De eerste avond dat Bert bij me was, vers uit het asiel, sliep hij op het bed, op het hoofdkussen naast me en bij het wakker worden dacht ik: nu is dit voor altijd zo, samen op de slaapkamer.
Dus de tweede avond zei ik: “Bertje, we gaan slapen.” Ik wees naar de trap naar boven. Hij keek me aan, kalm in de kamer staand. We kenden elkaar nauwelijks maar ik begreep al wel dat hij niet mee wilde. “Kom anders later,” zei ik, toch nog hoopvol.
Hij kwam niet.
Niet die avond, niet de avonden erna. Evenmin in de weken erna en boven liggend dacht ik: waarom.
Wennen
Wennen, veronderstelde ik. Want dat was nodig, als ex-straatkater en ex-asielkater. We speelden de spanningen uit zijn lichaam, we knuffelden, Bert liet me op zijn vacht huilen als ik mijn kater Tim weer zo miste en ik deed mijn best om maar één keer per dag het huis te verlaten, omdat hij dat beter vond.
Dus ik dacht, misschien komt hij ooit, na het wennen. Of nooit, omdat hij liever elders slaapt. Pas later begreep ik dat Bert een goede reden had om weg te blijven uit de slaapkamer.
Tim
Die reden was Tim. Mijn kleine rode kater was na zeker vijftien jaar samenzijn over de 
Regenboogbrug gegaan en diep van binnen accepteerde ik het niet. Ik wilde niet dat het was zoals het was, ook al had ik zelf de dierenarts gebeld voor het laatste bezoek en zelfs om spoed gevraagd, omdat Tim het zo moeilijk had.
Ze kwam en ging, en een tijdje erna had ik een witte tempeldoos met zijn urn in huis.
En nog steeds kon ik Tim niet loslaten, diep-diep van binnen.
Maanden later, zittend op de rand van het bed, zag ik in een flits van een seconde Tim in het licht staan, weer stralend gezond, en toen begreep ik het pas: dat hij het nu goed had. Beter dan in zijn zieke lichaam. Dat was het moment waarop ik Tim kon loslaten.
Op bed
Binnen een week kwam Bert naar de slaapkamer, zo gemakkelijk alsof het vanzelf sprak. Ik lag in bed, hoorde zijn pootjes op de trap en zag zijn kop uitsteken boven de traptrede.
Hij keek.
“Kom maar, hoor,” zei ik.
Hij sprong op bed, rondkijkend van waar ga ik liggen.
Snel legde ik het tweede hoofdkussen op een hoek.
“Is dit wat?”
Bert ging liggen en sliep.
En ik voelde dat er iets was veranderd.
Prachtig verhaal weer, wat zijn het toch gevoelige zielen.
Bert had zeker een gevoelige ziel, dat bewijst dit wel.
Mevrouw Bert,
Dit bewijst weer te meer hoe bijzondere katerman Bert was. Ik weet en merk wel dat katten veel aanvoelen en Bert vond vast pas dat hij bij u kon slapen waneer u Tim volledig had kunnen loslaten.
Weer zo’n mooie herinnering aan de bijzondere katerman Bert.
Lieve groet van mevrouw Figo
Zoiets moet het zijn geweest mevrouw Figo, al denk ik nu, terugkijkend, dat Tim er op de een of andere manier nog was, loslaten moet van twee kanten komen voordat hij verder kon gaan. En toen Tim vrij was, toen kon hij naar het licht en was er ruimte voor Bert, gevoelsmatig vermoed ik dat het zoiets was,
mevrouw Bert
Lieve Vilan,
Wat ontroerend dit verhaal over Bert die niet naar boven wilde. Wat een enorm gevoelig dier was Bert. Steeds weer verwonder ik mij over de hechte band die jullie samen hadden, een band made in heaven. Ik mis hem nog steeds, hij was zo uniek. Gelukkig dat het met Ollie ook heel goed gaat.
Dank je wel dat je deze ervaringen met ons wilt delen Vilan.
Liefs,
Ina en Pasa
Lieve Ina en ook Pasa, het was naar elkaar toe groeien en ook omdat het hier in huis zo rustig is, hadden we aandacht voor elkaar. Bert en ik hadden een eigen waarom om naar het samenzijn te verlangen en dat combineerde. Ik mis hem ook zo, elke dag.
Hoi Mevrouw Bert,
Bert had het allemaal heel goed in de gaten, sneller dan wij mensen denk ik wel eens.
Hij was bijzonder, mooi, gevoelig en met lichaamstaal en zijn ogen vertelde hij zoveel.
Een prachtige katerman die enorm wordt gemist.
Veel liefs van Tommy en deeltijd baasje Annelieke
zo is het Tommy en Annelieke, een bijzondere katerman was Bert zeker, en alles was zo gewoon en vanzelfsprekend toen we samen waren, maar nu zie ik het ook anders,
mevrouw Bert
Hoi mevrouw Bert,
Wat een bijzonder verhaal!!
Zoooo ontroerend 🤗
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽😽🐔🐔😘
En echt gebeurd, tot mijn eigen verbazing.
Hoi Mevr Bert, wat was Bert toch een bijzondere kater. Bert wilde gewoon zijn maar dat was hij niet. Gevoelig begrijpend en wijs, maar gewoon Bertje.
Dat gevoelige had hij in zichzelf, de wijsheid kwam met de jaren. En dat aanvoelen van het ‘andere’ heb ik een paar keer gezien, deze keer is het een herinnering geworden.
Zou Bert de aanwezigheid van Tim hebben gevoeld? Dieren hebben wat dat aan betreft toch een zesde zintuig hoor! Wellicht dat Tim hem heeft “gezegd” dat het goed en veilig is bij jou in huis en dat hij best in de slaapkamer kan slapen? Ik weet het niet maar ik geloof daar heel stellig in❤️
Liefs van mij en mijn🐰🐰en een fijne dag met Olliemollie🥰🌺
Ja, dat denk ik, dat er iets ‘anders’ gaande was. Misschien ben ik door Tim op het spoor van Bert gezet, en mogelijk moest Tim eerst kunnen vertrekken omdat ik hem niet meer vast hield, voordat Bert in de slaapkamer zijn plekje vond. Pootje van Ollie!
Lieve mevrouw Bert, Wat een mooie herinnering aan Bert, en ook aan Tim. Ik denk dat katten zeker de aanwezigheid van vorige katten voelen – zowel in huis als in het hoofd van hun mens(en). Na het verlies van een innig geliefde kat is het elke keer weer moeilijk om je hart helemaal open te zetten voor een andere kat. Dat heeft tijd nodig. En ik geloof dat katten ook tijd nodig hebben om hun hart open te zetten voor een nieuw mens… vooral als ze een moeilijke tijd hebben gehad. Het gaat allemaal stapje voor stapje, totdat je ineens merkt dat je weer op elkaar ingesteld bent. Op een andere manier, maar toch weer Samen. Mevrouw Kever en co.
lieve mevrouw Kever en Co, dat is waar: toen Bert er pas was, vond ik alles aan hem zo verbazend groot, en dat kwam weer omdat Tim een kleine kater was, die ik gewoon en normaal vond. Later vond ik Bert normaal – toen waren we dus inderdaad op elkaar ingesteld. Elke wisseling is raar en onwennig maar er is altijd het verlangen naar het samenzijn waarmee je erdoorheen komt,
mevrouw Bert