Mijn tuin zit aan ons huis vast, of ons huis zit aan mijn tuin vast, net hoe je het bekijkt, je moet een klein trapje af naar mijn tuin, want die is laager dan ons huis, maar mijn tuin wordt steeds NOG een beetje laager, mijn vrouw heeft mij uitgelegd hoe dat komt maar ik snapte het niet helemaal, iets met ferzakken ofzo, maar enniewee: er komt een kier tussen ons huis en de teegels van de tuin.

Toen ik dat voor het eerst zag fond ik er niet veel aan, je kon niets zien in die kier, het was er helemaal donkerzwart, maar toen ik beeter keek en eens snufte bij de kier, merkte ik dat uit die kier een heel spesjale lucht komt, het is een lucht die je eigenlijk niet hoort te ruiken, het is de lucht van onder de grond, een beetje stoffig en koel, een aude lucht, die naar steenen en aarde ruikt, maar ook nog naar iets anders…

Snuffen

Ik stond bij die kier en deed heeeeel goed snuffen, wat rook ik nau toch?, en leek het niet net alsof ik iets hoorde beweegen, daar onder de grond?, en zag ik niet iets glinsteren…. nee, het was weer weg.

Elke dag en elke afond snufte ik bij de kier, en ook al had mijn vrouw er een paar steenen overheen gelegd, ik kon tóch die geur ruiken, die geur van dat aude maar ook met een soort beebiegeur erbij, heel freemd.

Op een dag lag ik op het terras en mijn vrouw zat naast mij, we hoorden gerommel, alsof er iets ferschoofen werd, mijn vrouw keek om zich heen, maar ik stond al bij die kier, en ja hoor!, één van de steenen die over de kier heen lagen werd opzij geduuwd.

Toen snapte ik natuurlijk meteen het hoe en het wat, en waarom ik een beebiegeur had gerooken!, ik ben een katerman met erfaaring als jager, en dezelfde afond bracht ik een beebie-ratje naar binnen voor mijn mensen, ik deed heel foorzichtig, liet hem los en ging weer naar buiten.

Mijn mensen gingen heel druk doen, maar ratjes zijn niet dom, ook niet als ze nog klein zijn, en de beebie had zich goed ferstopt, mijn mensen weeten ook dat ze zelf weer naar buiten gaan, dus alle deuren bleefen open, tot heel laat in de nacht.

Oefenen

Mijn vrouw zag de kleine rat de folgende ochtend naar buiten loopen en ze was opgelucht, maar dezelfde afond kwam ik binnen en riep mijn man Keef heeft weer iets!, ik was al weer naar buiten, ik had de beebie binnen gebracht en wilde kijken of ik er nog eentje kon fangen.

Het was een fantastiese tijd, eerlijk waar, ikzelf heb kunnen oefenen met jagen en de beebie-ratjes hebben geleerd dat ze op moeten letten voor tijgers, daarom kan ik ze nu niet meer fangen maar dat geeft niets, niemand is gewond geraakt, we hebben met zijn allen afontuuren beleefd en het was keigezellig.

****

Ik tetter steeds harder voor vreede, waarom hooren ze me niet?!
En ik stuur iedereen die iemand mist zachte kopjes.