De afgelopen week ben ik niet jarig geweest, want ik ben geboort in april en dat heb ik toen heel bescheiden, samen met m’n personeel, gevierd. En toch kwam m’n personeel dinsdagavond met een heule mooie nieuwe krabpaal naar huis, en een heule grote doos. Maar die verdwenen allebei in de zijkamer en m’n personeel zei er geen woord over.
En daar vind ik wat van, als kater des huizes. Want ik had al wel zo’n vermoeden dat die krabpaal voor mij zou zijn, om die ouwe versleten paal naast de bank te vervangen. Maar wat er in die grote doos zat en voor wie die was, daar had ik geen idee van.
Vieren
De volgende dag bleek dat ik toch iets te vieren had, want woensdag was het precies drie jaar geleden dat ik helemaal alleen op mezelf ging wonen. Ik mauwde toen ‘s middags gedag tegen m’n moeder en broertjes en zusjes in Lisse en stapte m’n reismand in, dezelfde als waar ik nu nog steeds mee naar de dierendoktermevrouw ga. Alleen was die mand toen heul veul groterder dan nu, ik verdwaalde er bijna in.
Het allereerste moment dat ik in m’n nieuwe huis uit de mand stapte weet ik ook nog goed. Het rook er heel anders als thuis bij m’n moeder, en er waren helemaal geen andere kittens te bekennen. En daar moest ik toch even aan wennen. Want ik was toen nog maar een beebiekittenkatertje, en ik snapte ook niet zo goed hoe ik in die hoge kattenbak moest komen, die nog helemaal naar nieuw rook. Gelukkig kreeg ik diezelfde avond nog een lager instapmodel, zodat ik al snel het grit dat daar in lag kon bewateren en bemesten. Die lage bak heb ik best wel een tijdje gebruikt, zeker totdat m’n poten lang genoeg waren gegroeid en ik zonder enige moeite in m’n overdekte kattenbak met klapdeur kon stappen.
Katermans
Maar goed, in de drie jaar sinds ik op mezelf woon ben ik van een beebiekitten die net niet helemaal in de hand van Senior kon liggen, uitgegroeid tot een volwassen katermans die helemaal niet meer in z’n hand past.
Nou ja, met alleen m’n kop lukt dat nog wel. Ik spring nu in vensterbanken, op ‘t grote bed, op de eettafel, leg alleen of met de buurtkatten hele afstanden door m’n buurt af als straatcontroleur of gewoon voor de training en vang muizen uit het weiland. En ik pik stoelen in zodra m’n personeel opstaat, zowel binnen als buiten. Daar draai ik al lang m’n poot niet meer voor om. Dus er is best wel een hoop veranderd in drie jaar.
Maar wat nog steeds hetzelfde is gebleven door de jaren heen is m’n personeelsbestand. Ze zitten al zeker twee en een half jaar met een vast contract, want ik ben dik tevreden over
ze. Zeker weer na afgelopen woensdag, want ze weten precies waar ik van hou en waarvan juist niet.
Senior was die ochtend al vroeg bezig om de nieuwe krabpaal die ik had gekregen naast de bank te installeren. Dat was weer even een klusje, want de krabzak waarin ik tot aan het plafond kan klimmen voor een totaaloverzicht van m’n woonkamer en keuken zit aan die paal vast. Omdat ik er nou eenmaal niet van hou om in iets te klimmen dat heen en weer gaat.
Daarna werd de oude krabpaal die voor het kleine raam in de grote slaapkamer stond naar de achtertuin gesjouwd. Ik begreep er niks van. Totdat de grote doos werd opengemaakt en er een enorme spikkelsplinternieuwe ronde krabton uitkwam, met een lekker dik zacht kussen bovenop. En er zaten ook nog twee holletjes in, waar ook van die kussens in lagen. Met grote ogen volgde ik de hele operatie vanaf het grote bed, en toen de ton op z’n plek stond zag ik dat ‘ie net niet even hoog was als m’n vensterbank. Waar m’n oude krabpaal eigenlijk net iets te hoog was voor ‘t mooie, was deze nieuwe eigenlijk net iets te laag. Nou wilde ik zo’n mooi katdo natuurlijk niet gelijk afmauwen, maar ik vond het toch wel een klein beetje jammer.
Verrassing
Gelukkig merkte m’n personeel het hoogteverschil ook op, en Senior stelde gelijk voor om vier pootjes onder de nieuwe krabton te zetten om het probleem op te lossen. Nou, dat leek mij een prima idee, dus ik heb daarna nog zeker wel een uurtje vanaf het grote bed liggen kijken naar m’n nieuwe krabton, hoe mooi die is maar hoeveel mooierderder ‘ie zou staan met een paar pootjes eronder. En ik voelde me een enorme bofkater, met zulk personeel.
Maar, de verrassingen waren nog niet op.
Want net toen ik een beetje begon in te dutten hoorde ik gestommel en het schuiven van zakjes in de woonkamer. En nou ben ik niet nieuwsgierig, maar ik moet als controlekater natuurlijk wel alert blijven op geluiden die ik hoor. Dus ik sprong van het grote bed en wandelde op m’n gemak de gang door. En wat denk je? Op de grond stond een maaltijd- en drinkunit, zo eentje waar ik m’n hele leven al m’n brokjes uit knabbel en m’n water drink, maar dan een spikkelsplinternieuwe. En dat niet alleen, want daarin lag een hele berg met m’n favoriete snekkies, staafjes, zakjes natvoer en heerlijke malse kipstukjes. Plus een balletje waar de snekkies inkunnen en als ik daar maar hard genoeg mee pootbal vliegen de snekkies er vanzelf uit.
Wennen
Na een dag vol verwennerij heb ik de avond lekker buiten in een personeelsstoel doorgebracht voordat ik weer aan het werk ging. Lekker lui naast m’n oude krabpaal die nu bij de achterdeur in m’n tuin staat.
Ik moet nog wel even wennen aan al m’n meubelverschuivingen, maar ik denk dat dat deze week vast wel goed gaat komen. Maar nu eerst nog lekker buiten genieten van de zomer dit weekend, want je weet maar nooit wanneer het weer herfst wordt.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Eigenlijk had ik eind vorige maand al een afspraak staan bij m’n nieuwe dierendoktermevrouw, ergens halverwege een middag. Maar ja, het was toen nog lekker weer, en de afspraak stond alleen in de agenda van m’n personeel.
Nadat m’n oren en gebit waren nagekeken en m’n hartslag gecontroleerd was, werd ik zachtjes opgepakt en op een weegschaal gezet. M’n personeel was tevreden dat ik voor m’n lengte en postuur nog steeds heel netjes op gewicht ben maar ja, ik ben dan ook buiten dagelijks in training, dus mij verbaasde dat niks. Terwijl de dierendoktermevrouw m’n prikje gaf, zat ik te bedenken dat ik ook best wel even in de vensterbank van de spreekkamer kon gaan kijken want die zag er anders uit dan thuis.
Nadat m’n paspoort helemaal bijgewerkt was, werd ik uit de vensterbank gehaald en terug in m’n reismand gezet. Ik had al gemauwd dat ik geen snekkies van de zaak hoefde, want die vond ik de vorige keer helemaal niet lekker.
Ik wil het er eigenlijk niet meer over hebben, al die natterigheid van de afgelopen dagen. Maar m’n tuin is dit jaar nog niet zo groen geweest als nu, dus ik denk dat de plantjes er wel blij mee zijn. En als de plantjes en struiken en boompjes in m’n tuin blij zijn, dan ben ik dat ook. Want ze geven me straks heerlijke koelte in de warme dagen die vast en zeker nog gaan komen.
Nou weten ze inmiddels wel wat ik lekker vind, want als ik iets krijg met heel veel vlees, vis of gevogelte maar er zit van die vieze gelei omheen, dan ga ik liever gewoon verder met m’n droge brokjes. Maar voor de rest wil ik alles wel een keer proberen. Ik vond de kipstukjes met asperge lekker en zelfs het zakje met insecten en met kangoeroe was weer ‘s een leuke variatie.
Zo te zien begint ‘t net weer met regenen, dus ik ga lekker op ‘t grote bed liggen. Kan ik tussen wat dutten door nog even verzinnen wat ik allemaal nog moet laten regelen voor het Derde Grote Weiland Feest terwijl ik m’n ontbijt aan het verwerken ben.
Vandaag is het purrrcies twee jaar geleden dat ik als jonge kittenkatermans m’n aller- aller- allereerste weilandmuis ving. Niet dat ik dat zelf onthouden heb hoor, maar m’n personeel was daar toen zó trots op dat ze het in de grote agenda noteerden, en dat komt nu elk jaar weer naar boven.
Rust
Hoewel ik het misschien best leuk vind om samen met m’n personeel een eind in dat blikken bromding op wielen te rijden, naar buiten te kijken naar alles wat langskomt en alle liedjes wil zingen die ik van m’n moeder heb geleerd, weet ik nog zo net niet of ik een hele vreemde omgeving echt wel zo leuk zou vinden. En het is maar voor twee nachtjes, dus tegen de tijd dat ik net een beetje begin te wennen moet ik alweer mee terug naar huis.
Soms dan heb je van die dagen dat je gewoon helemaal niks bijzonders te mauwen hebt. Neem nou de afgelopen week. De eerste paar dagen woeide ik gewoon uit m’n jas en kwam ik nat thuis, soms zelfs met twee paar kouwe poten. En dan heeft ‘s morgens stiletto’s scherpen aan de krabpaal naast de bank voor mij ook helemaal geen zin totdat de tenen weer een beetje warm zijn geworden.
hand die je natvoerverpakking open maakt tenslotte nooit bijten of negeren.
Vannacht ben ik, nadat ik eindelijk weer ‘s kon zwaaien naar alle vriendjes achter de Regenboogbrug, ook nog lekker op stap gegaan om de muizenstand en de potten pindakaas te controleren. Ik heb zelfs vanmorgen m’n personeel verwend met twee muizen, die ik piepend vers speciaal voor hullie uit het weiland heb meegenomen. Want eigenlijk zouden zij zelf ook ‘s moeten proeven hoe kattastisch lekker de pindakaasmuizen nu al zijn. En dan eet ik vanavond hun zalm wel, dat lijkt me best wel een prima ruil.