Categorie archieven: Joep

Joep wil nooit op vakantie

De hele afgelopen week met het mooie weer heb ik een echt tropenrooster gehad. Vroeg beginnen en dan weer vroeg naar huis om lekker onder dat grote zwiepding op ‘t grote bed te dutten. Of op de bank, want in de woonkamer is het ook aardig koel nu in m’n hele huis de gordijnen overdag dicht blijven. Mij bevalt ‘t best wel.
‘s Morgens na ‘t ontbijt heb ik meestal even lekker buiten een wandeling gemaakt, om te zien wie er nog meer al wakker was. Want dan was ‘t nog heerlijk koel op ‘t achterpad.
Maar het is in mijn straat nu nog echt vakantietijd, hoor. En behoorlijk wat buurtkatten zitten nog lekker luuks in een hotel of pension, omdat hun personeel op vakantie is gegaan en ze niet alleen thuis mochten blijven.

Vakantie

Soms vraag ik me wel ‘s af hoe dat nou is, om als kater of poes een koffertje te pakken en zelf ook weg te gaan uit je eigen vertrouwde omgeving. Want is dat nou echt leuk,om ergens naar toe te gaan waar je helemaal niks of niemand kent, en de geuren helemaal nieuw voor je zijn? Vreemde tweebeners om je heen, katten die je nog nooit gezien hebt en ander eten. Of mag je in zo’n hotel of pension gewoon je eigen eten meenemen?
Ik heb vorig jaar wel wat buurtkatten gemauwd die aangaven dat ze aan zo’n vakantie toe waren en daar al weken van tevoren naar uitkeken. Want ze gingen elk jaar weer naar dezelfde plek op vakantie waar ze dan ook weer dezelfde oude bekenden van ‘t jaar daarvoor tegenkwamen. Dat lijkt me best wel heel gezellig en ‘t doet me denken aan de lieve vrienden die ik maanden lang niet zie en dan weer tegenkom op een feest. Want even neus aan neus staan, snuffelen, kopjes geven en wat om elkaar heen draaien is toch niet te vergelijken met het kattakt dat we met elkaar op de leptop hebben. Live is toch altijd leuker, maar niet altijd even gemakkelijk. En dan is bijna elke dag het lief en leed via ons personeel met elkaar delen toch ook wel weer een mooie manier om saame te kunnen zijn.

Vertrouwd

Toch heb ik zo m’n bedenkingen hoor, of ik het wel zo leuk zou vinden om voor één of twee weken m’n eten- en drinkbakken heel ergens anders te hebben staan dan op de vertrouwde plekken in m’n eigen huis en tuin. En dat niet alleen, want als Bewust Enig Katermans ben ik er ook nog niet zo zeker van of ik het wel zo leuk zou vinden om dagenlang andere katten om me heen te hebben. Of heb je in zo’n hotel of pension ook een eigen plek voor jezelf? Daar heb ik de buurtkatten nog nooit over gehoord, die mauwden alleen maar dat ze toch ook wel blij waren om na hun vakantie hun personeel weer terug te zien en lekker naar hun eigen huis te kunnen.
Het schijnt er zelfs bij te horen om, als je dan weer de eerste poot over je eigen drempel heen hebt gezet, als een dolle door je huis heen te rennen om te zien of alles nog wel steeds op dezelfde plek staat als voor dat  je met vakantie ging. Sommige katten zijn urenlang bezig om alles en iedereen thuis weer heel veel kopjes te geven, zodat je hele huis en alles wat daarbij hoort weer jouw eigen vertrouwde luchtje heeft. Andere buurtkatten mauwden me dat ze hun personeel ook uren- of zelfs dagenlang compleet negeerden omdat ze niet met hun mee mochten op vakantie. Voor dat laatste schijnen tweebeners heel gevoelig te zijn, dus ‘t levert dan altijd wel extra snekkies en heel veel knuffels en kroelen op.

Vrije dag

Maar ja, mijn personeel wil helemaal niet op vakantie, want ze zeggen dat ze het thuis prima naar hun zin hebben. Toch gaan ze wel eens ‘s morgens vroeg de deur uit na m’n ontbijt, en dan zijn ze soms tegen de tijd dat het alweer bijna donker is pas weer terug. Ik weet dan dat ik die dag écht een vrije dag heb wanneer ik, vlak voordat ze weg gaan, nog ‘s extra geknuffeld, geaaid en gekroeld word. Net daarvoor heb ik dan al lang gehoord dat ze m’n brokjes- en waterbak hebben bijgevuld, en het geluid van snekkies die ‘s morgens vroeg al in m’n snoeptoren vallen  is ook niet gebruikelijk. Ik weet dan al lang dat ze ook nog een bakje met kattenmelk of een lekker soeppie hebben neergezet voor de lunch, want ik ken m’n personeel inmiddels wel wat langerderder dan vandaag.
Het wordt dan een dag waarop ik heerlijk kan blijven dutten op elke plek die ik wil, zonder gestoord te worden door personeel dat altijd precies juist op die plek lijkt te moeten zijn waar ik net lekker lig. Ik kan dan ook zelf m’n lunchtijd bepalen, ongestoord spelen wanneer ik zin heb en ik hoef niet mooi of lief te doen omdat er weer ‘s een foto gemaakt moet worden.

Binnen

De enige nadelen van zo’n dag zijn dat ik niet naar buiten kan om met m’n vrienden de buurtcontrole te doen of lekker wat bij te mauwen, en ik kan ook niet naar buiten om de plantjes in m’n tuin of de graspollen in ‘t weiland te bewateren en bemesten. Op zo’n dag ga ik dan maar weer ouderwets binnen op m’n bak in de badkamer, waar dan altijd een dikke verse laag grit in ligt. Maar dat is toch altijd weer een heel ander gevoel aan de poten dan de zachte aarde of ‘t gras buiten, dus daar maak ik alleen gebruik van bij hoge nood.
En als ik dan dat blik op wielen van m’n personeel weer aan hoor komen, ren ik snel terug naar de plek waar ik ‘s morgens lag en doe ik net of ik slaap. Dan denken ze vast dat ik ze helemaal niet gemist heb…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep weet iets over een zwembadparty

Heeft het bij jullie begin deze week ook zo hard gewaaid en geregend? Nou, bij mij wel hoor. Ik woeide bijna uit m’n jas als ik over ‘t achterpad liep, en als ik dan weer thuiskwam was ik veel langerderder bezig om al m’n haren weer op een rijtje te likken.

Voordeel is wel dat een natte vacht veel gemakkelijker in model te brengen is dan een droge vacht en ik krijg er een minder droge bek van, maar toch… ‘t Blijft best wel veel werk, vooral wanneer ik ook nog uit de buurt van die handdoek wil blijven waarmee m’n personeel steeds opnieuw kwam aansjouwen. Ik heb ze al honderden keer gemauwd dat dat helemaal niet nodig is, maar ze bleven ‘t elke keer weer proberen.
Toch hebben we deze week daarvoor eindelijk een goed katpromis gevonden: m’n personeel legt een dikke handdoek op ‘t grote bed en daar ga ik dan op zitten om m’n vacht droog te likken. Maar ik hou ze wel in de smiezen hoor, want zodra ze ook maar een puntje van de handdoek willen pakken maak ik dat ik wegkom en zoek ik een ander plekje om goed op te kunnen drogen.
Tsja, ‘t heeft wat tijd gekost om m’n personeel te trainen, maar ze zijn dus nog steeds niet te oud om te leren. Ze zijn alleen een beetje hardleers en denken er niet aan om de handdoek eerst even op te warmen in de wasdroger. Maar daar maak ik nu even niet zo’n werk van zolang ‘t nog niet echt koud is buiten.

Zwembadparty

Maar dat was nog niet alles, want maandagavond was ik dus lekker in de regen aan de wandel, toen ik wat gerommel in de verte hoorde en even later werd ‘t weiland heel even in het licht gezet. Terwijl ik toch weet dat de mamarazzi nooit geen flits gebruikt als ze een foto maakt, want daar heeft ze net als ik echt een hekel aan. Ik probeerde tussen de dikke waterdruppels te ontdekken waar ze stond, maar ik zag even helemaal niks. Er volgden nog drie of vier rommels en lichtflitsen, en ik vond dat ‘t verstoppertje spelen van m’n personeel wel lang genoeg geduurd had, dus ik wandelde op m’n gemak weer richting huis om de foto’s te gaan bekijken. De tuindeur stond nog op een kiertje open, dus ik kon zo naar binnen.
Tot m’n verbazing stond m’n personeel achter ‘t grote raam in de woonkamer naar buiten te kijken. En pas toen drong het tot me door dat de rommels en de flitsen geen foto’s waren geweest maar ‘t vuurwerk van achter de Regenboogbrug. Blijkbaar waren ze daar een enorme zwembadparty aan ‘t houden, om na de warme dag wat af te koelen. Dat moet toch een feest van jewelste zijn bedacht ik me, terwijl ik op m’n handdoek op ‘t grote bed ging zitten. Zouden ze daar ook een dubbele wokkelglijbaan bij ‘t zwembad hebben? En een springplank? En verwarmde badhokjes met hele dikke zachte pootdoeken om je op af te drogen?
Dat moet haast wel…

Thuis

Toen op dinsdag de zon weer tevoorschijn kwam dacht ik lekker lui in de vensterbank te kunnen gaan dutten na m’n ontbijt, maar nee hoor. Al wekenlang lopen tweebeners door de wijk druk te zijn om al ‘t houtwerk van de huizen op te knappen en van een nieuwe lik verf te voorzien, en juist toen ik net m’n ogen dicht had stond er zo’n wildvreemde tweebener voor m’n raam om met een herrieding over ‘t houtwerk heen te gaan. Laat ik je mauwen, ik was gelijk weer klaarwakker. Nou ja, dan maar uitrekken, opstaan en naar de achtertuin, om daar lekker met m’n personeel te genieten van de zon die steeds warmer werd.
Voordat ik een lekker plekje zocht om verder te dutten besloot ik toch nog even een wandeling over ‘t achterpad te maken voor een extra ochtendinspectie, maar ik was even vergeten dat de buurtkindjes vakantie hebben. Nadat ik tussen de stepjes, driewielers, ‘t stoepkrijt en ander speelgoed op ‘t pad door was getijgerd en net drie buurhuizen voorbij was kwamen wat kleine tweebenertjes een tuin uitgerend. En ik kan je verzekeren, daar kwam meer geluid uit dan dat de klustweebener in z’n eentje aan de voorkant van ‘t huis stond te maken. Ik bedacht me geen moment en ben snel op de dichtstbijzijnde schutting geklommen, om via de schuurdaken en de katwalks van de buren weer terug te gaan naar m’n eigen achtertuin, waar m’n personeel heerlijk stilletjes van het nieuwe groen in onze tuin zat te genieten. Ik mauwde ze gedag en liep naar binnen, scherpte m’n stiletto’s even bij aan m’n krabpaal, nam wat te drinken en knabbelde wat brokjes omdat m’n ontbijtbord al leeg was. Ineens bedacht ik me dat het misschien wel een goed plan zou zijn om in de oude stoel onder de eettafel te gaan liggen. En op dat dikke kussen in die stoel leek het net of de geluiden aan de voor- en achterkant van m’n huis heel ver weg waren en ben ik heerlijk in slaap gevallen.

Voortuin

De volgende ochtend was de klustweebener weer terug, deze keer zonder dat herrieding maar met een emmer die stonk en een steel met haren. En omdat daar geen geluid uit kwam ben ik lekker buiten op m’n tuinpad in de zon gaan zitten om van een afstandje toezicht te houden.
Zo heb ik die tweebener de rest van de week in elke voortuin in de gaten gehouden en ik moet eerlijk mauwen, het is er wel een heel stuk mooier op geworden.

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over hoe het was op het Grote Weiland Feest

Een week geleden was ‘t een drukte van heb-ik-jou-daar, met het Grote Weiland Feest 2025. ‘t Was de tweede editie alweer, al raken heel wat vrienden een beetje in de war omdat mijn maat Ropi vorig jaar ook een Groot Weiland Feest heeft gegeven, maar dat was in ‘t mooie land van Brabant, en niet in mijn weiland achter m’n huis. Gelukkig waren alle vrienden vorige week zaterdag wel naar ‘t goeie adres gekomen, want Brabant en Zuid-Holland, dat ligt best nog wel een eindje uit elkaar…

Geweldig

Nou verwacht je misschien een heel uitgebreid verslag van mijn feest, maar eigenlijk kan ik het best heel kort samenvatten: ‘t was weer geweldig!
Okee, er konden een paar vrienden niet komen, omdat die het even te druk hadden met andere bezigheden. Snap ik helemaal, dat kan nou eenmaal gebeuren, en hopelijk kunnen ze volgend jaar op de laatste zaterdag van de maand juli weer wel van de partij zijn. En ja, dit is gelijk een luidruchtige hint om de datum van het Grote Weiland Feest 2026 alvast te laten noteren op alle kalenders en in alle agendaas die in huis te vinden zijn.
Helaas waren onze vrienden die het afgelopen jaar over de Regenboogbrug zijn gegaan ook niet van de partij, maar zij waren in onze harten en gedachten ook allemaal aanwezig. En we hebben de zaterdagavond heel mooi afgesloten door met alle feestneuzen te zwaaien naar iedereen die we om ons heen moeten missen. Er werden herinneringen aan ze opgehaald en traantjes weggepinkt, er werden pootjes om elkaar heen geslagen en even waren alle vrienden die vertrokken zijn toch weer heel dicht bij ons…

Weiland

Zondag, in de loop van de ochtend, ging iedereen die was blijven logeren weer met een goed humeur en een volle buik richting huis. En toen zondag aan ‘t eind van de middag ook de kramen, tenten en de dubbele waterglijbaan weer opgehaald waren, was ‘t weiland weer leeg alsof er nooit een feest geweest was.
‘s Avonds kwam de familie Paard, na een logeerpartij een paar weilanden verderop, ook weer terug in ‘t weiland. En daarmee was eigenlijk alles weer hoe het altijd geweest is.
Nou ja, bijna dan. Want voor m’n gevoel heb ik bijna de hele afgelopen week alleen maar geslapen. En gegeten en gedronken en geknuffeld natuurlijk, maar ik heb overdag vooral op ‘t grote bed of in de vensterbank lekker liggen dutten en nog nagenoten van een heerlijk feest waar ik behalve veel oude vrienden ook nieuwe vrienden heb ontmoet.
Ik ging alleen ‘s nachts naar buiten, want de buurtcontroles moesten natuurlijk ook gedaan worden. En ‘t was lekker weer, dus ik hoefde m’n personeel niet wakker te mauwen als ik weer thuiskwam en ook al klaar was met het bemesten en bewateren van de plantjes in de tuin. Er was genoeg te doen dus de afgelopen week heb ik ze ook lekker laten uutslapen.

Plantjes

Over plantjes gemauwd, daar zijn er trouwens in de afgelopen week weer aardig wat bijgekomen. Terwijl ik lekker binnen lag te dutten heeft m’n personeel nieuwe tuinaarde uitgestrooid om daar nieuw spul in te zetten, en deze week gaan ze daar, als ‘t droog blijft, ook nog mee door. Er staan nog aardig wat struiken, ieniemini fruitboompjes en planten met bloemen in m’n achtertuin te wachten op een eigen plekje. Allemaal leuk en aardig, maar ‘t is allemaal nog net te klein en te kaal om lekker onder te gaan liggen als ‘t warm is, maar ach, m’n personeel zegt dat alles vanzelf groterder groeit en vollerderder wordt, en dat ik gewoon wat geduld moet hebben.
Tot donderdag stond er gelukkig nog een heel dichte groene plantenhaag van aangewaaide zaadjes in de border langs ‘t voorpad van m’n buren, waar ik heerlijk onder kon wegkruipen voor een dutje of om de straat ongezien in de gaten te houden. Maar toen ik ‘s avonds weer ‘s buiten kwam stonden er nog maar twee plantjes in… Die heb ik toen maar wat extra water gegeven en bemest, maar gisteravond stonden er nog steeds maar twee plantjes. Nou kan ik natuurlijk wel in de achtertuin onder m’n eigen hortensiaas achter de schuur gaan liggen maar daar heb ik geen uitzicht, dus da’s maar half zo leuk.

Regen

Nou, hopelijk hebben jullie van maandag tot en met vandaag meer meegemaakt dan dat ik heb. Intussen regent het af en toe, dus dat is weer een extra goeie reden om overdag lekker binnen te blijven en nog wat te dutten. Dan kan ik vannacht om drie uur m’n personeel weer wakker mauwen omdat ik naar buiten wil. En dan kunnen ze gelijk de voordeur voor me open doen voordat ze zelf even op de bak gaan en weer terug in ‘t grote bed duiken. Hebben ze nog zeker vier uur om nog lekker te dutten voordat ik weer bij de voordeur ga zitten mauwen dat ik naar binnen wil. Want zeven uur ‘s morgens is een perfecte tijd voor m’n ontbijt. Ze komen dan toch uit bed om de deur voor me open te maken, dus dat kan dan mooi gelijk in één moeite door…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep

Joep over de bijzondere dag van vandaag

De eerste dagen van de afgelopen week waren heerlijk rustig, omdat er alleen nog wat kleine dingetjes gedaan konden worden en wat last-minute sponsoren gezocht moesten worden voor de laatste binnengekomen workshops die vandaag op het Grote Weiland Feest 2025 gegeven gaan worden. Maar woensdag, halverwege de ochtend was toch écht alles geregeld en kon ik het er nog even van nemen. En dat heb ik dus ook maar gedaan. Heerlijk op het grote bed liggen dutten, af en toe ‘s uitrekken en omdraaien om dan gewoon weer verder te gaan waar ik gebleven was.

Muisbezorgd

Want donderdagochtend om drie uur ging de wekker al. Ik had net m’n laatste hapje ontbijt achter de kiezen toen de colonne koelwagens van Muisbezorgd de straat in reed, purrrfect op tijd. Japie hielp om m’n rolkoffer met natjes en droogjes voor onderweg in te laden en toen alles en iedereen weer stevig vastgesjord zat begon ook voor mij het grote avontuur van die dag: krakend verse muizen vangen voor vandaag op de barbecue van het Grote Weiland Feest.
Japie en ik gingen met vrienden uit de regio naar het noorden en ‘t westen om de buit binnen te halen, terwijl andere katlega’s van Muisbezorgd ook al vroeg vertrokken waren om op aanwijzingen en met hulp van vrienden ter plaatse muizen te gaan vangen in ‘t midden, oosten en zuiden van ‘t land.
Op weg naar onze eerste stop in Groningen zat de stemming er al goed in, mede dankzij de oude 27mc bakkies die Senior opgeknapt had en in de koelwagens van Muisbezorgd had gemonteerd. Zo konden we onderweg lekker met alle katers en poezen in de andere vrachtwagens kattakt houden. En er werd heel wat afgemauwd, waardoor de tijd omvloog.

Veldmuizen

Eenmaal in de stad Groningen was de eerste koelwagen al snel half gevuld met Sappige Gruninger Stadsmuizen, en op aanraden van een lokale vriend die graag incatnito wil blijven zijn we daarna nog bij wat boerderijen langs gegaan om vandaag op ’t feest ook de enige echte Wollige Gruninger Weilandmuizen op de kaart te kunnen zetten. Ook die muizenjacht werd een succes, dus de eerste koelwagen kon daarna helemaal afgeladen terug naar mijn huis waar de vangst schoongemaakt, gefileerd, gemarineerd en gekoeld kon worden door de kanjers van Muisbezorgd.
Wij reden door naar Veendam om samen met Figo een voorraad Verse Veendamse Veldmuizen in te slaan, om vervolgens samen met hem naar Zorro in Drenthe te rijden. Want als er één muis niet mag ontbreken op ‘t feest dan zijn het wel de Hartige Drentse Hunnebedmuizen. En laten Figo en Zorro nou laatst al een hele grote hoeveelheid van die muizen gevonden hebben, dus dat scheelde ons van Muisbezorgd behoorlijk wat zoekwerk. De twee katers waren echt een team, Zorro kon heel goed aanwijzingen geven en Figo bracht de ene na de andere muis in razend tempo naar de koeling. Dus na een paar uurtjes kon ook de tweede koelwagen afgeladen naar huis terug.

Havenmuizen

Na een welverdiende pauze en een heerlijke lunch bij Zorro in z’n achtertuin werd ‘t tijd om met z’n allen richting Friesland te rijden, voor de Frisse Friese IJsselmeermuizen. En omdat er nog wat ruimte was in de koelwagen zijn we ook nog maar even langs de Waddenzee op zoek gegaan naar de echte Smeuïge Friese Strandmuizen. Het duurde dan ook niet lang voordat ook de derde koelwagen goed gevuld weer op huis aan kon.
Vervolgens maakten we met Zorro, Figo en de overgebleven medewerkers van Muisbezorgd een tussenstop in Den Helder, om daar aan de haven even een visje te gaan eten. Want geloof me, na een hele dag muizen vangen is iets anders dan muis op ‘t menu een welkome afwisseling… Al konden we ‘t toch niet laten om ook nog wat Helderse Havenmuizen in te laden voordat de motoren van de koelwagens weer gestart werden.

Knoeperts

De volgende stop was de achtertuin van vriend Kever, die ons getipt had over de Knapperige Knoeperts die daar wonen en die hij eigenlijk wel weg wilde hebben omdat ze steeds lastiger werden en probeerden zijn tuin over te nemen. Het duurde even, maar uiteindelijk is het ons met z’n allen gelukt om alle Knoeperts in de koelwagen te krijgen. Toen we klaar waren pakte Kever z’n rugzak, mauwde gedag tegen z’n personeel en stapte bij ons in de cabine, om gelijk gezellig aan de mauw te gaan met Zorro en Figo terwijl Japie de koelwagen de A5 opreed. Want we wilden voordat we naar mijn huis teruggingen eerst nog even de wagen afvullen met de welbekende Harige Haarlemse Hofjesmuizen.
Dat was al snel gepiept, dus tegen elf uur ‘s avonds reden we m’n straat weer in. Uitladen, schoonmaken, fileren, marineren en de koelkasten in. En dan daarna nog met z’n allen m’n eigen weiland in om ook nog wat lokale Woelige Wilde Weilandmuizen te vangen. Want ook die mogen vandaag natuurlijk niet ontbreken…

Weiland

Nou ja, om een lang verhaal wat in te korten, de katlega’s van Muisbezorgd die eerder al klaar waren met hun werk zijn daarna met z’n allen op jacht gegaan in m’n weiland en die laatste vangst lag óók al in de koeling te marineren. Daardoor konden we een gezellige drukke donderdag eerder dan gedacht afsluiten met een lekker hapje en drankje voordat we gingen slapen. Want vrijdagochtend kwamen alle sponsors al vroeg om tenten op te zetten, barbeknoeis te vullen, podia en kraampjes te bouwen, slaapdozen af te leveren en in de middag werd de Dubbele Wokkelbaan in elkaar gezet. En iedereen die een workshop komt geven is gisteravond al gekomen om alles klaar te zetten.
Inmiddels is ‘t alweer zaterdagochtend vroeg, en ‘t Weiland is helemaal klaar om straks om 12 uur de eerste vrienden te mogen ontvangen.
Natuurlijk wil ik ook iedereen die zo geweldig heeft meegeholpen met de voorbereidingen nog ‘s katerlijk bedanken. Want dit hebben we toch maar weer even Saame voor elkaar gekregen…

Stevige poot, zachte kopjes en ik zie jullie hopelijk straks allemaal weer op ‘t Grote Weilandfeest 2025!

Joep

Hoe Joep zijn lunch misliep

Nou, wat mij deze week overkomen is… ongelofelijk gewoon. ‘t Weekend was kattastisch geweest. En de dinsdag tot en met nu ook. Maar de maandag… Die liep toch even wat anders dan ik in m’n kop had.

Naar buiten

Ik was die dag gelijk na ‘t ontbijt, zoals gewoonlijk, lekker naar buiten gegaan omdat ‘t heerlijk weer was. ‘k Heb rustig door de buurt gewandeld, beetje ‘t weiland geïnspecteerd en wat bijgemauwd met de buurkatten. Na een heerlijke dut onder wat struiken vond ik dat ‘t wel tijd was voor lunch, dus ben ik weer op huis aangegaan. Maar toen ik m’n achtertuin in kwam zag ik tot m’n stomme verbazing al gelijk dat de tuindeur dicht zat. Terwijl die nog wagenwijd open had gestaan toen ik ‘s morgens onder ‘t tuinhek door tijgerde. En m’n personeel was ook in geen velden of wegen of in de achtertuin te vinden.
Ik sprong op m’n kussen dat op de tuintafel ligt en drukte m’n neus tegen de pas gewassen ramen aan, om te zien of ik m’n personeel binnen zag… Maar niks hoor. Ik mauwde twee keer heel hard, maar er kwam helemaal niemand.
Pas toen herinnerde ik me dat ze ‘s morgens voordat ik de deur uitwandelde hadden gezegd dat ze eind van de ochtend weg moesten, en dat ik uiterlijk om 11 uur weer thuis moest zijn. Dus ik had m’n innerlijke alarmklok al op kwart voor 11 gezet voordat ik de achterdeur uit wandelde, maar ja, dat dutje onder die struiken was onbedoeld wat uitgelopen dus toen was ik te laat. En m’n personeel had niet eens op me gewacht!

Lunch

Een beetje teleurgesteld was ik wel, want nou had ik m’n lunch gemist. Geen soepie, geen leverworstmuis, geen reepje tonijn of kupjes kattenmelk. Ik keek weer door het raam of er misschien een extra bakje bij m’n brokjes stond, maar nee hoor. Ik bedacht me dat dat ook helemaal geen zin had om dat binnen bij m’n eettafel op de grond te zetten want hoewel ik al twee jaar in m’n huis woon, heb ik nog steeds geen eigen sleutel. Hoeft ook eigenlijk niet, want ik heb prima personeel dat ook de portierstaken op zich neemt. Eén, hooguit twee mauwtjes zijn altijd voldoende om elke deur te openen. Behalve maandagmiddag dus.
Heel even schoot het door me heen dat er misschien wel iets lekkers voor me in de tuin was neergezet, dus ik keek vanaf de tuintafel m’n omheinde landgoed over.

Maar nee hoor, er was zelfs geen droog brokje te bekennen… Gelukkig had ik ’s morgens een stevig ontbijt gehad, en dat was zó lekker dat m’n etensbak daarna gewoon gelijk weer de kast in kon. Ik was op dat moment wel heel errug blij dat ik netjes m’n etensbak had leeggegeten voordat ik naar buiten ging, anders zou ik in de tijd dat m’n personeel weg was misschien wel ‘s kunnen verhongeren…

Thuis

Ik besloot op m’n dikke kussen op de tuintafel wat te gaan slapen, want dan zou de tijd misschien wat sneller gaan. En net toen ik goed en wel lag, zag ik bij de schuur een grote bak staan. Even dacht ik dat ik misschien aan het holuni… halocine… nou ja, dat ik het me verbeelde, dus ik sprong van tafel om poothoogte te gaan nemen. De bak stond er écht en zat vol met koel water, dus ik nam een paar slokjes voordat ik terug ging naar m’n kussen. Even een lekkere lange dut, en als ik daarna dan wakker werd zou de tuindeur vast alweer open staan.
Gek eigenlijk hè, want ik ben altijd heel errug graag buiten als ‘t lekker weer is. Maar nu ik even niet naar binnen kon baalde ik daar best wel van. Omdat dit nog nooit eerder was voorgekomen voelde ‘t heel vreemd om zomaar buitengesloten te zijn.
Natuurlijk was m’n innerlijke alarmklok wel op tijd afgegaan, en had ik m’n personeel wel minuten lang horen roepen naar me. Ik had zelfs het rammelen van de snektrommel gehoord, maar ik had nog geen trek en ben gewoon niet gekomen omdat ik té lekker onder die struiken lag. Daar had ik toen dus wel spijt van…

Wakker

Ik werd wakker van de buurpup die blafte, en ik keek hoopvol richting m’n tuindeur. Maar die zat nog steeds dicht. Ik rekte me uitgebreid uit, sprong van tafel en besloot nog wat te gaan drinken voordat ik dat hele eind om het huizenblok ging lopen om in de voortuin te gaan liggen. Want dan kon ik m’n personeel daar opwachten en gelijk ‘s even een stevig potje tegen ze mauwen als ze eindelijk weer thuiskwamen waarom ze de achterdeur dicht hadden gedaan toen ze weggingen.
Eenmaal bij de voordeur aangekomen zag ik daar, naast de stoel die er staat, ook zo’n zelfde grote bak met water als in de achtertuin staan. Ik was daar net even wat uit aan ‘t lebberen toen ik het bromblik van m’n personeel de straat in hoorde komen. Ik likte m’n snuit snel af en ging met de meest verontwaardigde kop die ik kon trekken voor de deur zitten wachten terwijl m’n personeel het tuinpad op kwam. Aaien? Nee, natuurlijk niet. Daar konden ze mijn buitensluiting écht niet zo maar goed mee maken.

Eettafel

Zodra de voordeur open ging schoot ik als eerste m’n huis in en liep met m’n neus én m’n staart omhoog direct voor m’n personeel uit, de gang door naar de keuken, om naast m’n eigen eettafel m’n ongenoegen over de gemiste lunch te laten horen. Dat had meteen effect want nog voordat m’n personeel de schoenen uit had gedaan werd m’n voorraadkast opengetrokken en kreeg ik een heerlijk soepje geserveerd.
Pas toen ik dat op had wilde ik wel een paar aaitjes en kriebels. En heel veel lieve woordjes. Maar ik had m’n personeel wel even heel duidelijk gemaakt dat hun afwezigheid en die twee oneindig lange uren dat de deur gesloten was niet nog ‘s moest gebeuren!

Stevige poot en zachte kopjes,

Joep