Vandaag is het purrrcies twee jaar geleden dat ik als jonge kittenkatermans m’n aller- aller- allereerste weilandmuis ving. Niet dat ik dat zelf onthouden heb hoor, maar m’n personeel was daar toen zó trots op dat ze het in de grote agenda noteerden, en dat komt nu elk jaar weer naar boven.
Dus vanmorgen was er, om die feestdag te vieren, weer ‘s een luxe ontbijt van de bovenste plank in m’n voorraadkast. Met kip en kaas natuurlijk, want dat is nog steeds m’n favoriet. En dat terwijl ik deze week nog helemaal niks voor ze had gevangen.

Katdootje

Natuurlijk heb ik in de afgelopen twee jaar al wel ontelbaar veel muizen mee naar huis genomen, zeker nadat ik de online cursus van Tante Luna Poes had gevolgd. En de fijne kneepjes van het muizenvangen in de praktijk leerde ik van Japie en de andere ervaren katlega’s bij Muisbezorgd.
Dus zo af en toe neem ik heus nog wel ‘s een katdootje mee naar huis voor m’n personeel, dat ik dan altijd netjes buiten bij de tuindeur, onder de tafel of bij een stoel neerleg. Daar komt m’n personeel ze dan vanzelf wel weer tegen als ze buiten komen, en dan krijg ik extra aaien en knuffels als bedankje. Ik heb zelfs twee keer een mol voor ze meegenomen, maar daar kreeg ik zelf toch wel een beetje vieze smaak van in de bek tijdens het vervoer naar huis. Dus dat doe ik maar niet meer. En de haas die ik een paar maanden terug uit m’n weiland heb gevangen was bijna net zo groot als ik ben en dat was echt een heel gesleep om die de tuin in te krijgen. ‘t Moet wel leuk blijven, dus de twee hazen die nu nog door m’n weiland rennen laat ik lekker met rust.
Ik hou ‘t wel bij muizen, want daar is m’n personeel ook altijd al blij mee.

Rust

Terwijl ik vorige week nog liep te mauwen dat ‘t buiten nog steeds geen voorjaar was, werd het de afgelopen week ineens weer zomer. ‘t Was zelfs zo warm dat ik overdag meestal liever binnen bleef, lekker dutten op ‘t grote bed onder dat zwiepding aan het plafond. Of ik lag buiten in de schaduw, op de grote stoel naast de voordeur, of onder de struiken.
Want met al die tweebeners die naar buiten gingen omdat de zon scheen was ‘t best wel druk, met een hoop herrie. En ik hou nou eenmaal van m’n rust, zeker wanneer ik ‘s nachts nog op pad wil. Want dan waren alle tweebeners weer binnen, was het heerlijk koel en kwamen de buurkatten ook naar buiten dus konden we lekker op stap, buurtcontroles doen en rustig wat bijmauwen.

Vakantie

Zo kwam ik te weten dat sommige buurkatten al met vakantie waren geweest en dat anderen nog gingen. Omdat de meeste buurkatten wat ouderder zijn dan ik mauwden ze honderduit over de pensions waar ze geweest waren of nog naar toe zouden gaan, en ze hadden allemaal zo hun eigen adresjes waar ze altijd graag weer naar toe gingen. Lekker een weekje of wat in een andere omgeving, andere mauwers en tweebeners ontmoeten, even weg van huis en hun eigen omgeving.
Ik kan daar als jonge katermans nog helemaal niet over meepraten, want de enige keer dat mijn personeel twee hele nachten van huis was, toen was ik nog maar een beebiekittenkatertje en mocht ik zelfs nog niet alleen m’n tuin in. Maar ik mocht al wel alleen op m’n huis passen, terwijl de lieve overbuurvriendin drie keer op een dag bij me langskwam om met me te knuffelen, te spelen en eten en drinken te geven.

Thuisblijven

Nou heb ik al gehoord dat m’n personeel over een maandje of wat weer twee hele nachten van huis gaat, dus misschien kan ik daarna ook eindelijk meemauwen over uit logeren gaan. Hoewel ik Junior al had horen zeggen dat ze een kattenkar wil kopen, je weet wel, zo’n ding op wieltjes met een dak er op. En dan zou ik met hullie mee mogen naar Drenthe. Mij lijkt dat wel wat, want dan kan ik nog wat extra hartige hunebedmuizen meenemen in m’n rolkoffer.
Maar Senior denkt dat ik het beter naar m’n zin heb als ik gewoon thuis blijf met het hele huis voor mezelf alleen, zodat ik ‘s nachts lekker zelf door m’n eigen buurt kan wandelen omdat ik daar de weg ken. En dat lijkt me heel eerlijk gemauwd ook wel wat, zolang er maar weer iemand komt om met me te knuffelen en te spelen en die op tijd de deur voor me open maakt om naar buiten of weer naar binnen te gaan. En niet te vergeten m’n ontbijt, lunch en diner serveert, m’n water ververst en m’n snoeptoren vult.

Personeel

Hoewel ik het misschien best leuk vind om samen met m’n personeel een eind in dat blikken bromding op wielen te rijden, naar buiten te kijken naar alles wat langskomt en alle liedjes wil zingen die ik van m’n moeder heb geleerd, weet ik nog zo net niet of ik een hele vreemde omgeving echt wel zo leuk zou vinden. En het is maar voor twee nachtjes, dus tegen de tijd dat ik net een beetje begin te wennen moet ik alweer mee terug naar huis.
Aan de andere kant, lekker alleen thuis blijven lijkt me toch ook wel weer wat. Ik kan dan gewoon ‘s nachts de straatcontroles blijven doen met m’n vrienden en overdag en ‘s avonds heb ik ruime keus waar ik wil gaan liggen dutten zonder dat m’n personeel al op dat plekje zit. En over m’n eten en drinken en snekkies maak ik me geen zorgen want dat regelt m’n personeel allemaal voor me.
Maar goed, zo ver is het nog lang niet.
Eerst nog maar even genieten van de mooie zomerdagen, want voor je ‘t weet zijn die alweer lang voorbij.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Soms dan heb je van die dagen dat je gewoon helemaal niks bijzonders te mauwen hebt. Neem nou de afgelopen week. De eerste paar dagen woeide ik gewoon uit m’n jas en kwam ik nat thuis, soms zelfs met twee paar kouwe poten. En dan heeft ‘s morgens stiletto’s scherpen aan de krabpaal naast de bank voor mij ook helemaal geen zin totdat de tenen weer een beetje warm zijn geworden.
Da’s net zoiets als binnenkomen met kouwe oren, dan weet m’n personeel intussen ook wel dat ik helemaal geen zin heb om naar hun woordjes te luisteren. Niet dat ik de rest van de dag wel luister hoor, want ik ben nou eenmaal een eigenwijze katermans en geen gehoorzame blaffer, zoals mijn buurhond Bubbles.
Maar die ben ik nu stiekum aan het leren om ook net te doen alsof hij z’n baasjes niet hoort als ze ‘m roepen en ik kan je verzekeren dat je een oudere hond echt wel nieuwe kunstjes kan leren.

Rustig

Gelukkig snapt Senior heel goed dat hij ‘s morgens niet teveel geluid hoeft te maken tegen me, terwijl Junior voordat ze m’n ontbijt eindelijk serveert al hele verhalen tegen me begint. Dat ze blij is om me weer te zien, dat ik zo’n mooie en lieve katermans ben. Dat weet ik intussen zelf ook wel, maar om een beetje aardig te blijven krijgt ze dan wel een paar kopjes van me tegen haar been terwijl ze naar m’n voorraadkast loopt. Je moet de hand die je natvoerverpakking open maakt tenslotte nooit bijten of negeren.
Soms pakt ze in elke hand een verpakking natvoer, en dan krijg ik te eten waar ik als eerste aan gesnuffeld heb. Volgens mij heeft ze nu nog steeds niet door dat ik niet kan lezen wat er op de etiketten staat, laat staan dat ik ruik wat er in zit. Maar ik herken wel of ze een blikje of een kuipje of een zakje vasthoudt.
En wanneer die allebei van de middelste kastplank afkomen maakt het me nooit zoveel uit en snuffel ik aan een willekeurige verpakking, om haar het idee te geven dat ik zelf m’n ontbijt gekozen heb. Daar wordt ze dan elke keer weer blij van, en blij personeel is natuurlijk ook een blije katermans, want dat levert altijd wel iets extra’s op.

Binnen

Maar zodra Junior op haar tenen gaat staan om een blikje of een zakje van de bovenste plank uit m’n voorraadkast te pakken dan hou ik scherp in de gaten in welke hand die gaat. Want daar zit meestal wel iets met kaas in, en dat is op dit moment m’n favoriete eten. Dat kan vanavond of morgen natuurlijk weer helemaal anders zijn, al wacht ik vaak wel tot de voorraad weer helemaal aangevuld is voordat ik laat merken dat ik er helemaal geen trek meer in heb. Voor de lieve vrede neem ik dan nog wel een paar hapjes of lik ik de nattigheid tussen de stukjes vlees vandaan voordat ik demonstratief aan m’n brokjesmix begin, die trouwens ook elke ochtend vers in m’n andere etensbak wordt geserveerd. Want als ik helemaal niks eet, dan gaat m’n personeel zich zorgen maken en sta ik binnen de kortste keren weer op de tafel bij die nieuwe lieve dierendoktermevrouw. En daar heb ik de komende tijd geen zin in.
Maar goed, deze week heb ik dus behalve de dagelijkse eet-, dut- en knuffelmomenten en straatcontroles niet zoveel bijzonders meegemaakt. Het weer was er ook gewoon niet naar, dus ik ben overdag bijna de hele tijd lekker binnen gebleven. En dat beviel me eigenlijk best, want ik kon weer helemaal in het ritme van de routines van m’n personeel komen.
Tot gisteren. Toen had ik alweer genoeg gezien en gehoord en ben ik ook overdag lekker naar buiten gegaan. Gewoon, omdat de zon weer scheen, de wind weg was en m’n personeel ook lekker lang in de tuin bleef. En dat is altijd gezellig, zelfs als er een paar druppels vallen. Want onder het balkon van de bovenburen zitten we lekker droog, gezellig saame.

Muizenstand

Vannacht ben ik, nadat ik eindelijk weer ‘s kon zwaaien naar alle vriendjes achter de Regenboogbrug, ook nog lekker op stap gegaan om de muizenstand en de potten pindakaas te controleren. Ik heb zelfs vanmorgen m’n personeel verwend met twee muizen, die ik piepend vers speciaal voor hullie uit het weiland heb meegenomen. Want eigenlijk zouden zij zelf ook ‘s moeten proeven hoe kattastisch lekker de pindakaasmuizen nu al zijn. En dan eet ik vanavond hun zalm wel, dat lijkt me best wel een prima ruil.

De komende dagen ga ik blij zijn dat ik m’n voorjaarsjas al heb aangetrokken, al ben ik wel een beetje bang dat m’n personeel met blote achterpoten in de tuin gaat zitten vanwege de temperaturen die beloofd zijn. Om bij te kleuren, zeggen ze dan.
Maar ik blijf het best een raar gezicht vinden hoor, die kale bleke velletjes zodra de zon schijnt. Dan zie ik toch liever m’n eigen harige witte sokken.

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep

De afgelopen week ging ik me gelukkig weer steeds beter voelen na m’n bezoek aan de lieve dierendoktermevrouw, waar ik in m’n vorige blog over mauwde.

Al weet ik nog steeds niet helemaal zeker hoe het nou kwam dat ik me niet helemaal fit voelde. Misschien wel omdat m’n personeel zich ook niet helemaal lekker voelde want Junior liep te blaffen als een zieke zeehond en Senior was aan het snotteren en niezen vanwege alle pollen die in z’n neus kwamen.

Uithalen

En misschien kwam het ook wel omdat ik een flinke aanvaring had gehad met de grote boze zwarte kater uit een andere wijk in m’n dorp. Ik heb natuurlijk wel geprobeerd om dat voor m’n personeel verborgen te houden, want ze vinden het niet fijn als ik met andere katten in gevecht raak.
Maar dat doe ik alleen uit zelfverdediging, want ik ben helemaal geen vechtersbaas. Wanneer ik me ongemakkelijk of bedreigd voel ren ik altijd liever weg dan een katfrontatie aan te gaan, en omdat ik heel hard kan rennen vanwegens dat ik al sinds m’n kittentijd op m’n achterpad geoefend heb zit ik zo weer veilig in m’n eigen tuin. Alleen kon ik deze keer even niet anders dan uithalen naar die grote boze kater. Want soms moet je toch even aan de ander laten weten dat wat hij doet niet okee is. En ik dacht dat ik er prima mee weggekomen was want ik kwam zonder gaten of scheuren in m’n jas weer thuis.
‘t Is dat Junior tussen twee hoestbuien door een heleboel zwarte haren onder de nagel aan de zijkant van m’n rechtervoorpoot zag zitten die duidelijk niet van mij waren want ik heb alleen rode en witte haren aan m’n jas.
Tsja, volgende keer moet ik dan toch beter opletten en m’n nagels goed schoonmaken voordat ik weer naar binnen kom…

Barbeknoei

Het vorige weekend heb ik lekker vrij genomen en dat was maar goed ook want m’n personeel had besloten om de barbeknoei uit de schuur te halen. Dan blijf ik altijd graag in de buurt omdat daar dan vaak hele lekkere luchten vanaf komen.
Jammer genoeg voelde ik me dat weekend nog niet helemaal katlekker genoeg om een paar muizen in ‘t weiland te gaan vangen voor op de barbeknoei, en daar doe ik m’n personeel toch geen plezier mee. Maar zij vonden het zaterdag helemaal niet erg om allebei een stukje van hun zalm voor me te bewaren, dus ik heb rond etenstijd heerlijk zitten smullen en m’n etensbakje kon daarna zo weer de kast in terwijl ik nog lekker in de zon heb liggen uitbuiken.
Nou dacht m’n personeel waarschijnlijk dat ik die sappige stukjes zalm als avondeten zou zien, want om zeven uur was er nog steeds geen diner voor me geserveerd. Gelukkig had ik ook nog geen honger, maar toen ik om 10 uur ‘s avonds nog steeds geen natvoer had gehad heb ik er toch wat van gemauwd. Natuurlijk had ik ook gewoon wat van m’n brokjes kunnen knabbelen, maar ik ben nou eenmaal een gewoontekater. Dus ‘s avonds wil ik gewoon een blikje of een kuipje of een zakje, want dat ben ik nou eenmaal zo gewend.
Na vijf minuten mauwen begreep Senior uiteindelijk dat ik m’n eten wilde en kreeg ik een blikje met kip en kaas, waarvan ik zeker zes happen heb gegeten voordat ik weer tevreden buiten in de tuinstoel ging liggen. Het gaat tenslotte om het katcipe van twee keer per dag natvoer geserveerd krijgen, en daar hou ik aan vast. En nee hoor, ik ben helemaal geen verwende kater. Ik heb gewoon goed personeel uitgezocht.

Weilandmuizen

Maandag voelde ik me al een stuk beterderder dan de week ervoor, dus ben ik het weiland ingegaan om de lege potten pindakaas op te halen en er weer een paar nieuwe potten neer te leggen. Gelukkig heb ik nog een flinke voorraad in de schuur staan dus daar kom ik de elf weken tot aan het GWF wel mee door. Hier en daar zijn zelfs al een paar proeverijen geweest met andere soorten satémuizen en die vielen prima in de smaak, dus ik heb hoge verwachtingen van de pindakaasgevoerde Woelige Weilandmuizen.
Ik moet er alleen op letten dat ik niet teveel potten tegelijk in het weiland leg, want dan eten de muizen niks anders meer als pindakaas. En dat komt het kat-en-muisspel in juli niet ten goede, want dan zijn ze te dik geworden om nog weg te kunnen rennen. ‘t Zou dan een hele oneerlijke jacht worden, omdat we ze dan alleen maar op hoeven te rapen en in de koelwagens te leggen en daar is natuurlijk geen eer aan te behalen voor de topteams van Muisbezorgd.

Spotje

Over Muisbezorgd gemauwd, van de week had onze katlega Spotje ineens de poten genomen. Niemand wist waar ze uithing, en iedereen heeft geholpen met zoeken en hun best gedaan om haar personeel te troosten. Zelf heb ik uren op de uitkijk gezeten, omdat ik dacht dat ze misschien wel naar het weiland zou komen om alvast wat muizen te jagen, want een paar dagen voordat ze verdween had ze vol trots haar allereerste muis gevangen.
Gelukkig stond ze na vijf dagen midden in de nacht weer thuis voor de deur en kon iedereen eindelijk opgelucht adem halen.
Ik vind het elke keer weer moeilijk wanneer een vriend over de Regenboogbrug vertrekt, maar wanneer iemand spoorloos verdwijnt is dat ook zeker niet makkelijk. Ik begrijp nu ook beter hoe m’n eigen personeel zich voelde toen ik met Pasen zelf de poten nam, en ik ga m’n best doen om dat nooit meer te doen. Maar ik kan natuurlijk niks beloven…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Wat een week was het weer… Eindelijk lente, er zwemmen alweer kleine eendjes in de sloot naast m’n achterpad, en in een weiland verderop heb ik een heleboel kleine beebieschaapjes zien stuiteren, maar daar blijf ik toch liever uit de buurt.
Want die zijn me toch een partij druk met rennen en springen… En ik moet er niet aan denken om, als ik even niet goed op zou letten, onder zo’n bolletje wol op pootjes terecht te komen.

Soepie

Maandagavond na ‘t eten voelde ik me ineens niet zo lekker. Ik was een beetje loom en had geen trek in m’n snekkies, al ben ik ‘s nachts wel weer lekker naar buiten gegaan. Niks aan de poot, dacht ik nog. Maar de volgende ochtend heb ik bij thuiskomst m’n ontbijt overgeslagen en ik kreeg geen brokje door m’n keel dus ik ben gelijk op ‘t grote bed gaan liggen en heb bijna de hele dag geslapen. Voor de lunch heb ik nog wel m’n soepie opgelebbert, want dat sla ik eigenlijk nooit over.
Zeker niet wanneer het bij me op het grote bed geserveerd wordt. ‘s Avonds heb ik maar een paar hapjes natvoer op voordat ik weer naar buiten ben gegaan. Het was zulk heerlijk weer, en er moest nog een pindakaaspotteninspectie in ‘t weiland gedaan worden want dat was er de nacht ervoor niet meer van gekomen. Dit weekend moet ik al een paar lege potten vervangen, want de Wilde Weilandmuizen zijn er werkelijk dol op. Dus dat belooft wat voor het derde Grote Weiland Feest.

Afspraak

Intussen was mijn personeel dinsdagochtend al ongerust geworden omdat ik m’n natvoer na een paar hapjes liet staan en geen brokjes meer at. En drinken had ik eigenlijk ook niet zoveel trek in, dus ze besloten zonder eerst even met mij te overleggen een afspraak voor me te maken bij de dierendokter. Dat is, sinds die lieve dierendoktermeneer waar ik m’n hele leven al kwam vorig jaar met pensioen is gegaan, een dierendoktermevrouw geworden, maar die heb ik nog nooit ontmoet. En heel eerlijk gemauwd, ik zat daar ook helemaal niet op te wachten.
Maar ja, ongerust personeel is ook niet alles, dus terwijl ik lekker buiten in de zon zat hebben ze geprobeerd om een afspraak voor me te regelen. Vroeger konden we gewoon dezelfde dag nog naar het inloopspreekuur gaan, maar dat is er niet meer. En de eerste mogelijkheid om langs te komen zou pas gisteren zijn, en dat vond m’n personeel veuls te lang duren.
Plus dat Junior anderhalf uur aan de telefoon heeft gezeten, drie keer automatisch doorgeschakeld werd tussen de twee vestigingen (en dus weer drie keer in een nieuwe, langere wachtrij kwam), waar ze ook niet echt blij van werd.

Kennis maken

Om een lang verhaal wat in te korten, m’n personeel heeft besloten dat ik dichter bij huis naar een dokter mag waar ze niet anderhalf uur naar een bandje hoeven te luisteren voordat ze een tweebener kunnen spreken. En daar ben ik donderdag al kennis mee gaan maken.
Het hielp zelfs niet dat ik woensdag m’n ontbijt en diner weer helemaal heb opgegeten en water heb gedronken, m’n personeel zegt dat ik elk jaar best wel even langs de dokter mag om te kijken of alles goed met me gaat. Ik werd dus zonder pardon net na m’n lunch in m’n reismand geholpen en mocht op schoot bij Senior mee voor een ritje in dat bromding. Ik heb ze onderweg zachtjes gemauwd dat ik me écht alweer een heel stuk beter voelde en dat ik naar huis wilde om daar lekker te dutten, maar ze reden gewoon verder.

Toch ben ik blij dat ik even geweest ben om kennis te maken. Want om te beginnen werd ik niet door een grote hand uit m’n reismand gehaald, maar ging de bovenkant los en mocht ik zelf beslissen of ik op tafel wilde komen of lekker op m’n kussentje bleef liggen.
M’n nieuwsgierigheid won het, en ik ging lekker op de koele tafel liggen terwijl de lieve dierendoktermevrouw naar m’n hart en longen luisterde. Die klonken allebei goed en ze vond de binnenkant van m’n oren prachtig, m’n tanden zagen er prima uit en m’n ogen stonden helder. En dat ik sinds vorige zomer 300 gram ben aangekomen was geen enkel probleem omdat ik een grote katermans ben en nog steeds op een normaal gewicht zit.
Misschien kreeg ik daarom ook wel een paar snoepjes van de dokter, maar ik heb van m’n moeder geleerd om niets van vreemde tweebeners aan te nemen. Al heb ik er natuurlijk wel even aan gesnuffeld, want je weet maar nooit.

Uitstapje

Nadat m’n temperatuur was gecontroleerd vond ik het tijd om even een wandelingetje door de onderzoekskamer te maken terwijl m’n gegevens in de leptop gezet werden. Nou, er was genoeg te zien en te snuffelen, al kon ik niet overal bij. Maar dat komt de volgende keer wel, want volgende maand heb ik alweer een tweede date staan omdat het dan tijd is voor de spuit die ik als huis- tuin- en weilandkater elk jaar krijg.
Ik sprong net weer terug op de tafel toen de bovenkant van m’n reismand weer werd vastgeklikt. Zonder me te bedenken wandelde ik naar binnen en nestelde me lekker op m’n kussentje, klaar om naar huis te gaan. Want dit soort uitstapjes zijn leuk, maar moeten me niet te lang duren. Ik heb thuis altijd nog genoeg te doen…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep