Categorie archieven: Joep

Joep en de zomer en verandering

Wat een week was het weer. Niet alleen omdat ik, als huis-, weiland- en keukenkatermans geniet van deze heerlijke zomer, maar ook omdat mijn personeel, zonder overleg vooraf met mij, mijn achtertuin veranderd heeft. En daar vind ik toch wel wat van.

Thuis

Om bij het begin te beginnen, ik ben deze week maar een paar uurtjes per dag thuis geweest. Om te eten, te drinken en de dagelijkse knuffels en aaien en lieve woordjes te krijgen en een beetje met m’n personeel te spelen. Want die oudjes hebben toch hun dagelijkse beweging hard nodig om gezond te blijven, dus dat is een taak die ik graag op me neem. En dan zal ik niet ontkennen dat hierin ook een beetje eigenbelang meespeelt, want het is natuurlijk wel de bedoeling dat ze nog jarenlang m’n blikjes met kip of tonijn met kaas van de bovenste plank uit m’n voorraadkast kunnen blijven pakken.
Maar goed, er is nu buiten genoeg te beleven. Ik weet inmiddels alle koele, schaduwrijke plekjes in m’n buurt te vinden. Al moet ik dan wel direct na m’n ontbijt weer naar buiten, want anders zijn de mooiste plekjes al bezet door de buurtkatten.
En eerlijk gemauwd, hoewel we prima met elkaar door een kattenluik kunnen, houden we met de warmte van de afgelopen weken liever wat afstand van elkaar. Voor de broknodige ventilatie.

Saame

Omdat ik gewend ben om tussen de middag twee cupjes kattenmelk of een blikje soep als lunch te krijgen, ga ik begin van de middag graag weer even naar huis. Want m’n personeel zegt dat ik goed moet blijven drinken met dit weer, en ik weet inmiddels dat ze het ook fijn vinden wanneer ik af en toe m’n neus thuis laat zien.
En als ik m’n lunch op heb scherp ik nog even m’n stiletto’s aan de krabpaal naast de bank voordat ik weer naar buiten ga. Per slot van rekening, ik weet natuurlijk nooit of ik ergens eind van de middag nog een tuin- of achterpadmuis tegenkom, en dat zijn altijd smakelijke voorafjes. Want met dit mooie weer ga ik voor m’n avondeten ook wat later terug naar huis, en dan lig ik daarna gezellig nog even in m’n eigen stoel in de tuin. M’n personeel zit daar dan ook nog vaak als ‘t alweer donker is, met zo’n stinkkaars op de tuintafel tegen de muggen. Dat is altijd gezellig, zo saame.

Nacht

Wanneer m’n personeel op zulke avonden dan eindelijk naar hun mand gaat, loop ik mee naar binnen omdat ik weet dat er dan voor mij altijd nog iets lekkers uit m’n snektrommel komt. En als ik daarna geen nachtdienst buurtcontrole heb, dan ga ik altijd nog even op het grote bed tussen hunnie in liggen en kijk ik op de telefoon even mee met de filmpjes die ze bekijken. Daarna is het tijd voor knuffels en kopjes en kroelen en aaien, net zo lang totdat ik er genoeg van heb omdat ik wil gaan slapen.
Maar tegen een uurtje of drie wil ik toch wel weer naar buiten.
Soms wacht ik geduldig, omdat ik weet dat Junior of Senior ‘s nachts altijd nog wel even naar hun bak moeten, en dan kan ik in één moeite door via de voordeur weer naar buiten.
Maar soms slapen ze stug door, en dan wandel ik eerst over de een en daarna over de ander om aan te geven dat ik de deur weer uit wil. En als dat geen succes is, dan ga ik gewoon alle liedjes mauwen die ik van m’n moeder geleerd heb toen ik nog beebiekittenkatertje was. Omdat ik weet dat dát zeker werkt…

Achtertuin

En dan nu nog even over m’n achtertuin. Toen ik woensdagavond in het donker weer onder het tuinhek door tijgerde om te komen eten, liep ik nietsvermoedend voorbij de schuur richting de achterdeur, die nog open stond omdat m’n personeel nog in de tuin zat. Ik mauwde ze gedag en tikte even met m’n staart tegen het been van Senior, om aan te geven dat er opgediend kon gaan worden.
Nietsvermoedend draaide ik me nog even om, en zag tot m’n grote schrik dat mijn buitenbak tegen de schuur zo’n beetje gehalveerd was! Stel je voor, van m’n eigen bak in m’n eigen tuin tegenover de achterdeur, waar ik al vanaf dag één dat ik naar buiten ging m’n geurvlaggen uitgezet heb was nog maar een strookje over, waar ik hooguit nog net dwars in pas. Natuurlijk moest ik, voordat ik kon gaan eten, nog even controleren of er nog wel iets over was gebleven om te bemesten en bewateren, en dat was er gelukkig nog. Maar om nou te mauwen dat ik er blij mee was…

Terras

Gelukkig is er ook wel wat poesitiefs aan de verandering in m’n tuin, want donderdag heeft Senior het terras aangepast, m’n tuinstoel bij de achterdeur gezet en eindelijk stond m’n nieuwe barbeknoei ook in de tuin. Met een beschermhoes eroverheen die helemaal tot op de grond komt, dus daar kan ik dan lekker rustig in de schaduw onder gaan liggen zonder dat iemand me ziet. En dat heeft ook zo z’n voordelen.
Maar dat er niet eerst even overleg met mij is geweest over zo’n grote verandering in m’n tuin, daar is het laatste woord natuurlijk nog niet over gemauwd. Al heb ik daar eigenlijk niet veel haast mee, want voorlopig heb ik ook nog een tweede buitenbak aan de andere kant van de schuur, met allemaal fruitboompjes en struiken dus daar kan ik voorlopig prima mee uit de poten. En anders heb ik nog altijd een enorm weiland naast de deur.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep blikt nog even terug en vooruit

We zijn nou alweer twee blogs verderder sinds het Derde Grote Weilandfeest, dus misschien denk je wel van Joep, hou er nou maar ‘s over op en ga verder met je dagelijkse leven… Maar het warme gevoel van zo’n groot feest saame, dat blijft gelukkig best lang hangen.

Poot schudden

Niet alleen omdat de opkomst deze keer weer nog groterder was dan het jaar ervoor, maar ook omdat het heerlijk was om alle oude bekenden de poot weer te kunnen schudden en bij te mauwen of te blaffen. Lekker saame genieten van elkaars gezelschap, het mooie weer, het heerlijke eten, lekkere drankjes en snekkies, de diverse workshops en natuurlijk niet te vergeten, het spannende Donkermuis, dat hopelijk een terugkerende tocht op de zaterdagavond blijft bij elke Grote Weilandfeest dat nog komen gaat.

Regenboogbrug

Maar op feesten zoals deze, vooral wanneer het donker is en ‘t uiteindelijk stil wordt in het weiland omdat bijna iedereen ligt te slapen en de barbeknoeis staan af te koelen met de nog gloeiende kooltjes, denk ik meer dan anders aan alle vriendjes die dit jaar niet op het Weilandfeest waren. Gewoon, omdat zo’n feest dan toch anders is zonder wijze woorden, wapperdeflappen, ervaringen delen of katsoonlijke herinneringen ophalen. Op zulke avonden, juist wanneer ik heel errug geniet van alle vrienden om me heen, voelt het alsof het feest toch niet helemaal compleet is.
Natuurlijk zijn er altijd vrienden die afmelden voor het feest omdat ze dan net andere bezigheden hebben, op het huis moeten passen, op vakantie of een beetje ziekjes zijn. Maar die zie ik volgend jaar hopelijk allemaal weer, wanneer ik de datum voor de Vierde Editie heb geprikt.
Nee, het gevoel van niet compleet zijn komt vooral omdat er vrienden ontbreken die ik nooit meer op het feest zal zien, omdat hun leef-tijd op was en ze over de Regenboogbrug zijn vertrokken. En dat is een plek waar ze dan voor altijd blijven. Maar gelukkig blaffen en mauwen we nog steeds heel wat af vanuit onze harten en zijn ze nog vaak in onze gedachten. Want al die mooie herinneringen blijven voor altijd dicht bij ons.

Weiland

Daarom denk ik nu, twee weken later, nog terug aan het moment dat we terugkwamen van Donkermuis en de barbeknoeis opgestookt werden. We verzamelden allemaal zonder iets te mauwen of te blaffen op het achterste stukje weiland, waar het mooiste uitzicht was op alle vriendjes die we moeten missen en die op dat moment als heldere fonkelende sterren boven ons te zien waren. Want iedereen op het veld had wel iemand die hij of zij elke dag moest missen sinds het moment dat dat vriendje vertrok.

En vaak zwaaiden we naar gezamenlijke vrienden, en dan gingen ontelbaar veel pootjes de lucht in. Want ze waren er allemaal, en heel even leken ze weer als vanouds dichtbij. Af en toe ging een troostende poot om iemands schouder, werden er zakdoekjes gedeeld en traantjes weggepinkt. Het was alsof we saame één werden…

Nadat we langzaamaan weer terugliepen naar het feestterrein, was het tijd om afscheid te nemen van de feestneuzen die nog naar huis moesten. Want dat is heel belangrijk, omdat we dan altijd wel ‘tot volgend jaar’ naar elkaar mauwen of blaffen, maar diep in ons hart voelen we gewoon dat daar geen enkele garantie op zit. Je leef-tijd kan zomaar ineens op zijn, hoe jong of oud je ook bent. Maar vergeten doen we niemand, en al die mooie herinneringen die we saame gemaakt hebben blijven we voor altijd met elkaar delen. Dat weet ik heel, heel zeker!

Stil

n dan is het vandaag alweer de achtste van de achtste. Het is stil in het weiland, de gebroeders Paard staan er weer alsof ze nooit een weekendje weg zijn geweest en de hazen spelen weer krijgertje alsof er nooit een feest is geweest. Want het leven gaat gewoon verder als het Weilandfeest voorbij is, de kraampjes, tenten en de Wokkelglijbaan weer afgebroken en opgehaald zijn. Het is weer gewoon een dag waarop ik net m’n ontbijt op heb, m’n eerste knuffels van de dag gedeeld zijn met m’n personeel, ik straks een dutje ga doen tot aan de lunch en daarna zie ik wel verder tot het tijd voor avondeten is. En vannacht wandel ik zoals gewoonlijk met de buurkatten de buurtcontrole. Weer terug naar de alledaagse roetiene, en daar hou ik ook wel van, na zo’n gezellige drukte van een feest. Lekker m’n eigen ding doen, niks meer hoeven regelen, want daar heb ik m’n personeel voor.

Uitkijk

Ik hoorde net dat er straks een nieuwe voorraad blikjes, zakjes en kuipjes aankomt, want Junior is weer over de grens op jacht geweest. Gelukkig maar, want na het feest is m’n kast bijna leeg en volgens ‘t contract met m’n personeel heb ik elke dag recht op een ontbijt, een lunch en een diner. Ik hoop dat ze weer wat van die lekkere kipstukjes heeft weten te vangen, al blijven de reepjes tonijn en zalm ook errug lekker. En ik hoop dat ze ook nog heel veel dozen met cupjes kattenmelk heeft gevonden, want zeker wanneer het zo warm is als de afgelopen weken is het heel belangrijk om goed te blijven drinken.

Dus ik denk dat ik straks eerst maar op de uitkijk ga zitten of ik dat grote bromding al zie aankomen. Dan kan ik straks via de voordeur gelijk naar buiten om in de grote stoel bij de deur lekker in de zon te gaan liggen wachten tot m’n personeel m’n voorraadkast weer heeft bijgevuld en ik geroepen word voor de lunch. En als het me dan uitkomt, rek ik me eerst even uitgebreid uit om daarna op m’n gemak een rondje om het blok te wandelen, de poten te strekken en via de achterdeur weer binnen te komen. Want haast heb ik niet vandaag.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep kijkt terug op het Grote Weilandfeest 2026

Proefdraaien op vrijdagavond voor het feest

De afgelopen week heb ik eigenlijk weinig anders gedaan als dutten, knuffelen, wandelen en releksen. Omdat het vorig wiekent weer een gezellige drukte was op het Derde Grote Weilandfeest.

En ik was niet de enige die het nog even rustig aan deed, want heel veel feestneuzen hadden toch ook wel een paar dagen nodig om weer helemaal bij te komen.
Geen wonder ook, want hoewel de opening eigenlijk pas zaterdag om twaalf uur was, stonden de eerste bezoekers al om zeven uur ‘s morgens geduldig voor het hek te wachten. Ze kwamen van ver, en ik kon ze natuurlijk niet voor een dichte deur laten staan, dus ik liet ze binnen en maakte een ontbijtje voor ze klaar, dat er na zo’n lange reis best in ging.
En het kwam mooi uit dat er al een paar extra pootjes in het weiland waren, want het ontbijt was nog maar net achter de kiezen of de eerste koelwagen van Muisbezorgd kwam al aanrijden.

Feest

De aankondiging van Luna Poes voor Donkerfeest

Nadat die eerste wagen gelost was, volgden de andere koelwagens van Muisbezorgd elkaar snel op en in korte tijd stonden alle muizensateetjes, GBK fileetjes en alle andere delikatessen die de dagen ervoor gevangen, schoongemaakt, gemarineerd en verwerkt waren in de vijf koelcontainers onder de bomen in het weiland. Het feest kon dus bijna beginnen, want de ene na de andere feestneus arriveerde. Veuls te vroeg natuurlijk, maar we waren zó blij om elkaar weer te zien dat we de tijd gewoon vergaten. Er was te veel om bij te mauwen en te blaffen.
En hoewel ik ‘t niet van plan was, werd ik door alle aanwezigen om even voor twaalf uur naar de ingang van het feestterrein gedragen, want iedereen vond dat ík het feest moest openen. Alle aanwezigen en ik gingen terug naar het toegangshek, er werd een feestelijk lint gespannen en ik kreeg een schaar in m’n poten gedrukt om dat lint door te knippen.
Dus toen na een paar woorden van welkom het lint op de grond viel rende iedereen langs me heen, luidkeels enthousiast mauwend en blaffend, alsof ze nog niet eerder een poot in het weiland hadden gezet. Terwijl sommigen al een paar uur eerder het hele terrein grondig hadden verkend en doorgesnuffeld.
Met zulke vrienden kun je mooie feesten bouwen.

Proeverijtent

En hoewel het niet de opzet van het Grote Weilandfeest is, gingen er toch een paar hartjes sneller kloppen in dat grote weiland, met als gevolg dat er nog voor het einde van het feest twee heuse furrkeringen ontstonden tussen Kianjo met Leonard, en Muissie met Beertje. Heerlijk om mee te maken, en ik wens beide stellen een mooi, gelukkig en heel lang leven saame toe!
Misschien zijn er wel meer bezoekers voor elkaar gevallen waar ik nog geen weet van heb, maar die hun relaasie liever in alle stilte willen opbouwen. Daar heb ik alle respekt voor, en misschien horen we daar dan later, of op het volgende Grote Weilandfeest meer over.
Wat ook een daverend succes was, waren de door bezoekers meegebrachte lekkernijen, die zolang de voorraad strekte, verkrijgbaar waren in de proeverijtent. Het liep er, net als vorig jaar, weer storm en de eerste die met een lege kraam kwam te staan was Pablo, die zelfgemaakte Muizen knabbel stengels en Limburgse Muizenvlaai met Catnipsaus had meegenomen. Jammer genoeg was ik net te laat om die te kunnen proeven, dus ik hoop er volgend jaar uit eigen ervaring iets over te kunnen mauwen maar voor de heerlijke Catnipsaus en de insectenkroketten van Jajim en FrouFrou en de ndrukwekkende Kasselermaus van Muissie was ik gelukkig nog net op tijd. Dank je wel aan iedereen die uren voor de proeverij in hun keuken hebben gestaan, want wat ik verder ook nog wel heb kunnen proeven smaakte overheerlijk, dus de proeverijtent komt volgend jaar ook zeker terug.

Workshops

Saame denken aan alle mooie Sterren achter de Regenboogbrug

Ook de wokkelglijbaan was dit jaar weer een succes. Ooit neergezet op het Eerste Grote Weilandfeest in 2024 als onderdeel van mijn workshops zwemmen en duiken voor beginners en gevorderden, is de glijbaan nu uitgegroeid als plezierige onderbreking op een warme dag, en als romantisch uitzichtpunt over het feestterrein in de schemering, avond en nacht.
Heel veel feestgangers hebben de vele trappen omhoog beklommen en iedereen was dolenthousiast.
En hoewel het aanbod van workshops dit jaar een beetje klein was, werden ze wel heel druk bezocht. Met name voor de workshops ‘binnendeuren openen’ en ‘medicijnen weigeren’ was veel belangstelling, maar iedereen die dit jaar een workshop heeft willen geven, dank je wel voor jullie inzet. Ik heb weer veel bijgeleerd, maar dat ga ik natuurlijk niet allemaal aan m’n personeel mauwen. Daar komen ze vanzelf nog wel achter.

Dank

Natuurlijk wil ik hier nog mijn grote vriend Japie en alle (aspirant) medewerkers van Muisbezorgd even in het zonnetje zetten, want zonder hun onuitputtelijke inzet was er geen derde editie van het Weilandfeest geweest omdat er dan niets te eten, knabbelen of te snekken zou zijn en de barbeknoeis leeg zouden zijn gebleven. En op een lege maag is het best moeilijk om feest te vieren lijkt me.
Maar een speciale dankjewel gaat naar Tante Luna Poes, die ondanks haar drukke weekend toch nog een hele spannende Donkermuis heeft weten te organiseren. In november komt er weer een nieuwe Donkermuis, dus hou de groepspagina van het Weilandfeest en de pagina van Luna Poes in de gaten voor meer info.
Natuurlijk ook een enorme dankjewel naar Muissie, die de tijdens de afgelopen Donkermuis halverwege de tocht met een kattastische Koek- en Catnipkraam stond, en aan Ropi, die aan het eind van de dropping een heerlijke barbeknoei had voorbereid, wat samen met de Frietkar van Jan een prima combinatie was.
En niet te vergeten, ook een dank je wel aan iedereen die naar het weiland is gekomen, jullie waren weer geweldig…
Kortom, het was weer een Weilandfeest waar nog lang over nagemauwd en nageblaft gaat worden. Tot volgend jaar!

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep is er (bijna) helemaal klaar voor

Nog een paar uurtjes, en dan barst het Derde Grote Weiland Feest weer los. Na een hele week hard werken om de koelingen bij Muisbezorgd weer gevuld te krijgen, wordt het vandaag en morgen een wiekent om saame te genieten.

Van het weerzien van oude vrienden en het verwelkomen van nieuwe, van de muziek (met dank aan Muissie), de omgeving, de hapjes, drankjes tot aan alle andere lekkernijen die uit alle delen van het land door de bezoekers worden meegenomen om saame te deele.
De wokkelglijbaan staat al sinds gisteren te glimmen in de ochtendzon, de diverse tenten zijn ingericht en staan open om de eerste feestneuzen te ontvangen. De kraampjes staan klaar, net zoals de koelcontainers van Muisbezorgd die net aangesloten zijn om alle gemarineerde lekkernijen krakend vers te houden tot de barbeknoeis straks op de juiste temperatuur zijn.
En ik hoorde van m’n personeel dat de eerste gasten vanmorgen vroeg al vertrokken zijn, dus die verwacht ik tegen een uurtje of twaaluf aan de poort voor het Derde Grote Weiland Feest.

Muis

Begin deze week zag het er nog wat somber uit, toen Japie van Muisbezorgd mauwde dat er geen muis te vinden was. Zelf had ik die ervaring niet, want de vangst van de Pittige Pindakaasmuizen uit m’n eigen weiland was groot genoeg om m’n hele koelkast en vriezer te vullen. Waarschijnlijk had dat te maken met de ruim drie en twintig honderd potten pindakaas met stukjes noot die ik de afgelopen maanden om de dag vers het weiland in rolde, waardoor de muizen deze week ook niet zo hard meer konden rennen.

Maar, buiten de grote steden was er gelukkig ook nog genoeg muis te vinden. Zelf ben ik een nachtje met mijn katlega’s van Muisbezorgd langs de kust en in de duinen op jacht geweest, en de nacht erna naar mijn favoriete plekje tussen de hunebedden en op de hei in het mooie Drenthe. Want daar komen naar mijn mening toch écht de sappigste, smaakvolste en knapperigste muizen vandaan.

Nog net op de valreep heeft m’n personeel een feestboekpagina voor het Grote Weiland Feest aangemaakt, en ik geloof dat ‘ie werkt. Daar mauwde ik al weken om, want dan blijft alles wat met het feest te maken heeft lekker overzichtelijk op één plek. Die pagina is deze week al heel potig geweest om af te spreken wie waar kwam helpen om de koelwagens van Muisbezorgd gevuld te krijgen, maar ook om af te spreken wie met wie vandaag mee rijdt naar het feest. En straks kunnen daar ook alle belevenissen en foto’s met elkaar gedeeld worden. Volg gewoon ‘Joep’s Grote Weiland Feest’ op Feesboek, dan hoef je niks te missen.
Zelf heb ik als organisator dit weekend waarschijnlijk weinig tijd om plaatjes te maken, dus ik hoop maar dat anderen een paar mooie bijdragen aan de pagina willen leveren.

Enne, nog even over die wokkelglijbaan gemauwd… Die heb ik gisteravond zelf al even uitgeprobeerd en zowel de baan naar de sloot als de baan naar het weiland glijden prima. Dit jaar is de stellage zelfs nog hogerderder dan de voorgaande jaren, en voor wie nog niet echt naar beneden durft te glijden is het uitzicht over het feestterrein vanaf het platform boven nog mooierder dan ooit, zeker in de schemering wanneer alle lichtjes op het terrein aan gaan. Echt een aanrader!

Dropping

En ik wil alvast verklappen dat zodra het vanavond donker wordt, er een grote kans is dat er weer een dropping met muizenjacht gaat plaatsvinden. Hopelijk kan Tante Luna Poes de werkzaamheden op haar erf onderbreken om de dropping te leiden, want als schrijfster van de cursus ‘Hoe vang ik een Weilandmuis’ twee jaar terug kan zij de muizenvangers in spé in korte tijd de fijne kneepjes van de jacht als geen ander haarfijn uit elkaar leggen.

Maar terwijl Junior nu nog druk aan het intikken is wat ik allemaal mauw, zit ik er toch hard over te denken om nog een uurtje ofzo te gaan dutten voordat het feest losbarst. Want het gaat een heel gezellig lang wiekent worden, waar ik al weken naar uitkijk. Maar ik weet ook dat er dan van slapen niet zo heel veel terecht zal komen omdat er heel wat bij te mauwen en te blaffen is met elkaar onder het genot van een hapje en een slobbertje. Er zijn herinneringen op te halen en plannen voor de toekomst te maken, maar vooral in het hier en nu saame te genieten van elkaars gezelschap.
Dus voor iedereen die al onderweg is of nog moet vertrekken, reis voorzichtig en ik zie jullie later. En voor iedereen die om wat voor reden dan ook vandaag niet naar het feest kan komen, maak er een prachtig mooi wiekent van, waar je ook bent en wat je ook gaat doen.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep begint met aftellen

Het gonst bij mij in huis van de bedrijvigheid. En niet alleen hier, maar ook bij Muisbezorgd wordt al hard gewerkt aan de voorbereidingen voor volgende week.
Want dan gaan we weer door het hele land en daarbuiten op zoek naar de meest smaakvolle en krakend verse muizen. En die moeten natuurlijk wel netjes vervoerd worden naar de enorme keuken van Muisbezorgd, waar ze uiteindelijk in de diverse marinades in de koelkasten gelegd worden om te wachten tot ze volgende week zaterdagmorgen vroeg naar het Derde Grote Weiland Feest gebracht kunnen worden.
Logistiek is dat een behoorlijke grote klus, maar daar draait Japie saame met z’n team van topplanners z’n poot niet voor om.

Mooie plekjes

Zelf ga ik ook dit jaar saame met de katlega’s van de afdeling bevoorrading van Muisbezorgd op jacht, en iedereen heeft zo z’n eigen voorkeur voor een regio om de lekkerste lokale muizen te vangen. Voor mij is dat richting Drenthe, omdat ik inmiddels mooie herinneringen heb aan de zoektochten naar de Hartige Hunebedmuizen die daar wonen.
Want mijn oude vriend Zorro, die nu alweer drie maanden en een dag een mooie ster is geworden en waar ik elke onbewolkte nacht ook naar zwaai, die wist de allermooiste plekjes te wijzen waar we de beste exemplaren konden vinden. En ik hoop dat ik al die plekjes goed heb onthouden, want zijn opvolger Beertje is pas voor het eerst buiten zijn eigen tuin geweest dus er is best een kans dat hij nog niet al die mooie plekjes weet te vinden. Maar misschien is Beertje wel een hele goeie Hunebedmuizenvanger in de dop en wil hij meehelpen vangen. Want vele pootjes maken aan het eind van een lange dag niet alleen lichter werk maar ook meer plezier.

Gemis

Er zal ook best wel een traantje weggepinkt gaan worden volgende week, en dat mag natuurlijk zeker wel. Want tussen het vorige Weilandfeest en die van volgende week zijn weer heel wat lieve vrienden de Regenboogbrug overgestoken, en ik zal ze stuk voor stuk zeker ook gaan missen op ‘t feest. Maar gelukkig kunnen we saame mooie herinneringen ophalen aan iedereen die we in ons dagelijks leven en op ‘t feest moeten missen. En kunnen we tegelijkertijd iedereen die er het vorige feest of zelfs het feest daarvoor nog niet bij was, met open poten ontvangen. Want het feest is een plek om oud en nieuw samen te verbinden, vriendschappen voor het leven en lang daarna te beklinken. Of je nou mauwer of blaffer bent, dat maakt helemaal niet uit. We hangen saame zelf die slingers wel op.

Opening

Volgende week zaterdag gaat om 12.00 uur precies de poort van het weiland weer open en hoop ik jullie allemaal te ontmoeten. Dit jaar is er niemand om het  lint door te knippen en niemand om de openingsspeech te geven, want de kater van de burgemeester is nog met vakantie en er was niemand anders beschikbaar, dus we beginnen het feest gewoon saame.
Er zijn heerlijke hapjes, drankjes en muziek. En hopelijk in de nacht van zaterdag op zondag als vanouds weer een dropping met muizenjacht. En voor iedereen die dat wil is een slaapplek beschikbaar, zodat we zondagochtend saame lekker de allerlaatste restjes als ontbijt kunnen verorberen voordat we met elkaar het weiland weer schoon achterlaten voor de gebroeders Paard, die zo vriendelijk waren om een weekendje bij familie door te brengen zodat we hun weiland even voor ons feest kunnen gebruiken.

Verrassing

Dit jaar is er ook geen vast programma gemaakt. Niet alleen omdat mijn personeel het de afgelopen weken te druk had met brokjes verdienen en andere belangrijke bezigheden, maar ook omdat vorig jaar bleek dat we helemaal geen vooropgesteld plan nodig hebben. Iedereen die al eens eerder is geweest weet inmiddels wel dat er ruimte genoeg is om van elkaar te leren, dus ook de workshops blijven nog even een verrassing.
Inmiddels hebben diverse mauwers en blaffers zich al gemeld op Feestboek die met eigen vervoer of een taxibus komen en die nog plek hebben om anderen mee te nemen. Er is parkeerplaats genoeg voor de deur, dus dat is geen enkel probleem.
Voor degenen die door hun personeel of baasjes gebracht worden is er zelfs een extra kiss and ride plek ingericht om de doorstroming van verkeer rond het weiland goed te laten verlopen.
En mocht je besluiten om met de trein te komen, het station is op loopafstand van het feest. De NS zet zelfs een paar extra treinen vanuit alle provincies in op zaterdagmiddag en zondagmorgen.

Dutten

Natuurlijk heb ik zelf wel gezorgd dat er diverse feesttenten op het terrein staan, de proeverijen zijn geregeld en ook de wokkelglijbaan voor de durfals onder de feestneuzen ontbreekt niet. Het enige dat je zelf zal moeten meenemen is een goed humeur en flinke portie nieuwsgierigheid, want ook dit jaar is er op het feest genoeg te ontdekken en te doen. We gaan er saame gewoon weer een prachtig weekend van maken!
Maar voor nu neem ik het er nog even van. Ik zoek de mooiste plekjes in huis en tuin uit om lekker te dutten voordat ik volgende week met mijn katlega’s van Muisbezorgd aan het werk ga om de catering voor het feest te gaan verzorgen. Dat is elk jaar weer keihard werken met z’n allen, maar de muizenstand in ‘t land is prima en we kijken er alweer naar uit om op ‘t feest de lekkerste hapjes te kunnen serveren. We zien elkaar volgende week!

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep