Gisteren heeft Loesje mooi geschreefe over ouder worden en ferkeering en ik dacht zo is het, ze heeft gelijk. Morgen ben ik jarig en dan heb ik ook zeven jaar ferkeering met Loesje.
Dus mijn leefe is nou best goed.
Ik find, je moet nooit fergeete waarje vandaan komt en dat is van heel froeger van de straat dat ik daar moest leefe en dat was moeilijk. Toen werd ik ziek en ik had ook angsten en zo kwam ik in het asiel. Daar heb ik mijn vrouw ontmoet en toen mocht ik meteen mee naar haar huis en dat is nou ons huis.
Dat was toen.
En nou heb ik ferkeering met de mooiste en liefste poes van het internet en ik heb vrienden die me helpen als er wat is en die blij zijn als er wat fijns is en ik met hun ook.
Zon
Als er zon is, hoef ik alleen maar in de vensterbank te gaan liggen en dan foel ik me gelukkig zo heet dat. Ik hoor de geluiden van mijn vrouw in het huis en ik weet ze is er. Van de straat hoor ik soms ook iets en ik weet ik heb nou een huis om in te woone.
Als er geen zon is, dan ga ik in mijn doos slaape of op de bank. En als de avond er is, dus voor de nacht komt, dan ga ik met mijn vrouw op mijn matje liggen voor de lange welterusten-knuffel.
Saame
Maar in die knuffel doet mijn vrouw soms moeilijk. Van dat ze hoopt dat we nog lang saame tijd hebben en dan zegt ze heel emo “O Bert” en dan kan ik geeneens meer echt ontspannen. Wat kater Bolle alteit zei dat is gewoon zo, hij zei van je hebt je leeftijd dat is je tijd van leefe en niemand weet wanneer je tijd op is. Ik ook niet. Maar ik weet wel dat ik helemaal zeker weete geniet van elke dag saame, met mijn vrouw, met Loesje en met al mijn vrienden. Saame is het belangrijkste woord, dat zei Bolle ook.
Ajooooooo allemaaal! Hier ben ik weer! Leootje fan de Haagse Katers!
opgesloote!
Thuis krijg ik nou een bordje eete voor in de nacht, ook wegens dat ik nog steeds aan het aansterken ben, dat gaat langzaam als je een oudere katerman als ik ben. Maar daar gaat het niet ofer.
Dit is de laatste keer dat ik miauw over mijn chip, het kattenluik, het resetten en chiptunen. Daarna wil ik het er niet meer over hebben. Wat een toestand is het toch. Als ik dat van te voren had geweten, was ik nooit begonnen aan de klauterregulator in de PAW-er app.
Er was gedoe met ons luik, dat avond na avond klikklakklikklak doet, terwijl er niemand voor het deurtje op kattenooghoogte staat. Het is gewoon Oom Sjaak die ieder donker gedag komt zeggen. We zien hem niet, maar we voelen hem wel. Hij is de enige die naast mijn broer Foppe, tante Cato en ik over een sleutel beschikt. De andere theorie is dat mijn chip van slag is. Dit, omdat het luik op mij lijkt te reageren als ik op afstand ben. Chiptuning zou uitkomst bieden. Alleen is er na het tunen een storing ontstaan, waardoor ik zoveel energie ben gaan gebruiken dat zelfs de weegschaal op hol is geslagen. Na het indienen van een klacht bij de fabrikant is het balletje gaan rollen. De kittenziektes in de per 1 april uitgebrachte PAW-er app zijn zo serieus dat het ding per direct van de markt is gehaald. Toch heeft dit verhaal een staartje.
Smeerkaas
“Bertje, eet nou,” zei mijn vrouw en ze keek heel intens. Ik nam nog een hapje, want zo’n kater ben ik dus, ik ben een watje, ik doe wat mijn vrouw aan me fraagt. Maar niet de hele tijd.