie aan mijn tanden heel moeilijk voor mij was en dat doe je er gewoon lang over om het te verwerken en het kan ook, zegt mij vrouw, dat je van binnen, dus in je gefoel, een litteken hebt.
Dat kan best.

Friemels

Gisteren gebeurde er iets.
Mijn vrouw hoorde een geluid in de straat en ze zegt, een pakje, en ze ging meteen met de sleutels naar beneden en ik hoorde haar aan de deur en in mijn kop werd het meteen raar en vreemd, ik foelde ik moet weer naar de dokter ze gaan weer een ooperazie doen,
en ik werd bang
en ik ging onder de tafel liggen en toen achter de kastjes.
En toen kwam mijn vrouw erbij. Ze zei dat alles in orde was en ik kreeg friemels achter mijn oren. Eerst deed het me niks. Daarna kon ik spinnen dat was ook van de spanning.
Ik moest heel erg bijkomen en het duurde best lang eer ik weer de kamer in durfde.

Eigenlijk was er niks gebeurd en toch had ik van alles gefoeld.
Dat is dus een trauma. Iets van froeger komt opeens terug en je foelt je net als toen al weet je dat het leefe nou anders is.

Het leefe

En mijn vrouw zei dat het niet uitmaakt wat andere katten doen of hoe ze zijn en dat het leefe altijd mooi is op Feesboek, en dat ik haar liefe jongen ben trauma of niet maar ik foel me toch een beetje dat ik denk misschien kom ik hier wel nooit overheen en is dat niet stom.