Waarom Bert in en uit de doos sprong (43)
Dat Bert geen dozenkater was, stelde me aanvankelijk wat teleur. Op talloze websites zag ik hoe leuk dat was, een katerkop uit de doos stekend, dus dat wilde ik ook. Het was een kwestie van het juiste aanbod, vermoedde ik.
Met dat vermoeden begon een zoektocht naar de juiste doos en ik gaf niet snel op:
– uit de supermarkt haalde ik een bananendoos, met een gat onderin, dat leek me overkomelijk maar Bert keek kritisch dus de doos ging weer terug
– nadat de nieuwe stofzuiger dagen lang in de kamer had gestaan en het wennen goed was gelukt, leek de doos ervan me een veilige thuis-geur te bezitten dus die liet ik staan, maar Bert liep langs de doos heen of die onzichtbaar was
– kleine dozen bleken te klein, grote dozen te groot, een middenmaat sprak hem niet aan
En het duurde nog best een tijd, eer bij mij het kwartje voel en ook bleef liggen: Bert wilde niet in doos. Dat gaf in zekere zin rust in huis. De jacht op de juiste doos was voorbij en Bert was verlost van mijn aanprijzende uitnodigingen om toch vooral in de doos te stappen.
We konden zonder.
De slaapdoos was zo ver opengemaakt, dat het feitelijk geen doos meer was.
Bonk
De hele dozen episode lag ver achter ons, voorbij en vergeten, toen ik op een late avond er weer aan terug dacht. Ik lag in bed, het licht was uit en ik doezelde richting slaap, toen ik een BONK hoorde. Daarna stilte. Iets van buiten, hoopte ik.
Weer een bonk.
Toen knipte ik toch het licht aan. En daar stond Bert voor de tafel met dozen, mij aankijkend met een vragend gezicht, wat of er aan de hand was.
Achter hem zag ik die ene doos, voor de helft gevuld met boeken. Hij was er kennelijk in gesprongen, even er gebleven en dan weer uit de doos gesprongen.
βMoet kunnen, Bert,β zei ik en deed het licht uit.
Stil
De avonden erna hoorde ik weer die BONK. Een kater van formaat maakt geluid, en ik wist nu wat het was. Steeds dacht ik erover na, of het in het leven aankomt op je juiste doos vinden en dat dan alles goed komt. Een mooie levensvraag, waar ik geen antwoord op wist te vinden. Dat was maar goed ook, want zo plotseling als het dozenspringen was begonnen, zo plotseling hield het op. Het was weer stil op de slaapkamer.
Nog steeds begrijp ik het niet. Was het een fase, waarom juist deze doos, wat beleefde Bert er door, of was het om mij toch iets van kater-in-doos te laten beleven? Een mysterie is het, van het beste soort.
Hoi Mevrouw Vilan,
Helaas zullen we nooit een antwoord krijgen waarom katten de dingen doen zoals ze doen.
Herken het een beetje van Tommy, hij heeft fases dat hij graag in een mandje ligt, dan weer op een dekentje in de gang, dan weer onder het bed enz. geen idee wat dat is en waarom.
Misschien was Bert toch wel nieuwsgierig naar een doos en koos hij de doos met boeken uit om het uit te proberen.
katten blijven mysterieuse lieve mooie dieren, met de allerliefste karakter en zo was Bert ook vond ik.
Liefs van Annelieke en een pootje van Tommy!
dat kan best zo zijn Annelieke dat Bert juist de doos uitkoos omdat er boeken in zaten, het waren oude romans, die ruiken zo aangenaam muf. Tommy is dus ook een eigenzinnige kater, met eigen wisselende voorkeuren, het blijft verbazen.
Hallo mevrouw Bert.
Wel bijzonder dat Bert niet van dozen hield. Al mijn katen waren gek op dozen en Figo helemaal. Die wurmt zich zelfs in de kleinste dozen. Figo is ook gek op tassen zodra er een nieuwe tas in huis is gaat hij erin.
Het is net als wat Anneliek schrijft katten zijn mysterieuze lieve en prachtige dieren. Ik zou niet zonder kunnen. Ik vind het jammer dat ik Bert niet zo lang (op facebook) gekend heb. Wat was het toch een lieve, bijzondere en prachtige katerman.
Groeten van mevrouw Figo
dat was hij zeker mevrouw Figo en nu ik werk aan het boek over hem, begrijp ik dat dieper, eerst dat onzekere en daarna in zijn oudere jare nde wijsheid -en altijd een eigen weg daarin gaan. Wat moet het leuk zijn, een dozenkater thuis! En ook nog in tassen!
Hallo mevrouw Bert
Het zal voor altijd een mysterie blijven!!
Hier zijn dozen soms wel en soms niet in trek.
En als ze in trek zijn nooit langer dan 1 week.
Meestal gaan ze linea recta naar het oud papier.
Dikke knuffel van ons allemaal
π½π½π½π½π½πππ
We kunnen alleen maar dozen aanbieden en aanprijzen en verder is het afwachten: of en indien en hoe lang… Dat is ons lot en het is een mooi bestaan.
Lieve mevrouw Bert,
Vermoedelijk was het voor Bert niet alleen een kwestie van het juiste formaat doos, maar ook van de juiste plek waar de doos dan zou moeten staan.
Zo kwamen wij er na een lange tijd eigenlijk per ongeluk achter dat Bolle een doos in de tuin geweldig vond, maar in huis niet.
Misschien wilde Bert met de doos in de slaapkamer alleen even laten zien dat hij het echt wel durfde, maar er gewoon geen zin in had.
En dat is het leuke met katten: de mens wikt, de kat beschikt π
Mevrouw Kever en co.
Zo is het mevrouw Kever en co, behalve op de dag dat er naar de dierenarts gegaan moet worden. Wat merkwaardig en leuk van Bolle, en hij had ook een punt: locatie is belangrijk, dat weten alle makelaars van Nederland. En wij komen er ook achter, maar wat later.
mevrouw Bert