Om heel eerlijk te zijn, die warme dagen van de week waren best wel lekker…
Je moet weten, ik kwam ‘s ochtends binnen voor ontbijt, zoals ik elke morgen doe. En toen ‘t zo warm was, was m’n personeel ook al vroeg op dus dat kwam me purrrfect uit.

Krabpaal

Wekenlang krabde ik altijd eerst nog even een rondje op de kokosmat bij de achterdeur terwijl m’n personeel geduldig bleef wachten totdat ik m’n nagels voorgescherpt had voordat ik de drempel over stapte. Maar sinds een paar dagen heb ik binnen een hele nieuwe krabpaal staan. Niks bijzonders hoor, gewoon een paal met een zacht grijs stofje aan de voet. Maar ik loop nu gelijk door naar binnen, over de kokosmat naar m’n nieuwe krabpaal en ben daar heel tevreden mee, omdat ik me nu weer languit kan uitrekken terwijl ik m’n voorste stiletto’s scherp. Want die oude paal, die was na twee keer repareren (waardoor ‘ie elke keer weer een stukje korter werd) eigenlijk al een tijdje helemaal op.
Ik kon als ik op m’n buik ervoor lag gewoon de bovenkant aantikken, dus dan kun je je vast wel voorstellen wat een iennie-mienie paaltje dat was geworden… En ‘t touw had ik ook al voor een deel losgetrokken, maar omdat ik nog twee luxe krabpalen met ligplekken én de krabzak tot aan ‘t plafond plus nog steeds m’n allereerste kittenkrabpaaltje in huis heb leek het voor m’n personeel nog geen échte noodzaak om haast te maken met vervangen van die ene. Maar toch is dat er deze week dan eindelijk van gekomen, en m’n nieuwe krabpaal is nu al m’n favorietste krabpaal in huis.

Warm

Maar goed, ik dwaal af… Waar was ik ook alweer gebleven? Oja, binnenkomen voor ontbijt toen ‘t begin deze week zo warm was.
Zoals hierboven al gemauwd loop ik dan altijd direct door om eerst m’n stiletto’s te scherpen. Dan heeft m’n personeel mooi de tijd om een blikje, kuipje of zakje open te trekken en te serveren. Bij Junior mag ik dan altijd nog de kleine lepel aflikken waarmee m’n eten in m’n etensbak wordt gedaan, maar Senior begint daar niet aan. Die vind dat ik gewoon uit m’n etensbak kan eten. Maar daarmee mis ik dus eigenlijk wel zeker een kwart theelepel voer…
Maar goed, eten ging prima hoor, met die hitte. En drinken ook, al moest ik er wel even aan wennen dat in de slaapkamer nu ook een drinkbak met water stond. En wát voor eentje, miauw. ‘t Leek wel een zwembad! Dat kwam zo, toen m’n personeel vorig weekend bij de lokale dierenwinkel langs ging, zagen ze in de etalage een drinkbak staan waarvan ‘t binnenste deel in de vriezer kon. Eigenlijk was ‘t een drinkbak voor honden, maar ach, m’n personeel kijkt niet zo nauw. Een drinkbak is tenslotte een drinkbak. En omdat ze al wisten dat het begin vorige week heel erg warm zou worden, hebben ze zo’n bak voor me meegenomen. Nou, dat heb ik geweten… Met een bak water op kamertemperatuur en een bak gekoeld water was de keuze om te drinken natuurlijk niet moeilijk. Al vond m’n personeel het toch minder leuk toen ik in dat koele binnenbad ook wilde gaan pootjebaaien…

Gasten

Na m’n ontbijt was ‘t dan tijd voor de eerste dagelijkse knuffels, aaien en lieve woordjes. Ik doe dan altijd net alsof ik niet doorheb dat m’n personeel tegelijkertijd even checkt of ik geen ongenode gasten mee naar binnen heb genomen in m’n vacht. Maar ik ben natuurlijk de beroerdste katerman niet, dus ik heb ze deze week weer iets te doen gegeven tijdens ons vaste ochtendritueel.
Want ik heb ontdekt dat er aan de zijkant van ‘t achterpad, op weg naar de brug richting m’n weiland, planten groeien waar lichtbruine kleine kleefbolletjes aan zitten. En da’s leuk want met m’n rug, linker-, rechterzij en staart loop ik dan expres tegen die planten aan en hop, ik heb een hele vacht vol…
Ik weet nog wel, de allereerste keer vorig jaar dat ik met die bolletjes thuiskwam. M’n personeel was even in paniek, omdat ze dachten dat het beestjes waren. Er werd zelfs een vergrootglas bijgehaald, de bolletjes werden fijngeknepen tussen een papiertje en nóg beter bekeken. En terwijl ik al lang wist dat het geen beestjes waren, is m’n personeel er toch even een tijdje mee bezig geweest. Maar ja, ze vonden toch dat al die bolletjes uit m’n vacht moesten, dus ik werd overal gestreeld en gekriebeld tot alles er weer uit was. Ik kan het dan ook van harte aan iedereen aanbevelen, om met een vacht vol kleefbolletjes thuis te komen. Want zo’n kriebel- en pluksessie is écht heel errug ontspannend.

Koeler

Maar, even terug naar het onderwerp van deze blog, de drie zomerdagen begin deze week.
Nadat ik weer een zachte vacht zonder bolletjes had, ben ik lekker op ‘t grote bed gaan liggen, onder dat grote zwiepding aan ‘t plafond. Waterbak bij de poot, en af en toe werd er zelfs een snekkie of een soepje op het grote bed geserveerd. ‘t Zal je dan ook niet verbazen dat het wat mij betreft best de hele maand wel 38 graden zou mogen blijven, want vanaf donderdag moest ik m’n snekkies en soep gewoon weer zelluf in de keuken ophalen.
Zodra de zon onder ging en ‘t wat koeler werd stond ik pas op van ‘t grote bed, wandelde op m’n gemak naar de keuken voor m’n diner, gaf m’n personeel wat kopjes en knuffels en vertrok naar de achtertuin. Eerst even wat wennen aan de warmte in de grote stoel of in m’n kersenboompot, daarna even m’n catwalk op om een beetje vanuit de hoogte om me heen te kunnen kijken om daarna lekker aan de wandel te gaan of aan ‘t werk voor de straatcontrole met de buurtkatten. En dan ‘s morgens vroeg herhaalde zich dat hele ritueel weer.
Maar nu? Nu vind ik ‘t gewoon weer koud. Ik wil die zomer terug…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Zoals heel veel vrienden wel weten, doet regen me helemaal niks. Zolang het er maar niet koud bij is, want daar heb ik een grondige hekel aan. Maar zelfs het onweer, dat deze week over m’n huis en tuin trok, maakte helemaal geen indruk op me. Ik zat lekker buiten, op m’n kussen op m’n tuintafel onder ‘t balkon van de bovenburen, en keek naar de lichtflitsen die na de donderklappen m’n weiland heel even beschenen.

Knallen

‘t Deed me denken aan de twee jaarwisselingen die ik binnen op de vensterbank al heb meegemaakt, met knallen en lichtflitsen in de straat. M’n personeel deed toen hun best om me bij ‘t raam weg te houden, maar ik wilde daar niks van weten. Ik heb geblazen en net zo lang gewurmd tot ik weer uit hun armen terug op de vensterbank kon springen…
Maar goed, even terug naar deze week.
M’n personeel zat naast me, ieder aan een kant van de tuintafel, mee te genieten van het vuurwerk uit de lucht. Want het ruikt altijd zo lekker, als ‘t regent nadat het een warme dag is geweest. En zo lekker buiten met z’n drietjes in ‘t donker was ook wel heel gezellig.

Stoer en koel

Terwijl Senior me heerlijke kriebels tussen m’n oren gaf, zei hij dat ‘ie me een hele stoere koele katermans vond, omdat ik niet bang was van ‘t onweer. Maar waarom zou ik bang zijn? Oudere buurtkatten hadden me al lang geleden gemauwd dat de knallen en ‘t vuurwerk uit de lucht vanachter de Regenboogbrug worden afgestoken, omdat alle lieve vrienden die daar nu wonen iets te vieren hebben en dat willen delen met iedereen die aan deze kant is achtergebleven.
Toen ik ‘t verhaal hoorde had ik nog helemaal geen idee wat de Regenboogbrug was, maar intussen heb ik daar nu een paar vrienden wonen, waar ik elke avond naar zwaai als ‘t donker is en de sterren naar me knipogen. Dan zijn ze weer even heel dichtbij me…

Maar toch ben ik diep in m’n hart niet zo’n stoere koele katermans als dat Senior denkt dat ik ben. Want als m’n buurtweebener aan de overkant met zo’n groot stuk blik op nog grotere zwarte ronde dingen door m’n weiland tuft, zorg ik dat ik zo vlug mogelijk weer in m’n eigen tuin kom. Ik snap ook niet dat de Weilandmuizen die daar nu weer wonen niet bang zijn van die herrie langs hun muizenhol. Mischien zijn zij wel veel stoerderder dan ik, want ik maak me uit de poten als ik dat gevaarte de grote schuur al uit hoor rijden.
En als ik teveel vreemde tweebeners op m’n achterpad zie, dan blijf ik ook liever in m’n eigen tuin. Okee, dan durf ik prima onder m’n tuinhek door om een hoekje over ‘t achterpad te loeren, maar dat doe ik eigenlijk meer om die vreemden in de gaten te houden. Want als ze te dichtbij komen naar m’n zin zit ik zó binnen.

Voor de buurtpoezen ben ik al lang niet meer bang, we zijn al helemaal aan elkaar gewend en we weten wat we aan elkaar hebben. Met sommigen wandel ik graag een inspectieronde, da’s altijd gezellig om samen werk en dollen te combineren.
Maar er zijn ook twee oude katers die al hun negen levens heel erg serieus nemen en geen tijd hebben om samen te spelen. Ze weten heel veel, en elke keer als we samen op stap gaan kom ik weer wijzer thuis. Maar achter elkaar aanjagen, stoeien of in bomen klimmen, daar beginnen ze niet meer aan. Ze willen ook nog steeds niet mee ‘t schuurdak op, terwijl je juist daar het beste uitzicht hebt. Dat geloven ze ook wel, maar ze mauwen dat ze al met pensioen zijn en ‘t klimmen liever aan de jongere poezels overlaten.

Grote kater

De enige waar ik voorlopig liever nog steeds een eindje bij uit de buurt blijf is de grote zwart witte kater, die af en toe vanuit een andere wijk verderop in ‘t dorp bij mij in de straat en over ‘t achterpad loopt. Ik weet nog steeds niet goed in te schatten of ‘ie wel vriendjes met me wil zijn. En ik weet eigenlijk ook helemaal niet of ik wel vriendjes wil zijn met zo’n grote kater uit een hele andere buurt.
Okee, dankzij hem heb ik wel mijn liefde voor water en zwemmen ontdekt, nadat ik vorig voorjaar als jong kittenkatertje zó erg van ‘m schrok dat ik op de brug naar ‘t weiland misstapte en in de sloot viel en daarmee een mogelijk gevecht uit de weg ging. Misschien weet ‘ie helemaal nog niet dat ik dankzij die ontmoeting tegenwoordig gediplomeerd zweminstructeur ben en al m’n zwemdiploma’s heb gehaald, die ik vol trots bewaar in de la bij m’n paspoort.
Maar hij zit heel vaak bij buurpoes Zosja voor de deur te wachten totdat ze naar buiten komt, en dan gaan ze samen aan de wandel. ‘t Kan natuurlijk best zo zijn dat zij tegen hem over mij gemauwd heeft, en dan weet ‘ie hopelijk dat ik geen katcurent om haar poot ben. Want daar heb ik als jonge katermans ook helemaal geen tijd voor, ik ben veel te druk met m’n nachtdiensten, personeel trainen, knuffelen en bijslapen, buiten in m’n tuin of binnen in de vensterbank. En dan heb ik natuurlijk ook nog een paar puntjes op de i te zetten voor het komende Tweede Grote Weilandfeest eind volgende maand.

Genieten

Maar eerst ga ik dit weekend nog even genieten van de regenbuien die er volgens m’n personeel aankomen. En misschien komt er ook nog wel vuurwerk uit de lucht. Want er is altijd wel ergens iets te vieren, zelfs als het regent buiten.
Omdat het leven gewoon zo mooi is…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Nou, dat was weer wat hoor, de afgelopen week… Van ‘t weekend lag ik lekker onder m’n kersenboom van de zon te genieten.

Pootjes

M’n personeel was druk in de weer met een zwart ding dat op de tuintafel was gezet. Er zaten drie pootjes onder, maar ‘t bewoog helemaal niet, zelfs niet toen ik er heeeel lang naar bleef kijken. Dus ik besloot om maar ‘s wat dichterbij te gaan inspecteren, want ik was best wel benieuwd wat m’n personeel nou weer m’n tuin had ingesleept.

Tot m’n verbazing zag ik dat dat ding heel erg leek op ‘t golfballetje waar ik binnen zo graag mee speel, omdat het zo’n leuk geluid maakt als ‘ie tegen de kast of de deur of de muur rolt wanneer ik ‘t een zwieper geef. Maar dit ding op tafel was iets groterderder dan m’n balletje, en ik had gelijk al gezien dat ‘ie niet kon rollen, want hij had een hele andere vorm. En hij had pootjes. En die heeft m’n balletje dan weer niet.

Bloempot

Nieuwsgierig liep ik een rondje om dat zwarte ding op m’n tafel, en ik had geen idee wat ik ermee kon. ‘t Voelde koud aan, dus even dacht ik dat m’n personeel een nieuwe zomermand voor me gekocht had, zo eentje waar het binnen lekker koel blijft terwijl het buiten heel erg warm is.
Ik ging op m’n achterpoten staan en keek naar binnen in dat zwarte ding. Hmmm. Dat zou daar onderin best wel lekker kunnen liggen, als ze dat glimmende metalen ding dat bovenop lag er uit zouden halen. Want daaronder leek het verdacht veel op een grote stenen bloempot, en ik weet uit eigen ervaring dat die ‘s zomers heerlijk koel zijn om in te liggen.
Maar dan moest wel dat deksel naar beneden. Alleen vroeg ik me af hoe kon ik er dan makkelijk in en uit zou kunnen komen, want ik had al lang gezien dat er onderin alleen maar een smalle schuif zat waar ik precies twee voorpoten in kon steken, maar meer toch echt niet.

Ineens wist ik ‘t: m’n personeel had dit zwarte ding vast en zeker voor me gekocht om m’n eigen Topkwaliteit Tuinmuizen in te kunnen kweken! Onderin kon ik wat stro leggen, door ‘t schuifje kon ik dan zien hoe het met ze ging en eten geven, en door dat glimmende metalen ding bovenin konden ze niet ontsnappen als ‘t deksel open stond. Ik zag het al helemaal voor me, maar m’n droom werd wreed verstoord toen Senior zei dat ik van de tuintafel af moest, me oppakte en terugzette onder m’n kersenboom terwijl Junior zwarte stenen in m’n muizenkweekbak stortte. Niet veel later zag ik vlammen boven de rand uitkomen, en toen die uitgingen deed ze het deksel dicht.
Echt, ik snapte er niks meer van. Ik kon toch geen Topkwaliteit Tuinmuizen leveren uit een vieze kweekkast?
Junior kwam naar buiten met een groot bord, en ik kon van onder m’n kersenboom niet zien wat er op lag, maar ‘t rook wel errug interessant.

Senior

Dus ik sprong uit m’n bloempot en liep naar de tuintafel, maar toen ik met m’n voorpoten tegen de tafelrand omhoog keek leek dat zwarte ding ineens wel heel groot. En ik voelde aan m’n snorharen dat dat ding op tafel nu best wel warm was geworden. Senior zei nog ‘Nee Joep’ en ik hoorde dat ‘ie het meende dus ik besloot om maar even de poten te gaan strekken op ‘t achterpad. Misschien was daar wel iets te beleven. In elk geval scheen de zon nog steeds, en ik kon ook heerlijk uit de wind in een tuinstoel achter de schuur gaan liggen om te zien wie er allemaal voorbij zou komen. Of misschien liep ik wel gewoon door naar m’n weiland, waar ‘t gras nog steeds hoog staat, om op zoek te gaan naar Weilandmuizen. Want die tuinmuizenkwekerij kon ik wel vergeten…
Toen ik weer terug in m’n tuin kwam was m’n personeel net klaar met eten en was de tafel leeg. Ze hadden helemaal niks voor me bewaard! Ik keurde ze geen blik waardig terwijl ik de keuken inliep. Maar bij binnenkomst rook ik dat mijn avondeten al geserveerd was, want er lag kip met kaas in m’n etensbak. En mauw nou zelf, dan kun je toch gewoon niet boos blijven op je personeel?

Zalm

De volgende dag werd dat zwarte ding weer gevuld met stenen, alleen stond ‘ie nu niet meer op tafel maar op een verhoging die Senior gemaakt had. Ik sprong op m’n tuintafel om te zien wat ze nou eigenlijk met dat zwarte ding aan ‘t doen waren, want er kwamen weer heerlijke luchtjes vanaf. En raad ‘s? Deze keer kwam Junior naar buiten met niet alleen borden, maar ook met mijn etensbak! Dus we hebben lekker met z’n drietjes buiten gegeten, al was het niet meer zulk lekker weer als de dag ervoor.
Maar dat maakte me helemaal niet uit, want ik kreeg een stukje lauwe zalm uit een klein pannetje dat in dat zwarte ding had gestaan, en dat was me toch lekker… Daarna kwam er ook nog een stukje lauwe kip in m’n bakje, en ineens moest ik weer terugdenken aan het Weilandfeest vorig jaar, toen Chef Tiga de lekkerste hapjes op z’n Hibatsjie gemaakt had.

Feest

Als m’n personeel dat zwarte ding weer ‘s gaat opstoken, ga ik heel goed kijken hoe ze dat doen. Dan gaat ‘ie over zeven weken ook mee het weiland in tijdens het feest, en dan kunnen we saame van de lekkerste muizensateetjes genieten. Ik zit er zelfs over te denken om ook nog een workshop ‘Veilig babbeknoeien voor beginners’ te geven, want misschien heeft jullie personeel ook wel zo’n ding in de tuin staan en dan kun je thuis zelf ook heerlijke hapjes bakken. Ik ga van ‘t weekend alvast even nadenken over welke sausjes ik allemaal kan maken en wat ik daarvoor nodig heb.
Want ‘t Tweede Grote Weilandfeest komt nu steeds dichterbij…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep