Categorie archieven: Ollie

Waarom ik thuis niet zoveel zeg

Ik ben geen Siemees dat is gewoon zo, Siemezen dat zijn praters van zichzelf, als je jhet bent dan praat je maar ik ben het dus niet en thuis zeg ik niet feel.
Daarbij het is ook niet nodig.

Toen ik hier kwam moest ik eerst mijn stem leren finden. Dat heeft bijna iedereen die uit het asiel komt in een huis, je weet niet meteen hoe is het hier, wie ben ik hier en heb ik wat te zeggen en hoe doe ik dat dan.
Dat lukte maar het was meer foor mezelf dat ik af en toe MEWW deed. Nou is het anders geworden.
Ik zal een oferzicht geven.

Wanneer zeg ik wel wat

  • als het nacht is en mijn vrouw komt naar beneden en ze kijkt waar is hij en ik zie gewoon ze ziet me niet, dan doe ik eefe MEW en ze kijkt naar mij en ik naar haar weeges ik weet wat ze dan terug zegt en dat is: O ben je daar. Meer hoeft niet.
  •  en ook als het afond is dan ga ik op de trap stil zitten en als ze erlangs loopt spring ik opeens tevoorschijn en roep MEWW dat is mijn spelletje en zij doet dan fan ze schrikt
  •  elke keer als het bijna tijd is om te eten en ze fraagt fan heb ik trek, of ik geef een MEWW fan ik heb trek

Waar ik nooit antwoord op geef dat zijn fragen als:

  •  Ollie hoe sta jij er nou in
  •  Hoe moet het nou ferder
  •  Find je het ook zo gezellig

Daar kan ik gewoon niks mee en als ik luister dan is het genoeg dat is mijn mening. Ze praat gewoon ferder dus het is in orde.
Zomaar meww doe ik nooit. Ik ben een serieuze kater, ik zeg alleen iets als ik wat te zeggen heb. Ja, en als ik eete wil dan ook. Dat wilde ik eefe zeggen.

Ollie gaat op avontuur

Thuis riep mijn vrouw van ‘Ollie kom eens’ en ik wist meteen er is iets wat zou dat zijn. Ze zat op het tapijt en ik ging erbij liggen op feilige afstand want je weet nooit of je opeens naar de dokter moet en ik dacht dat wil ik niet.

– Ollie, we gaan op avontuur. Morgen begint het en het is een veilig avontuur want het loopt goed af en we blijven de hele tijd samen.

Ik dacht ik wil niet maar ik moest luisteren ook al omdat ik spanning had weeges er was herrie aan het keukenraam.

– We gaan een week ergens anders wonen, net als toen in de flat, maar nu niet in de flat maar dus ergens anders. En daar is het fijner als in de flat, je kunt er ook naar buiten kijken.

Ik dacht dat wil ik niet, ik ben een binnenjongen ik foel me hier thuis ik wil nergens heen.

– Het kan niet anders Ollie. Want de mannen die zo’n herrie maken komen volgende week in het huis, ze gaan door de huiskamer, over de trappen, naar de slaapkamer en daar gaan ze herrie maken aan het raam. En ze gaan dan ook herrie maken aan alle ramen van de huiskamer, ze gaan schuren met de machine en hakken en schuren en schilderen, dat is te veel voor ons.

Ik dacht ik wil geen herrie.

– Dus daarom gaan we weg, naar een ander huis, daar is het stil en daar zijn we veilig. En als we terug komen, dan zijn de mannen weg en de steigers ook, dat hebben ze beloofd.

Ik fond het moeilijk.

– Ja dat snap ik Ollie, het is ook een groot iets om mee te maken. Daarom is het een avontuur, en we doen het samen.

Ik dacht aan mijn spullen.

– Je spullen gaan mee Ollie. De badjassen, je dekenbed, en verder zoveel mogelijk. Er is misschien weinig internet dus ik weet niet hoe het gaat met Facebook.
Maar wij blijven samen hoor, en we gaan weer terug en dan is het leven weer gewoon.

Toen wilde ik wel knuffels. En ik dacht saame durf ik het misschien wel.

Op twee poote dat kan ik gewoon

Ik geloof dat het in de flet begon dat ik opeens ontdekte ik kan op twee poote staan. En na de flet bleef het bij me, dat ik het wist, en nou sta ik gewoon faker op twee poote.

Het is helemaal niet moeilijk, ik zal uitleggen hoe het gaat foor iedereen die denkt dat wil ik ook. Je moet eerst goed gaan zitten dus rechtop en dat het onder je stefig is dus niet op een kussen of op het bed of de bank dan gaat het niet lukken.
En dan zet je af met je foorste poote. Dus je duwt jezelf omhoog en dan pak je die beweging om op je agterste poote te gaan zitten.
Dan ben je op twee poote.

Wanneer

In de flet kon ik het op de stoel, hier kan ik het op het tapijt. Wanneer doe ik het:

  • ik wil wetenkomt mijn eten er uit de keuken al aan weeges ik heb trek en op twee poote kan ik gewoon meer zien
  •  na het spelen, dan heb ik de kragt in me en het lukt gewoon beter alleen dan kan ik niet speele ik zit dan mijn baalans
  •  ik doe het ook in de fensterbank dan kan ik helemaal omhoog kijken, dit doe ik alleen in het wiekent
  •  soms als mijn vrouw naast me zit, ik wil dan groot zijn waarom weet ik ook niet

Nou het zo goed lukt, nou dacht ik misschien wil ik ook gaan lopen op twee poote, niet de hele tijd maar af en toe, dat ik meer kan dan ik nu kan daar heb ik zin in. Maar ik weet nog niet hoe moet het met mijn baalans.

Baalans

Baalans dat is wat je kunt en ook hoe het is in je kop. En nou met de herriemannen in de straat weeges de reenovazie is baalans gewoon belangrijk. Daarom heb ik andere druppels en folgens mij helpen die een beetje en ook doe ik meer aan saame-zijn, aan knuffels en als het nacht is op bed gaan,en meegaan naar de badkamer. Het helpt allemaal en nou dan heb ik soms net genoeg rust in mijn kop dat ik denk nou ga ik op twee poote dan zie ik meer.

Hoe het zit met de renovatie

Hier mevrouw Ollie(Bert), met wat meer informatie over de voortgaande renovatie, zodat de vrienden van Ollie weten wat er nu eigenlijk aan de hand is.

De renovatie begon eigenlijk al in oktober vorig jaar. Toen kwamen er steigers met schilders en ze deden weken en weken over deze straat waarin zes huizen staan.
Het was voorwerk, zeiden ze, en na het vervangen van kozijnen zou er afgeschilderd worden.

In november ontdekte de architect dat er in december feestdagen waren. Hij mailde de bewoners dat er uitstel kwam naar het begin van het nieuwe jaar. Vervolgens berichtte hij dat er uitstel was omdat de materialen niet tijdig waren bezorgd. In februari kwam eindelijk de planning, waardoor Ollie en ik twee weken in een flat gingen logeren, zodat hier in huis de werkzaamheden konden plaatsvinden. En wij waren veilig.
Bij terugkeer was maar de helft gedaan.

In de afgelopen maanden is de architect na een ruzie verdwenen, verscheen er een andere aannemer met een ander plan, werden de schilders van eerst ontslagen waarna er andere schilders kwamen, die hebben jonge knullen bij zich die af en toe van de steiger kukelen omdat ze op hun telefoon kijken en elke dag zijn er partijen die elkaars werk overdoen of die elkaar in de weg zitten. Ook is er achterstallig onderhoud vastgesteld, waarna weer overleg en nieuwe chaos volgde.

Niemand heeft een plan of schema.
Niemand weet wat er precies gedaan gaat worden.
Niemand weet dus ook wanneer het af is.
Elke dag gebeurt er wel iets, helaas met harde stemmen en geluid.
Ik begrijp niet hoe je zo kunt werken, maar het gebeurt.

Ik voorzie twee moeilijke fasen. De eerste is een middag waarop vermoedelijk de kozijnen boven vervangen gaan worden, dat betekent mannen door het huis, en voor Ollie (en mij) is dat moeilijk. De tweede is het schuren van de kozijnen in de huiskamer, vanaf een steiger, maar toch, wat gaat dat geluid met Ollie doen. Daar zit mijn zorg. Ik heb nog wat dosering Bach Rescue Remedy in de reserve, dus ik hoop dat we het daarmee redden, en met samenzijn.

Toen er gisteren een monteur kwam

Gisterenochtend  was het nog froeg en toen al zei mijn vrouw dat er een monteur kwam weeges het internet is soms stuk. En dat hij weer weg ging. En ik was nog aan het denken heb ik een mening toen begon er herrie in de straat. Ik keek naar mijn vrouw en ze zegt fan dat is de monteur niet.

Toen ging ik weer liggen op de badjassen. Die zijn groot en zacht en ik weet niet waarom maar ik heb daar nou steun aan dat ik ze heb en er kan liggen en slapen en dat lukte ook, ook al verdween de herrie niet helemaal ik hoorde toch die stemmen.
En toen net toen ik dacht ik kan de dag aan, toen liep mijn vrouw naar de voordeur beneden en ik hoorde een mannenstem en hij kwam naar binnen.
De monteur was er.
En opeens wist ik fan binnen ik moet weg. Ergens weg. Achter de kastjes, helemaal diep fer weg en ik hou me stil en dan ben ik er gewoon niet.

Het duurde en duurde en het duurde feels te lang en steeds hoorde ik zijn stem, hij ging naar beneden en kwam weer terug en hij deed dingen en hij maakte geluiden en het klonk alsof hij hij dacht ik blijf hier wonen, ik hoorde het allemaal maar ik gaf geen piep.
Dat was best moeilijk.

Heel feel later pas ging de monteur weg.
Ik bleef liggen, je kunt nooit weten.
“Ollie,” riep mijn vrouw, “kom maar hoor, het kan.”
Ik kwam pas later.
En toen had ik de hele middag zachte knuffels nodig en saame liggen en gewoon niks en ik kon geeneens feel meer. “Het was te veel voor je Ollie,” zei mijn vrouw, “al die mannen de hele tijd en nou de monteur” en toen snapte ik het ook.
Gisteren kon ik haast niet op Feesboek weeges ik had geen eenerzjie alleen dan voor niks doen en zachte knuffels en liggen op de badjassen.

Het internet is nog steeds een beetje stuk. En ik ben nou een beetje meer mezelf, ik hoop dat er fandaag meer rust is.

 

Toelichting

hier mevrouw Ollie(bert) met uitleg. De renovatie duurt veel langer dan gedacht, er zijn werkzaamheden niet uitgevoerd tijdens het verblijf in de flat en er is achterstallig onderhoud ontdekt. Dat komt er dus ook bij. Ollie is een gevoelige jongen dus hij merkt dar allemaal. Ik ondersteun hem zo goed mogelijk. Alleen de monteur erbij was net 1 man te veel.