De hele afgelopen week met het mooie weer heb ik een echt tropenrooster gehad. Vroeg beginnen en dan weer vroeg naar huis om lekker onder dat grote zwiepding op ‘t grote bed te dutten. Of op de bank, want in de woonkamer is het ook aardig koel nu in m’n hele huis de gordijnen overdag dicht blijven. Mij bevalt ‘t best wel.
‘s Morgens na ‘t ontbijt heb ik meestal even lekker buiten een wandeling gemaakt, om te zien wie er nog meer al wakker was. Want dan was ‘t nog heerlijk koel op ‘t achterpad.
Maar het is in mijn straat nu nog echt vakantietijd, hoor. En behoorlijk wat buurtkatten zitten nog lekker luuks in een hotel of pension, omdat hun personeel op vakantie is gegaan en ze niet alleen thuis mochten blijven.

Vakantie

Soms vraag ik me wel ‘s af hoe dat nou is, om als kater of poes een koffertje te pakken en zelf ook weg te gaan uit je eigen vertrouwde omgeving. Want is dat nou echt leuk,om ergens naar toe te gaan waar je helemaal niks of niemand kent, en de geuren helemaal nieuw voor je zijn? Vreemde tweebeners om je heen, katten die je nog nooit gezien hebt en ander eten. Of mag je in zo’n hotel of pension gewoon je eigen eten meenemen?
Ik heb vorig jaar wel wat buurtkatten gemauwd die aangaven dat ze aan zo’n vakantie toe waren en daar al weken van tevoren naar uitkeken. Want ze gingen elk jaar weer naar dezelfde plek op vakantie waar ze dan ook weer dezelfde oude bekenden van ‘t jaar daarvoor tegenkwamen. Dat lijkt me best wel heel gezellig en ‘t doet me denken aan de lieve vrienden die ik maanden lang niet zie en dan weer tegenkom op een feest. Want even neus aan neus staan, snuffelen, kopjes geven en wat om elkaar heen draaien is toch niet te vergelijken met het kattakt dat we met elkaar op de leptop hebben. Live is toch altijd leuker, maar niet altijd even gemakkelijk. En dan is bijna elke dag het lief en leed via ons personeel met elkaar delen toch ook wel weer een mooie manier om saame te kunnen zijn.

Vertrouwd

Toch heb ik zo m’n bedenkingen hoor, of ik het wel zo leuk zou vinden om voor één of twee weken m’n eten- en drinkbakken heel ergens anders te hebben staan dan op de vertrouwde plekken in m’n eigen huis en tuin. En dat niet alleen, want als Bewust Enig Katermans ben ik er ook nog niet zo zeker van of ik het wel zo leuk zou vinden om dagenlang andere katten om me heen te hebben. Of heb je in zo’n hotel of pension ook een eigen plek voor jezelf? Daar heb ik de buurtkatten nog nooit over gehoord, die mauwden alleen maar dat ze toch ook wel blij waren om na hun vakantie hun personeel weer terug te zien en lekker naar hun eigen huis te kunnen.
Het schijnt er zelfs bij te horen om, als je dan weer de eerste poot over je eigen drempel heen hebt gezet, als een dolle door je huis heen te rennen om te zien of alles nog wel steeds op dezelfde plek staat als voor dat  je met vakantie ging. Sommige katten zijn urenlang bezig om alles en iedereen thuis weer heel veel kopjes te geven, zodat je hele huis en alles wat daarbij hoort weer jouw eigen vertrouwde luchtje heeft. Andere buurtkatten mauwden me dat ze hun personeel ook uren- of zelfs dagenlang compleet negeerden omdat ze niet met hun mee mochten op vakantie. Voor dat laatste schijnen tweebeners heel gevoelig te zijn, dus ‘t levert dan altijd wel extra snekkies en heel veel knuffels en kroelen op.

Vrije dag

Maar ja, mijn personeel wil helemaal niet op vakantie, want ze zeggen dat ze het thuis prima naar hun zin hebben. Toch gaan ze wel eens ‘s morgens vroeg de deur uit na m’n ontbijt, en dan zijn ze soms tegen de tijd dat het alweer bijna donker is pas weer terug. Ik weet dan dat ik die dag écht een vrije dag heb wanneer ik, vlak voordat ze weg gaan, nog ‘s extra geknuffeld, geaaid en gekroeld word. Net daarvoor heb ik dan al lang gehoord dat ze m’n brokjes- en waterbak hebben bijgevuld, en het geluid van snekkies die ‘s morgens vroeg al in m’n snoeptoren vallen  is ook niet gebruikelijk. Ik weet dan al lang dat ze ook nog een bakje met kattenmelk of een lekker soeppie hebben neergezet voor de lunch, want ik ken m’n personeel inmiddels wel wat langerderder dan vandaag.
Het wordt dan een dag waarop ik heerlijk kan blijven dutten op elke plek die ik wil, zonder gestoord te worden door personeel dat altijd precies juist op die plek lijkt te moeten zijn waar ik net lekker lig. Ik kan dan ook zelf m’n lunchtijd bepalen, ongestoord spelen wanneer ik zin heb en ik hoef niet mooi of lief te doen omdat er weer ‘s een foto gemaakt moet worden.

Binnen

De enige nadelen van zo’n dag zijn dat ik niet naar buiten kan om met m’n vrienden de buurtcontrole te doen of lekker wat bij te mauwen, en ik kan ook niet naar buiten om de plantjes in m’n tuin of de graspollen in ‘t weiland te bewateren en bemesten. Op zo’n dag ga ik dan maar weer ouderwets binnen op m’n bak in de badkamer, waar dan altijd een dikke verse laag grit in ligt. Maar dat is toch altijd weer een heel ander gevoel aan de poten dan de zachte aarde of ‘t gras buiten, dus daar maak ik alleen gebruik van bij hoge nood.
En als ik dan dat blik op wielen van m’n personeel weer aan hoor komen, ren ik snel terug naar de plek waar ik ‘s morgens lag en doe ik net of ik slaap. Dan denken ze vast dat ik ze helemaal niet gemist heb…

Stevige poot en zachte kopjes,
Joep