Afgelopen woensdag was ‘t alweer een jaar geleden dat het even heel stil werd op de site van Saame…
Mevrouw Bert schreef daar donderdag al een prachtige blog over, waarin ze zowel over Tim, de voorganger van Huiskater Bert, als Ollie, de opvolger van Bert, hele mooie letters schreef. Maar vooral over Bert, en zijn voor mij toch nog plotselinge vertrek naar over de Regenboogbrug.
Ik had net 22 blogs op m’n naam staan, dankzij het vertrouwen dat Bert in mij, toen nog een kittenkatertje van amper 1 jaar, had uitgemauwd. Toch nog wat onzeker maakte ik m’n eerste blog, maar na 22 keer had ik het toch wel behoorlijk onder de voorpoot, al mauw ik ‘t zelf. En toen ineens was m’n mentor, m’n grote voorbeeld, één van m’n allergrootste helden, aan z’n laatste reis begonnen.

Herinneringen

Dagen, wekenlang daarna ben ik van slag geweest. Geen zin om te spelen, geen zin om naar buiten te gaan. Ik lag binnen op ‘t grote bed, of op de bank of in de vensterbank. Te denken en te verzinnen hoe het eruit zou zien daar achter de Brug. Ik had contact met m’n vrienden op Feestboek die al meer ervaring hadden met dierbaren die vertrokken, en daar heb ik een heleboel van geleerd. Zo kon ik het gemis, de leegte en de verslagenheid een plaatsje geven, niet alleen van Bert maar ook van mijn lieve vriend Brammiesaurus, die zo’n vijf maanden eerder uit m’n leven verdween.
Sindsdien zijn ze allebei nog steeds heel dicht bij me, samen met al die andere sterren waar ik ‘s nachts naar zwaai. Want liefhebben is ook loslaten om daarna voor altijd diep in je hart alle mooie herinneringen met je mee te blijven dragen…

Planten

Wat ik voor de rest nog heb gedaan deze week? Nou, eigenlijk niet zo heel veel. Vooral buiten genoten van ‘t mooie weer, lekker in de zon gezeten en gewandeld. O, en toezicht gehouden op m’n personeel  tijdens ‘t poten van de laatste planten in de volle grond. Maar daarvoor moest eerst plek gemaakt worden, dus Senior ging enthousiast met de snoeischaar in de weer om de oude hortensidingessen in te korten. Precies, de planten die in m’n persoonlijke buitenkattenbak staan, en die ik al het hele jaar goed bemest en bewaterd heb. Dat leek me een mooi moment om even de poten te strekken en een pauze te nemen, want toezicht houden is best hard werken hoor.
Maar toen ik weer terugkwam in m’n achtertuin schrok ik best wel, want alle uitgebloeide bloemen en heel veel grote bladeren waren gewoon… WEG!
Geen enkele praaivessie dus meer tijdens m’n dagelijkse bakgang… Nou ja, er staat nu nog één hortensidinges, maar die staat écht te dicht op de schutting om even katfortabel achter te kunnen gaan zitten. En die nieuwe planten zijn gewoon nog te klein om onder te bemesten en bewateren, dat duurt nog jaren voordat ik daar onder pas…

Plank

Midden in de week ontdekte ik trouwens dat het best wel lekker rustig ligt op de plank in de grote kledingkast, dus daar heb ik uit protest voor het genadeloos snoeien en de inbreuk op mijn privaat twee ochtenden, tussen ontbijt en lunch, heerlijk liggen dutten. ‘t Duurde even voordat m’n personeel door had waar ik was gebleven, want ik had me tussen een heel smal spleetje van de schuifdeur doorgewurmd. Ze hebben uren naar me lopen zoeken en ik hoorde ze een paar keer langs lopen en gniffelde zachtjes in m’n voorpoten, terwijl ik lekker tussen de wollen vesten en de truien lag. Pas op de tweede dag zagen ze me uit de kast komen voor m’n lunch, dus toen was de lol er voor mij alweer af om me in de kast te verstoppen. Maar ik hou dat plekje zeker in gedachten voor als het straks weer winter gaat worden.

Reismand

En wat denk je? Gisteren werd ik vlak voor m’n avondeten ineens in m’n kladden gepakt en in m’n reismand gezet. Ik heb nog twee geslaagde pogingen gedaan om me er weer uit te wringen, maar de derde keer lukte het me niet meer. Daar zat ik dan, terwijl ik eigenlijk naar buiten had gewild om de restanten van de hortensidingessen te bewateren en bemesten, maar m’n personeel was onverbiddelijk. Ik werd op schoot bij Senior in dat blik op wielen gezet, en er was geen ontkomen meer aan.
Nog voordat we de straat uit waren begon ik alle liedjes die ik van Kianjo tijdens haar workshop op het GWF had geleerd te zingen, maar m’n personeel begreep me niet. Nou, en toen heb ik het matje in m’n reismand maar bemest en bewaterd, net toen we voor de deur van die lieve dierendoktermeneer gestopt waren. Terwijl ik m’n matje aan het dubbelvouwen was om toch nog droog te kunnen zitten, zag ik m’n personeel een beetje pips rond de neus worden en werden de deuren heel snel opengezet. Tsja, een verteerde muis ruikt nou eenmaal niet naar bloemetjes…
Gelukkig is de mat in de wachtkamer uit m’n mand gehaald, netjes in een vuilniszak gestopt en buiten bij ‘t restafval in de container gegooid, zodat ik met schone droge billen rustig kon wachten tot ik aan de beurt was.

Dokter

Misschien vraag je je nu af waarom ik ineens naar die lieve dierendoktermeneer moest? Nou, niks ernstigs hoor. Junior had even daarvoor tijdens het kriebelen onder m’n kin een heel klein roze bobbeltje ontdekt. En omdat ze niet wist wat ‘t was wilde ze ‘t na laten kijken.
De lieve dierendoktermeneer keek er naar, pakte een tangetje, draaide het bobbeltje uit m’n kin en legde ‘t in z’n hand. ‘t Was zó klein dat Junior er zelfs haar leesbril voor op moest zetten, en toen zag ze dat er pootjes aan ‘t bobbeltje bewogen. Bleek dat ik een teek gevonden had zonder dat ik ‘t door had!
Nou ja, voor alles is een eerste keer mauw ik dan maar…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep