Categorie archieven: Joep

Joep heeft verandering in huis

Nou dacht ik de afgelopen week toch echt dat het alweer voorjaar was geworden. M’n personeel durfde overdag zelfs zonder jas de tuin in en, behalve dan de twee dagen dat ik op ‘t achterpad bijna uit m’n jas woeide, was ‘t ook best wel lekker buiten.
Zeker als de zon even tevoorschijn kwam en ik met half samengeknepen ogen zat te genieten van ‘t uitzicht over m’n weiland. Vanaf de houten tuintafel, want m’n personeel heeft m’n tafelkussen en m’n stoelen voor de winter alvast in de schuur gezet nadat alles weer opgedroogd was na een flinke regenbui waarbij de druppels zelfs onder ‘t afdak door tegen de ramen sloegen.

Achterstevoren

Ik heb deze week ook iets nieuws ontdekt om te doen als ik na m’n diner nog even naar buiten ga. Tot nu toe zat ik altijd vanaf de tafel te kijken of er nog iemand van de buurtkatten langs wandelde over ‘t achterpad en dan wandelde ik gezellig even mee om de laatste nieuwtjes uit te mauwen en wat straatcontroles te doen.
Maar nu het al zo vroeg donker is, lijkt iedereen lekker binnen te blijven en is er helemaal niks te beleven buiten. Dus ik besloot begin van de week gewoon ‘s achterstevoren op m’n tafel te gaan zitten en m’n neus tegen de ruit te drukken om te zien wat m’n personeel binnen in de woonkamer allemaal aan ‘t uitspoken was. En dat was hartstikke leuk joh, want hoewel de tuindeur op de haak stond en ik dus gewoon naar binnen kon lopen als ik dat wilde, kwam m’n personeel steeds naar de deur om te vragen of ik naar binnen wilde.
Ik denk dat ze nog even moesten wennen aan m’n nieuwe spelletje, want de avonden daarna kwamen ze het niet meer vragen omdat ze snapten dat ik gewoon binnenhuisinspectie vanuit de tuin aan ‘t doen was… Nou ja, tot aan het moment dat ze het grote rolding voor ‘t raam omlaag deden natuurlijk, want dat is al zolang als ik hier woon het signaal dat m’n personeel richting het grote bed gaat en dan weet ik dat er altijd nog wel een paar snoepjes gestrooid worden waar ik achteraan kan jagen, dus dan is ‘t hoog tijd om weer even binnen te komen.

Vreemd verhaal

Over strooien gemauwd, ik hoorde van een buurtkat dat er vorig wiekend bij hun thuis vreemde tweebeners op bezoek waren geweest en dat er uit een grote zak allemaal katdootjes tevoorschijn waren gekomen. Hij was al snel naar buiten gegaan, want hij vond het een beetje te druk worden in z’n huis. Maar hij mauwde dat die vreemde tweebeners wel hele mooie jute zakken bij zich hadden, waar hij voordat ‘ie naar buiten ging nog even snel z’n nagels aan gescherpt had en dat er toen allemaal van die rare bolle brokjes uit waren gevallen die hij niet eens mocht opeten.
Ik vond ‘t nogal een vreemd verhaal want bij mij thuis had ik geen vreemden gezien, m’n personeel zat gewoon rustig aan tafel. Maar toen ik ‘s avonds weer binnen kwam stond er een ding op de grote bank dat ik nog niet eerder gezien had. Ik kon er m’n nagels niet eens aan scherpen, maar ‘t was wel lekker zacht en omdat ik kouwe poten had besloot ik er gewoon lekker op te gaan liggen voor een dutje.

Nou moet ik toemauwen, ik was daarna heel even opgestaan voor een paar slokjes vers water en wat hapjes brok, maar toen ik terug kwam was dat zachte ding van de bank verdwenen. Senior tilde me op en toen zag ik dat dat ding waar ik net zo lekker op gedut had aan dat ribbelding hing. Zachtjes werd ik er in gezet en ik moet zeggen, hij lag zelfs nog lekkerderder dan even daarvoor op de bank. En de achterkant was nu heerlijk warm, dus daar heb ik de rest van de avond en de dagen daarna lekker gelegen. De ene keer warmde ik m’n poten of m’n rug, en een andere keer m’n linker- of rechterzijkant. Ik heb nog steeds geen idee waar dat zachte ding vandaan is gekomen, maar wat mij betreft is het een aanwinst voor m’n huis en dus een blijvertje.

Lichtjes

M’n personeel heeft deze week ook niet stilgezeten, want overal in huis hangen nu kleine lichtjes aan een slinger, er hangt boven m’n grote raam in de slaapkamer iets dat ze een kerstklok noemen, en zelfs die geeft licht. In m’n kleine raam daar hangt ook iets met lichtjes, maar gelukkig gaat dat allemaal uit als m’n personeel gaat slapen.
Maar ‘t stomste dat uit de grote kast tevoorschijn kwam was wel een boom die op de grote tafel werd gezet. En ook daar zaten allemaal lichtjes in, en iets dat m’n personeel slingers noemt. Natuurlijk heb ik die boom op tafel aan een potige inspectie onderworpen, maar ik vind er helemaal niks aan. ‘k Ben zelfs op m’n achterpoten gaan staan om ‘m van de bovenste tot de onderste tak te inspecteren, maar er is iets vreemds mee aan de hand. Hij is zacht genoeg om kopjes tegen te geven, maar ik denk niet dat ‘ie mest of bewatering nodig heeft. En hij ruikt helemaal niet interessant genoeg om mee te spelen, maar m’n personeel is er zo te zien best wel blij mee, dus ik gun ze hun pleziertje en blijf er verder van af.
Toch blijven ze zeggen dat ik heel mooi in die boom hang, terwijl ik gewoon lekker in m’n ribbeldingesmandje lig te dutten.
Ik snap er echt helemaal niks van, maar ik laat ‘t maar zo. ‘t Zal wel een tweebenerdingetje zijn, zo tegen ‘t einde van ‘t jaar. En hopelijk gaan al die lichtjes, die rare boom en alle andere spullen weer snel terug in de doos waar ze vandaan kwamen, zodat ik m’n oude vertrouwde huis weer terug krijg.
Zolang ze dat ribbeldingesmandje maar laten hangen, want die is van mij…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep en de hengel (deel twee)

Vorige week heb ik jullie gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel die ik als beebiekittenkater gekregen had, weet je nog? En dat die na een tijdje van dik plakband aan elkaar hing, en helemaal niet meer uitschoof en dus uiteindelijk in de vuilnisbak belandde.
Nou, het leek wel alsof alle uitschuifbare hengels vanaf dat moment bij geen enkele winkel meer te koop waren, dus ik heb maandenlang zonder moeten doen…
M’n personeel had de moed eigenlijk al opgegeven, totdat een lieve buurvrouw de tip gaf dat er in een heel ver land een winkel bestond die zo’n hengel gewoon met de postbezorger tot aan je voordeur brengt.

Bestelling

Heel eerlijk gemauwd heeft m’n personeel het niet zo op dat soort bestellingen, want ze zijn nog best wel een beetje ouderwets wat dat betreft en willen altijd liever eerst zelf in ‘t eggie zien wat ze willen hebben. Maar na een dag heel zielig mauwen dat ik m’n allereerste hengel zo vreselijk miste omdat zij ‘m weg hadden gegooid, werd er via de leptop een bestelling gedaan.
Dagenlang heb ik op de mat bij de voordeur gewacht, maar er kwam helemaal niks. Behalve de gebruikelijke spullen die altijd al door de brievenbus geschoven worden, en daar deed ik netjes een stapje voor opzij om ze niet op m’n kop te krijgen. Maar net op het moment dat ik dacht dat m’n pakketje was zoekgeraakt, stapte Junior binnen met iets in haar handen en ik wist ‘t gelijk: dit moest m’n nieuwe uitschuifbare hengel zijn!
Ik begon om haar heen te draaien en kon haast niet wachten tot ze de verpakking open maakte voor me…

Hengel

M’n personeel was een beetje teleurgesteld, want omdat het pakje van heel ver weg kwam was het dunste puntje van m’n nieuwe hengel ergens onderweg door de verpakking heen geschoten, en dat hing er nu al gelijk heel zielig geknakt bij. Maar voor mij maakte dat eigenlijk helemaal niks uit, want ik vond ‘m al gelijk prachtig en ik wist zeker dat Senior vast nog wel ergens een grote rol met van dat dikke plakband had liggen.
Dus nadat het dunste stukje van m’n nieuwe hengel gemaakt was en weer stevig recht stond, wilde ik ‘m ook gelijk uittesten. En ik vond ‘m werkelijk kattastisch. Urenlang ben ik met m’n nieuwe speeltje in de weer geweest om de veertjes te pakken te krijgen. Ik sprong, dook, sloeg er met m’n poten naar en was dan helemaal blij. Vaak kreeg ik ze te pakken, maar soms waren ze net te snel om te grijpen en dan maakte ik me heel klein en volgde in opperste concentratie de bewegingen van de veertjes voordat ik BAM met m’n voorpoot deed om ze dan alsnog te vangen. Ik kreeg er gewoon geen genoeg van, en zelfs als m’n personeel even geen tijd had mocht ik er alleen mee spelen.

Hele gevechten heb ik met de hengel gehad, terwijl m’n personeel dan soms van een afstandje lachend toekeek en complimenten maakte omdat ik zo goed kon jagen. Want ze hadden dat nog nooit zo gezien omdat ze niet meegaan als ik ‘t weiland inga, op zoek naar muizen. Maar nu zagen ze zelf ook ‘s hoe goed ik dat inmiddels kan, als volwassen katermans met de kattastische internetcursus van lieve tante Luna en een hele goede praktijktraining van mijn goede vriend Japie van Muisbezorgd achter de kiezen.
Het duurde dan ook niet zo heel erg lang voordat ook deze hengel niet meer uit kon schuiven, omdat er weer een hele laag van dat dikke plakband omheen zat. Want in al m’n enthousiasme, met de kracht die loskwam om te winnen, brak ik ‘t ene na het andere deel doormidden. Maar dat kon m’n pret niet drukken, ik ging het gevecht met de veertjes gewoon elke dag weer dolenthousiast aan.

Bonus

En omdat m’n personeel wel doorhad dat dit voor mij een prima manier is om het jagen ook tijdens de wintermaanden in de poten te houden nu de muizen in ‘t weiland zich niet laten zien omdat ze ‘t al te koud vinden, hebben ze een nieuwe bestelling voor extra uitschuifhengels gedaan en die zijn vorige week allemaal helemaal heel aangekomen. Ze staan nu in de kast als reserve naast de uitschuifhengels van Senior, voor het geval m’n tweede uitschuifhengel écht helemaal op is.
Maar ik ben niet alleen verwend met die extra hengels, want er zat ook nog een bonuskatdootje bij dat ik wel gelijk mocht gaan gebruiken: een ding dat aan de ene kant op ‘t raam gekleefd zit, en aan de andere kant heule, heule grote witte veren heeft. Ongeveer ‘t formaat van de knoeperts die in de tuin van m’n lieve vriend Kever overwinteren. Dus daar kan ik ook mee blijven oefenen, en die krijg ik zelfs te pakken als ik lekker lui in de bank heb liggen dutten en daarna wat rek- en strekoefeningen wil doen. Want dat is ook heel belangrijk om in katditie te blijven.

Sinterklaas

Kortom, ik heb dus gisteren niks van Sinterklaas gekregen. Sterker, er is zelfs niemand langsgeweest. Maar gelukkig heb ik wel een lekkere snek gekregen van m’n personeel en heel veel kroelen, kriebels, aaien en lieve woordjes. Zelfs een paar kusjes op m’n neus en tussen m’n oren, maar ik weet nog niet helemaal zeker of ik dat nou echt wel zo leuk vind. Maar ze bedoelen ‘t goed hoor, dat personeel van me. Al is ‘t ze nog steeds niet gelukt om scherpe foto’s te maken als ik met m’n uitschuifhengel speel, want ik ben dan zo afgrijselijk snel dat ik gewoon niet bij te houden ben. Vandaar dat je het even moet doen met een foto van toen ik net wakker was geworden en gelijk de veren van m’n raamhengel greep. Dat is voornamelijk voorpotenwerk zoals je kunt zien aan ‘t bewogen beeld, maar ‘t gaat om ‘t idee, toch?

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.

Joep denkt na over een ribbelding

Heb ik jullie ooit wel ‘s gemauwd over m’n allereerste uitschuifbare hengel, die ik als beebiekittenkater kreeg toen ik op mezelf ging wonen?

Ik heb daar heel erg lang veel plezier van gehad, want ik oefende daarop om het veertje aan het uiteinde van de hengel te vangen en omdat het uiteinde van de hengel lekker doorveerde kon ik er met m’n kleine pootjes op trainen om m’n evenwicht te bewaren. Met als gevolg dat, toen ik eenmaal naar buiten mocht in het voorjaar nadat ik was geboren, geen muis te snel voor me was en geen schutting te smal. Maar dat had een prijs…

Hengel

Naarmate ik groterder groeide, m’n poten sterkerder werden door het vele rennen, klimmen en klauwteren in huis en de cijfertjes van m’n geboortegewicht al lang meer dan verdubbeld waren, brak de hengel steeds vaker en elke keer weer op een andere plek dan waar m’n personeel ‘m net met een dikke laag plakspul omwikkeld had. Dat ging net zo lang goed tot er bijna een hele rol plakspul over de hele hengel zat, en hij ook lang niet meer zo leuk doorveerde wanneer ik er op sprong.

Hengel

Toen de hengel op een ochtend op zó veel plaatsen was doorgebogen dat ‘ie echt niet meer te redden was en alleen nog maar van plakspul aan elkaar hing, verdween hij in de grote vuilnisbak. Ik moet eerlijk toegeven, m’n personeel heeft hun best gedaan om een nieuwe voor me te vinden die net zo mooi uitschoof, maar ze konden niks vinden. Zelfs bij m’n lokale dierenwinkelmeneer, waar m’n allereerste hengel vandaan kwam, was een vervangend model niet meer verkrijgbaar. Die had alleen nog maar van die korte houten stokjes, die helemaal niet mee bogen als ik er op sprong. O, ik heb echt een poging gedaan hoor, om die bij gebrek aan beter toch leuk te vinden, maar de lol was daar snel van af toen het stokje tijdens een wilde speelpartij al snel gewoon krak deed. De maanden daarna heb ik zonder hengel gezeten, maar ik kon m’n snelheid en evenwicht gelukkig buiten purrrfectioneren. Maar ja, toen werd het weer winter dus de muizen bleven binnen en de schuttingen en richeltjes waren te nat en te glad om te oefenen.

Dat was het moment om me te gaan bekwamen in pootbal, want ik moest toch wat om m’n katditie op peil te houden als ik binnen was. Ik begon zelfs te dromen van een loopbaan in het Nationale Kattenteam, als eerste doelkater. Want er kwam geen bal voorbij me, hoe snel, hoog of groot die ballen ook waren. Maar ja, m’n personeel en ik waren het er over eens dat we geen ballenkittens over de vloer wilden, om de ballen te verzamelen en terug te brengen zodat ze opnieuw gegooid of gerold konden worden, dus m’n droom ging voorlopig even in de onderste la van de koelkast. Daarbij kwam ook nog ‘s dat ik het na die winter heel druk kreeg met de straatcontroles in m’n wijk, dus ik had weinig tijd meer om een hele dag binnen te spelen. Het leek er op dat zulke keuzes nou eenmaal gemaakt moeten worden wanneer je ineens een volwassen katermans bent geworden.

In m’n blog van volgende week mauw ik verder over de zoektocht van m’n personeel naar een telescoophengel, want ze hadden natuurlijk al lang door dat ik toch wel weer heel erg graag een nieuwe zou willen. Dus dat verhaal gaat nog verder.
‘t Is niet dat ik geen ander speelgoed meer had om de dag door te komen hoor, maar zo’n hengel was toch echt wel m’n favoriet. En volgens mij vond m’n personeel het zelf ook wel leuk speelgoed, want we konden daar saame dagenlang mee bezig zijn.
Maar ik wil ook nog wel wat kwijt over de afgelopen week, want tussen het dutten door scheen af en toe de zon en hoewel het best wel wat kouderder is geworden doet me dat dit najaar weinig, want m’n winterjas is inmiddels dik genoeg om een hele tijd lekker warm te blijven. En als ik echt kouwe poten krijg kan ik altijd weer terug naar binnen, om lekker op ‘t grote bed of in de vensterbank te slapen.

Bank

Maar halverwege de afgelopen week ontdekte ik dus een heel nieuw plekje in m’n huis om warm te worden, en dat wil ik vandaag even met jullie delen omdat ‘t buiten nou echt geen zomer meer is.
Want waarom zou ik, als ik na een inspectieronde buiten weer binnen kom, óp de vensterbank gaan liggen op een dik zacht kussen, als ik ook ónder de vensterbank kan opwarmen, direct op dat grote ribbeltjesding waar de warmte van af komt? Ik vond het best wel een aardig idee van mezelf, dus zo gemauwd, zo gedaan. Ik moet toegeven, het duurde even voordat ik echt katfortabel lag, met de nagels van m’n voorpoot in m’n bank voor een beetje extra houvast. Want iets nieuws uitproberen, da’s toch altijd best wel een beetje eng. En ik ben katermans genoeg om dat toe te durven geven. Maar al snel warmde m’n buik op, en m’n poten, en durfde ik los te laten om een half uurtje lekker warm te dutten voor de lunch werd geserveerd.
M’n personeel stond even heel raar te kijken toen ze me zo zagen liggen, maar intussen zijn ze er al aan gewend. Natuurlijk moet ik elke keer als ik daar wil gaan liggen wel eerst checken of de kachel niet te warm is, of te koud. Want dat voelt dan niet lekker. Maar de komende week ga ik proberen of ik ook op m’n rug op dat ribbelding kan liggen, of misschien zelfs wel op m’n zijkant. Al moet ik dan wel in de gaten houden dat m’n personeel niet in de buurt is om foto’s te maken…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over binnenkater en buitenkater zijn

De afgelopen week vroeg mijn personeel zich af hoeveel een jonge katermans als ik eigenlijk kan slapen op een dag.
Nou had ik daar zelf eerlijk gemauwd nog nooit over nagedacht, want als ik een dutje wil doen dan doe ik dat gewoon, zonder dat ik op de klok hoef te kijken. Ik zoek gewoon een lekker plekje uit, en doe m’n ogen dicht. Dat kan ik als de beste.
Voordeel dat ik heb is dat ik niet hoef te werken, niet op bezoek hoef, m’n voorraadkast niet zelf hoef bij te vullen en een lege agenda heb. In tegenstelling tot m’n personeel, dat een hele dag druk kan zijn met van alles en nog wat zonder tussendoor lekker een dutje te doen. Die gaan gewoon van ‘s morgens vroeg tot ‘s avonds laat door totdat ze weer naar ‘t grote bed gaan.

Bed

Toegeven, soms ga ik dan ook met ze mee, want ‘t is altijd wel gezellig om met z’n allen op ‘t grote bed te liggen. Al ligt het niet altijd even rustig voor mij, want de afgelopen week werd ik weer bijna van het bed gelanceerd omdat Junior een stuk dekbed over zich heen trok omdat ze ‘t koud had, terwijl ik me net lekker tussen hullie in had genesteld. Ik schrok me wezenloos en ben toen maar weer tussen de kussens in gaan liggen, want dat is toch altijd wel de veiligste plek om rustig en veilig te kunnen slapen vind ik.
En ik kan dan ook prima in de gaten houden wanneer één van de twee opstaat om op hun eigen bak te gaan. Dan wandel ik even gezellig mee omdat ik weet dat ik daarna dan lekker naar buiten kan. Want dat is een vaste gewoonte geworden nu het best wel weer wat kouder is geworden en ‘t niet meer zo lekker is om een hele nacht lang buiten te zijn.

Seizoenen

Zelf denk ik dat het allemaal met de seizoenen te maken heeft. Als ‘t buiten lekker warm is met lange dagen en korte nachten kan ik hele dagen op stap zijn en kom ik alleen binnen voor m’n ontbijt, de lunch en m’n diner. Aaien, knuffels en lieve woordjes krijg ik dan ook buiten, omdat m’n personeel dan toch in de tuin zit. En ik weet ook precies dat wanneer ik het rollende gordijn in de woonkamer naar beneden hoor gaan dat er daarna snekkies in m’n puzzeltoren gedaan worden, dus dan maak ik dat ik binnen kom om die niet te missen. Dat zijn sinds ik op mezelf woon vaste gewoontes geworden, en daar hou ik van.
Als m’n snekkies op zijn wil ik in de zomer ook graag weer terug naar buiten, om met de buurtkatten de straatcontroles te doen, muizen of mollen in ‘t weiland te vangen of om gewoon lekker naar de sterren te zwaaien en te genieten van de stilte in de nacht.

Huiskater

Maar nu het koud en nat is buiten en de mollen en muizen net als mijn vrienden de buurtkatten liever lekker warm binnen blijven, heb ik besloten dat ik in de winter wil proberen om meer huiskater dan tuinkater te zijn. Nou ja, tot een uurtje of vijf ‘s morgens dan hè, want dat is altijd een prima tijd om nog even een frisse neus te halen en m’n dagelijkse workout te doen voordat een nieuwe dag begint. Ik heb de hele straat dan helemaal voor mezelf alleen, want iedereen slaapt dan nog en er is eigenlijk helemaal niks meer te beleven.
Meestal ga ik dan lekker op de stoel naast de voordeur liggen wachten totdat ik binnen in m’n huis geluiden hoor, en dan is een zacht mauwtje genoeg om te laten weten dat ik weer naar binnen wil. Of ik ga lekker in m’n achtertuin onder tafel liggen, in een grote bloempot waar een mat in ligt, zodat ik droog en uit de wind kan wachten tot het grote licht in de keuken aangaat.

Personeel

Ik heb m’n personeel inmiddels geleerd dat ze, zodra ze uit bed komen, dan eerst de voordeur even opendoen om te zien of ik daar zit. En anders dan lopen ze gelijk door naar de achterdeur, dus ik hoef nooit lang te wachten om weer binnen te komen. En dat is, nu de nachten langerder en kouderder zijn geworden, best wel lekker.
Misschien haal ik in deze donkere maanden wel de slaap in die ik in de zomermaanden gemist heb. Of houden katten misschien ook wel een soort van winterslaap, die alleen wordt onderbroken voor eten, drinken, knuffelen en spelen?
Ik ben er nog niet helemaal achter, maar om heel eerlijk te mauwen bevalt ‘t me prima om met de billen boven de verwarming te dutten en te dromen van de dag dat alles buiten weer groen en fleurig is, terwijl ik de warme zon weer op m’n jas voel. Maar daar moet ik volgens de oudere buurtkatten nog even geduld voor hebben, dus ik denk dat ik eerst nog maar een lekker dutje ga doen.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over vakantie en 80 blogs

Okee, ik zal het maar eerlijk toegeven… Vanmorgen was ik laat binnen. Dat komt zo, het was gisteravond nog heerlijk weer dus toen m’n personeel ging slapen ben ik lekker naar buiten gegaan. Ondanks dat er grote druppels in de tuin vielen. Maar weet je, ik vind het gewoon lekker om in het donker, in alle rust, op m’n kussen onder ‘t afdak op de tuintafel te liggen om te luisteren naar de regen die op de dorre blaadjes in m’n tuin valt.

Vakansie

Af en toe was ‘t droog en dat was een mooi moment om even de poten te strekken, wat bij te mauwen met de buurtkatten en een eindje met ze op te wandelen. Want de afgelopen week hadden m’n personeel en ik vakansie, dus we hoefden helemaal niks. En dan raak je ook het ritme van de dagen een beetje kwijt, dus met schaamrood op de kaken mauw ik nu dat ik eigenlijk niet meer aan m’n zaterdagblog gedacht heb… Tot vanmorgen vroeg.
Dus toen ik binnenkwam voor m’n ontbijt zag ik Junior al helemaal klaar achter de laptop zitten, en ze keek me vragend aan. Of ik nog van plan was iets te mauwen, want de blog moest nog wel de deur uit.
Heel even stond ik te twijfelen, want ik kan m’n tachtigste blog natuurlijk niet zomaar overslaan. Maar ja, m’n ontbijt ook niet.
Senior zag dat en zei dat ik voor één keer op tafel, naast de leptop, mocht ontbijten. Als ik beloofde om niet te spetteren, en niet met m’n bek vol mousse te mauwen.
Jammer genoeg zijn daar geen foto’s van, want Junior had het te druk met tiepen en Senior had nog een hoop andere dingen te doen.

Verlegen

Dus tsja, hoe brengt een huis- tuin- en keukenkatermans als ik nou een vakansie door, vraag je je misschien af. Ik heb wel ‘s de verhalen gehoord van kattenvrienden die hun vakansie doorbrengen in een pension, en dat zoiets altijd heel leuk is omdat ze dan bij kunnen mauwen met andere katten die ze daar weer tegenkomen. Misschien wil ik dat ook wel ‘s proberen, ooit, maar ik weet nog niet of ik dat eigenlijk wel leuk ga vinden.
Je moet namelijk weten dat ik wel heel erg stoer lijk, maar eigenlijk ben ik best wel een beetje verlegen als ik katten ontmoet die ik nog niet ken. Ik ben zo’n tiepje dat veel liever eerst even de kat uit de boom, dan wel de krabpaal kijkt voordat ik besluit of ik wel kennis wil maken. Want in de jaren dat ik nu op mezelf woon heb ik al een boze kater meegemaakt, maar ook een nogal kleverige poezendame die me overal achterna liep. Gelukkig kom ik die tegenwoordig allebei niet zo vaak meer tegen, want ik ben een vrije jongen die graag zonder gaten in z’n jas op gezette tijden van m’n rust hou. Aan mijn lijf geen pooloonaaisie, en mijn vrienden de buurtkatten zijn eigenlijk net zo. We houden gewoon geen van allen van drukte, daarom kunnen we ‘t zo goed met elkaar vinden.

Alleen

Nou is de kans dat ik ooit in een pension mag gaan logeren ook niet zo heel errug groot, want mijn personeel is ook niet zo dat ze dagen achter elkaar de hort op gaan. Ze zijn net als ik, veel liever lekkerderder thuis. Want waarom zou je weggaan als je een voorraadkast vol met lekker eten in huis hebt, een fijne tuin om in te zitten en een prachtig uitzicht om van te genieten?
Hoewel… De afgelopen week heb ik drie dagen achter elkaar alleen op ‘t huis gepast, omdat m’n personeel net voor de lunch de deur uitging, en pas weer terug kwam toen het donker was.
Eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg hoor, ze laten de radio altijd voor me aanstaan in de woonkamer, ik heb vers water voordat ze vertrekken en brokjes in m’n etensbak. O, en voordat ze hun jassen aantrokken kreeg ik een lekkere strip met eend, de tweede dag een strip tonijn en de derde dag een strip kip voor lunch.
Terwijl ik ‘t op dagen dat ze niet weggaan gewoon met een soeppie of twee kupjes kattenmelk moet doen voor de lunch. Dus eigenlijk vond ik ‘t wel een beetje jammer dat ze maar drie keer weg zijn geweest deze week. Want als ze dan weer terug waren kreeg ik ook nog een blikje van de bovenste plank uit m’n voorraadkast, en ik moet mauwen, dat zijn meestal de blikjes waar ook kaas of pompoen in zit. En die zijn zooooo lekker…

Plantjes

Het enige dat me een beetje tegenvalt als m’n personeel een paar uur weggaat is dat ik dan niet naar buiten mag. Dat mag alleen als zij thuis zijn, of eventjes voor een uurtje in de omgeving op jacht gaan.
En hoewel ik een prachtige mooie kattenbak in de badkamer heb staan die altijd schoon is, gebruik ik die alleen als ik écht hoge nood heb. Want sinds ik vorig jaar zomer ontdekt heb hoe goed de plantjes in m’n tuin groeien door regelmatige bemesting en bewatering, hou ik m’n binnenbak liever schoon. Daar groeit toch niks in, en ik vind ‘t niet erg om lekker in de aarde te kunnen graven om dan met een paar modderpoten weer vrolijk naar binnen te wandelen. Dus ik heb m’n personeel geleerd dat ze, zodra ze weer thuis zijn, de tuindeur open doen zodat ik buiten m’n tuinkaterplicht kan doen voordat ik aan een laat diner begin.

Misschien mag ik nog wel ‘s een keer op tafel naast de leptop ontbijten. Hoewel, ‘t was wel even stressen hoor, zo tegen een deadline aan nog een heel verhaal te mauwen. Maar gelukkig is vandaag de vakansie alweer voorbij, dus volgende week zit ik vast weer in m’n gebruikelijke roetiene en is m’n blog weer netjes op tijd klaar. Al kan ik natuurlijk niks beloven.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep