Hallo lieve katermannen en kattenpoezen,

Ik lag vanochtend op mijn vaste plek op de schutting en keek om mijn heen. Mijn staart tikte onrustig tegen het hout. Er was iets mis in mijn jungle. En als zelfbenoemd heerser van de buurt nam ik deze verandering hoogstpersoonlijk op.
Het begon allemaal met die ene harde windvlaag in de ochtend. Ik was koninklijk de jungle ingestapt voor mijn dagelijkse inspectie. En toen ineens een windvlaag mijn zorgvuldig glad gelikte vacht volledig in de war schopte. Schandelijk. Maar dat was nog niet alles. De struiken en de boom, die normaal gesproken braaf groen horen te zijn, begonnen spontaan te verkleuren. Alsof iemand met een verfkwast in de weer was geweest terwijl ik sliep. Sommige bladeren waren felgeel, andere dieprood. Slechte smaak heeft deze schilder dacht ik.

Buiten

Toen ik besloot de boel van dichtbij te gaan bekijken, gebeurde het ondenkbare. Een groot bruin blad liet zomaar los van de tak en dwarrelde provocerend recht op mijn neus af. Ik deed een snelle stap achteruit, mijn ogen waren megagroot. Viel de hemel naar beneden? Ik haalde uit met mijn snelle linker poot, maar het blad lande toch met een zacht geritsel op het gras en bleef roerloos liggen. Ik hield mijn adem in, en besloop het ding met de sluiptechniek van een tijger, en gaf er een tik tegen. Het ding ritselde terug. Dat was een duidelijke oorlogsverklaring.
Binnen een kwartier was mijn jungle veranderd in een mijnenveld van ritselende monsters. Overal vielen bladeren. Ik rende van links naar rechts, sprong in de lucht om een vallend blad te vangen, en rolde over het gras om andere bladen te smoren. De wind deed gezellig mee en blies een hele hoop bladeren in het rond. Ik keek mijn ogen uit: De natuur was de controle volledig kwijt.
Buiten adem en met een verdwaald blaadje achter mijn oor geplakt, besloot ik dat het tijd was voor een strategische terugtocht. Ik glipte door de deur naar binnen. De vloer binnen voelde ongewoon koud aan mijn pootjes. Gelukkig was daar mijn redding. De veilige warme vensterbank. Door mijn mensen ook wel huize Bliksem genoemd.

Vensterbank

Ik twijfelde geen moment, en sprong op de vensterbank. Met een diepe zucht liet ik mij zakken en smolt zowat weg van geluk. Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe de eerste dikke regendruppels tegen het raam aan sloegen, gevolgd door een flinke plensbui. Het werd buiten donker, nat en koud.
Ik rolde mij op tot een perfecte, harige donut en sloot mijn ogen. Laat het weer het buiten maar lekker uitzoeken met die herfst. Ik heb nu een date met een lang dutje.
En straks kijk ik nog wel even naar de seizoenknoppen. Misschien kan ik ze nog voor een paar weekjes terugdraaien. Wie weet, dat kan maar zo.
Al mijn vriendjes en vriendinnetjes wens ik knuffels, lekkere snacks en veel zon toe. En ome Doerak zit voor altijd in mijn hart.
🐾 Poot van Bliksem