Heel eerlijk gemauwd, ik ben de afgelopen week niet al te best begonnen… Niet dat er iets met me was hoor, maar onbedoeld heb ik m’n personeel een hele slechte eerste Paasdag en -nacht bezorgd. Echt, ik stond er helemaal niet bij stil dat zij zo ongerust zouden zijn, anders had ik het natuurlijk nooit gedaan.

Buiten

Je moet weten, ik vind het heerlijk om rond 10 uur in de avond naar buiten te gaan. Da’s in de afgelopen jaren een vaste gewoonte geworden, behalve als het in de winter heel errug koud is. Want dan ren ik vanuit de achterdeur even het weiland in om dat te bewateren en bemesten en ben ik binnen een kwartier weer terug. Vaak nog voordat m’n personeel het rolgordijn in de woonkamer omlaag heeft gedaan en het grote licht uitgaat.
Want ik heb een hekel aan kouwe poten, dus dan kies ik er liever voor om lekker in huis, in de vensterbank boven dat grote warme ribbelding of in het grote bed tussen m’n personeel in te slapen.
En mocht m’n uitstapje dan toch ‘s wat langer duren, dan weet ik dat ik me altijd nog bij de voordeur kan melden. Eén of twee zachte mauwtjes van mij zijn al voldoende voor m’n personeel om uit bed te springen en de deur voor me open te maken. En daar heb ik ze niet eens op hoeven trainen, dat deden ze gewoon ineens uit zichzelf dus daar maak ik nog steeds graag gebruik van.

Voorjaar

Maar als het niet al te koud is of wanneer ik straatcontroledienst heb met de buurtkatten, dan blijf ik net zo lief lekker buiten. Het is ‘s nachts heerlijk rustig hier op straat en in alle tuinen, en vaak ga ik dan ook nog even kijken hoe het met de Weilandmuizenstand is. Want ook dat moet bijgehouden worden natuurlijk.
Vorige week zaterdag was het heerlijk weer, en ik kon het voorjaar echt al ruiken. Dus rond tien uur ‘s avonds, nadat ik nog wat gedronken en geknabbeld had, vertrok ik door de achterdeur voor m’n gebruikelijke nachtelijke wandeling. Eerst via m’n catwalk naar het schuurdak, om te zwaaien naar al m’n vriendjes achter de Regenboogbrug. Daarna mauwde ik m’n personeel welterusten en wandelde de tuin uit, nog voordat zij richting het grote bed vertrokken.

Zoeken

De volgende ochtend was Senior om acht uur uit bed maar ik zat niet, zoals gewoonlijk elke ochtend, op de tuintafel naast de achterdeur te wachten om naar binnen te gaan voor de eerste knuffels, aaien en m’n ontbijt. M’n buurblafvriendje Bubbles blafte me later dat hij Senior heeft horen roepen naar me en dat hij tegen elf uur zelfs met m’n snacktrommel heeft lopen rammelen over het achterpad, langs het huizenblok tot aan de voordeur. Maar dat heb ik helemaal niet gehoord.
Toen Junior tegen lunchtijd weer thuiskwam was ik er nog steeds niet, en zijn ze samen door de wijk gelopen om me te zoeken tussen struiken en onder de geparkeerde auto’s voor de deur. Volgens Bubbels waren ze toen al heel ongerust, want gewoonlijk sla ik natuurlijk nooit m’n ontbijt of lunch over. Behalve dan op die Paaszondag…

Vermist

‘s Middags heeft m’n personeel me via internet als vermist opgegeven bij een landelijke organisatie die contact heeft met dierenambulances en opvangadressen. En nog wat later stond ik op alle lokale FB pagina’s zodat het hele dorp naar me uit kon kijken.
Er zijn zelfs tweebeners gekomen die meehielpen om me te zoeken, maar ik wist zeker dat ik helemaal niet kwijt was. Ik had het gewoon even te druk met andere dingen en dacht helemaal niet aan huis of m’n personeel. Alleen wisten zij dat toen niet.
En in hun ongerustheid waren ze ook even vergeten dat ik niet in zeven sloten tegelijk loop en al m’n negen levens nog steeds heb. Maar ik kan me nu wel voorstellen dat ze begin van de week een hele slechte dag en nacht hebben gehad zonder me, al heb ik ze ook gemauwd dat wanneer het katermansinstinct eenmaal naar boven komt het heel moeilijk is om daar dan niet aan toe te geven.

Ontbijt

Toen ik maandag morgen vroeg m’n tuin weer in wandelde omdat ik trek had in m’n ontbijt, stond m’n personeel me bijna juichend op te wachten. Ik kreeg knuffels en aaien en lieve woordjes nog voordat ik m’n stiletto’s aan m’n krabpaal naast de bank bij kon scherpen. En er werd meteen, nadat ik van kop tot staart gecontroleerd was op verwondingen, een heerlijk ontbijt voor me neergezet dat ik niet in drie, niet in twee maar in één keer helemaal op at, want zoveel buitenlucht maakt nou eenmaal hongerig. Daarna ben ik op de vensterbank in de zon in slaap gevallen, want ik was ook best wel een beetje moe.
M’n lunch heb ik zelfs overgeslagen en ik werd pas wakker toen ik geroepen werd voor het avondeten. Heel even twijfelde m’n personeel nog om me daarna weer naar buiten te laten, maar na lang aandringen deden ze toch de deur open. Ik ben die avond niet verder geweest dan m’n eigen achtertuin, want dat vond ik al ver genoeg…

Praaivesie

Waar ik in die vier-en-dertig uur geweest ben en wat ik heb gedaan hou ik vanwegens praaivesieredenen voor mezelf, en m’n personeel begrijpt dat gelukkig en vraagt er ook niet naar. Ze hebben me alleen op ‘t hart gedrukt om nooit meer zo lang weg te blijven zonder me tussendoor even thuis te melden, zodat ze zich niet ongerust hoeven te maken over me. Ik heb ze gemauwd dat ik m’n best ging doen maar dat ik niks kon beloven want de combinatie lente en ik, als jonge katermans die morgen alweer z’n derde verjaardag viert, dat kan altijd wel weer een avontuur zijn dat ik niet wil missen.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Volgens mijn personeel is nul brokjes niks. Dus dan moeten twee nullen wel een hele lege etensbak zijn als ik er zo over nadenk.
Maar wanneer er een één voor die twee nullen staat, dan is het ineens best wel een hele bak vol met brokjes, denk ik dan.

Honderd

Zo gaat dat ook met blogs. Nul blogs is niks, maar honderd blogs, da’s echt wel een heleboel veel verhalen vol letters over heel veel lief en soms ook een beetje leed. Letters die over avonturen gaan, of belevenissen. Of m’n personeel. Of over vragen die me al bezighielden vanaf dat ik een beebiekittenkatertje was tot aan vandaag, nu ik een volwassen katermans ben geworden en m’n honderdste blog voor jullie mag gaan mauwen.
Nou ben ik niet van plan om vandaag al die voorgaande negenennegentig verhalen uit de sloot te halen, want jullie kunnen alles tot aan nu zelf op de saait van Saame.nl terug vinden. En mocht je die pagina’s nog nooit gezien hebben dan kan ik je aanraden om daar echt ‘s te gaan kijken, want elke dag staat er weer een nieuw verhaal op van één van m’n katlega-bloggers. En ik kan je furzekeren dat dat goed is voor urenlang leesplezier.

Keuken

Nee, ik dacht dat het misschien wel ‘s leuk zou zijn om een kijkje in de keuken te geven over hoe ik mijn blogs maak. En dat is bijna letterlijk in de keuken, want de eettafel waar ik wekelijks m’n verhaal aan mauw staat dan wel in de woonkamer, maar daar zit geen muur tussen. M’n personeel noemt dat een open keuken, maar je kunt het eigenlijk net zo goed een open woonkamer noemen. M’n huis is niet zo heel erg groot, maar ik ben heel erg blij met die grote woonkeuken. Of is het eigenlijk toch de keukenkamer?
Hoe dan ook, ik heb vanaf diverse plekjes een heel mooi overzicht van wat er allemaal in die ruimte gebeurd. Al hoor ik zelfs als ik aan de andere kant van m’n huis op ‘t grote bed lig wanneer m’n voorraadkast open gaat, of wanneer er een blikje of een zakje of een kuipje of m’n snektrommel geopend wordt. Want ik hoor alles.

Leptop

Maar, ik dwaal af. Terug naar m’n verhaal.
M’n blogs mauw ik door aan Junior, en die vertaalt het dan weer naar tweebenertaal, zodat jullie personeel dat dan weer voor kan lezen. Want je zult, net als ik, die tweebenertaal ook echt wel snappen, maar om het allemaal zelf te schrijven, daar heb ik gewoon geen tijd voor.
Dus dat doen we altijd saame, ook al omdat de vingers van Junior veel beter op de toetsen van de leptop passen dan mijn eigen poten. En waar heb je anders personeel voor, toch?
Meestal zit ik naast de leptop op de eettafel en kijk dan mee hoe de letters op het beeldscherm komen. Maar soms mauw ik m’n verhaal ook vanaf de bank, die naast de eettafel staat. Of als ik echt lui ben, lekker vanuit de vensterbank. Dan kan ik gelijk in de gaten houden wat er in m’n tuin, op ‘t achterpad of in ‘t weiland gebeurt.

Furtrouwen

Maar soms zijn er van die dagen dat ik geen idee heb waar ik het in m’n blog over wil hebben. Dan is ‘t niet dat ik in de week ervoor helemaal niks meegemaakt heb, want voor een huis- tuin- en weilandkater als ik valt er altijd wel wat te beleven. Nee, het gaat er dan om dat ik thuis niet alles hoef te vertellen wat ik doe als ik buiten ben, of wat ik denk wanneer ik ergens in huis lig te dutten. Want ik hoef ook niet alles te weten van wat mijn personeel doet wanneer ik op ‘t huis blijf passen. Niet dat we geheimen hebben voor elkaar, maar we respekteren hier in huis elkaars praivesie. Ik heb m’n eigen negen levens, en zij hun ene. Da’s een kwestie van elkaar furtrouwen dat we voorzichtig zijn, niet met verkeerde vrienden omgaan en altijd weer heelhuids thuiskomen.

Wanneer ik dan uiteindelijk toch nog gemauwd heb over wat ik kwijt wil dan leest Junior het hele verhaal nog ‘s aan me voor. Soms volg ik dat niet meer helemaal, omdat ze een zin dan net weer iets anders wil neerzetten, of ergens nog een komma wil plaatsen of juist weg wil halen. Ik zit dan geduldig te wachten totdat ze eindelijk klaar is, want meestal heeft ze ook nog ‘s te veel letters in de blog staan. En dan moeten we gaan schrappen voordat m’n blog doorgestuurd kan worden naar Ollie en zijn vrouw.
Daarna gaan Junior en ik foto’s voor in de blog uitzoeken, en dat is altijd leuk. Soms, als ik over vroeger gemauwd heb, moet Junior heel ver terug in m’n archief om de beste foto erbij te zoeken, en dan neem ik zelf even de tijd om wat te knabbelen of te drinken, of naar buiten te gaan om de poten te strekken of juist even een dutje te doen. Want ik weet dat er toch geen foto naar Ollie en z’n vrouw wordt doorgestuurd voordat ik ze goedgekeurd heb.

Snekkies

Nu deze honderdste blog alweer bijna klaar is, ga ik toch even inspecteren of er misschien honderd brokjes in m’n etensbak liggen. Of dat er al wel honderd snekkies in m’n snoeptoren zitten.
En misschien trakteer ik m’n personeel vanavond voor ‘t diner zelfs wel op een blikje kip met kaas uit m’n eigen voorraadkast.
Want honderd blogs, dat moet hier thuis natuurlijk wel gevierd worden omdat we dat saame toch maar weer gedaan hebben.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep.

Ken je dat, dat je eigenlijk het liefste binnen wilt blijven, ondanks dat je personeel in ‘t grote bed elke nacht weer alle bomen in de wijk ligt om te zagen? Want geloof me, het is nog steeds geen voorjaar als de dag voorbij is.

Knuffels

Meestal ga ik na m’n diner even naar buiten om m’n ontbijt en lunch weg te brengen. Dat moet dan gewoon gebeuren, en dan mauw ik buiten op de tuintafel voor het grote woonkamerraam als ik daarna weer naar binnen wil voor knuffels, aaien, kinkriebels en kroelen.
Wel van m’n eigen personeel natuurlijk, want ik laat echt niet zomaar elke tweebenervoorpoot door m’n vacht gaan. En als ik daar dan genoeg van heb nestel ik me lekker in de mand van m’n cactus zolang het rolgordijn nog niet naar beneden is, en dan kijk ik naar de lichtjes achterin m’n weiland of zwaai naar alle sterrenvriendjes die hoog boven me schitteren, als er geen wolken in de lucht zijn.

Warm

Of ik ga ergens in huis in een vensterbank liggen, vooral wanneer de kachel aanstaat. Dan draai ik af en toe, zodat de ene keer m’n poten en de andere keer m’n rug en staart lekker warm worden. Met m’n ogen dicht stel ik me dan voor dat ik heerlijk in de zomerzon lig te dutten terwijl m’n jas lekker warm wordt.
En af en toe ga ik op ‘t grote bed voor een dut, lekker tegen een kussen aan. Da’s iets dat ik graag voor m’n personeel doe, hun bed opwarmen. Alleen hebben zij de pech dat ze met z’n tweetjes een heel stuk groterderer zijn dan ik, dus ‘t lukt me nooit om het hele bed voor ze op temperatuur te krijgen. Soms komt Junior of Senior gezellig bij me liggen en dan krullen ze zich helemaal om me heen en dan dutten we even samen.
Maar zij houden dat overdag nooit zo lang vol als ik.

Snekkies

Ergens tussen een uurtje of tien en elf ‘s avonds ben ik weer een beetje uitgedut en weet ik dat ‘t tijd is voor snekkies want dan gaat ‘t rolgordijn naar beneden en maakt m’n personeel zich klaar om te gaan slapen. Da’s elke avond een vast ritueel waar ik inmiddels wel aan gewend ben, want dan stoppen ze een borstel in hun mond en trekken een andere vacht aan dan dat ze overdag dragen.
Ik ga dan alvast naast m’n snoeptoren zitten omdat ik weet wat er komen gaat. M’n personeel pakt m’n snektrommel uit de kast en daar hoeven ze niet eens mee te rammelen omdat ik ze heel goed in de gaten hou. Zodra het deksel er af is, vliegt het eerste snekkie al door de keuken. En dat is eigenlijk de leukste training om een dag mee af te sluiten, want als ik die snek op heb volgen er meer, dat weet ik. Door de donkere gang, de woonkamer, onder de eettafel, ik krijg ze altijd allemaal te pakken door er achteraan te rennen en dan BAM, gewoon m’n poot erop te zetten. Of ik vang ze uit de lucht met m’n voorpoten. Dat kan ik heel goed, omdat ik ‘t elke avond oefen sinds ik op mezelf woon.
Als afsluiting van de avondtraining gaan er ook nog drie of vier snekkies in m’n snoeptoren, maar die bewaar ik meestal tot de volgende ochtend, als behendigheidstraining na m’n ontbijt.

Nacht

Daarna breng ik m’n personeel naar ‘t grote bed en wacht net zo lang totdat ze bijna slapen. Dan is ‘t voor mij tijd om over ze heen te lopen, of gewoon bovenop ze te gaan liggen en heel zachtjes te mauwen dat ik naar buiten wil. Soms duurt het even voordat ze reageren, maar als ik steeds harder ga mauwen staan ze voor hun doen best nog wel redelijk snel naast ‘t bed. Ik loop dan alvast naar de voordeur, maar als die open gaat kijk ik altijd eerst even wat voor weer ‘t is voordat ik een poot over de drempel zet. Want als ‘t heel hard waait of errug koud is dan draai ik me gewoon om en ga weer terug naar ‘t grote bed, en dan bij voorkeur op de plek die al opgewarmd was door Senior of Junior.
Maar dat is de afgelopen weken niet gebeurd, want ik laat me door mist en regen en kou echt niet tegenhouden om naar buiten te gaan omdat ‘t, ondanks dat ik een luxe kattenbak met lekker vers grit in de badkamer heb staan, heel dankbaar werk is om m’n eigen tuin te bemesten en te bewateren.
Of de gemeenteperkjes rondom m’n huis, of breeduit in het weiland, om daar gebied terug te veroveren dat door de andere buurtkatten eerder al was gemarkeerd. Zo houden we elkaar elke nacht lekker bezig, tussen het trainen, buurtwachten, uitmauwen van de laatste nieuwtjes, dutten en spelen door.

Vaste gewoonten

M’n nieuwe dag begint ‘s morgens bijna altijd op de tuintafel in m’n achtertuin, want daarvandaan kan ik van buitenaf goed in de gaten houden wanneer m’n personeel uit bed komt. Meestal hoef ik niet eens te mauwen dat ik er weer ben, want zodra ze van hun eigen bak afkomen lopen ze naar de tuindeur om die open te maken zodat ik naar binnen kan.
Nadat ik dan goeiemorgen heb gemauwd loop ik direct door naar m’n krabpaal naast de bank om m’n stiletto’s bij te scherpen. En als ik te vroeg ben voor m’n ontbijt knabbel ik eerst wat brokjes van de avond ervoor weg en doen we daarna wie weer ‘t eerst terug is in ‘t grote bed.
Meestal laat ik m’n personeel winnen, want dan kan ik daarna op de beste plek gaan liggen om m’n knuffels en kroelen te krijgen. Voorspelbaar? Jazeker. Want ik ben nou eenmaal een katermans met vaste gewoontes. En m’n personeel weet dat als geen ander.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep