Gelukkig gaat hier alles intussen weer z’n gewone gangetje, sinds m’n personeel zo nodig met vakansie wilde en ineens twee hele nachten en twee dagen weg was. Nou ja, eerlijk gemauwd was het twee keer een halve met daar tussen in een hele dag, maar voor het gemak reken ik dat maar even als twee hele.
Begrijpen
Toen ik ze mauwde wanneer ik nou ‘s een keertje met vakantie kon, mauwden ze doodleuk terug dat ik elke dag vakantie heb. Tenminste, dat begreep ik, want na langerderder dan drie jaar m’n best doen is het me nog steeds niet gelukt om m’n personeel duidelijk en zonder de nodige spelfouten te leren mauwen.
Gelukkig hebben ze minder moeite om mij te verstaan, en dat is ook eigenlijk wel het belangrijkste. Ze begrijpen me wanneer ik mauw of ze de hordeur voor me willen openmaken omdat ik naar buiten wil, want ik ben nog steeds niet van plan om m’n zorgvuldig gestileerde stiletto’s te breken door ze achter de aluminimum hordeur te haken en de deur zelf open te gooien. Per slot van rekening, waarvoor heb ik anders personeel in huis? En ze snappen ook wanneer ik mauw dat m’n brokjesbak bijna leeg is, of wanneer ‘t de hoogste tijd is voor ontbijt, lunch, diner of snekkies. Of voor knuffels.
Ontdekkingstocht
Toch vraag ik me wel eens af hoe het zou zijn om op een plek te belanden waar ik normaal gemauwd nooit kom. Natuurlijk heeft mijn dorp nog genoeg straten waar ik nog nooit geweest ben, maar dat komt omdat ik het eigenlijk best heel spannend vind om alleen op ontdekkingstocht te gaan. Rondom m’n eigen huis weet ik zelfs met m’n poten voor m’n 
ogen de weg en ruikt het altijd vertrouwd. Ik weet wie ik kan tegenkomen, en weet inmiddels ook bij wie ik uit de buurt moet blijven om zonder vachtscheuren weer heelhuids thuis te komen.
Want dat vind ik heel belangrijk omdat m’n dierendoktermevrouwen wel heel errug lief zijn, maar ik loop er toch liever de deur niet plat. Er hangt daarbinnen altijd een beetje vreemd luchtje van onbekende mauwers en blaffers die ik zelden zie, en de snoepjes die ik krijg voordat ik wegga zijn lang niet zo lekker als de snekkies die ik thuis krijg.
Hotel
Maar nu de vakanties weer voorbij zijn hoor ik verhalen van m’n buurkatten die uit losjeeren zijn geweest in een sjiek hotel met een eigen kamer en luxe bak, waar ze af en toe met anderen lekker buiten in de zon konden liggen. Ze kregen goed te eten en drinken, en een hele hoop aandacht van mensen die elke dag hun kamers kwamen opruimen en schoonmaken en dan gelijk hun kussentjes opschudden en hun kleedjes uit klopten.
Maar het was toch niet hetzelfde als thuis, omdat hun eigen personeel er niet was. En niet alle andere hotelgasten waren altijd even aardig. Dus ze waren toch allemaal wel blij toen ze weer thuis waren, in hun eigen vertrouwde omgeving met hun eigen personeel. En dan denk ik wel ‘s, zou zo’n hotel misschien ook wel iets voor mij zijn?
Even weg van Senior, die bijna altijd thuis is, en de afgelopen week heel druk bezig was om de schuur op te ruimen, te zagen of in de tuin te werken. Of even zonder Junior, die na het brokjes verdienen buiten de deur altijd nog wel tijd heeft om een heleboel foto’s van me te maken, zelfs als ik helemaal niks doorheb omdat ik lekker lui lig te dutten.
Vragen
Zou ik een, twee of misschien zelfs wel drie weken zonder m’n personeel kunnen? En zou ik dan weer opnieuw aan hun gebruikelijke roetines moeten wennen? Zou m’n huis, als ik na zo’n tijd weg te zijn geweest, dan nog wel dezelfde vertrouwde luchten hebben?
Dat zijn toch allemaal moeilijke vragen waar ik de afgelopen week lang over nagedacht heb wanneer ik, nadat ik buiten de poten had gestrekt en het weiland en m’n tuin had bemest en bewaterd, weer op m’n vaste plekjes in m’n eigen huis lag te rieleksen.
En ik bedacht me uiteindelijk dat er eigenlijk helemaal niks gaat boven m’n eigen vertrouwde huis met tuin en weiland, m’n vrienden uit de buurt en m’n eigen personeel, m’n eigen voorraadkast en speelgoed. Want thuis heb ik elke dag vakansie.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Vorige zaterdag had ik koud m’n blog doorgemauwd toen het hoge woord er bij m’n personeel uitkwam. Ze gingen er even tussenuit, en of ik op ‘t huis wilde passen.
een oppaskater uitermate aangenaam kunnen maken.
Dat ging zo nog een nacht en een dagdeel door, en ik moet mauwen dat de service van de Buuf en Buum perfect was. Maar omdat het maandag ineens geen zomer meer was, ben ik die dag lekker binnen gebleven.
Wat een week was het weer. Niet alleen omdat ik, als huis-, weiland- en keukenkatermans geniet van deze heerlijke zomer, maar ook omdat mijn personeel, zonder overleg vooraf met mij, mijn achtertuin veranderd heeft. En daar vind ik toch wel wat van.
Omdat ik gewend ben om tussen de middag twee cupjes kattenmelk of een blikje soep als lunch te krijgen, ga ik begin van de middag graag weer even naar huis. Want m’n personeel zegt dat ik goed moet blijven drinken met dit weer, en ik weet inmiddels dat ze het ook fijn vinden wanneer ik af en toe m’n neus thuis laat zien.
Gelukkig is er ook wel wat poesitiefs aan de verandering in m’n tuin, want donderdag heeft Senior het terras aangepast, m’n tuinstoel bij de achterdeur gezet en eindelijk stond m’n nieuwe barbeknoei ook in de tuin. Met een beschermhoes eroverheen die helemaal tot op de grond komt, dus daar kan ik dan lekker rustig in de schaduw onder gaan liggen zonder dat iemand me ziet. En dat heeft ook zo z’n voordelen.
We zijn nou alweer twee blogs verderder sinds het Derde Grote Weilandfeest, dus misschien denk je wel van Joep, hou er nou maar ‘s over op en ga verder met je dagelijkse leven… Maar het warme gevoel van zo’n groot feest saame, dat blijft gelukkig best lang hangen.
alle vriendjes die we moeten missen en die op dat moment als heldere fonkelende sterren boven ons te zien waren. Want iedereen op het veld had wel iemand die hij of zij elke dag moest missen sinds het moment dat dat vriendje vertrok.
