Categorie archieven: Uit het leven van Bert

Bibi en Filos: over ver weg en toch dichtbij

Bibi en Filos Bibi: Mag ik eerst?
Filos: of mag ik eerst?
Of nee, laten we het samen vertellen

Kom, poot in poot gaan we samen over de drempel van de blog en we roepen heel hard naar iedereen: Kaalieméera!!!
Dat is een meow uit ons eigen land en het betekent goedendag. Het is Grieks. Wij zijn heuse Griekse katten-poezels, van het eiland Lesbos.
Bibi: ik ben een meisjes-poes.
Filos: ik ben een kater-jongen.

(tekst gaat verder onder video)

De opvang

Ieniemienie klein, nog maar een paar dagen oud waren we toen we in de vuilnisbak lagen. Geen mama in de buurt. Een paar zachte handen tilden ons eruit. Handen van een foster mevrouw. Ze nam ons mee naar huis. Daar kregen we lekker te drinken en een zacht warm plekje om in slaap te snuggelen. Met elke paar uur slurpen aan een flesje lauwe kittenmelk. We werden vertroeteld en voelden ons warm en veilig.
Na een paar weken ontdekten we dat we samen met andere poezenvriendjes in een opvanghuis woonden. We mochten er blijven tot we wat groter gegroeid zouden zijn. En dan naar een eigen thuis met eigen mensen personeel. In Griekenland wonen de mensen liever niet met poezen in huis. Ons nieuwe thuis zou dus ergens anders op de wereld moeten zijn. Bijvoorbeeld in Nederland.
Dat wordt zoals wij Grieken zeggen, zoeken naar een vlo tussen het stro.
Wij wilden helpen met zoeken, want hee vlooien daar hebben wij poezen wel verstand van, toch? Samen met de mensen van de opvang maakten we een advertentie.

In het hart

Twee lieve jonge katten, broer en zus, speels, aaibaar en ondernemend zoeken een huis met mandje, liefde en lekker eten. U krijgt er 1001 kopjes en knuffeltjes en veel poezenplezier bij cadeau.

Bibi en Filos — hier zaten we nog in de opvang

Dan met een lief filmpje en foto’s en hop het internet op.
Zij, die nu ons Maria-mens is, zag dat filmpje. Ze vond ons meteen lief. We sprongen gewoon in haar hart zou je kunnen zeggen. Mooi zitten blijven in dat hart en er nooit meer uitspringen Bieb, zei Filos nog, dan komt het vast helemaal goed.
Zo hebben we elkaar gevonden, wij Bibi en Filos op Lesbos en zij Maria-mens in Nederland. Hoeveel poezen-staarten reizen zou dat zijn?
Ver weg kan echt dichtbij worden. Daarover zullen we de volgende keer vertellen.

psssst nog even dit….. lieve mijnheer Bram de katermans, dit is/was uw plekje en nu mogen wij hier onze letters schrijven. We sturen u en uw vrouw sterkte pootjes en zachte neusjes. Bibi en Filos

Wat er was en is met mijn gezond

“Vertel het aan je vrienden Bertje,” zei mijn vrouw, en Loesje meelde van ik steun jou Bert, dus nou komt mijn ferhaal over wat er was en is met mijn gezond.

Ik ben er gewoon hoor dus dit is geen grieselig ferhaal en iedereen kan gerust ferder lezen, dat wil ik er eerst bij zeggen.

Telefoneren

Het was dus zo dat ik op een ochtend dacht ik lig waar ik lig en ik blijf gewoon liggen. Ook al wegens toen ik anders wilde gaan liggen het moeilijk ging, het lukte haast niet, mijn poote deden nee. En als ik dan van ja deed dan had ik pijn. Dus ik deed weinig.
Nou mijn vrouw zag het meteen.
Ze keek heel intens naar me dat ik wist ze denkt aan de dokter.
En ja hoor ze ging telefoneren over mij. Alsdat ik zo zwak en raar deed en niet goed op mijn poote stond en wat het kon zijn. Hele ferhalen over wat ik deed en had gedaan en nou niet, echt mijn preifussie was niks waard. Ik dacht meteen deze jongen gaat niet in een auto naar de dokter want ik blijf hier.

En toen kwam het. Artroosie.
Ik moest andere brokjes.
Ik moest meedisijn.
En mijn vrouw zei: je hebt nu ook langere knuffels nodig Bert, en daar was ik het meteen mee eens.

Beter

Toen ik de tweede dag mijn snek-plus op had, kon ik opeens weer meer. En toen het nacht werd, ging ik naar boven en KABOEM sprong ik op het bed, mijn vrouw werd wakker en ik kreeg knuffels en ik moest keihard spinnen omdat we weer samen waren in de nacht, het kon weer, en zij was ook blij.

Dus nou foel ik me beter. De brokjes zijn gewoon, niet lekker en niet fies. De meedisijn zit in een snek en ik kan het best eete en erna krijg ik compliementen.
Het gaat niet weg, zei mijn vrouw, eerlijk is eerlijk, maar folgens mij kan ik best leefe met artroosie.

Opmerking mevrouw Bert
Bert eet nu Hill’s Prescription Diet Feline K/D +Mobility Kattenvoer met Kip, het ondersteunt ook de nierfunctie.
Ik heb Seraquin als aanvulling aangeboden, maar dat lustte hij (nog) niet.
De pijnstiller Onsior is wegens Brexit slecht tot niet leverbaar, nu krijgt hij Novacam, een week volgens dokters voorschrift.

Hoe het moeilijke opeens poositief werd

poositief Die ochtend keek mijn vrouw me anders dan anders aan, ze friemelde achter mijn oor, ik wist meteen dat er iets was, en toen zei ze: “Bertje, ik moet vandaag weg, zul je flink zijn nou je alleen bent?”

Flink zijn

Nou toen had ik helemaal geen zin in flink zijn. Echt waar niet. Dat moet alleen als er iets gebeurt dat je niet wil of dat je moeilijk findt en waarvan je denkt ik hoef het niet.
Alleen zijn daar hou ik niet van.
Daarfoor ben ik geen huisdier geworden.
Dat was voor het samen zijn.

Wat ik doe

Als ik alleen ben, dan doe ik mijn dingen, en dat kan ik ook wel daar gaat het niet om. Ik zit in de vensterbank en ik controleer of alles in orde is in de straat. Of ik doe een dutje net waar ik zin heb om te liggen. Met de krant scheur ik haast nooit als ik alleen ben, er moet toch iemand zijn die dat ziet en er een compliement ofer geeft, dat hoort erbij, waarom weet ik ook niet.

Soms gaat mijn vrouw een hele dag weg. Heel soms hoor. Dan zegt ze dan pas als het ochtend is maar ik merk het al de dag ervoor, dan is ze druk. Ja, Bertje is niet gek, ik snap dat soort dingen.
Een hele dag alleen is heel lang.
De straat is stil.
Met slapen ben ik klaar.
Dan ga ik meestal in de vensterbank zitten kijken of ze al terug komt.
Iets anders weet ik dan niet meer.

Gefriemel

Dus nou was ik alleen die ochtend. Ik zat op het tapijt en ik dacht waar zal ik beginnen en toen helemaal opeens hoorde ik beneden gefriemel met de sleutel.
“Ik ben er weer Bert,” zei mijn vrouw.
Dat had ik al gezien.
Ze zei iets over treinen en dat de dag anders ging en toen ging ik vast liggen en ja hoor, ze kwam erbij en ik kreeg zachte kriebels op mijn buik, en toen was ik samen en helemaal ontspannen. Dus zo was het. Uit iets moeilijks kwam opeens iets poositiefs, dat had ik niet verwacht en toch gebeurde het.

Loesje vertelt over assie Saame deel…

Saame Lieve allemaal hier ben ik weer want deze dag is Loesjesdag. Dank u wel dattie allemaal zofeel betrokke ben alteit. Nie alleen met mij eigen maar u leef mee met iedereen van onse blog en onse vriendjes.

Wat ik weet

Van mij eigen vin ik het belangrijk dat zoies ook gezeg wor daarom begin mij letters deze week met mij kompliement foor u en ik zeg ook dank wel. Van mij hart weet ik, iedereen foel troos assie het Saame doe. Assie ferdriet heb moet jij jou eigen nie alleen foele. Dan geef letters troos in jou hart. Leefe is nu moeiluk met ruusie en kriesis maar Saame ben jij sterk. Dattie Saame ofer dinge naadenk en jij praat erofer. Dan kan jij deele en assie jou smart deel ben jij goed beesig. Mij vrouw zeg dat deze spreekletter anners is maar selluf vin ik dattie in jou tijd van kriesis wel jou eigen spreekletter mag maake.

Deele

Door onse blog en onse Feesboek deel wij heel feel dinge van onse leefe. Wij leef met elkaar mee en wij steun elkaar. Mij vrouw zeg wij heb nu zofeel kriesis in onse land, zoies kan jij niemeer alleen. Jij heb elkaar noodig foor begrip en troos. Selluf heb ik nie zofeel saame ferstand van kriesis, als seeniejorpoes kan jij nie alles bijhouwe. Maar mij buikmaatje Bolle heb mij eigen alles geleerd van Saame. Hij was erfaringdeskunnig van Saame. Hij zeg Loes, assie kriesis heb of jij heb ruusie dan moet jij dinge Saame oplosse. En zo is het wel in onse leefe. Jij kannie jou heele leefe kibbeldinge eete, er kom een dag en dan moet jij jou kibbelding begraafe. Dattie jou punt zet agter jou gedoe want jij heb er niks nie aan. Iedereen van onse blog tetter al heel feel lang foor onse Vreede. Onse vriendje Kever speel sellufs ze spieraal. Hij trek zofeel hard aan ze spieraal dat ze mense denk, breng Vreede alstoeblief! Maar onse geduld wor op ze proef gesteld en dan ben jij blij assie zoies Saame kan deele.

Preifussie

Assie Saame deel heb jij allemaal jou eigen stukje. Jij hoef nie alles alleen op jou rug te sjouwe. Mij vrouw zeg, nou Loes jij heb erop gestuudeer. Maar soms weet jij dinge. Van mij eigen ben ik al zofeel lang bij onse blog dat jij dinge zie en jij denk er ook ofer naa. Selluf vin ik deele soms moeiluk dat moet ik wel toegeefe van mij eigen. Assie bijfoorbeeld net jou makkareel zit te eete en jou broer Oopa Floris steek ze kop in jou bak. Maar assie saame egowissies ben kom jij nerges nie. En ik leef wel met mij Zusje, mij broer én onse vrouw in mij huis.
Tog weet ik van mij eigen wel heel feel seeker. Mij verkering ga ik nooit nie deele. Mij Bert deel ik met iedereen van onse blog en al onse vriendjes. Maar onse verkering deel wij met elkaar. Anners krijgie jou soete infal en dat moet jij niemeer wille op onse leeftijd. Onse verkering is moodern weeges dat wij heel feel diegietaal doe. Maar jij moet in jou verkering ook dinge foor jou eigen houwe. Jij hoef nie alles op jou blog te gooie, jou preifussie hoef jij nie te deele. Wij sta oope in onse leefe, maar dan hoefie nog nie jou oope verkering te hebbe. Dat is mij eigen meening en die wil ik wel met u deele. Het is mij vrijzijn van mij eigen meening uitte. Als poes hebbie daar ook jou regt op.

Leefe viere

Saame deele als leefe moeiluk is vin ik belangrijk. Mij Bert zeg Loes onse blog breng ons Saame en wij deel ook onse erfaring. Offie nou jeug van teegeswoordig ben of jij ben seeniejor, jij wor wijs in jou hart assie dinge van jou leefe deel. Wij heb al heel feel meegemaak en Saame ferdriet gehad. Maar selluf ben ik zofeel trots dat u allemaal mee ga doen met onse Hoedjessjoow. Als Moeder van alle Sterre weet ik, soms deel jij ferdriet met jou traan maar jou lach is nooit ver weg.
saame En mij meening is, jij mag ook leefe viere. Jij los jou ruusie en jou kriesis er nie mee op maar onse hart wor sterk door Saame. Dank wel dat u met een kleine gebaar van u hart Saame sterker maak. Soms moet jij zoies tog eefe zegge want assie jou kleine gebaar nie eer, kom jou garnaaale uit Fooledam nimmer weer.

Dank u wel,

Loesje

Ik weet niet hoe ik terug moet veranderen

Folgens mij is het tropies nu weg, maar ik foel het nog een beetje in mijn vacht en het zit nog een beetje in mijn huis maar het is toch ook weer zo dat het weg is. Maar mijn gewone leefe heb ik nog niet.
Want ik weet niet hoe ik terug moet veranderen.

Beneden

Toen het tropies kwam ging ik beneden slaape, dat was koeler maar het was ook eenzaam daar ben ik heel eerlijk ofer. En nou kan ik weer gewoon op de slaapkamer, dat heb ik gemerkt. Gisteravond liep ik er rond en ik herkende alles, de dozen en de kast en het bed en het grote kussen voor het bed dat er helemaal alleen voor mij ligt. En mijn vrouw lag gewoon in bed en ze vroeg: “Bertje, kom je ook?”
Ja, nee, ik weet het niet, dacht ik, straks is het weer keiwarm en dan moet dat weer uit mijn vacht en het is al zo lang keiwarm. En ik heb heel veel ferhaard maar ik heb nog steeds heel veel vacht.
Dus toen ging ik weer beneden slaape.

Oferdag

En oferdag dan heb ik soms zon in de vensterbank, gisteren ook al. Ik keek ernaar en opeens foelde ik van is dat wel ferstandig Bertje.
Wegens datzelfde van dan komt het hele hete weer in mijn vacht dat wil ik niet.
Dus ik ging maar heel eefe in de vensterbank, omdat iedereen op Feesboek zei probeer het nou kan het. Het was een raar gefoel.
Ik lig nou nog steeds het liefste tussen de twee waaidingen in, of voor het ene waaiding waar koele lucht uit komt. Maakt niet uit of ze aanstaan of niet. Het is een goede plek om te liggen, dat weet ik door het tropies dus voor mijn zekerheid blijf ik er gewoon liggen.

Mijn kop

Het tropies heeft rare dingen met mijn kop gedaan dat weet ik. En nou moet ik misschien terug veranderen naar hoe mijn leefe voor het troopies was alleen weet ik nog niet hoe dat moet.