In mijn ruim twintigjarige persoonlijke ervaring met katten is me één ding wel duidelijk geworden: hoe meer je een kat iets verbiedt, hoe meer ze datgene juist willen.
Katten zijn net mensen (en toch ook weer niet).

Pop

Onze eerste kat Pop was nog jong en slank toen hij bij ons kwam wonen. Hij was net twee geworden, en zat in die fase dat een kat alleen maar uit dunne lange poten en grote oren bestaat. Met een klein lijfje er tussenin.
Pop was ooit opgehaald door de vriendin van zijn vorige vrouw, naar aanleiding van een advertentie. Eigenlijk wilde zij alleen zijn broertje op komen halen. Maar bij aankomst bleken er twee kittens in een vogelkooitje te zitten (!). Gelukkig heeft ze ze daarom allebei meegenomen.

We hebben nooit geweten hoe Pop heeft geleefd als kitten, maar dat vogelkooitje zegt al veel. Echt geweldig zal de verzorging niet geweest zijn.

Bij zijn vorige vrouw kreeg Pop altijd genoeg te eten, en bij ons ook.
En toch had hij altijd, en ik bedoel echt ALTIJD, honger. Hij at de havermout die ik voor de vogels strooide, en hij klom tegen de houten bekleding van de achterkant van ons huis omhoog om bij de vetballen voor de vogels te komen. En daar grote happen uit te nemen. Hij at droog brood en stukken cactus, waarvan hij de rest dan heel trots kwam brengen. Gelukkig had hij geen stekels binnen gekregen…

Wij hadden in het begin altijd een bakje brokjes voor Pop klaar staan. Als dat bakje leeg was deden we er nieuwe brokjes bij.
Totdat bij de dierenarts werd gezegd dat we zijn brokjes af moesten gaan wegen, omdat Pop een paar ons te zwaar was.
Toen we dat eenmaal deden raakte hij helemaal geobsedeerd door eten. Omdat hij merkte dat dat soms op was. Hij ging honderd keer per dag kijken of er iets in zijn bakje zat, en als dat zo was at hij het meteen op. Voor die tijd at hij alleen als hij honger had, en kon hij prima iets laten staan.
Dat hele strikte afwegen en soms uren een leeg bakje hebben we later met geen enkele kat meer gedaan. Iedereen had gewoon brokjes staan. Desnoods brokjes die ze niet lekker vonden, maar zo wisten ze in ieder geval dat er altijd eten was.

Een tip die we voor Pop kregen was om voerpuzzels te gebruiken.
Als eerste zo’n bal met gaatjes waar brokjes uit vallen. Ding aangeschaft, hele lekkere brokjes er in gedaan, en neer gelegd. Lag er na een week nog precies hetzelfde bij.
Maar toen ik voordeed hoe die bal werkte raakte Pop dolenthousiast. Dat was een leuk spel! Hij kwam meerdere keren per dag naar me toe, liep met me naar die bal en keek me aan. Want IK moest die bal rollen, en hij at de brokjes die eruit vielen. Wat ik ook in die bal deed, Pop heeft het nooit zelf gedaan. En op een gegeven moment kreeg ik er ook genoeg van, van die stomme bal.
Goed, dat was dus de voerbal.

Daarna hebben we een soort ding met bakjes en pinnetjes gekocht. Daar kon een kat aan draaien en schuiven. Leuk hoor, al die voorbeeldfilmpjes van katten die heel behendig bakjes omdraaien en brokjes tussen pinnetjes door schuiven. We hebben het Poo uiteraard voor gedaan, en er zaten extra lekkere brokjes in.
Pop keek het eens aan, probeerde wat en toen dat niet lukte gooide hij het hele ding omver. En kon zo alle brokjes eten, zonder er moeite voor te hoeven doen.
Tegen Pop was geen voerpuzzel bestand. Hij sloopte alles, of gooide het meteen om. En als dat nog niet lukte ging hij bij onze oude buurvrouw voor het raam zitten, die dan een hand brokjes aan hem gaf, haha!

Mol

Van de katten waarmee wij hebben samengewoond was Mol de enige die in een “gewoon” huis is geboren. Ze heeft van kleins af aan genoeg te eten gehad. En ze heeft nooit hoeven zwerven. Mol was dan ook de enige die niet overmatig veel interesse had in eten.
En ze was altijd netjes op gewicht.

Ik heb een theorie dat als katten ooit honger hebben gekend ze dat blijven onthouden. En altijd bang blijven voor honger.

Beer

Beer was te dik, maar hij weigerde pertinent de voerbal of een puzzel te gebruiken.
Bovendien liep hij overal in het binnenblok door het kattenluikje naar binnen en at gezellig met de aanwezige katten mee. Daar valt niet tegenop te puzzelen 😉

Bol

Voor Bol heb ik nog een keer iets gekocht waar hij brokjes in geultjes moest schuiven. De eerste keer dat hij dat ding zag werd hij dermate bang dat hij onder het bureau kroop. Elke keer als ik die voerpuzzel te voorschijn haalde was hij er bang voor. Die voerpuzzel is uiteindelijk naar de hond naast ons gegaan.
Wat Bol wel leuk vond was brokjes uit een schroevendoos eten. Maar dat ging eigenlijk net zo snel als uit zijn bakje.
En we wilden ook niet dat Bol al te veel moeite moest doen voor zijn eten, na zijn slechte verleden.

Kever

En nu met Kever, die ook altijd denkt dat hij honger heeft?
Ik heb van alles geprobeerd. Een eierdoos met brokjes in die kuiltjes. Dat lukt hem alleen als hij ziet dat je er iets indoet. Hij kijkt dan in één kuiltje, en dat was het. Anders komt hij niet op het idee om erin te kijken.
Voermatten snapt hij wel, maar die schelen nauwelijks in de hoeveelheid brokjes die hij eet. Een voerbal is voor Keef te moeilijk.
Wat hij af en toe nog leuk vindt is brokjes in en onder papier verstoppen, die hij dan kan eten.
Puzzels met pinnetjes zijn te ingewikkeld. Bij de laatste puzzel die hij had zat hij heel gefrustreerd te proberen de gaatjes die er in zaten eruit te peuteren – in plaats van de brokjes. Het is zo’n heerlijk jochie!!
Ook als die puzzels soms wel een etmaal in de kamer staan en hij niks anders krijgt begint hij er niet aan.

Het zou geweldig zijn als Kever zou puzzelen, en daardoor wat af zou vallen. Maar ik koop geen dure puzzels meer. En als zelfs brokjes onder een krant al heel ingewikkeld zijn voor hem wil ik hem ook niet al te veel frustreren.

Ik weet dat er katten bestaan die voerpuzzels doen, of heel snel zo’n bal leeg kunnen eten. Ik heb het gezien bij vrienden van ons. En dus op flimpjes.
Nou ben ik benieuwd of er op de blog katten zijn die puzzelen voor hun eten. En hoe ze dat geleerd hebben.
En hoe gaat je kat in het algemeen met eten om? Hebben ze altijd honger of interesseert het ze niet echt?

Mevrouw Kever

Het lijkt wel alsof het deze week ineens zomer is geworden, ik had elke dag zon en bijna geen regen, in mijn tuin bloeien allemaal bloemen en zijn de planten groot gegroeid, er is een beebievogel die elke dag komt eten, het is een m-eerel zei mijn vrouw, er zijn insekten, sommige hebben streepjes en een prikker, die mag ik niet vangen van mijn mensen maar ik probeer het toch, mijn vrouw zei Gelukkig maar dat je niet zo handig bent, nau ja!!!, er zijn flinders en die vind ik zo biesonder, ze fliegen heel anders dan vogels of insekten met streepjes, ik moet er altijd van dansen op de PUNTjes van mijn tenen.

De stoel

Sinds ik mijn nieuwe stoel heb zit ik er elke dag op, ik kan er ook een beetje op liggen en dan met mijn voorpoten aan de stoel van Bolle krabben, handig hè?, als er veel zon is lig ik eerst onder de struiken, daar is het lekker koel, als de zon een beetje weg is uit de tuin ga ik in het gras liggen, vaak op mijn rug, dan kan alles even lekker schoonwaaien, want wassen daar doe ik niet aan, wel af en toe natuurlijk, maar het moet niet te gek worden, ik ben een grote jongen en als mezelf elke dag helemaal zau moeten wassen zau ik er nooit een PUNT achter kunnen zetten.

Mikkie

En Mikkie is er elke dag, hij zit op het dak van het schuurtje of in de tuin naast mij, als hij op het dak zit gaan mijn vrouw of mijn man op het kattenhuisje staan om hem te aaien, ze kunnen nét bij hem, met de PUNT van hun vingers.

Naar buiten

Als het helemaal donker is en iedereen slaapt krijgen Mikkie en ik nog een snekkie buiten, en daarna kom ik binnen, ik krijg veel knuffels van mijn mensen en ik eet wat brokjes, en ik ga slapen tot het buiten licht wordt, want ik weet dat als het licht wordt er weer zo een fijne dag komt, dan wil ik meteen naar buiten om te genieten, soms is alles gewoon zoals altijd, dat is het allerfijnste, er zijn geen enge dingen, er zijn geen nieuwe dingen, alles is zoals het hoort, dat lijkt misschien saai, maar eigenlijk is het heel biesonder!!, van mij mag het altijd zo blijven, en daarom zet ik er geen PUNT achter, kijk maar

En ik blijf tetteren voor vreede!!!

Forige week kwam mijn man thuis, hij stond in de grote gang en zei tegen mijn vrouw dat hij iets had gevonden, mijn vrouw ging mee de gang op, daar mag ik niet komen omdat dat gefaarlijk is, er is een deur naar de straat en in de gang komen allemaal mensen die ook in dit huis wonen, die wonen niet in ons stukje huis hoor!, maar in de rest van het huis, ik wil ook helemaal niet naar die gang toe, veels te grieselig, maar mijn mensen gaan altijd wel naar de gang als ze naar buiten moeten, en nau waren ze dus naar iets aan het kijken dat mijn man had gevonden, dat was het PUNT dat ik wilde maken.

Bolle

Ik hoorde mijn vrouw roepen dat het geweldig was, en dat ze er heel blij mee was, de deur ging open en ze kwam binnen met iets groots, ik vond het eng en dribbelde snel naar de tuin, daar kwam mijn vrouw ook naar toe, ik ging snel op de stoel van Bolle zitten, en toen kwam ze daar OOK weer naar toe, nau ja!!!, ik ging in de struiken zitten, maar mijn vrouw zei dat ik echt niet bang hoefde te zijn en zette iets neer, ze ging even schuiven met de stoel van Bolle en toen stonden er ineens twee stoelen!, ik ging meteen kijken en snuffelen, mijn vrouw zei dat ik best op de nieuwe stoel mocht zitten, dat durfde ik nog niet zo goed, daarom tilde ze me foorsichtig op en zette me op de stoel, zooo heee het is een perfekte stoel!, hij is echt PUNTgaaf!

Stoelen

De nieuwe stoel is groter dan die van Bolle, die was eigenlijk een beetje te klein voor mij, en op deze nieuwe zit nog allemaal spul om aan te krabben, de stoel van Bolle is een beetje kapoo gegaan omdat ik er altijd aan krabbel, en ook doordat hij al die tijd buiten heeft gestaan, mijn vrouw vertelde me dat Popje, Beer, Molly en Bolle in de tuin altijd stoelen kregen die op straat stonden, omdat ze weg gegooid worden, dat is toch jammer?, mijn stoel stond ook aan de straat, maar nau is hij van mij!, ik ben er heel blij mee en ik lig er graag op, en ik heb er al een paar keer aan gekrabd met de PUNTjes van mijn naagels.

In het gras

Mijn vrouw vond het een beetje moeilijk, maar ook mooi, ze zei dat die stoelen laten zien dat Bolle in het ferleden is en ik in de toekomst, maar ze was ook blij, want ze zei dat het ferleden en de toekomst elkaar ergens raken, en dat is in het NU, en toen ging ze balletjes voor me gooien en ik ging ze vangen, na een mienuut had ik geen komzentraatsie meer en ging ik het gras vangen, mijn vrouw moest lachen en zei O Keef toch, en toen gaven we elkaar een kattenkusje, dan doe je het PUNTje van je neus tegen elkaar aan.

Ik wil mevrouw Mia en Muzette heeeeeeeeeeel veel lieve zachte kopjes sturen!, en ik blijf tetteren voor vreede!!

Elke kat speelt. Of nou ja: bijna elke kat.
Er zijn ook katten die het niet durven, of die er nooit de kans voor hebben gekregen. Of die het beneden hun waardigheid vinden, zoals onze Mol.

Pop

De eerste kat die bij ons kwam wonen, Pop, speelde met alles wat hem voor de pootjes kwam. Balletjes, muisjes, blaadjes, steentjes, propjes, eikeltjes of champignons (!), het maakte hem niks uit. Alles was speelgoed.
Hij speelde in zijn eentje, maar hij vond het het leukste om samen met Jeroen en mij te spelen. Pop en ik speelden vaak verstoppertje. Ik deed dan net of ik de bult onder het dekbed niet zag. Ik liep door het huis, en riep steeds “Pop? Poppie? Waar ben je nou?” Na een tijdje ging ik op bed zitten en daar kwam Pop triomfantelijk te voorschijn. En verrast dat ik elke keer was …. ????!
Of Pop klom op een plank in de boekenkast. Wij probeerden balletjes op die plank te gooien, terwijl Pop ze probeerde tegen te houden, als een soort keeper bij voetbal.
Hij was dol op het versnipperen van kartonnen dozen, wcrollen, balletjes zilverfolie en wederom champignons. Die tikte hij eerst een aantal keren heen en weer en dan beet hij er kleine stukjes vanaf en spuugde die weer uit. Wij moesten champignons altijd goed opbergen, anders werden ze allemaal versnipperd!

Beer

Vanaf het moment dat Beer ook bij ons kwam wonen waren Pop en hij altijd met elkaar aan het spelen. Ze stoeiden elke dag met elkaar, en dat ging er vaak heftig aan toe. Pop liet zich vanaf de bankleuning bovenop Beer vallen of Beer trok Pop van de tafel af. De vlokken haar vlogen soms in het rond. Ze galoppeerden samen door de kamer, en hadden de grootste pret.

Ik kan me nog de keer herinneren dat ik thuis kwam en meteen weer weg moest. Ik legde mijn natte jas even op de grond en deed een andere aan. Toen ik terug kwam lag de jas ergens anders. Ik vond het vreemd, maar dacht dat ik me verkeerd herinnerde waar ik hem neer had gelegd. Terwijl ik naar de jas toeliep begon die te bewegen. Bleek dat Pop en Beer ieder in een mouw waren gekropen en zo door de kamer kropen!
We vonden ze soms op de raarste plekken: in de wasmachine, in Jeroens rugzak, tussen het oud papier, in de kast, helemaal plat onder de bank, onder het kleed. Niks was veilig voor die twee.

Pop en Beer konden prima hun beurt afwachten. Als ik zei “ Nu Pop”, dan stopte Beer, en ging ik met Pop spelen. En omgekeerd net zo.

Mol

Toen Mol ook bij ons kwam wonen, veranderde het spelen nogal. Mol vond het geen goed idee dat de mannen renden of stoeiden. Als ze merkte dat ze dat toch deden kwam ze grommend aanlopen, en bleef net zo lang grommen tot ze ophielden.
Soms was ik met Pop en Beer aan het spelen, en zaten ze allebei al een halve minuut super geconcentreerd te loeren op een veer die heeeeeeeeel langzaam onder het kleed vandaan kwam. Wachtend op het juiste moment om toe te slaan. En ineens kwam Mol dan van de bank af, waar ze het aan had zitten kijken, graaide de veer voor hun neus weg, en liep er mee naar een andere kaner. Om aan te geven: “Afgelopen met die flauwekul”.
Gelukkig voor de mannen was Mol ook vaak buiten 😉

Alledrie waren ze gek van catnip, valeriaan en dergelijke spullen. Spulletjes daarme werden helemaal nat gelikt en kapot gebeten.

Bol

Toen Bol bij ons kwam wonen was Mol al te oud om te spelen (voor zover ze dat ooit echt veel deed). In de periode dat Mol nog leefde had ze hem al duidelijk gemaakt dat er in huis niet gerend mocht worden. Daar hield Bol zich keurig aan.

Bol was heel erg bang voor veel speelgoed, en snapte niet wat hij er mee zou kunnen doen. Hij pakte nooit iets uit zichzelf, maar wachtte tot wij hem iets gaven. Pas na anderhalf jaar pakte hij een keer zelf een muisje uit een bak speelgoed. Toen ik dat zag zei ik enthousiast “Wat doe jij nou Bol?”, wat bedoeld was als aanmoediging. Onmiddellijk liet hij het speeltje los, en dook plat op de grond in elkaar, mij met een scheef gehouden koppie en grote ogen aankijkend. Klaar voor klappen. Dat ben ik nooit vergeten, en ik kan er nog steeds wel om huilen.

Spelen met Bol was in het begin dus heel moeilijk. Bij te snelle bewegingen met je armen of handen dacht hij dat hij geslagen zou worden. Als je liep dacht hij dat hij trappen zou krijgen. Dan blijft er weinig over.
Tot ik een keer een fazantenveer voor hem kocht. Bol en veren, het was een gouden combinatie. Het was meteen raak. Vanaf dat moment wilde hij elke dag met de veer spelen. Het liefst bij Stip, een rood rond kleedje in de slaapkamer. Later kwamen daar stoffen tasjes bij, waar de veer onder kroop. En nog later maakte ik een keer een hele rij van die tasjes en surfde hij over die tasjes heen, om de veer te vangen.
Op bed spelen vond Bol ook prachtig. Hij had een soort stoffen hartje aan een touwtje, waar hij dol op was. Dat haalden we dan onder de dekbedhoes door, en hij probeerde het te vangen. Als een kikker sprong hij dan over het bed heen, met grote ogen en vol enthousiasme.
Regelmatig kwam hij binnenscheuren vanuit de tuin, en rende dan door naar de slaapkamer en ging daar rondrennen. Dat was het teken dat hij wilde spelen.
Met de veer, altijd met de veer.

Ook Bol was dol op catnip en valeriaan. Zelfs zo dol dat hij alles onderkwijlde.
Ons lieve Bolletje.

Kever

En Kever?
Die snapt van het meeste speelgoed helemaal niks. Waarschijnlijk heeft hij nooit speelgoed gehad, en ook niet vaak gespeeld. In het begin was hij voor bijna alle speeltjes bang. Hij durfde ze niet eens aan te raken, en kroop meteen onder het bed als je een muisje voor hem neerlegde.
Er moet geen motor of touwtje aanzitten, dat vindt hij eng. Op een gegeven moment ontdekte hij dat hij balletjes leuk vond, en dat is nog steeds zo. Veren vind hij ook geweldig. Voor alles met catnip of valeriaan is hij vreselijk bang. Hij deinst er voor terug alsof ze onder stroom staan.
Kever is regelmatig in zijn eentje over het gras aan het rennen, laat zich dan op zijn zij vallen en slaat op het gras, bijt erin en trapt er tegenaan. Prachtig om te zien, ook al hebben we geen idee wat hij nou eigenlijk aan het doen is. Maar hij vindt het zelf geweldig om te doen, en daar gaat het tenslotte om.

Geen van allen speelden ze met “kant en klaar” speelgoed. Dus dingen met een motortje, of puzzels en dergelijke.
Ik denk wel eens dat hoe duurder het speelgoed is dat je voor een kat koopt, hoe groter de zekerheid is dat ze er niks aan vinden.

Ik ben heel benieuwd naar hoe andere katten spelen. Wat hun favoriete speelgoed is. Spelen ze in hun eentje? Of liever met jou, en/of elkaar?

Mevrouw Kever

Van mezelf ben ik best een drukke katerman, niet altijd in mijn lijf, maar in mijn hoofd wel, ik denk aan van alles tegelijk en mijn vrouw zegt wel eens dat ik me niet kan konzentreeren, folgens mij valt dat wel mee, maar zij zegt dat zelfs als ik een vogel zie en dat keispannend vindt, ik na tien sekondes weer iets anders doe, ja logies toch?!, er gebeurt toch nog veel meer, dus waarom zau ik een hele dag naar een vogel kijken, ik zau niet weten wat daar het PUNT van is.

Warm

Ook met aaien en knuffelen ben ik zo, ik vind knuffelen helemaal top en ik wil altijd knuffelen, maakt niet uit waar ik ben of wat ik doe, het is het allerfijnste dat er bestaat, en toch ga ik na een halve mienuut weer iets anders doen, maar sinds een paar weken gaan mijn vrouw en ik na het eten samen op het grote bed knuffelen, dan borstelt of aait ze me heel zachtjes, zooo heee en dat vind ik zo fantasties!, elke afond kom ik er zelf om vragen, ik hau dat knuffelen heeeeeeeel lang vol, ik blijf maar zachtjes spinnen en ik ga op mijn rug liggen en ik kruip tegen mijn vrouw aan, ik word helemaal slap en zacht en warm, soms vallen we allebei in slaap, ik foel me feilig tot in de PUNTjes van mijn tenen.

In de tuin

Als ik in de tuin ben blijf ik daar wel een uur of nog langer voordat ik weer bij mijn mensen ga tetteren, ik lig op de grote stoel met mijn eigen kussens, of in het gras, of ik zit op de stoel van Bolle, soms ren ik ineens een paar keer heen en weer, ik bekijk de vogels of ik dans met een flinder, ik ga naar Mikkie en we geven elkaar een neusje, ik hoef niet steeds meer te kijken of mijn mensen er nog zijn, en of ze me nog wel lief vinden, en of ik wel eten krijg als ik honger heb, ik was eerst steeds bang en onseker, maar daar heb ik een PUNT achter gezet.

Mijn mensen zeggen dat het net is alsof ik meer rust heb, en dat is ook zo, ik weet dat ik bij mijn mensen woon en dat ik daar altijd mag blijven, ik weet dat mijn mensen van mij zijn en dat ik hun allerliefste Kevertje ben, ik weet dat ik feilig ben en dat er genoeg te eten is en dat er geen enge dingen gaan gebeuren, ik ben helemaal blij en tefreeden en ik heb rust in mijn hoofd gekregen, ik ben op het PUNT aangekomen dat ik durf te fertrauwen dat alles goed is.

Vrede

Ik wil mijn allerliefste Pepekind Faalentino nog een keertje een dikke knuffel geven, hij is één jaar geworden!!
En ik blijf tetteren voor vreede!