Ik weet het even niet meer. Dagenlang heb ik genoten van de zon op m’n vacht, waardoor ik dacht dat ik m’n winterjas al wel kon verspreiden over m’n diverse kleedjes en kussentjes in huis, het grote bed, de bank en de stoelen en niet te vergeten m’n favoriete plekje, de schone en bij voorkeur donkere was van m’n personeel. Want het waren een paar heerlijke warme dagen, dus het werd tijd voor m’n zomerjas. Dacht ik.
Maar de afgelopen week had ik daar best wel een beetje spijt van. Buiten woeide een koude wind, het regende en de zon was lang niet meer zo lekker warm als de dagen ervoor, en zelfs de nachten waren frisserig nu ik het grootste deel van m’n wintervacht al losgelaten heb.
Warm
Dus de hele afgelopen week heb ik vaker binnen in de vensterbank gelegen boven dat lekkere warme ribbelding. Want ook m’n personeel vond het zó koud dat ze de kachel weer hadden aangezet. Zij hadden zelfs de versgewassen sjaals weer uit de kast gehaald om te dragen maar ik heb helemaal geen sjaal. En ik vertik het om een wollen jasje met een hoge kraag te vragen, wat als stoere katermans draag ik natuurlijk alleen maar haren. Maar ja, die had ik in mijn blijdschap dat het voorjaar er aan leek te komen al verspreid door m’n huis.
Dus ik vond het eerlijk gemauwd toch wel lekker toen ik op een ochtend deze week best wel wat verkleumd op het nog warme grote bed ging liggen na m’n ontbijt, en Senior het dek over me heen legde. Daar heb ik heerlijk een paar uur onder liggen slapen, en ik snap nou ook waarom m’n personeel dat ‘s nachts altijd over zich heen trekt want ‘t ligt lekker warm.
Ontbijt
Toch ben ik deze week ook wel buiten geweest, want de nachtelijke straatcontroles moesten toch gedaan worden. Ik had vroege diensten, dus ik hoefde pas om drie uur ‘s nachts te beginnen. Dat kwam mooi uit omdat rond die tijd een van m’n personeelsleden meestal wel opstaat om naar hun eigen bak te gaan, hoewel ik ze toch ook een paar keer wakker heb moeten maken om op tijd aan ‘t werk te kunnen.
Ik liep dan zachtjes mauwend over Senior heen en liet Junior slapen, want die moest er twee uur later alweer uit om brokjes te gaan verdienen terwijl Senior pas later hoefde op te staan. Ik kien dat altijd purrrcies uit, want na m’n straatcontrole wacht ik dan in m’n tuin tot Junior het licht in de woonkamer aan doet om haar spullen te pakken en dan spring ik op de tuintafel zodat ze weet dat ik naar binnen wil.
Terwijl ik dan wacht tot de tuindeur open gaat scherp ik m’n stiletto’s alvast voor op de kokosmat bij de tuindeur, voordat ik binnen aan m’n vaste ochtendritueel begin. En als ik daarmee dan klaar ben staat m’n ontbijt al klaar.
Gelei
En over ontbijt gemauwd, m’n personeel heeft m’n voorraadkast weer helemaal bijgevuld met eten dat ze over de grens gejaagd hebben en daar ben ik niet altijd even enthousiast over. Ze dachten me een plezier te doen met wat andere merken en smaken natvoer omdat ik intussen wel een beetje uitgekeken ben geraakt op wat altijd m’n favorieten waren, dus ik ben nu weer even proefkater.
Maar mauw nou zelf, wat moet een stoere katermans met vlees waar worteltjes doorheen zitten? Of asperge, of pompoen? Of nog erger, zeewier? O, ik heb het geprobeerd hoor, maar na een paar hapjes ging ik dan toch liever verder met de knapperige brokjes waar ik al drie jaar dol op ben. En m’n personeel snapt de hint en noteert netjes wat ze kunnen laten lopen wanneer ze weer ‘s voor me op jacht willen. Zo weten ze al dat ik niks met garnalen, mosselen of kabeljauw eet, terwijl zalm en tonijn er altijd wel ingaan. En lever of hart ben ik ook geen liefhebber van, maar kip en rund en konijn en eend en wild zwijn lust ik ook best. Zelfs als ze kangoeroe of eland voor m’n neus zetten eet ik dat op, als ik daar dan toevallig trek in heb.
Zolang m’n eten maar niet in van die glibberige gelei zit. Want dan neem ik gewoon lekker m’n brokjes voor ontbijt of diner, omdat ik toch echt geen moeilijke eter ben.
Zomer
Maar goed, even terug naar het voorjaar. Of eigenlijk, het ontbreken daarvan. Want buiten is nu alles weer lekker groen na alle regen van de afgelopen week, en ik zie alweer allerlei kleine beestjes door de tuin wandelen en vliegen. Maar het is er deze week niet van gekomen om lekker languit in m’n tuin te zonnen. Zelfs de muizen in het weiland komen niet eens hun holletjes uit, dus daar was ook niks te beleven. De potten pindakaas blijven onaangeroerd staan, omdat het wel weer herfst leek. Dus ik hoef dit weekend nog geen enkele pot te vervangen.
Daarom denk ik dat ik maar lekker binnen boven dat ribbelding blijf dutten de komende dagen. Afwachten wat ik ‘s morgens en ‘s avonds in m’n etensbak vind. En korte straatcontroles doen, want ik vind er buiten even niks aan. Ik wil voorjaar, zon, warmte op m’n zomerjas. Lekker buiten in de tuinstoel kunnen liggen, achter de muizen aanjagen of lui op m’n catwalk kunnen hangen. Samen met Senior in de tuin werken en zonder kouwe poten weer binnenkomen na een nachtje stappen met de buurtkatten.
Misschien wordt dit jaar de lente wel gewoon overgeslagen en staat ineens de zomer voor de deur. En dan zit er nu even niks anders op dan geduldig te wachten tot het eindelijk zo ver is.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
De afgelopen week ging ik me gelukkig weer steeds beter voelen na m’n bezoek aan de lieve dierendoktermevrouw, waar ik in m’n vorige blog over mauwde.
aan te gaan, en omdat ik heel hard kan rennen vanwegens dat ik al sinds m’n kittentijd op m’n achterpad geoefend heb zit ik zo weer veilig in m’n eigen tuin. Alleen kon ik deze keer even niet anders dan uithalen naar die grote boze kater. Want soms moet je toch even aan de ander laten weten dat wat hij doet niet okee is. En ik dacht dat ik er prima mee weggekomen was want ik kwam zonder gaten of scheuren in m’n jas weer thuis.
best gedaan om haar personeel te troosten. Zelf heb ik uren op de uitkijk gezeten, omdat ik dacht dat ze misschien wel naar het weiland zou komen om alvast wat muizen te jagen, want een paar dagen voordat ze verdween had ze vol trots haar allereerste muis gevangen.
Wat een week was het weer… Eindelijk lente, er zwemmen alweer kleine eendjes in de sloot naast m’n achterpad, en in een weiland verderop heb ik een heleboel kleine beebieschaapjes zien stuiteren, maar daar blijf ik toch liever uit de buurt.
geworden, maar die heb ik nog nooit ontmoet. En heel eerlijk gemauwd, ik zat daar ook helemaal niet op te wachten.
Nadat m’n temperatuur was gecontroleerd vond ik het tijd om even een wandelingetje door de onderzoekskamer te maken terwijl m’n gegevens in de leptop gezet werden. Nou, er was genoeg te zien en te snuffelen, al kon ik niet overal bij. Maar dat komt de volgende keer wel, want volgende maand heb ik alweer een tweede date staan omdat het dan tijd is voor de spuit die ik als huis- tuin- en weilandkater elk jaar krijg.
Eindelijk, het lijkt erop dat de lente er nu toch echt aankomt. Tenminste, zodra de zon schijnt, want dan kan ik heerlijk in m’n tuin genieten van de warmte op m’n vacht.
altijd onder heet water wil afspoelen.
Wanneer de eerste potten pindakaas leeg zijn en de Weilandsatémuizen daarna gevangen kunnen worden ga ik zelf ook nog wat katsperimenteren. Want ik begin al te watertanden bij de gedachte alleen al om die overheerlijke muizen op ‘t feest onder een dekje van gesmolten kaas op een bedje van kattengras te kunnen serveren…
Want ik heb een hekel aan kouwe poten, dus dan kies ik er liever voor om lekker in huis, in de vensterbank boven dat grote warme ribbelding of in het grote bed tussen m’n personeel in te slapen.
Waar ik in die vier-en-dertig uur geweest ben en wat ik heb gedaan hou ik vanwegens praaivesieredenen voor mezelf, en m’n personeel begrijpt dat gelukkig en vraagt er ook niet naar. Ze hebben me alleen op ‘t hart gedrukt om nooit meer zo lang weg te blijven zonder me tussendoor even thuis te melden, zodat ze zich niet ongerust hoeven te maken over me. Ik heb ze gemauwd dat ik m’n best ging doen maar dat ik niks kon beloven want de combinatie lente en ik, als jonge katermans die morgen alweer z’n derde verjaardag viert, dat kan altijd wel weer een avontuur zijn dat ik niet wil missen.