Op de slaapkamer staat een king size bed, en daarbij hoort dus een king size matras en daaroverheen past een king size hoeslaken. Altijd een gedoe om dat te vervangen, maar gelukkig hielp Bert graag mee, als het hem even uitkwam.
Elke keer hoopte ik wel dat het mij dan ook uitkwam.
Nodig
Want een gedoe was die vervanging van het hoeslaken. De dekbedden er allemaal af was al een kritieke handeling. Het maakte een geluid dat Bert, dan nog beneden in de huiskamer, in de aktie-stand zette. Hij hoorde iets. Hij moest even gaan kijken of hij daar nodig was.
Nodig en nodig zijn twee.
Techniek
Met de dekbedden van het bed, zag Bert een grote leegte. Dus hopla, springen en op het bed heerlijk liggen, de pootjes gestrekt, meteen tevreden knorrend om het gezellige van dit huiselijke avontuur.
“Hè Bert,” zei ik. “Ik moet wel wat doen, hoor.”
Dat vereiste een zekere techniek.
Eerst wrikte ik de ene hoek van het hoeslaken los, van het korte stuk. Daarna de andere hoek. Zo rolde ik het hoeslaken op, en de grote liggende knorrende huiskater bleef altijd gewoon liggen waar hij lag, op het midden van het bed.
Vervolgens rolde ik het andere korte stuk op.
Bert keek belangstellend toe.
Hij bleef liggen.
Via dezelfde techniek van de korte stukken friemelde ik het schone hoeslaken aan het matras, en dat rolde ik richting Bert.
“Kijk eens,” fleemde ik met zachte stem, “een schoon laken, daar kun je heerlijk op liggen.” Bert overwoog de aantrekkelijkheid daarvan en begaf zich zo langzaam mogelijk naar het schone laken, waar hij neerplofte.
Dan had ik zeven tot tien seconden om de operatie laken vervangen te voltooien. En daarna begon het echte fun-gedeelte.
Samen
Bert lag in de ene hoek.
Ik schuifelde naar de andere hoek.
We keken elkaar aan.
En dan liep hij, kroop ik, naar het midden. Bert liggen. Ik liggen. En zo lagen we dan, rustig ademend, in het midden van een king size matras. Ons kon niks gebeuren. Want wij waren samen.
Hoi Mevrouw Bert,
Zie het ook zo helemaal voor me hoe je het hoeslaken om Bert heen op het bed aan het wurmen bent, en Bert die er al knorrend bij ligt te kijken wat je allemaal doet.
Toch geweldig!!
Dat zijn de mooie herinneringen aan een hele mooie lieve katerman die zo graag wilde helpen met het bed opmaken.
Pootje van Tommy!
hoi Tommy, dat is waar het is een mooie herinnering, het bed is er nog , de lakens ook en nu ik eraan tergdenk en het kan delen, is Bert er ook weer een beetje, op de een of andere manier,
pootje van Ollie
mevrouw Bert
Hallo mevrouw Bert.
Ik heb ook altijd katers gehad die me met iets wilden helpen. Idere kater had zijn eigen dingen. Figo wil me altijd helpen als ik bij de aanrecht bezig ben wat ik natuurlijk niet zo fris vind maar ik krijg het hem niet afgeleerd en daarom berust ik er nu maar in.
Hoe mooie Bert u hielp met het hoeslaken zie ik gewoon voor me.
Leuk hoor om die verhalen over Bert te lezen.
Lieve groet van mevrouw Figo
lieve mevrouw Figo, wat leuk dat Figo ook helpt, misschien ziet een katerman het anders dan wij, niet waar we wel een pootje zouden kunnen gebruiken, maar waar dat pootje gezelligheid kan vinden. Bert deed het zo, en misschien Figo ook,
mevrouw Bert
Lieve Vilan, wat heb je weer een mooie herinnering gedeeld. En zo herkenbaar. Floortje hielp ook altijd mee met de hoeslakens. Zij wilde het liefst er onder liggen, wat ik eng vond. Zo strak onder zo’n hoeslaken, ik was bang dat ze zou stikken. Ik bleef er dus uitnodigend bij staan, wachtend tot ze tevoorschijn kwam. Mooie herinneringen.
lieve Ina, ja dat kan ik me voorstellen, die aanblik van een bobbel is meer dan een vrouw aankan. Mijn kleien kater Tim wilde in het dekbedovertrek dus die maakte ik dicht met veiligheidsspelden, precies vanwege die angst voor stikken – we hoefden het gelukkig niet meer te maken.
Lieve mevrouw Bert,
Dank voor weer een prachtige herinnering aan de onvergetelijke huiskater Bert.
Ach, die kleine dingen die je deelt, en waar je zo gelukkig van wordt… niet door het gebeuren zelf, maar door het samenzijn. De vanzelfsprekendheid en het vertrouwen, het van elkaar weten dat je weet wat er van je verwacht wordt.
Het is iets onbegrijpelijk moois. Het mooiste dat er is.
Mevrouw Kever en co.
Lieve Mevrouw Kever en co, dat is het ook, nu ik mijn herinneringen aan het sorteren ben, zijn dat de fijnste, merk ik. Het gewone, met daarin een vanzelfsprekendheid dat we er alletwee waren en hoe we waren, alsof het altijd zo zou blijven. Ik zette mijn hart helemaal open en Bert ook al,
mevrouw Bert
Hoi mevrouw Bert,
Zoooo herkenbaar 🤣🤣
Hier gaat het net zo…….gelukkig met maar 1 kat en niet allemaal tegelijk!!
Maar het lijkt wel alsof ze het ruiken als je het bed gaat verschonen 🤣
Maar ook hier dan altijd speel en knuffeltijd tijdens het verschonen!!
Dikke knuffel van ons allemaal
😽😽😽😽🐔🐔😘