Gisterenochtend  was het nog froeg en toen al zei mijn vrouw dat er een monteur kwam weeges het internet is soms stuk. En dat hij weer weg ging. En ik was nog aan het denken heb ik een mening toen begon er herrie in de straat. Ik keek naar mijn vrouw en ze zegt fan dat is de monteur niet.

Toen ging ik weer liggen op de badjassen. Die zijn groot en zacht en ik weet niet waarom maar ik heb daar nou steun aan dat ik ze heb en er kan liggen en slapen en dat lukte ook, ook al verdween de herrie niet helemaal ik hoorde toch die stemmen.
En toen net toen ik dacht ik kan de dag aan, toen liep mijn vrouw naar de voordeur beneden en ik hoorde een mannenstem en hij kwam naar binnen.
De monteur was er.
En opeens wist ik fan binnen ik moet weg. Ergens weg. Achter de kastjes, helemaal diep fer weg en ik hou me stil en dan ben ik er gewoon niet.

Het duurde en duurde en het duurde feels te lang en steeds hoorde ik zijn stem, hij ging naar beneden en kwam weer terug en hij deed dingen en hij maakte geluiden en het klonk alsof hij hij dacht ik blijf hier wonen, ik hoorde het allemaal maar ik gaf geen piep.
Dat was best moeilijk.

Heel feel later pas ging de monteur weg.
Ik bleef liggen, je kunt nooit weten.
“Ollie,” riep mijn vrouw, “kom maar hoor, het kan.”
Ik kwam pas later.
En toen had ik de hele middag zachte knuffels nodig en saame liggen en gewoon niks en ik kon geeneens feel meer. “Het was te veel voor je Ollie,” zei mijn vrouw, “al die mannen de hele tijd en nou de monteur” en toen snapte ik het ook.
Gisteren kon ik haast niet op Feesboek weeges ik had geen eenerzjie alleen dan voor niks doen en zachte knuffels en liggen op de badjassen.

Het internet is nog steeds een beetje stuk. En ik ben nou een beetje meer mezelf, ik hoop dat er fandaag meer rust is.

Toelichting

hier mevrouw Ollie(bert) met uitleg. De renovatie duurt veel langer dan gedacht, er zijn werkzaamheden niet uitgevoerd tijdens het verblijf in de flat en er is achterstallig onderhoud ontdekt. Dat komt er dus ook bij. Ollie is een gevoelige jongen dus hij merkt dar allemaal. Ik ondersteun hem zo goed mogelijk. Alleen de monteur erbij was net 1 man te veel.

Op Feesboek krijg ik steeds meer de fraag wanneer de reenovazie af is en ik weet het niet, weeges niemand weet het.
Mijn vrouw ook niet.

We waren naar de flet om daar rustig te zijn en geen herrie te hebben. Toen kwamen we terug en de reenovazie was in huis maar een beetje gedaan. Nieuwe ramen in de keuken en in de huiskamer ferders niks. Maar we waren weer thuis en we gingen wennen.
Maar wennen is moeilijk als je steeds herrie in de straat hebt.
Er kwamen mannen. Soms feel met harde stemmen. Soms weinig en dan kon ik wel in de fensterbank maar zoiets blijft gefaarlijk in mijn kop. En soms was het opeens stil dan had ik helemaal geen fertrouwen want dan is het juist griezelig dat er alles kan gebeuren.

“Het gaat niet goed met jou, Ollie,” zei mijn vrouw en ze keek droefig. Weeges ik heb nou meer spanningen omdat er elke dag iets met de straat is en dus ook met mij. Spanning is dat ik anders ben, opeens wil ik geen aaien meer of juist wel of ik wil spelen of ik weet het eefe niet.
Soms kan ik in de fensterbank en dan weer niet.
Ik ben dus mijn zekerheid kwijt fan hoe is het hoe gaat de dag en wat gebeurt er.
Straks krijg ik andere druppels die helpen me bij mijn gefoel maar dat is pas folgende week.

Mijn achtergrond is moeilijk daar komt het door, dat ik eerst op straat moest leefe en toen kwam ik in het asiel en daar werd ik gepest en niemand wist dat ik allergies was, alleen toen ik hier kwam werd alles beter. Ik kreeg saai eete dus daar had ik mijn rust in.
En ik snapte het is hier rustig en elke dag hetzelfde. Daar had ik ook mijn rust in.
Dat is nou anders daar ben ik eerlijk ofer.
Mijn vrouw zegt fan we komen er saame doorheen Ollie en dat is misschien waar ik hoop het, weeges ik wil mijn leefe terug.

Als binnenjongen heb ik mijn fastigheid dus dat ik weet hoe is het huis en hoe is de dag en wat gebeurt er. Hier gaat alles elke dag hetzelfde alleen ik weet elke dag hoe heet deze dag, is het gaapdag en is het wiekent. Dat is mijn baasis.

Maar een baasis alleen dat is niet genoeg als je houfast nodig hebt. Daarom zijn gewoonten belangrijk dus dat je weet dit doe ik nou en eefe later doe ik wat anders.
Ik heb een nieuwe gewoonte.

Afond

Dat is iets van de hele late afond, dus dan heb ik mijn hapje op, ik heb nieuwe brokjes gekregen en mijn vrouw zegt fan nou ga ik slapen en als er wat is dan kom je naar boven Ollie. En dan krijg ik nog eefe een knuffel.
Dan wil ik iets anders. Ik ga op mijn dekenbed trappelen en zij moet erbij liggen zonder te praten. Na het trappelen ga ik fan opzij liggen tegen haar aan dat ik haar gezicht niet zie en dan kan het, dan kan zo ofer mijn buik friemelen.
Het is dan donker en spannend en intens en ik foel alles.

Gefoel

En dan opeens is het ofer. Ik kan er niet meer tegen, ze moet ophouden en meteen, dus ik zwiep met mijn staart en ik rol weg en ik kijk fan nietdoen.
“Nou nou Olie,” zei ze de eerste keer en daarna snapte ze het.
Dat ik zofeel gefoel had dat ik moest bijkoome. Dan moet ik gewoon eefe alleen zijn, zo is dat gewoon.
Tot het weer afond is en het licht is uit dan wil ik het weer.

Ik snap niet hoe dat kan dat je opeens een nieuwe gewoonte hebt. Foor mij is juist belangrijk alles is hetzelfde en ik doe ook hetzelfde, dan heb ik oferzicht. En nou begin ik zelf met een ferandering. En ik kan er geeneens zelf helemaal tegen. Ik ben een misteerie foor mezelf.

“Ollie, luister eens,” zei mijn vrouw. Ik foelde me meteen aalert. Als een vrouw zo begint dan is er iets anders dan knuffels of tijd foor een hapje. Dus ik luisterde wel maar ik dacht meteen ik wil nergens heen echt waar niet.

Daar ging het niet ofer.
Wel over de bank.
Ze zei dat we gingen oefenen met saame op de bank liggen, dat was gezellig en leuk en ook goed foor de ontspanning en al mijn vrienden deden het en froeger lag ik toch ook op de bank nou daarom dus.
Erna ging ik in de fensterbank liggen om te denken wat find ik hiervan.

Ja, froeger deed ik het ook. Toen woonde ik hier pas en ik wist geeneens waar moet ik liggen, waar kan ik dat en als ik ergens ga liggen wat gebeurt er dan en hoe is dat. Toen lag ik dus op de bank, op de hoek. Dan kon ik meteen wegspringen indien nodig en soms deed ik dat ook al was het niet nodig, dan had ik toch mijn zekerheid dat ik weg kon.
Dus de bank was fan mij.

Toch gebeurde het weleens dat mijn vrouw op de bank ging liggen. Dat kon niet. Dus ik ging dan keihard heen en weer rennen ofer de bank, nou dat snapte ze meteen dan ging ze weer aan tafel zitten en ik had mijn rust.

En later wist ik beter waar kan ik liggen en dat er dan niks gebeurt. Toen ging ik niet meer op de bank. Mijn vrouw ook al niet ik find dat netjes.

Maar nou we terug zijn van de flet is het net fan we zijn een nieuwe fase in. Ik ben sterker fan binnen en ik treen weer meer, ik durf ook naar de straat te kijken als er herrie is dus nou moet ik ook oefenen met op de bank liggen.
Eigenlijk find ik er niks aan. Maar als een vrouw iets graag wil dan moet je, dat weet ik nou al.