Heeft het bij jullie begin deze week ook zo hard gewaaid en geregend? Nou, bij mij wel hoor. Ik woeide bijna uit m’n jas als ik over ‘t achterpad liep, en als ik dan weer thuiskwam was ik veel langerderder bezig om al m’n haren weer op een rijtje te likken.
Voordeel is wel dat een natte vacht veel gemakkelijker in model te brengen is dan een droge vacht en ik krijg er een minder droge bek van, maar toch… ‘t Blijft best wel veel werk, vooral wanneer ik ook nog uit de buurt van die handdoek wil blijven waarmee m’n personeel steeds opnieuw kwam aansjouwen. Ik heb ze al honderden keer gemauwd dat dat helemaal niet nodig is, maar ze bleven ‘t elke keer weer proberen.
Toch hebben we deze week daarvoor eindelijk een goed katpromis gevonden: m’n personeel legt een dikke handdoek op ‘t grote bed en daar ga ik dan op zitten om m’n vacht droog te likken. Maar ik hou ze wel in de smiezen hoor, want zodra ze ook maar een puntje van de handdoek willen pakken maak ik dat ik wegkom en zoek ik een ander plekje om goed op te kunnen drogen.
Tsja, ‘t heeft wat tijd gekost om m’n personeel te trainen, maar ze zijn dus nog steeds niet te oud om te leren. Ze zijn alleen een beetje hardleers en denken er niet aan om de handdoek eerst even op te warmen in de wasdroger. Maar daar maak ik nu even niet zo’n werk van zolang ‘t nog niet echt koud is buiten.
Zwembadparty
Maar dat was nog niet alles, want maandagavond was ik dus lekker in de regen aan de wandel, toen ik wat gerommel in de verte hoorde en even later werd ‘t weiland heel even in het licht gezet. Terwijl ik toch weet dat de mamarazzi nooit geen flits gebruikt als ze een foto maakt, want daar heeft ze net als ik echt een hekel aan. Ik probeerde tussen de dikke waterdruppels te ontdekken waar ze stond, maar ik zag even helemaal niks. Er volgden nog drie of vier rommels en lichtflitsen, en ik vond dat ‘t verstoppertje spelen van m’n
personeel wel lang genoeg geduurd had, dus ik wandelde op m’n gemak weer richting huis om de foto’s te gaan bekijken. De tuindeur stond nog op een kiertje open, dus ik kon zo naar binnen.
Tot m’n verbazing stond m’n personeel achter ‘t grote raam in de woonkamer naar buiten te kijken. En pas toen drong het tot me door dat de rommels en de flitsen geen foto’s waren geweest maar ‘t vuurwerk van achter de Regenboogbrug. Blijkbaar waren ze daar een enorme zwembadparty aan ‘t houden, om na de warme dag wat af te koelen. Dat moet toch een feest van jewelste zijn bedacht ik me, terwijl ik op m’n handdoek op ‘t grote bed ging zitten. Zouden ze daar ook een dubbele wokkelglijbaan bij ‘t zwembad hebben? En een springplank? En verwarmde badhokjes met hele dikke zachte pootdoeken om je op af te drogen?
Dat moet haast wel…
Thuis
Toen op dinsdag de zon weer tevoorschijn kwam dacht ik lekker lui in de vensterbank te kunnen gaan dutten na m’n ontbijt, maar nee hoor. Al wekenlang lopen tweebeners door de wijk druk te zijn om al ‘t houtwerk van de huizen op te knappen en van een nieuwe lik verf te voorzien, en juist toen ik net m’n ogen dicht had stond er zo’n wildvreemde tweebener voor m’n raam om met een herrieding over ‘t houtwerk heen te gaan. Laat ik je mauwen, ik was gelijk weer klaarwakker. Nou ja, dan maar uitrekken, opstaan en naar de achtertuin, om daar lekker met m’n personeel te genieten van de zon die steeds warmer werd.
Voordat ik een lekker plekje zocht om verder te dutten besloot ik toch nog even een wandeling over ‘t achterpad te maken voor een extra ochtendinspectie, maar ik was even vergeten dat de buurtkindjes vakantie hebben. Nadat ik tussen de stepjes, driewielers, ‘t stoepkrijt en ander speelgoed op ‘t pad door was getijgerd en net drie buurhuizen voorbij was kwamen wat kleine tweebenertjes een tuin uitgerend. En ik kan je verzekeren, daar kwam meer geluid uit dan dat de klustweebener in z’n eentje aan de voorkant van ‘t huis stond te maken. Ik bedacht me geen moment en ben snel op de dichtstbijzijnde schutting geklommen, om via de schuurdaken en de katwalks van de buren weer terug te gaan naar m’n eigen achtertuin, waar m’n personeel heerlijk stilletjes van het nieuwe groen in onze tuin zat te genieten. Ik mauwde ze gedag en liep naar binnen, scherpte m’n stiletto’s even bij aan m’n krabpaal, nam wat te drinken en knabbelde wat brokjes omdat m’n ontbijtbord al leeg was. Ineens bedacht ik me dat het misschien wel een goed plan zou zijn om in de oude stoel onder de eettafel te gaan liggen. En op dat dikke kussen in die stoel leek het net of de geluiden aan de voor- en achterkant van m’n huis heel ver weg waren en ben ik heerlijk in slaap gevallen.
Voortuin
De volgende ochtend was de klustweebener weer terug, deze keer zonder dat herrieding maar met een emmer die stonk en een steel met haren. En omdat daar geen geluid uit kwam ben ik lekker buiten op m’n tuinpad in de zon gaan zitten om van een afstandje toezicht te houden.
Zo heb ik die tweebener de rest van de week in elke voortuin in de gaten gehouden en ik moet eerlijk mauwen, het is er wel een heel stuk mooier op geworden.
Stevige poot en zachte kopjes,
Joep
Een week geleden was ‘t een drukte van heb-ik-jou-daar, met het Grote Weiland Feest 2025. ‘t Was de tweede editie alweer, al raken heel wat vrienden een beetje in de war omdat mijn maat Ropi vorig jaar ook een Groot Weiland Feest heeft gegeven, maar dat was in ‘t mooie land van Brabant, en niet in mijn weiland achter m’n huis. Gelukkig waren alle vrienden vorige week zaterdag wel naar ‘t goeie adres gekomen, want Brabant en Zuid-Holland, dat ligt best nog wel een eindje uit elkaar…
‘s Avonds kwam de familie Paard, na een logeerpartij een paar weilanden verderop, ook weer terug in ‘t weiland. En daarmee was eigenlijk alles weer hoe het altijd geweest is.
Regen
De eerste dagen van de afgelopen week waren heerlijk rustig, omdat er alleen nog wat kleine dingetjes gedaan konden worden en wat last-minute sponsoren gezocht moesten worden voor de laatste binnengekomen workshops die vandaag op het Grote Weiland Feest 2025 gegeven gaan worden. Maar woensdag, halverwege de ochtend was toch écht alles geregeld en kon ik het er nog even van nemen. En dat heb ik dus ook maar gedaan. Heerlijk op het grote bed liggen dutten, af en toe ‘s uitrekken en omdraaien om dan gewoon weer verder te gaan waar ik gebleven was.
terug naar mijn huis waar de vangst schoongemaakt, gefileerd, gemarineerd en gekoeld kon worden door de kanjers van Muisbezorgd.
we gingen slapen. Want vrijdagochtend kwamen alle sponsors al vroeg om tenten op te zetten, barbeknoeis te vullen, podia en kraampjes te bouwen, slaapdozen af te leveren en in de middag werd de Dubbele Wokkelbaan in elkaar gezet. En iedereen die een workshop komt geven is gisteravond al gekomen om alles klaar te zetten.
Nou, wat mij deze week overkomen is… ongelofelijk gewoon. ‘t Weekend was kattastisch geweest. En de dinsdag tot en met nu ook. Maar de maandag… Die liep toch even wat anders dan ik in m’n kop had.
Ik sprong op m’n kussen dat op de tuintafel ligt en drukte m’n neus tegen de pas gewassen ramen aan, om te zien of ik m’n personeel binnen zag… Maar niks hoor. Ik mauwde twee keer heel hard, maar er kwam helemaal niemand.
Even een lekkere lange dut, en als ik daarna dan wakker werd zou de tuindeur vast alweer open staan.
Tsja, waar zal ik het deze week ‘s over hebben… Want dat de zomer weer terug is, dat hadden jullie ook vast zelf al gemerkt. En bij mij thuis betekent dat ekstra kupjes kattenmelk, ekstra kattensoepjes en een drinkbak … uhhh … pootjesbaaibad in de slaapkamer. Al blijft m’n personeel stug volhouden dat ‘t toch écht een drinkbak is.
Trouwens, over weiland gemauwd… Vandaag over precies twee weken barst ‘t Tweede Grote Weiland Feest weer los, en er wordt al druk afgesproken om met elkaar mee te reizen vanuit alle windstreken van Nederland.
Verder zijn er, net als vorig jaar, weer een Podiumtent voor diverse live optredens, een Wieuwtent en een Seniorentent om lekker te chillen, een Bartent om gezellig bij te mauwen of te blaffen met elkaar onder ‘t genot van een hapje en een lebbertje, en nog veel meer. Eigenlijk veuls teveul om op te mauwen, maar als je er vorig jaar bij was dan weet je ongeveer wel wat je kunt verwachten.