Als eerste wil ik iedereen bedanken dat ze forige week naar mijn film hebben gekeken en hebben nagedacht wat er zau kunnen zijn met mijn poot, jullie zijn de beste vrienden die er bestaan!, mijn vrouw zegt dat er hele goede tips bijzaten, en ze zegt ook dankjulliewel van mijn mensen!
Spullen
Hier in huis zijn alle spullen van ons alledrie, van mij en van mijn mensen, sommige dingen gebruik ik zelf niet, wat moet ik bijfoorbeeld met zo een stofzuigding dat lawaai maakt?, of met een doesj waar je onder gaat staan en helemaal nat wordt?, niks natuurlijk, dat zijn spullen voor mensen, maar toch zijn ze ook een beetje van mij, en als ik het zau willen zau ik ze mogen gebruiken.
Maar sommige spullen zijn eigenlijk toch alleen van mij vind ik, bijfoorbeeld mijn brokjes en mijn mand, en mijn bak natuurlijk, ik moet wel eerlijk zeggen dat ik ook nog nooit heb gezien dat mijn mensen van mijn brokjes aten of op mijn bak gingen, en mijn vrouw roept nau Maak je maar geen zorgen hoor!, dus dat doe ik dan ook maar niet.
Krabpaal
Zoals alle katten krab ik aan de spullen die van mij zijn, en ook wel aan de spulletjes die van ons alledrie zijn, ik had al spesjale krabspullen (drie plankjes, zes kartonnen, twee matten) maar ik heb nau toch iets moois gekregen!, het is een nieuwe krabpaal, ik kan
rechtop staan en dan RATS RATS RATS doen, aan alle kanten, je hoort het heel goed en dat is belangrijk, maar het biesondere is dat ik er ook op kan zitten, het zit heerlijk zacht en als ik me een beetje naar het raam draai kan ik zó naar buiten kijken, maar niemand kan mij zien, dat is echt keispannend!
Ik kan er zelfs op slapen, dat heb ik ook al een paar keer gedaan en het ligt heerlijk, er zitten aan de zijkant een soort randen waarop ik nóg hooger kan zitten, en mijn krabpaal heeft een mooie kleur: hij is zwart, net als ik, ik vind het dan ook een fantasties kadoo dat ik heb gekregen en ik krab nergens anders meer aan, soms krab ik per ongeloos efentjes aan mijn kartonnen, maar dan denk ik O nee!, en loop snel naar mijn nieuwe krabding, mijn mensen waren er ook heel entoesjast over, en dat ferbaasde me een beetje, normaal interesseren ze zich niet zo voor mijn krabspullen, maar nu gingen ze er een paar keer op zitten, geen probleem, dat mag best van mij hoor, dat vind ik helemaal geen PUNT.
Fooootuil
Alles in orde dus, maar denk je dat ik kompliementjes kreeg dat ik zo netjes aan mijn nieuwe krabpaal krab?, nee hoor, elke keer hoor ik Ja hoor, Keef, sloop jij de boel maar!, ik snapte er niks van, totdat mijn vrouw ineens zei Ach Keef, als jij maar gelukkig bent met die nieuwe stoel, huh?, stoel?, welke stoel?, mijn vrouw legde me uit dat mijn nieuwe krabpaal eigenlijk een fooootuil heet, en dat mijn mensen die hebben gekocht voor zichzelf, om lekker op te zitten, nau ja!!, welke mensen gaan er nau op een krabpaal zitten?!
En natuurlijk tetter ik weer voor vreede, en ik stuur hele zachte kopjes naar iedereen die ze noodig heeft!
“Eten!” riep mijn vrouw en ik hees mezelf op van het matje waar ik lag uit te buiken om te gaan kijken wat er nou weer op mijn bord lag.
Op 5 maart was ik jaarig en toen ben ik geloof ik 21 jaar geworden. Ik kan er een jaar naast zitten, niemand weet presies hoe oud ik ben. Maar oud ben ik!
Nou, 5 maart was de groote dag dus. Ik kreeg van Bert een prieveeberigt dat ik op zijn Feesboek moest kijke. Nou, ik wist niet was ik zag. Ik viel bijna om, dit keer niet van swakte, maar van verbaasing. Had die Bert met Loesje 2 pragtige ferjaardagsfootoos foor mij gemaakt. En toen ginge alle Feesboekfrientjes reejageeren en mij feliesieteeren. Ook baasjes en frouwtjes Feesboekfrientjes die ik nog niet kenden en ik kreeg wel honderd knuffels van het hele personeel van de Dierenhospitaal in Den Haag waar ik een poosje hep gezeete. Ik had traane van emoozie en geluk. Wist niet dat ik zofeel liefe frientjes had! Ik dacht ik ben het maar, Stokkie die ouwe
Daar kwam Doorie aangereden met de flauwerpauwer ootoo vol met frientjes. Zelfs Oopa Floris was meegekoome. Ik hoorde hem al buite krijse! Ik had op de Feesboek geschreeve dat iedereen harteluk welkom was op mijn ferjaardagsfeest, maar je weet natuurlijk nooit of er echt iemand komt. Nou dat was egt een heel groot feest hoor. We hebben heerlijke sneks gegeete en blaasfoetbal gedaan, wie het hardst kon blaase. De poesendames maakten dansjes en hadden een ferjaardagslied ingestudeerd. En tot slot dronken we ook nog iets waar je haaj van word, catnip heet dat geloof ik.
Het gaat steeds wel een stukkie beeter met mij. Je moet niet denke dat ik ofer tafels spring, dat gaat niet op mijn leeftijd, maar ik spring nog wel op stoelen, egt waar. En soms kruip ik helemaal op de hoofdsteun in de stoel waar mijn frouwtje zit. Je moet blijve oefenen is mijn mottoo. Ik trek me ook op aan de deeke die bij frouwtje op haar bed ligt. Zo kan ik haar ’s morgens begroeten als ik daar zin in hep. Soms blijf ik uitslaape en hoor ik niet goed als ze al op is. Ik ben beslist niet doof hoor, maar ik slaap diep. Je moet mij dan ook niet ineens wakker maken, ik kan dat heel goed zelf.
Het was een gewone ochtend tot mijn vrouw zei dat de dokter voor mij kwam die middag. Dat was eerlijk ik moet weete wat er gebeurt, maar ik voelde nee.
Haai piepeltjes from de piepel.
Wakkerrrrr!
WAKKERRRRRRR!