Categorie archieven: Joep

Joep keurde zijn nieuwe krabton

Soms heb je van die dagen dat je denkt, ik heb eigenlijk helemaal geen zin om iets te doen. Nou, dat had ik deze afgelopen week dus. Vooral woensdag.

Nieuw

Want ‘s morgens regende het keihard, dus ik dacht da’s een mooie dag om lekker lui te zijn. Nou heb ik sinds een maand of drie een nieuwe krabton onder het kleine raam aan de voorkant van m’n huis. Maar daar liep ik altijd met een grote boog omheen.
Misschien omdat ‘ie net iets lagerderder is dan de vensterbank, terwijl m’n oude krabpaal, die met de komst van de nieuwe naar buiten is verhuisd, juist een klein beetje hogerderder was. In die nieuwe krabpaal lag ook een zacht kussentje, en nou hou ik best van zacht en ik hou van kussentjes, maar deze was toch net niet helemaal naar m’n zin. Het lag echt niet aan de kleur hoor, want die was mooi zilvergrijs wat weer heel goed bij m’n jas past. Maar ‘t was ‘m gewoon niet vond ik.

Vensterbank

Op woensdag liep ik dus na m’n ontbijt naar de grote slaapkamer. Zou ik lekker languit op ‘t grote bed m’n dutje doen, of misschien in de grote vensterbank? Of toch in die kleine? Want er zijn keuzes genoeg om aan de voorkant in m’n huis lekker te kunnen dutten. Ik sprong op het grote bed en was net begonnen met m’n ochtendwasbeurt, toen Senior binnenkwam met een grote mand met wasgoed om op te vouwen.
Weg rust. Want ik had helemaal geen zin om te helpen. Dus ik besloot om toch maar in de kleine vensterbank te gaan liggen zodra al m’n haren weer netjes op een rijtje lagen.

Katfortabel

Nou is de gemakkelijkste weg naar het raam om via het bed en het nachtkastje in die vensterbank te springen, om die nieuwe krabton te ontwijken. Maar terwijl ik op het kastje stond, zag ik dat de bovenkant van m’n ton er ineens anders uit zag. Het kussentje was weg.
Heel voorzichtig zette ik één poot op de krabton. Dat voelde ook wel zacht, maar vooral best lekker stevig. En daar hou ik wel van. Dus ik zette m’n tweede poot erbij, en voordat ik het wist lag ik prinsheerlijk opgerold, boven op de ton waar ik eerst niks van moest hebben. Er zit ook een randje aan nu het kussen er uit is, en dat ligt best katfortabel. Misschien was dit toch wel een mooi nieuw plekje om te dutten bedacht ik me nog, voordat ik met een tevreden gevoel in slaap viel.
Ik was zelfs zo diep in slaap dat ik geeneens wakker werd van het openschuiven van de deuren toen Senior de opgevouwen kleding weglegde. Ik werd niet eens wakker om te kijken of m’n lunch al was geserveerd. Omdat ik zo lekker lag. Waarom was ik niet eerder zelf op ‘t idee gekomen om dat kussen van m’n krabpaal te gooien?

Lunch

Ik werd wakker van de zon die heerlijk op m’n jas scheen. En dat was precies op tijd, want ik hoorde de stappen van Junior al op het tuinpad. Hoog tijd dus om even lekker uit te rekken, met een hoge rug, en m’n stiletto’s in de zijkant van m’n krabton wat bij te scherpen. Om vervolgens, voordat Junior haar telefoon kon pakken om foto’s van me te maken, met een sierlijke sprong via het grote bed naar de vloer te springen en met m’n staart omhoog een kopje tegen haar benen te geven als begroeting.
Want als Junior ‘s middags weer thuis komt van brokjes verdienen, vraagt ze altijd eerst even of ik al lunch heb gehad. Maar nu was ze heel verbaasd, want ze had me van de krabton zien springen en was net te laat om dat vast te leggen. Vandaar dat ze jullie geen foto kan laten zien hoe ik daar voor het eerst lag te slapen. Maar dat komt vast nog wel een keer, want ik kan je mauwen dat ik vast nog wel ‘s door haar betrapt ga worden zonder dat ik dat door heb.

Stoel

Na een weer voortreffelijke lunch was het hoog tijd om naar buiten te gaan, want m’n oude krabpaal staat sinds deze week weer op z’n vertrouwde plek onder het balkon van de bovenburen. Hij is gelukkig weer helemaal droog na de flinke regenbuien van vorige week, en er staat gelukkig ook weer een stoel naast de tuintafel. Dus er zijn genoeg plekjes om buiten lekker te releksen als ik terugkom van mijn plantsoenendienst.
Natuurlijk kies ik dan altijd voor de stoel, zeker als m’n personeel niet in de tuin zit. En mochten ze besluiten om buiten nog van de laatste paar dagen zomer mee te genieten, dan mogen ze altijd bij me komen zitten op de klapkrukjes die ze bij de nieuwe tuinstoelen hebben gekocht. Of op m’n oude krabpaal, want daar doe ik echt niet moeilijk over. Want saame buiten genieten van de zon is toch altijd het gezelligst.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep kreeg de schrik van z’n leven

‘t Was deze week een beetje tam bij mij thuis, in die zin dat er niet zoveel te beleven was. Behalve dan dat ik dinsdag bijna de sloot ingespoeld ben door alle regen die ineens naar beneden kwam. En nou heb ik helemaal niks tegen een nat pak en ik heb al m’n zwemdiploma’s, maar er moet natuurlijk niet overgedreven worden vind ik.

Nat

Dus ik zo snel als ik kon naar binnen. M’n personeel weet inmiddels dat ik, wanneer ik écht tot op de binnenvoering van m’n jas nat ben, niet wil worden afgedroogd, al halen ze de grootste en zachtste handdoek uit hun kast. Eén blik bij binnenkomst van mij naar m’n personeel was dan ook nu weer voldoende om druipend vanaf de achterdeur rustig door het huis te wandelen, om me vervolgens op het net verschoonde bed te nestelen.
En nee, natuurlijk niet op de handdoek die m’n personeel er haastig overheen gegooid had, maar lekker met m’n natte poten op het dekbed, de achterkant van m’n jas tegen het kussen aan. Want dat is de beste poesitie om snel te drogen. Eerst de poten drooglikken, daarna m’n borst, buik en zijkanten. En als laatste niet te vergeten m’n staart. Dat zijn de plekken waar ik het makkelijkste bij kom. Dan haal ik nog een paar keer m’n poot over m’n kop om het teveel aan water eraf te vegen.

Droog

Tegen de tijd dat ik daar dan helemaal klaar mee ben is m’n rug ook alweer bijna opgedroogd en is het hoog tijd om te verkassen naar het andere kussen om het laatste beetje vocht dat nog bovenop m’n kop en de achterkant van m’n jas zit kwijt te raken. En ik moet mauwen, dat werkt voor mij gewoon het beste. Zodra ik weer droog en wel van het bed af ga voor een slokje of een hapje, of gewoon om de poten even te strekken, haalt m’n personeel het bed af om in de wasmachine en droger te doen, en opnieuw op te maken voor de nacht. Dus dan heb ik ‘s avonds weer een nieuw, lekker fris en droog dekbed wanneer ik nog even een dutje tussen m’n personeel in doe voordat ik aan m’n buitendienst begin.
Toegeven, ik zou ze veel minder werk geven wanneer ik me op de deurmat bij de achterdeur met een handdoek zou laten afdrogen, maar dat doe ik gewoon veel liever zelf met een grote wasbeurt. Op bed.

Jumpsuit

Gelukkig was het die nacht tijdens m’n straatcontrole drogerder dan overdag, al heb ik voordat het tijd was voor ontbijt nog even in de tuinstoel van Senior gelegen om op te drogen. Maar ik hou er gewoon van om een deel van de nacht buiten te zijn, zeker zolang de temperaturen nog aangenaam blijven. Want winterse kou, daar moet ik niks van hebben. Maar dat mauw ik natuurlijk niet tegen m’n personeel, want ik vrees dat Junior dan nog voordat ik m’n zin af heb gemaakt haar breipennen al heeft gepakt om een jumpsuit met capuchon en uitsparingen voor de oren, poten en staart voor me te breien.
Ze heeft al ‘s een foto voor me gemaakt met zo’n kompjoeterprogramma om te laten zien hoe dat er dan uitziet. Maar ik begin daar natuurlijk niet aan. Al heb ik wel bollen koningsblauwe wol in de bovenste la zien liggen, dus ik blijf op m’n hoede. Want als trotse rode katermans weiger ik al bij voorbaat om zo uitgedost over straat te gaan…

Maar goed. Woensdagochtend ging ik dus na m’n ontbijt zoals gebruikelijk even een dutje doen in de vensterbank van het grote raam.
Nadat ik wakker werd omdat het lunchtijd was, zag ik dat de zon alweer scheen. Dus ik mauwde dat ik klaar was om m’n soepje geserveerd te krijgen, waarna ik op de mat voor de hordeur ging zitten. Dan is een blik naar m’n personeel genoeg, en wordt de deur voor me opengedaan zodat ik naar buiten kan voor mijn eerste dagelijkse bemesting en bewatering van de planten in m’n tuin.  Maar toen ik met alle vier de poten buiten stond, kreeg ik de schrik van m’n leven…
Want waar was m’n krabpaal naast de achterdeur gebleven? En m’n nieuwe tuinstoelen, en de bijpassende krukjes waarop m’n personeel van de zomer mocht zitten wanneer ik al prinsheerlijk in zo’n nieuwe stoel lag? En de tuintafel, die stond ook ineens heel anders dan anders…

Zomer

Ik rende bliksemsnel weer terug naar binnen en mauwde luidkeels dat de tuin leeg was. M’n personeel keek daar niet van op, maar deelde doodleuk mee dat alles die ochtend in de schuur gezet was om te drogen. Overleg met mij? Welnee, ze hadden het gewoon gedaan terwijl ik aan de andere kant van het huis lekker lag te dutten. Terwijl ik al bijna alle buurtkatten wilde optrommelen om te helpen m’n verdwenen spullen te zoeken.
Nadat ik weer buiten was heb ik zeker een uur voor de schuurdeur gezeten voordat Senior die voor me open deed. Terwijl ik inspecteerde of alles echt wel in de schuur stond, haalde Senior de barbeknoei uit elkaar om helemaal schoon te kunnen maken. Dus ik denk dat de zomer nu dan toch echt voorbij is. M’n kussentje ligt alweer op de tuintafel onder het balkon van de bovenburen, al hoop ik stiekem dat Junior nog een oude tuinstoel uit de schuur haalt om elk straaltje zon dat misschien nog komt buiten mee te kunnen pakken.
Dan kan ik daar na m’n nachtdiensten lekker een beetje beschut op gaan liggen wachten tot het tijd is voor m’n ontbijt. Om daarna binnen op ‘t grote bed nog te dromen over de prachtige lange zomer die we saame toch maar weer mooi gekregen hebben.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep had er een baantje bij

Deze week hadden we hier 3 seizoenen in een dag. Alleen de winter ontbrak er nog aan, want ik heb geen sneeuw of ijs gezien.

Dus wanneer ik thuis kwam van m’n nachtelijke straat-, buurt- en weilandcontroles ging ik na m’n ontbijt lekker in de vensterbank liggen, om te proberen nog wat zon op m’n vacht te vangen. Of op het grote bed, wanneer de zon daar scheen. Want deze week ben ik toch minstens drie keer bijna uit m’n jas gewaaid, en daar heb ik het niet zo op.

Regen vind ik best, maar het moet wel leuk blijven. Want zodra ze in het donker achter de Regenboogbrug beginnen om vuurwerk af te steken, dan blijf ik het liefst lekker op m’n krabpaal in m’n achtertuin zitten om alles te bekijken. En wanneer de knallen te dichtbij komen zit ik met een flinke sprong zo binnen. Tenminste, zolang m’n personeel nog niet is gaan slapen, want dan staat de deur nog op de haak. Anders komen ze altijd nog wel uit bed om de deur open te maken zodra ze vuurwerk horen en ik nog buiten ben.

Wintervoering

Volgens m’n personeel ben ik deze week ook begonnen om de wintervoering in m’n jas beetje bij beetje weer terug te krijgen. Waar ik, toen het een tijd zo heel erg warm was, niet veel at maar wel heel wat dronk, is het nu een beetje omgekeerd. M’n ontbijt en diner gaan vaak schoon op. Tenminste, als ik het lekker vind. Want tegenwoordig ben ik een beetje uitgekeken op alles waar rund in zit. Ik heb liever iets met vis of kip, en af en toe een hapje kalkoen of rendier gaat er ook best in. Maar m’n favoriet is eigenlijk alles waar kaas in zit. Of heel veel bouillodinges, want dan is ‘t eten en drinken tegelijk.
M’n brokjes, waar ik van de zomer soms een hele dag mee kon doen, worden nu twee keer per dag bijgevuld omdat ik er niet van hou als m’n bakje leeg is. Al heb ik toch sterk het vermoeden dat ik nog steeds wel ongeveer hetzelfde aantal brokjes per dag krijg als anders.
Maar ze blijven me prima smaken, want ik krijg al sinds ik beebiekittenkater was hetzelfde merk, met vier verschillende smaken die m’n personeel zelf door mekaar heen mengt. En dat verveelt me nog steeds niet.

Baantje

Maar om nou te voorkomen dat m’n binnenvoering te dik gaat worden voordat het echt winter is, heb ik er tijdelijk even een baantje bij genomen. Dat zit zo.
De afgelopen tijd had ik ineens heel veel vliegen in huis, dus m’n personeel had een paar van die meppers gekocht om te voorkomen dat die vliegers in mijn etensbak of op het bord van m’n personeel zouden gaan zitten. Want extra eiwitten zijn dan wel gezond, maar we willen toch niet overdrijven.
Maar dat geklap van die mepper stoorde me in m’n dutjes, of tijdens ‘t eten. Alsof er bij elke klap een kanon werd afgeschoten, zo hard. En was mijn personeel niet aan het meppen, dan hoorde ik de Buuf en Buum meppen, want zij hadden hetzelfde probleem. Het was een echte plaag in de buurt en vliegenstrips, vliegenvallen of blauwe lampen leken bij deze soort zoemers niet te werken. Dus zat er niks anders op dan het heft in eigen poot te nemen en zelf maar weer vliegen te gaan vangen.

Meppen

Dus de afgelopen week ben ik maar begonnen om alles wat om me heen vloog met twee poten te meppen. Dat ging in elk geval een heel stuk geruislozerder dan wanneer m’n personeel het deed. Maar ‘t was best wel hard werken hoor, dat sluipen, springen en rennen door ‘t huis. Soms kon ik, wanneer ik in de vensterbank of op ‘t grote bed lag, gewoon BAM met m’n voorpoot doen, en dan had ik er weer eentje te pakken. Maar vaker moest ik er gewoon achteraan.
Pas tegen het eind van deze week kon ik het weer wat rustiger aan gaan doen. Al blijft m’n personeel nog steeds een kap met gaas over m’n natvoer heen zetten wanneer ik dat niet in een keer opeet, voor ‘t geval er toch nog een verdwaalde vlieg in huis zit.
Aan de ene kant is dat dus best wel handig, maar aan de andere kant moet ik altijd weer iemand mauwen om die kap weg te halen als ik laterderder nog wat hapjes wil eten. Gelukkig hoef ik dan nooit lang te wachten, omdat ik prima personeel heb. En dat mag toch ook wel weer ‘s gemauwd worden.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep denkt na over vakansie

Gelukkig gaat hier alles intussen weer z’n gewone gangetje, sinds m’n personeel zo nodig met vakansie wilde en ineens twee hele nachten en twee dagen weg was. Nou ja, eerlijk gemauwd was het twee keer een halve met daar tussen in een hele dag, maar voor het gemak reken ik dat maar even als twee hele.

Begrijpen

Toen ik ze mauwde wanneer ik nou ‘s een keertje met vakantie kon, mauwden ze doodleuk terug dat ik elke dag vakantie heb. Tenminste, dat begreep ik, want na langerderder dan drie jaar m’n best doen is het me nog steeds niet gelukt om m’n personeel duidelijk en zonder de nodige spelfouten te leren mauwen.
Gelukkig hebben ze minder moeite om mij te verstaan, en dat is ook eigenlijk wel het belangrijkste. Ze begrijpen me wanneer ik mauw of ze de hordeur voor me willen openmaken omdat ik naar buiten wil, want ik ben nog steeds niet van plan om m’n zorgvuldig gestileerde stiletto’s te breken door ze achter de aluminimum hordeur te haken en de deur zelf open te gooien. Per slot van rekening, waarvoor heb ik anders personeel in huis? En ze snappen ook wanneer ik mauw dat m’n brokjesbak bijna leeg is, of wanneer ‘t de hoogste tijd is voor ontbijt, lunch, diner of snekkies. Of voor knuffels.

Ontdekkingstocht

Toch vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn om op een plek te belanden waar ik normaal gemauwd nooit kom. Natuurlijk heeft mijn dorp nog genoeg straten waar ik nog nooit geweest ben, maar dat komt omdat ik het eigenlijk best heel spannend vind om alleen op ontdekkingstocht te gaan. Rondom m’n eigen huis weet ik zelfs met m’n poten voor m’n ogen de weg en ruikt het altijd vertrouwd. Ik weet wie ik kan tegenkomen, en weet inmiddels ook bij wie ik uit de buurt moet blijven om zonder vachtscheuren weer heelhuids thuis te komen.

Want dat vind ik heel belangrijk omdat m’n dierendoktermevrouwen wel heel errug lief zijn, maar ik loop er toch liever de deur niet plat. Er hangt daarbinnen altijd een beetje vreemd luchtje van onbekende mauwers en blaffers die ik zelden zie, en de snoepjes die ik krijg voordat ik wegga zijn lang niet zo lekker als de snekkies die ik thuis krijg.

Hotel

Maar nu de vakanties weer voorbij zijn hoor ik verhalen van m’n buurkatten die uit losjeeren zijn geweest in een sjiek hotel met een eigen kamer en luxe bak, waar ze af en toe met anderen lekker buiten in de zon konden liggen. Ze kregen goed te eten en drinken, en een hele hoop aandacht van mensen die elke dag hun kamers kwamen opruimen en schoonmaken en dan gelijk hun kussentjes opschudden en hun kleedjes uit klopten.
Maar het was toch niet hetzelfde als thuis, omdat hun eigen personeel er niet was. En niet alle andere hotelgasten waren altijd even aardig. Dus ze waren toch allemaal wel blij toen ze weer thuis waren, in hun eigen vertrouwde omgeving met hun eigen personeel. En dan denk ik wel ‘s, zou zo’n hotel misschien ook wel iets voor mij zijn?
Even weg van Senior, die bijna altijd thuis is, en de afgelopen week heel druk bezig was om de schuur op te ruimen, te zagen of in de tuin te werken. Of even zonder Junior, die na het brokjes verdienen buiten de deur altijd nog wel tijd heeft om een heleboel foto’s van me te maken, zelfs als ik helemaal niks doorheb omdat ik lekker lui lig te dutten.

Vragen

Zou ik een, twee of misschien zelfs wel drie weken zonder m’n personeel kunnen? En zou ik dan weer opnieuw aan hun gebruikelijke roetines moeten wennen? Zou m’n huis, als ik na zo’n tijd weg te zijn geweest, dan nog wel dezelfde vertrouwde luchten hebben?
Dat zijn toch allemaal moeilijke vragen waar ik de afgelopen week lang over nagedacht heb wanneer ik, nadat ik buiten de poten had gestrekt en het weiland en m’n tuin had bemest en bewaterd, weer op m’n vaste plekjes in m’n eigen huis lag te rieleksen.
En ik bedacht me uiteindelijk dat er eigenlijk helemaal niks gaat boven m’n eigen vertrouwde huis met tuin en weiland, m’n vrienden uit de buurt en m’n eigen personeel, m’n eigen voorraadkast en speelgoed. Want thuis heb ik elke dag vakansie.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep kreeg een onverwachte taak

Vorige zaterdag had ik koud m’n blog doorgemauwd toen het hoge woord er bij m’n personeel uitkwam. Ze gingen er even tussenuit, en of ik op ‘t huis wilde passen.
Natuurlijk wilde ik weten waar ze naartoe gingen, en hoe lang, want als katermans met verantwoordelijkheden en een drukke baan als buurtkatroleur moest hun plan natuurlijk wel in m’n agenda passen. En natuurlijk niet onbelangrijk, wie ging als mijn eigen personeel de hort op was, m’n blikjes, zakjes en kuipjes voor me open maken voor ‘t ontbijt, de lunch en ‘t diner? En van wie zou ik, als zij er niet waren, dan die dagen m’n knuffels, aaien, kroelen en lieve woordjes krijgen? En m’n snekkies, die ik altijd krijg wanneer m’n personeel naar het grote bed gaat en ik aan m’n eerste kattroledienst van de late avond begin?
M’n personeel had toch nog wel even heel wat uit te leggen, voordat ik ze de deur uit kon laten gaan.

Bewaken

Wat me al snel duidelijk werd, was dat ik niet met hen mee mocht. Terwijl ik het toch best leuk vind om saame in dat bromding uit het raam te kunnen kijken naar alles dat voorbij komt. Junior wilde zelfs een wandelwagen voor me kopen en een vakantiekattenbak, en een passend harnas met een lijn zodat ik mee uit wandelen kon.
Nou had ik wel oren naar die wagen en die bak, maar ik zag me nog niet zo snel aan het lijntje gehouden worden, want dat vond ik al helemaal niks toen ik nog een beebiekittenkatertje was, dus nu ik groterderder ben zou dat denk ik ook geen succes worden. En Senior vond het een vreselijk idee wanneer ik de poten zou nemen en verdwalen in een gebied dat ik niet kende. Want ze gingen maar twee nachten weg, dus uiteindelijk werd voor mij besloten dat ik het fort zou bewaken in hun afwezigheid.

Buren

Het was wel een hele opluchting om te horen dat de Buuf en de Buum, de baasjes van mijn buurblaffer Bubbles, voor mijn natje, droogje en aandacht zouden zorgen. Dat zat dus wel snor, want hoewel ze zelf geen katten in huis hebben weten ze precies hoe ze het leven van een oppaskater uitermate aangenaam kunnen maken.
Dus voordat m’n personeel vertrok, hadden ze alles wat ik tijdens hun afwezigheid nodig zou kunnen hebben al klaargelegd op ‘t aanrecht, met de bijbehorende etensbakjes erbij. Want ik ga natuurlijk niet m’n lunch uit hetzelfde bakje lebberen als waar ik m’n ontbijt of diner uit geserveerd krijg, alleen omdat m’n personeel er even niet is. Want als ik dan toch thuisblijf mag hier wat mij betreft alles gewoon z’n gebruikelijke gangetje blijven gaan.

Leeg huis

Na heel veel overdreven knuffels, aaien en lieve woordjes vertrok m’n personeel net na m’n lunch. Ik zwaaide ze vanachter het grote raam uit tot ze om de hoek van de straat verdwenen waren, en ging lekker op het grote bed liggen voor m’n middagdutje. Dat m’n personeel vergeten was om zachtjes de radio voor me aan te zetten vond ik ook eigenlijk helemaal niet erg. Het was nu heerlijk stil in huis. Mijn huis, met een heerlijk schoon dekbed en in de badkamer een frisse schone binnenbak, waar ik al maanden niet meer op was geweest maar die nu misschien toch mooi van pas zou komen.
Maar op een leeg huis passen verveelde me sneller dan ik dacht. Ik had geen zin om in m’n eentje te pootballen, en ook hengelen is lang niet zo leuk zonder personeel. Gelukkig kwam de buuf even later langs om te kijken hoe het met me ging, en omdat het nog zulk heerlijk weer was ben ik lekker naar buiten gegaan om de poten wat te strekken.

Buiten

Ik was weer netjes op tijd thuis voor het diner, knuffels en aaien en lieve woordjes. En terwijl de Buuf en Buum nog lekker in hun eigen tuin zaten te genieten, heb ik buiten nog een ommetje gemaakt tot ik vond dat het wel tijd was voor m’n late-night-snek. Daarna ben ik weer lekker op het grote bed gaan liggen en heb daar de hele nacht geslapen. Heerlijk tegen de kussens aan, zonder gestoord te worden door het nachtelijke gezaag door m’n eigen personeel. Het had wel wat, vond ik.
De volgende ochtend werd het ontbijt prachtig op tijd geserveerd, waarna ik weer lekker naar buiten ging om te zien of daar nog iets te beleven viel. Maar het was nog steeds rustig in de straat, al waren de buurkindjes af en toe wat luidruchtig aan het spelen. Dus besloot ik om lekker op m’n krabpaal in de achtertuin een dutje te gaan doen en rustig te wachten op m’n lunch. Zo’n binnenbak is best handig, maar ik moest natuurlijk ook niet vergeten om de hortensidingesen tegen m’n schuur te bewateren en bemesten.

Personeel

Dat ging zo nog een nacht en een dagdeel door, en ik moet mauwen dat de service van de Buuf en Buum perfect was. Maar omdat het maandag ineens geen zomer meer was, ben ik die dag lekker binnen gebleven.
Ik lag net uit te buiken van m’n lunch op het grote bed, toen ik het bromding van m’n personeel de straat in hoorde rijden. Even later hoorde ik de sleutel in de voordeur, en stapte m’n personeel binnen met een hele grote blauwe doos. Hadden ze voor me meegekregen van het Drentse filiaal van Muisbezorgd, en hij zat tot aan de rand gevuld met krakend verse Hartige Hunnebedmuizen om m’n koelkast mee te vullen.
En tja, met zo’n binnenkomer kan ik natuurlijk niet meer net doen alsof ik boos ben op m’n personeel omdat ze zonder mij naar de Hunebedden zijn geweest…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep