Deze week hadden we hier 3 seizoenen in een dag. Alleen de winter ontbrak er nog aan, want ik heb geen sneeuw of ijs gezien.
Dus wanneer ik thuis kwam van m’n nachtelijke straat-, buurt- en weilandcontroles ging ik na m’n ontbijt lekker in de vensterbank liggen, om te proberen nog wat zon op m’n vacht te vangen. Of op het grote bed, wanneer de zon daar scheen. Want deze week ben ik toch minstens drie keer bijna uit m’n jas gewaaid, en daar heb ik het niet zo op.
Regen vind ik best, maar het moet wel leuk blijven. Want zodra ze in het donker achter de Regenboogbrug beginnen om vuurwerk af te steken, dan blijf ik het liefst lekker op m’n krabpaal in m’n achtertuin zitten om alles te bekijken. En wanneer de knallen te dichtbij komen zit ik met een flinke sprong zo binnen. Tenminste, zolang m’n personeel nog niet is gaan slapen, want dan staat de deur nog op de haak. Anders komen ze altijd nog wel uit bed om de deur open te maken zodra ze vuurwerk horen en ik nog buiten ben.
Wintervoering
Volgens m’n personeel ben ik deze week ook begonnen om de wintervoering in m’n jas beetje bij beetje weer terug te krijgen. Waar ik, toen het een tijd zo heel erg warm was, niet veel at maar wel heel wat dronk, is het nu een beetje omgekeerd. M’n ontbijt en diner gaan vaak schoon op. Tenminste, als ik het lekker vind. Want tegenwoordig ben ik een beetje uitgekeken op alles waar rund in zit. Ik heb liever iets met vis of kip, en af en toe een hapje kalkoen of rendier gaat er ook best in. Maar m’n favoriet is eigenlijk alles waar kaas in zit. Of heel veel bouillodinges, want dan is ‘t eten en drinken tegelijk.
M’n brokjes, waar ik van de zomer soms een hele dag mee kon doen, worden nu twee keer per dag bijgevuld omdat ik er niet van hou als m’n bakje leeg is. Al heb ik toch sterk het vermoeden dat ik nog steeds wel ongeveer hetzelfde aantal brokjes per dag krijg als anders.
Maar ze blijven me prima smaken, want ik krijg al sinds ik beebiekittenkater was hetzelfde merk, met vier verschillende smaken die m’n personeel zelf door mekaar heen mengt. En dat verveelt me nog steeds niet.
Baantje
Maar om nou te voorkomen dat m’n binnenvoering te dik gaat worden voordat het echt winter is, heb ik er tijdelijk even een baantje bij genomen. Dat zit zo.
De afgelopen tijd had ik ineens heel veel vliegen in huis, dus m’n personeel had een paar van die meppers gekocht om te voorkomen dat die vliegers in mijn etensbak of op het bord van m’n personeel zouden gaan zitten. Want extra eiwitten zijn dan wel gezond, maar we willen toch niet overdrijven.
Maar dat geklap van die mepper stoorde me in m’n dutjes, of tijdens ‘t eten. Alsof er bij elke klap een kanon werd afgeschoten, zo hard. En was mijn personeel niet aan het meppen, dan hoorde ik de Buuf en Buum meppen, want zij hadden hetzelfde probleem. Het was een echte plaag in de buurt en vliegenstrips, vliegenvallen of blauwe lampen leken bij deze soort zoemers niet te werken. Dus zat er niks anders op dan het heft in eigen poot te nemen en zelf maar weer vliegen te gaan vangen.
Meppen
Dus de afgelopen week ben ik maar begonnen om alles wat om me heen vloog met twee poten te meppen. Dat ging in elk geval een heel stuk geruislozerder dan wanneer m’n personeel het deed. Maar ‘t was best wel hard werken hoor, dat sluipen, springen en rennen door ‘t huis. Soms kon ik, wanneer ik in de vensterbank of op ‘t grote bed lag, gewoon BAM met m’n voorpoot doen, en dan had ik er weer eentje te pakken. Maar vaker
moest ik er gewoon achteraan.
Pas tegen het eind van deze week kon ik het weer wat rustiger aan gaan doen. Al blijft m’n personeel nog steeds een kap met gaas over m’n natvoer heen zetten wanneer ik dat niet in een keer opeet, voor ‘t geval er toch nog een verdwaalde vlieg in huis zit.
Aan de ene kant is dat dus best wel handig, maar aan de andere kant moet ik altijd weer iemand mauwen om die kap weg te halen als ik laterderder nog wat hapjes wil eten. Gelukkig hoef ik dan nooit lang te wachten, omdat ik prima personeel heb. En dat mag toch ook wel weer ‘s gemauwd worden.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Gelukkig gaat hier alles intussen weer z’n gewone gangetje, sinds m’n personeel zo nodig met vakansie wilde en ineens twee hele nachten en twee dagen weg was. Nou ja, eerlijk gemauwd was het twee keer een halve met daar tussen in een hele dag, maar voor het gemak reken ik dat maar even als twee hele.
ogen de weg en ruikt het altijd vertrouwd. Ik weet wie ik kan tegenkomen, en weet inmiddels ook bij wie ik uit de buurt moet blijven om zonder vachtscheuren weer heelhuids thuis te komen.
Dat zijn toch allemaal moeilijke vragen waar ik de afgelopen week lang over nagedacht heb wanneer ik, nadat ik buiten de poten had gestrekt en het weiland en m’n tuin had bemest en bewaterd, weer op m’n vaste plekjes in m’n eigen huis lag te rieleksen.
Vorige zaterdag had ik koud m’n blog doorgemauwd toen het hoge woord er bij m’n personeel uitkwam. Ze gingen er even tussenuit, en of ik op ‘t huis wilde passen.
een oppaskater uitermate aangenaam kunnen maken.
Dat ging zo nog een nacht en een dagdeel door, en ik moet mauwen dat de service van de Buuf en Buum perfect was. Maar omdat het maandag ineens geen zomer meer was, ben ik die dag lekker binnen gebleven.
Wat een week was het weer. Niet alleen omdat ik, als huis-, weiland- en keukenkatermans geniet van deze heerlijke zomer, maar ook omdat mijn personeel, zonder overleg vooraf met mij, mijn achtertuin veranderd heeft. En daar vind ik toch wel wat van.
Omdat ik gewend ben om tussen de middag twee cupjes kattenmelk of een blikje soep als lunch te krijgen, ga ik begin van de middag graag weer even naar huis. Want m’n personeel zegt dat ik goed moet blijven drinken met dit weer, en ik weet inmiddels dat ze het ook fijn vinden wanneer ik af en toe m’n neus thuis laat zien.
Gelukkig is er ook wel wat poesitiefs aan de verandering in m’n tuin, want donderdag heeft Senior het terras aangepast, m’n tuinstoel bij de achterdeur gezet en eindelijk stond m’n nieuwe barbeknoei ook in de tuin. Met een beschermhoes eroverheen die helemaal tot op de grond komt, dus daar kan ik dan lekker rustig in de schaduw onder gaan liggen zonder dat iemand me ziet. En dat heeft ook zo z’n voordelen.
We zijn nou alweer twee blogs verderder sinds het Derde Grote Weilandfeest, dus misschien denk je wel van Joep, hou er nou maar ‘s over op en ga verder met je dagelijkse leven… Maar het warme gevoel van zo’n groot feest saame, dat blijft gelukkig best lang hangen.
alle vriendjes die we moeten missen en die op dat moment als heldere fonkelende sterren boven ons te zien waren. Want iedereen op het veld had wel iemand die hij of zij elke dag moest missen sinds het moment dat dat vriendje vertrok.