Bert en de gloephoest (42)
Met de warme dagen kwam het verharen en verharen betekende voor Bert een overvloed aan losse haren in zijn vacht, stuk voor stuk kriebelend en irriterend.
“Bert, zal ik je borstelen?” vroeg ik met de borstel al klaar in handen. Het was geen goedkope aanschaf geweest, maar na veel afbeeldingen van katers die juist van dit model gelukkig werden, leek me de aanschaf onvermijdelijk.
Bert rook voorzichtig aan de borstel en keek me aan, inschattend hoe serieus ik was.
“Alleen als je het fijn vindt,” zei ik, waarmee ik meteen de laatste hoop opgaf.
Kammen wilde hij evenmin.
Een handschoen-borstel ook al niet.
Deppen met een vochtig doekje: nee.
Hij wenste met de hand ge-aaid te worden en dat mocht best langer, gezien het verharen, maar verder wilde hij geen toestanden aan zijn lichaam.
Het aaien bleek niet genoeg als hulp bij het verharen. Af en toe hoorde ik een nare gloephoest uit Bert komen: dat gloe-gloep hoesten, dat schrapen in zijn keel, wat vochtige geluiden, smakken, stilte, slikken.
En even later weer.
Heel soms kwam er een haarbal. Meestal niet.
Er is een wereld aan hulpmiddelen voor de kater die wat extra’s bij het verharen nodig heeft. Voor Bert keek ik kritisch, denkend aan de nieren, de alvleesklier, wie weet de schildklier en nou ja, het moest gewoon goed spul zijn. Op advies van zijn arts kocht ik een tube hulp-spul. Het mout zou de haren beter verteerbaar maken en dan was het probleem opgelost. Online las ik dat katten het heerlijk vonden. Net als met de kwaliteitsborstel, geloofde ik dit ook.
Ik kocht het spul.
Diezelfde dag bood ik het spul aan op een schoteltje: “Voor jou Bert.” Ik acteerde zo blij mogelijk, maar in de keuken had ik aan de pasta geroken en meteen gevoeld, zelf zou ik dit niet eten.
Wat ik voelde, dat voelde Bert ook.
Een solide en onwrikbaar nee.
“Echt niet Bert?”
Online las ik ook over pasta op een pootje doen en dat likte de kater in kwestie het gewoon op. Deze keer geloofde ik het niet. Zou ik het zelf van mijn hand likken? Nou dan.
Hoi Mevrouw Bert,
Op de zorgboerderij waar ik dagbesteding heb, lopen een drietal kattenEn in deze tijd verharen hun ook zoveel, maar dan doe ik net als jij ze heel lang aaien om de losse haren uit hun vacht te krijgen.
Ze vinden het heerlijk om geaaid te worden, en de haren gaan er uit!
Win/win toch.
Bert was denk ik een kritische jongen en dat snap ik wel, net als jij bedenk ik me dan of ik hetzelfde zou doen als wat je Bert of welke andere kater/poes wilt geven/doen.
Is het antwoord nee………………..nou dan bij Bert of een andere kat/poes ook niet.
En aaien heeft ook effect alleen duurt het langer voordat de haren eruit zijn denk ik.
Trouwens Tommy de kat van mijn vriend vind de kruimelzuiger helemaal geweldig als hij daarmee helemaal word gestofzuigd over zijn vacht.
Aparte kater af en toe Hihihi!
Pootje van Tommy en groetjes van Annelieke
hoi Annelieke (en ook Tommy), ja aaien duurt het langst maar het is misschien ook wel het fijnste, een vorm van samenzijn waarvan je misschien alletwee voelt, dit gaat ook helpen. En wat heerlijk voor de drie katten dat jij voor lang aaien het geduld en de aandacht hebt dan voelen ze zich dubbel fijn, door jou en door het minder verharen,
pootje terug van Ollie
mevrouw Bert
Hallo Mevrouw Bert,
Als Bert iets niet wilde was hij zelfs door zijn lieve vrouw niet over te halen. Duidelijk een katerman die wist wat hij wel of niet wilde. Als ik maar met de kam op tafel tikt komt Figo al aan gesneld om gekamd te worden. Solo zijn voorganger, ook een rode, kon ik net als Tommy van Anneliek ook met de kruimelzuiger zuigen. Ik vond dat ook zo grappig. Het is maar goed dat ik Figo kan en mag kammen want die verhaart nog steeds heel erg. Want dat gloephoesten lijkt me helemaal niet fijn voor een kat.
Groeten van Mevrouw Figo
Dag mevrouw Figo wat heerlijk lijkt me dat, kammen en dat de katerman er dan ook van geniet, dat is toch een bijzondere intieme vorm van samen-zijn, en het brengt ook herinneringen om te koesteren, en om de kam voor altijd te bewaren. Gloephoesten was ook moeilijk, daarom probeerde ik nog wel meer, maar het was en bleef aaien wat Bert wilde,
mevrouw Bert
Hoi mevrouw Bert,
Bert wist precies wat hij wel en niet wilde!!!!
Het verhaal is wel herkenbaar……alle katten vinden het fijn en lekker behalve die van ons!!!
Ik heb toen voor Moby me lam gekocht aan haarbalpasta’s…….alles verschillend maar schijnbaar voor Moby niet lekker genoeg.
En kammen……oh nee dat gaat het niet worden……net als Bert lekker met de hand gewoon aaien!!!
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽😽🐔🐔😘
Hallo Allemaal en vooral Moby: ja, er is enorm veel aanbod aan pastá’s, snoepjes en wat al niet, maar wie dat graag eet, Bert niet, en Moby evenmin. Misschien zijn het wel de gevoeligste jongens die de voorkeur geven aan het aaiende handje,
pootje van Ollie
Mevrouw Vilan
Lieve mevrouw Bert,
Wat een heerlijke herinnering weer aan de enige echte huiskater, huiskater Bert.
Ja, dat borstelen en kammen, dat is me wat.
Hier vond iedereen het prima, met als exces Kever – die zou het liefst 24 per etmaal worden gekamd.
Maar Beer was net als Bert… en als een katerman met oranje in de vacht iets niet wil, dan kun je op je kop gaan staan, maar ze veranderen niet van gedachten.
Dat is ook het geweldige aan katten, hoe lastig het soms ook kan zijn.
O ja, dat van dat pootje. Dat hebben wij ooit bij Pop geprobeerd. De eerste keer smeerde hij het af aan de vloerbedekking. De tweede keer liet hij het gewoon zitten, totdat wij het na drie dagen uit zijn vacht moesten knippen. Nooit meer gedaan, daarna.
Mevrouw Kever en co.
Ik ben het Ollie en ik wil eefe zeggen goed zo Pop zo ga ik het ook doen en Kever, ik heb ook bruin in mijn vagt nou,
pootje van Ollie