Op de footoo gaat het helemaal niet over mijn tong het gaat juist over mijn tanden. Ik heb er onder nog twee.

Twee tanden is helemaal niet veel.
Vroeger had ik er meer maar ja toen werden mijn tanden slecht en ik kreeg pijn en toen kwam de ooperazie en nou ben ik bijna echt helemaal beter. Alleen als er iemand aan de deur komt dan ben ik opeens bang omdat ik denk: daar is de taksi en ik moet weer naar de dokter. Maar dat is nog nooit gebeurd.

Eete

Ik kan nou haast alles weer en dat is:

•  brokjes eet ik graag en goed en ook veel soms zegt mijn vrouw nou-nou. Ik neem ze van het bord, ik smak wat voor de smaak en dan slik ik. Vooral ’s nachts eet ik veel dan heb ik er de rust voor.
•  avondeten is altijd zacht en saus dus dat lukt goed. Pas kreeg ik weer eete dat mijn vrouw had geprakt, net als na mijn ooperazie nou dat hoefde ik niet, het was misschien wel lekker maar ik dacht meteen weer terug aan de ooperazie dus toen lustte ik liefer ander eete en dat kreeg ik ook
•  een snek kan ik ook eete, als het hard spul is zoals kauwstiks dan heb ik het graag in kleine stukjes op mijn bord dan kan ik goed smakken. Soep kan ik gewoon eete.

Speele

Boven heb ik ook twee tanden, dus bij elkaar heb ik best een bek vol tanden en daar kan ik wat mee. Wat ik ook kan is propjes papier met mijn poote vasthouden en dan erin happen en scheuren en rollen, maar eerlijk is eerlijk, daar heb ik niet altijd zin in omdat het zo moe maakt.

De dokter heeft ook gezegd dat ik later nog een ooperazie moet wegens dat deze tanden ook niet helemaal goed zijn. Maar ik find, mijn leefe is vandaag en ik leef elke dag vandaag en niet morgen of later.

Als knuffelkater ben ik graag samen dat is logies wegens dat ik dan met mijn vrouw knuffel maar soms is het ook zo dat ik denk: nou eefe niet.

Iedereen heeft tijd voor zichzelf nodig. Dat je samen met jezelf bent en niet met een ander. Dan heb je tijd voor de gedachten in je kop en voor je gefoel. Of je hebt tijd om van binnen helemaal leeg en rustig te zijn, dat is ook weleens fijn. Als katerman ben ik hier controleur van de straat en dan ben je altijd ferantwoordelijk. Bij elk geluid van buiten denk ik wat-is-dat, en ook ga-ik-kijken-of-niet. Dat heb ik oferdag en ook als het nacht is. En als ik slaap dan maakt een geluid van buiten me soms wakker.
Verder wil mijn vrouw aandacht. En ik help mee met het bed en ik controleer de boodschappentas en zo heb ik nog dingen hier in huis waar ik bij ben.
Dus tijd voor mezelf, dat heb ik af en toe gewoon nodig.

En nou het opeens weer zomer is, ga ik natuurlijk zo veel mogelijk in de vensterbank liggen. Niet voor het werk. Maar voor het fijn.
Dus poten gestrekt, ogen dicht, lekker de warmte in mijn vacht voelen komen en nergens aan denken alleen lang doezelen in het niks.
Ik foel vanzelf wanneer het te warm is dan ga ik onder de vensterbank liggen.

Dus alles is helemaal in orde dacht ik.
Maar als ik net mijn ogen dicht heb en foel dat ik wegzak in een heerlijk niks, dan komt mijn vrouw om het gordijn heen. Ze vraagt hoe het gaat. Of ik lekker lig. Of wat ik aan het doen ben.
Eerlijk waar, daar kan ik niet goed tegen.

(tekst gaat verder onder video)

Ik ga eefe zitte en wacht tot ze weggaat. Gelukkig snapt ze het elke keer sneller. Als ik in de zon hang, wil ik tijd voor mezelf. Een katerman heeft recht op pauze, dat zegt mijn gefoel.

Ik heb erfaring met slapen op het bed, op het tapijt, op een handdoek, op een kussen en op van alles, noem maar op en toch sta ik soms vast dat ik denk hoe moet ik verder.

Groot kussen

Op de footoo sta ik op de deken van flies, die ligt over een groot kussen en dat kussen ligt op de bank. Het is al mijn eigen plek sinds ik hier woon dus dat is ik weet niet hoeveel jaar en al op de eerste dag kon ik er liggen en slapen. Dus dat was in orde. Een plek voor je eigen in een huis voor je eigen, mooier kan niet.
En toen stond ik opeens toch vast.

Ontspannen

Wat gebeurde er? Ik lag lekker te ontspannen op mijn zij.
Mijn gefoel zei: nou op je andere kant gaan liggen, dan lig je nog lekkerder. Dus aangezien ik een katerman ben die zijn gefoel folgt, stond ik op en kwam met mijn poten diep in het kussen, en net toen ik wilde omkeren, riep mijn vrouw: “Ga je weer lekker liggen, Bert?”
Ik luisterde en keek naar haar.
Stom. Had ik nooit moeten doen.
Want toen was ik uit mijn konsentraazie. Wegens dat ik naar mijn poten keek en helemaal niet meer wist hoe ik verder moest.
Op welke kant had ik ook alweer gelegen?
Op welke kant moest ik gaan liggen?
En hoe kwam ik daar?

Gapen

Als je niet weet wat je moet doen, dan moet je niks doen. Dus ik stond er en ik stond er en ik heb er heel lang gestaan, ik weet niet hoe lang en ik keek naar mijn poten en in mijn kop werd het leger en leger en toen opeens moest ik gapen en daarna ging ik liggen, mijn lichaam wist het weer.
Het leefe is raar, dacht ik nog voordat ik in slaap viel. Want opeens zit je vast in een moment en daarna ben je er even opeens weer uit, en hoe dat kan, weet je geeneens.